Psyche
alle pijlers
Ik vind mijn leven stom
zaterdag 12 juli 2014 om 12:46
Beste lezers,
Ik zal proberen het kort te houden. Het komt hierop neer: ik vind mijn leven stom. Feitelijk gezien heb ik niets om over te klagen: een eigen huis, een baan, gezond. Maar waarom voelt het dan dagelijks als een vorm van OVERleven in plaats van leven? Ik heb weinig vrienden (sommigen zijn geëmigreerd of contact is verwaterd), heb ook niet zo veel energie om gedwongen nieuwe contacten te moeten gaan maken. Dat soort dingen moet toch vanzelf gaan en kun je niet goed afdwingen. Ik heb een minnaar die niet meer wil dan wat wij nu hebben (eens in zoveel tijd), mijn baan is OK maar geeft me ook niet veel energie meer, en het is heel lastig om nu iets anders te vinden, de branche waarin ik werk is ook vrij beperkt. Bovendien ben ik 43 dus het is niet zo makkelijk. Ik heb een koophuis, hou niet zo heel veel geld over om veel leuke dingen te doen. Het gaat allemaal net. Ik had graag kinderen gewild, maar is er helaas nooit van gekomen. Ik merk dat ik ook niet zo veel energie meer heb om elk weekend tot laat te gaan stappen; ik heb dat wel een beetje gezien inmiddels en het is ook allemaal jong wat de klok slaat in de (grote) stad (waar ik woon). Ik verlang naar de natuur, zou graag veel dichter bij het strand wonen maar durf die stap niet te nemen omdat ik denk: dat vereenzaam ik helemaal en zie ik die paar schamele vrienden die ik nu heb, misschien nóg minder. Maar misschien doe je in een wat kleinere gemeenschap wel sneller en automatischer nieuwe kennissen en vrienden op dan in een grote stad, waar alles anoniemer is. Ik ben ook best wel vaak eenzaam, het hele weekend alleen etc. Ik kan goed alleen zijn, maar een heel weekend...?
Ik zit ook wel op een sportvereniging en heb ter plaatse wel wat leuke gesprekken, maar met die mensen spreek je dan verder ook niet af op andere momenten...
Ik heb nu zoiets van: moet ik zo nog de komende jaren doorgaan? Natuurlijk, het is allemaal kabbelend en er is feitelijk niets mis, maar gelukkig voel ik me niet. Verre van, eigenlijk.
Wat kan ik doen om deze impasse te doorbreken? Toch die stap zetten en gaan verhuizen? Een caravan / tuinhuis kopen buiten de stad? Een nieuwe start? Ik weet het even niet meer.
Ik zal proberen het kort te houden. Het komt hierop neer: ik vind mijn leven stom. Feitelijk gezien heb ik niets om over te klagen: een eigen huis, een baan, gezond. Maar waarom voelt het dan dagelijks als een vorm van OVERleven in plaats van leven? Ik heb weinig vrienden (sommigen zijn geëmigreerd of contact is verwaterd), heb ook niet zo veel energie om gedwongen nieuwe contacten te moeten gaan maken. Dat soort dingen moet toch vanzelf gaan en kun je niet goed afdwingen. Ik heb een minnaar die niet meer wil dan wat wij nu hebben (eens in zoveel tijd), mijn baan is OK maar geeft me ook niet veel energie meer, en het is heel lastig om nu iets anders te vinden, de branche waarin ik werk is ook vrij beperkt. Bovendien ben ik 43 dus het is niet zo makkelijk. Ik heb een koophuis, hou niet zo heel veel geld over om veel leuke dingen te doen. Het gaat allemaal net. Ik had graag kinderen gewild, maar is er helaas nooit van gekomen. Ik merk dat ik ook niet zo veel energie meer heb om elk weekend tot laat te gaan stappen; ik heb dat wel een beetje gezien inmiddels en het is ook allemaal jong wat de klok slaat in de (grote) stad (waar ik woon). Ik verlang naar de natuur, zou graag veel dichter bij het strand wonen maar durf die stap niet te nemen omdat ik denk: dat vereenzaam ik helemaal en zie ik die paar schamele vrienden die ik nu heb, misschien nóg minder. Maar misschien doe je in een wat kleinere gemeenschap wel sneller en automatischer nieuwe kennissen en vrienden op dan in een grote stad, waar alles anoniemer is. Ik ben ook best wel vaak eenzaam, het hele weekend alleen etc. Ik kan goed alleen zijn, maar een heel weekend...?
Ik zit ook wel op een sportvereniging en heb ter plaatse wel wat leuke gesprekken, maar met die mensen spreek je dan verder ook niet af op andere momenten...
Ik heb nu zoiets van: moet ik zo nog de komende jaren doorgaan? Natuurlijk, het is allemaal kabbelend en er is feitelijk niets mis, maar gelukkig voel ik me niet. Verre van, eigenlijk.
Wat kan ik doen om deze impasse te doorbreken? Toch die stap zetten en gaan verhuizen? Een caravan / tuinhuis kopen buiten de stad? Een nieuwe start? Ik weet het even niet meer.
zaterdag 12 juli 2014 om 12:53
Ik zou niet buiten gaan wonen als je je eenzaam voelt. In de praktijk kan het socialiseren in een kleine gemeenschap tegenvallen.
Waarom stop je niet met je minnaar? Wat jij benoemt aan vereenzaming is nou net het gevolg van de rol van minnares hebben. Je zet jezelf hartstikke klem in je beschikbaarheid om met mensen contacten uit te bouwen en je kan niks terug verwachten van je minnaar, want hij heeft maar beperkt tijd voor jou.
Waarom stop je niet met je minnaar? Wat jij benoemt aan vereenzaming is nou net het gevolg van de rol van minnares hebben. Je zet jezelf hartstikke klem in je beschikbaarheid om met mensen contacten uit te bouwen en je kan niks terug verwachten van je minnaar, want hij heeft maar beperkt tijd voor jou.
zaterdag 12 juli 2014 om 12:53
Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen.
Je hebt het leven zoals de buitenwereld dit van je vraagt. Goed zo. Dus nu is het tijd om te gaan leven zoals Alexandrina dit van je vraagt.
Zoek een camping aan het strand en kijk of er een staplaats is. Kun je alle weekenden en vakanties daar zijn. Bij uitstek geschikt voor het opdoen van nieuwe contacten.
Wat geeft je nog meer voldoening? Kijk eens of ze in je buurt daar vrijwilligers voor vragen. Maar inderdaad, JIJ moet de impasse doorbreken.
Je hebt het leven zoals de buitenwereld dit van je vraagt. Goed zo. Dus nu is het tijd om te gaan leven zoals Alexandrina dit van je vraagt.
Zoek een camping aan het strand en kijk of er een staplaats is. Kun je alle weekenden en vakanties daar zijn. Bij uitstek geschikt voor het opdoen van nieuwe contacten.
Wat geeft je nog meer voldoening? Kijk eens of ze in je buurt daar vrijwilligers voor vragen. Maar inderdaad, JIJ moet de impasse doorbreken.
zaterdag 12 juli 2014 om 12:55
quote:parbleumondieu schreef op 12 juli 2014 @ 12:53:
Ik zou niet buiten gaan wonen als je je eenzaam voelt. In de praktijk kan het socialiseren in een kleine gemeenschap tegenvallen.
Waarom stop je niet met je minnaar? Wat jij benoemt aan vereenzaming is nou net het gevolg van de rol van minnares hebben. Je zet jezelf hartstikke klem in je beschikbaarheid om met mensen contacten uit te bouwen en je kan niks terug verwachten van je minnaar, want hij heeft maar beperkt tijd voor jou.Hele goede opmerking!
Ik zou niet buiten gaan wonen als je je eenzaam voelt. In de praktijk kan het socialiseren in een kleine gemeenschap tegenvallen.
Waarom stop je niet met je minnaar? Wat jij benoemt aan vereenzaming is nou net het gevolg van de rol van minnares hebben. Je zet jezelf hartstikke klem in je beschikbaarheid om met mensen contacten uit te bouwen en je kan niks terug verwachten van je minnaar, want hij heeft maar beperkt tijd voor jou.Hele goede opmerking!
zaterdag 12 juli 2014 om 12:58
Ik heb dat gevoel ook weleens. Ik probeer om passies te hebben en nieuwe dingen te doen.Nu ben ik bijv begonnen met een nieuwe danscursus zit een beetje in de hoek van de salsa. Vorig jaar zomer heb ik tango gedanst. Het is leuk om iets nieuws te leren en je komt weer nieuwe mensen tegen. Hetzelfde geldt voor sport en minnaar af en toe iets anders uit proberen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 12 juli 2014 om 13:56
Als je je vrienden alleen ziet als je in de stad blijft wonen, zijn het niet echt vrienden lijkt me.
Zou het huis verkopen en iets vrijstaands buiten terug kopen. In dorpen heb je volgens mij makkelijker echt contact met mensen dan in 'n stad, zeker als je bij 'n club/vereniging gaat. Een stad lijkt me op dat gebied juist veel oppervlakkiger.
Alleen 'n nieuwe baan in je nieuwe regio zoeken zal wat moeilijker worden in deze tijd.
Zou het huis verkopen en iets vrijstaands buiten terug kopen. In dorpen heb je volgens mij makkelijker echt contact met mensen dan in 'n stad, zeker als je bij 'n club/vereniging gaat. Een stad lijkt me op dat gebied juist veel oppervlakkiger.
Alleen 'n nieuwe baan in je nieuwe regio zoeken zal wat moeilijker worden in deze tijd.
zaterdag 12 juli 2014 om 13:58
quote:Ik heb weinig vrienden (sommigen zijn geëmigreerd of contact is verwaterd), heb ook niet zo veel energie om gedwongen nieuwe contacten te moeten gaan maken. Dat soort dingen moet toch vanzelf gaan en kun je niet goed afdwingen. I
Met die houding zul je dus nooit je vriendenkring uitbreiden. Je zal moeten investeren in kennissen, en die groeien dan soms uit tot vrienden.
Als je ook uitstraalt wat je hier schrijft kan ik me overigens voorstellen dat er weinig uit de contacten op de sport komt. Ik zou dat ook niet aantrekkelijk vinden.
Als je meer in de natuur wilt zijn: meldt je aan bij weekendhike.nl en ga met andere mensen die van wandelen houden, op pad. Ga een natuurfotografiecursus doen. DOE iets.
Met die houding zul je dus nooit je vriendenkring uitbreiden. Je zal moeten investeren in kennissen, en die groeien dan soms uit tot vrienden.
Als je ook uitstraalt wat je hier schrijft kan ik me overigens voorstellen dat er weinig uit de contacten op de sport komt. Ik zou dat ook niet aantrekkelijk vinden.
Als je meer in de natuur wilt zijn: meldt je aan bij weekendhike.nl en ga met andere mensen die van wandelen houden, op pad. Ga een natuurfotografiecursus doen. DOE iets.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zaterdag 12 juli 2014 om 14:06
Jeetje, ik heb juist het tegenovergestelde. Ik zou nog met zoveel mensen af willen spreken, maar heb er gewoon de tijd niet voor en hou mijn innercircle dus zoveel mogelijk als 'ie nu is. Ik woon net weer samen met mijn vriend, zijn twee kinderen en mijn kind, we hebben samen een goedlopend bedrijf, ik heb een paard, waarbij ik in een aardig kringetje mensen zit (doe-het-zelf-stal, dus we hebben onderling heel veel contact en ik kom hierdoor ook erg veel buiten in de natuur). Heb je veel belangstelling voor dingen? Doe actief, ga wat meer doen om onder de mensen te komen. Uiteindelijk moet je het zelf doen, je leven maken. Ik heb veel tegenslag gehad (ben door scheiding alles kwijt geraakt ooit, financieel veel gedoe), maar ondanks dat trek ik wel leuke mensen aan. Door je eigen houding en manier van leven, je uitstraling, kun je echt ver komen om je leven, hoe het soms ook tegenzit, weer heel erg leuk te maken. Ik voel echt passie voor de mensen om me heen, mijn bezigheden, het leven zelf......... Hoop dat je er iets mee kunt, succes!!
zaterdag 12 juli 2014 om 14:11
Het leven is stom, ook doof en blind. Je krijgt met je geboorte een leeg boek mee met een penneveer en je moet het zelf volschrijven. Je kan nu bladzijden volpennen met de kreet het leven is stom, maar dat schiet niet op natuurlijk, dat leest niet lekker terug.
Of je op stel en sprong je huis moet verkopen en een deurp op moet gaan zoeken, dat lijkt me niet verstandig, maar je zou eventueel wel kunnen verhuizen naar een stad aan het strand, Den Haag bijvoorbeeld, dan zit je waar je wilt zijn en toch een grote stad ter lering ende vermaeck.
Onderneem in ieder geval iets, want je OP komt op mij over alsof het geschreven is door een verveelde puber, ik kan het haast horen, dat gejengel.
Of je op stel en sprong je huis moet verkopen en een deurp op moet gaan zoeken, dat lijkt me niet verstandig, maar je zou eventueel wel kunnen verhuizen naar een stad aan het strand, Den Haag bijvoorbeeld, dan zit je waar je wilt zijn en toch een grote stad ter lering ende vermaeck.
Onderneem in ieder geval iets, want je OP komt op mij over alsof het geschreven is door een verveelde puber, ik kan het haast horen, dat gejengel.
zaterdag 12 juli 2014 om 14:12
zaterdag 12 juli 2014 om 14:40
Ik betwijfel of je, zoals nien zegt, in een dorp makkelijker contact hebt. Misschien wel in een redelijk "nieuw" dorp waar veel nieuwe mensen wonen, maar in zo'n dorp van generaties dezelfde familie lijkt het me een stuk lastiger.
En steeds denken van hoe het anders zou moeten zijn werkt niet, als je het denken niet omzet in daden. Mensen komen niet bij je thuis om te vragen of ze vriendjes kunnen worden, en een kopje koffie kunnen krijgen. Daar moet je nog een jaar of 30 voor wachten dan komen de vrijwilligers van de zonnebloem een kopje thee drinken.
Dus maak eens een lijstje van wat je nog wilt, of zou willen veranderen, schrijf per wens op een kaartje, stop in een pot en haal er af en toe een uit en probeer dat voor elkaar te krijgen
En steeds denken van hoe het anders zou moeten zijn werkt niet, als je het denken niet omzet in daden. Mensen komen niet bij je thuis om te vragen of ze vriendjes kunnen worden, en een kopje koffie kunnen krijgen. Daar moet je nog een jaar of 30 voor wachten dan komen de vrijwilligers van de zonnebloem een kopje thee drinken.
Dus maak eens een lijstje van wat je nog wilt, of zou willen veranderen, schrijf per wens op een kaartje, stop in een pot en haal er af en toe een uit en probeer dat voor elkaar te krijgen
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 12 juli 2014 om 15:11
Of je makkelijk contact krijgt in 'n dorp hangt deels van je eigen houding en ondernemendheid af. Maar wat je wel hebt als je wat meer afgelegen gaat wonen is ruimte en natuur. Aan zee betwijfel ik dat trouwens, want dan zit je het hele zomerseizoen nog in de massadrukte. Het leven hoeft niet altijd te gaan om veel contacten en stappen, je kunt juist je innerlijke rust vinden als je van je huis zo 'n natuurgebied in kunt lopen.
zaterdag 12 juli 2014 om 15:19
Niet iedereen kan groots en meeslepend leven. Voor het merendeel van de mensen is het leven gewoon dagelijks werken voor de kost, de dagelijkse dingen doen, het huishouden bijhouden, enz. Dat is gewoon de basis van het leven van vrijwel iedereen en dan gaan erf wel eens tijden voorbij dat er niks "spannends" of "interessants" gebeurd, dan is het gewoon weer slapengaan na een dag als vele andere.
De kunst is om daar toch iets leuks van te maken, door elke dag toch wat tijd vrij te maken voor dingen die je leuk of interessant vindt, de gewone dagelijkse dingen zo leuk mogelijk te maken, jezelf af en toe te verwennen en de omgeving waarin je dat doet, zo prettig mogelijk te maken.
Maar onderneem eens iets spontaans in het weekend. Wat ik regelmatig doe, is op donderdag of vrijdag (als ik de kriebels krijg) op een hotelsite o.i.d. kijken en spontaan een hotel boeken in Maastricht, of Den Haag, of wat me maar leuk lijkt, voor het komend weekend. Het is wel gebeurd dat ik thuiskwam op vrijdag en tegen mijn man zei: "Inpakken, we gaan weg". We hebben daardoor veel leuke dingen beleefd en gedaan en dan kun je er weer een tijdje tegenaan als je na zo'n weekend terugkomt.
De kunst is om daar toch iets leuks van te maken, door elke dag toch wat tijd vrij te maken voor dingen die je leuk of interessant vindt, de gewone dagelijkse dingen zo leuk mogelijk te maken, jezelf af en toe te verwennen en de omgeving waarin je dat doet, zo prettig mogelijk te maken.
Maar onderneem eens iets spontaans in het weekend. Wat ik regelmatig doe, is op donderdag of vrijdag (als ik de kriebels krijg) op een hotelsite o.i.d. kijken en spontaan een hotel boeken in Maastricht, of Den Haag, of wat me maar leuk lijkt, voor het komend weekend. Het is wel gebeurd dat ik thuiskwam op vrijdag en tegen mijn man zei: "Inpakken, we gaan weg". We hebben daardoor veel leuke dingen beleefd en gedaan en dan kun je er weer een tijdje tegenaan als je na zo'n weekend terugkomt.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 12 juli 2014 om 15:27
zaterdag 12 juli 2014 om 16:12
quote:Cateautje schreef op 12 juli 2014 @ 14:11:
Het leven is stom, ook doof en blind. Je krijgt met je geboorte een leeg boek mee met een penneveer en je moet het zelf volschrijven. Je kan nu bladzijden volpennen met de kreet het leven is stom, maar dat schiet niet op natuurlijk, dat leest niet lekker terug.
Of je op stel en sprong je huis moet verkopen en een deurp op moet gaan zoeken, dat lijkt me niet verstandig, maar je zou eventueel wel kunnen verhuizen naar een stad aan het strand, Den Haag bijvoorbeeld, dan zit je waar je wilt zijn en toch een grote stad ter lering ende vermaeck.
Onderneem in ieder geval iets, want je OP komt op mij over alsof het geschreven is door een verveelde puber, ik kan het haast horen, dat gejengel. Wat een mooie post, die ga ik opslaan voor mezelf.
Het leven is stom, ook doof en blind. Je krijgt met je geboorte een leeg boek mee met een penneveer en je moet het zelf volschrijven. Je kan nu bladzijden volpennen met de kreet het leven is stom, maar dat schiet niet op natuurlijk, dat leest niet lekker terug.
Of je op stel en sprong je huis moet verkopen en een deurp op moet gaan zoeken, dat lijkt me niet verstandig, maar je zou eventueel wel kunnen verhuizen naar een stad aan het strand, Den Haag bijvoorbeeld, dan zit je waar je wilt zijn en toch een grote stad ter lering ende vermaeck.
Onderneem in ieder geval iets, want je OP komt op mij over alsof het geschreven is door een verveelde puber, ik kan het haast horen, dat gejengel. Wat een mooie post, die ga ik opslaan voor mezelf.