Psyche
alle pijlers
ik mis mn therapeut
donderdag 29 september 2016 om 22:16
sinds mijn veertiende zat ik in therapie.
flink wat opnames achter de rug en allerlei soorten behandelingen. ik kan nu wel zeggen dat het goed met me gaat. ik sta stabiel op mn eigen benen. sinds begin dit jaar heb ik afscheid genomen van mijn therapeut, waar ik een hechte band mee had (schematherapie).
het probleem is dat ik haar nog heel erg mis.
ik denk meerdere malen per dag aan haar en het houdt me erg bezig.
ik wil haar het liefst bellen, maar daar los ik niks mee op. dit moet slijten, maar het lijkt niet minder te worden. ik voel me zo stom, zo afhankelijk! en dat terwijl ik mijn leven nu dus echt op de rit heb.
hoe kom ik hier van af?
flink wat opnames achter de rug en allerlei soorten behandelingen. ik kan nu wel zeggen dat het goed met me gaat. ik sta stabiel op mn eigen benen. sinds begin dit jaar heb ik afscheid genomen van mijn therapeut, waar ik een hechte band mee had (schematherapie).
het probleem is dat ik haar nog heel erg mis.
ik denk meerdere malen per dag aan haar en het houdt me erg bezig.
ik wil haar het liefst bellen, maar daar los ik niks mee op. dit moet slijten, maar het lijkt niet minder te worden. ik voel me zo stom, zo afhankelijk! en dat terwijl ik mijn leven nu dus echt op de rit heb.
hoe kom ik hier van af?
zaterdag 1 oktober 2016 om 18:34
Heel herkenbaar! Ik heb twee goede en fijne therapeuten gehad, waar ik echt aan gehecht ben geraakt. Ik heb heel wat tranen gelaten toen ik besefte dat ik afscheid moest gaan nemen. Het signaal dat ze uitzonden: dat ik het echt wel zelf kan, zonder hen, was heel heel heel waardevol, maar o zo moeilijk. Ik heb het ze ook niet laten merken maar beide keren jankend op de fiets naar huis....
Nu, meer dan een jaar later, heb ik nog altijd momenten dat ik ze mis. Ze zijn waardevol voor me, want ze wijzen me op iets belangrijks. Meestal inderdaad (ook schematherapie) op het kind in mij wat zich alleen voelt. Daar kan ik mezelf dan vervolgens goed bij helpen.
Soms is het ook gewoon leuk, als ik bijvoorbeeld pompoensoep maak, denk ik altijd even aan mijn psychologe die me, toen het erg slecht met me ging, op het hart drukte om goed voor mezelf te zorgen, bijvoorbeeld pompoensoep te maken
Het blijft mijn 'ik zorg voor mezelf en geef om mezelf'recept.
Ik heb hun mailadressen, maar gebruik ze niet. Alleen het feit dat ik ze wel kan mailen, geeft me rust en dat is voor mij genoeg.
Cool trouwens dat je dit topic hebt geplaatst, ik schaamde me er best wel voor en dat is dikke onzin!!
Nu, meer dan een jaar later, heb ik nog altijd momenten dat ik ze mis. Ze zijn waardevol voor me, want ze wijzen me op iets belangrijks. Meestal inderdaad (ook schematherapie) op het kind in mij wat zich alleen voelt. Daar kan ik mezelf dan vervolgens goed bij helpen.
Soms is het ook gewoon leuk, als ik bijvoorbeeld pompoensoep maak, denk ik altijd even aan mijn psychologe die me, toen het erg slecht met me ging, op het hart drukte om goed voor mezelf te zorgen, bijvoorbeeld pompoensoep te maken
Het blijft mijn 'ik zorg voor mezelf en geef om mezelf'recept. Ik heb hun mailadressen, maar gebruik ze niet. Alleen het feit dat ik ze wel kan mailen, geeft me rust en dat is voor mij genoeg.
Cool trouwens dat je dit topic hebt geplaatst, ik schaamde me er best wel voor en dat is dikke onzin!!
