Psyche
alle pijlers
Ik voel me verschrikkelijk...
donderdag 20 december 2012 om 19:25
Ik voel me al een hele tijd behoorlijk slecht. Er is dan ook wel een hele hoop gebeurd, dus ik begrijp zelf wel dat dit misschien niet zo gek is, maar ik wordt er wel behoorlijk krankjorum van... op het wanhopige af. Ik weet echt niet meer wat ik met mezelf aan moet.
Ik voel me vooral vreselijk eenzaam de laatste weken. Ik voel me onzichtbaar, alsof ik in een soort glazen ei zit en wel zie wat er allemaal in de wereld gebeurt, met een afstand, maar niemand ziet mij.
Ik ben in juli mijn baan kwijt geraakt (voor de zoveelste keer) en daarbij overspannen uit dienst gegaan. Ik ben mijn moeder min of meer kwijt (in ieder geval gevoelsmatig) aan een hele progressieve vorm van dementie en ik heb een hele ingewikkelde relatie met mijn ex afgesloten.
En nu...het is alsof alles keihard bij me binnenkomt. Alle emoties liggen heel erg aan de oppervlakte. Ik mis mijn moeder vreselijk!! Nooit meer even een telefoontje van haar, vragen hoe het met me gaat, het 'dag, lieve schat' horen. Ik mis de verbondenheid die je kan voelen als ouder en kind. Ik heb mijn vader nog, maar die is emotioneel erg moeilijk bereikbaar. De laatste tijd die ik allerlei verwoede pogingen om toenadering te zoeken, maar het lukt maar niet. Ik kan heel moeilijk laten zien wat ik nodig heb of wat ik van hem wil blijkbaar.
Ik voel alleen maar een enorme behoefte aan iemand die me even vasthoudt. Gewoon waar ik even heel erg hard bij kan uithuilen en verder niets... Maar dat kan niet.
Natuurlijk heb ik vrienden waar ik ook (deels) terecht kan, maar evengoed voel ik me intens alleen. Ik ben de enige in mijn vriendenkring die een moeder zo jong 'verliest' (ze is 59). Dus het is voor hen ook vaak gewoon moeilijk te begrijpen.
E ik mis mijn ex ook vreselijk. Juist nu ik zo'n behoefte heb aan mensen om me heen waar de vertrouwensband sterk mee is (en dat had ik met hem), heb ik hem nodig. Ik wil zo graag even met hem praten, omdat hij me begrijpt. Ik moet echt op mijn handen gaan zitten om hem niet te bellen.
Maar ondertussen wordt ik helemaal gek hier.
Ik ben al in therapie, ik sport drie keer per week, probeer alles om uit dit vreselijke gevoel te komen, maar het lukt me niet
Ik heb me ook maar aangemeld bij het GGZ, want ik kom er zelf niet meer uit. Dat gesprek is echter pas begin februari.
Ik weet niet precies wat ik hier nu zoek of verwacht, maar ik zoek nu vooral afleiding en een plek om van me af te schrijven.
Ik voel me vooral vreselijk eenzaam de laatste weken. Ik voel me onzichtbaar, alsof ik in een soort glazen ei zit en wel zie wat er allemaal in de wereld gebeurt, met een afstand, maar niemand ziet mij.
Ik ben in juli mijn baan kwijt geraakt (voor de zoveelste keer) en daarbij overspannen uit dienst gegaan. Ik ben mijn moeder min of meer kwijt (in ieder geval gevoelsmatig) aan een hele progressieve vorm van dementie en ik heb een hele ingewikkelde relatie met mijn ex afgesloten.
En nu...het is alsof alles keihard bij me binnenkomt. Alle emoties liggen heel erg aan de oppervlakte. Ik mis mijn moeder vreselijk!! Nooit meer even een telefoontje van haar, vragen hoe het met me gaat, het 'dag, lieve schat' horen. Ik mis de verbondenheid die je kan voelen als ouder en kind. Ik heb mijn vader nog, maar die is emotioneel erg moeilijk bereikbaar. De laatste tijd die ik allerlei verwoede pogingen om toenadering te zoeken, maar het lukt maar niet. Ik kan heel moeilijk laten zien wat ik nodig heb of wat ik van hem wil blijkbaar.
Ik voel alleen maar een enorme behoefte aan iemand die me even vasthoudt. Gewoon waar ik even heel erg hard bij kan uithuilen en verder niets... Maar dat kan niet.
Natuurlijk heb ik vrienden waar ik ook (deels) terecht kan, maar evengoed voel ik me intens alleen. Ik ben de enige in mijn vriendenkring die een moeder zo jong 'verliest' (ze is 59). Dus het is voor hen ook vaak gewoon moeilijk te begrijpen.
E ik mis mijn ex ook vreselijk. Juist nu ik zo'n behoefte heb aan mensen om me heen waar de vertrouwensband sterk mee is (en dat had ik met hem), heb ik hem nodig. Ik wil zo graag even met hem praten, omdat hij me begrijpt. Ik moet echt op mijn handen gaan zitten om hem niet te bellen.
Maar ondertussen wordt ik helemaal gek hier.
Ik ben al in therapie, ik sport drie keer per week, probeer alles om uit dit vreselijke gevoel te komen, maar het lukt me niet
Ik heb me ook maar aangemeld bij het GGZ, want ik kom er zelf niet meer uit. Dat gesprek is echter pas begin februari.
Ik weet niet precies wat ik hier nu zoek of verwacht, maar ik zoek nu vooral afleiding en een plek om van me af te schrijven.
donderdag 20 december 2012 om 19:30
Wat goed dat je jezelf binnen de GGZ hebt aangemeld, soms hoef je dingen niet alleen toe doen.
En wordt alles bij elkaar even te veel om alleen aan te kunnen. Wel laks vanuit de GGZ dat het nog een tijdje duurt voor je een intake hebt, maar uiteindelijk zal het je waarschijnlijk helpen!
Maar hoe stom en cliché het ook klinkt, er is licht aan het einde van de duisternis. Echt.
En wordt alles bij elkaar even te veel om alleen aan te kunnen. Wel laks vanuit de GGZ dat het nog een tijdje duurt voor je een intake hebt, maar uiteindelijk zal het je waarschijnlijk helpen!
Maar hoe stom en cliché het ook klinkt, er is licht aan het einde van de duisternis. Echt.
donderdag 20 december 2012 om 19:35
Hey lieve Valesca,
Allereerst een dikke knuffel voor jou.
Ik heb niet een kant en klaar advies, ik denk dat het goed is dat je hier post! Ik voel ook je pijn en herken die deels. Wat je schrijft over vrienden hebben en je toch alleen voelen en je verlangen naar ex, dat herken ik. Juist op die donkere momenten verlang je zó naar een arm om je heen, en de zijne was lang heel vertrouwd waarschijnlijk. Het is een slap aftreksel, maar ik wil je graag een virtuele knuffel sturen, en hoop dat je hier een beetje steun zult vinden.
En doe rustig aan, je hoeft njiet alles tegelijk te doen/handelen.....
Liefs en sterkte Misia
PS: Je zou ook bij mijn topic "ergens mijn ei kwijt" kunnen lezen/schrijven, wie weet vind je daar ook deels aansluiting in de sfeer en onderwerpen?
Liefs!!
Allereerst een dikke knuffel voor jou.
Ik heb niet een kant en klaar advies, ik denk dat het goed is dat je hier post! Ik voel ook je pijn en herken die deels. Wat je schrijft over vrienden hebben en je toch alleen voelen en je verlangen naar ex, dat herken ik. Juist op die donkere momenten verlang je zó naar een arm om je heen, en de zijne was lang heel vertrouwd waarschijnlijk. Het is een slap aftreksel, maar ik wil je graag een virtuele knuffel sturen, en hoop dat je hier een beetje steun zult vinden.
En doe rustig aan, je hoeft njiet alles tegelijk te doen/handelen.....
Liefs en sterkte Misia
PS: Je zou ook bij mijn topic "ergens mijn ei kwijt" kunnen lezen/schrijven, wie weet vind je daar ook deels aansluiting in de sfeer en onderwerpen?
Liefs!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 20 december 2012 om 19:36
Ach wat kunnen er toch allemaal vervelende dingen voordoen in een mensen leven Ik kan het me dan ook helemaal voorstellen dat je je daarom alleen voelt en ver weg van de wereld die maar door blijft gaan met alles. Ik heb het gevoel gekend wat jij ook hebt je bent samen op deze wereld maar ondanks alles sta je er soms toch "alleen" voor ondanks je lieve vrienden etc. Wat mij toen heeft geholpen is lezen over positieve gedachten etc etc.
Ik vind het wel echt ontzettend knap en sterk dat je voor jezelf op komt en hulp zoekt en een punt achter je ex hebt gezet (zoals ik begrijp). Je blijft ondanks alles nog goed nadenken over alles, knap!
Zet hem op met de kerstdagen en ga er voor in 2013!
Ik vind het wel echt ontzettend knap en sterk dat je voor jezelf op komt en hulp zoekt en een punt achter je ex hebt gezet (zoals ik begrijp). Je blijft ondanks alles nog goed nadenken over alles, knap!
Zet hem op met de kerstdagen en ga er voor in 2013!
donderdag 20 december 2012 om 19:57
En onder mijn loepje, nog meer ervan . Wat ik ermee wil zeggen is, je bent niet alleen. Nee, mijn moeder is niet dementerend, en ik weet niet hoe dat voelt, maar ik weet wel wat het is om je moeder te missen. Ik denk dat van je afschrijven al heel veel zal helpen!
Waar loop je nu het meest tegenaan?
Waar loop je nu het meest tegenaan?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 20 december 2012 om 20:21
donderdag 20 december 2012 om 20:36
Dank je Noodles!
Misia, Waar ik het meest tegenaan loop, vind ik heel moeilijk te zeggen. Het is alsof ik ineens inzie dat niemand in mijn leven ooit echt voor mij heeft gekozen. Dat ik nooit het belangrijkste ben geweest voor mijn ouders (die zijn gescheiden toen ik 3 was en hebben eigenlijk hun nieuwe relaties boven mij verkozen).
Dat er tot nu toe nog nooit een man in mijn leven geweest is die me echt helemaal te gek vindt en me nooit meer laat gaan. Dat er geen werkgever is geweest die mij blijkbaar waardevol genoeg vond.
Oef, dit klinkt wel heel erg als de slachtofferrol he? Nou...misschien voel ik me nu ook even zo. Ik heb het gevoel alsof ik als kind al zo beschadigd ben geraakt, zó kapot gemaakt, dat ik nu maar loop te ploeteren in mijn leven en het me maar niet lukt om een 'gewoon' stabiel leven op te bouwen met een normale relatie, een fijne baan, een gevoel van verbondenheid in mijn leven.
Ik lijk het even niet meer op te kunnen brengen om door te ploeteren en om te relativeren.
Misia, Waar ik het meest tegenaan loop, vind ik heel moeilijk te zeggen. Het is alsof ik ineens inzie dat niemand in mijn leven ooit echt voor mij heeft gekozen. Dat ik nooit het belangrijkste ben geweest voor mijn ouders (die zijn gescheiden toen ik 3 was en hebben eigenlijk hun nieuwe relaties boven mij verkozen).
Dat er tot nu toe nog nooit een man in mijn leven geweest is die me echt helemaal te gek vindt en me nooit meer laat gaan. Dat er geen werkgever is geweest die mij blijkbaar waardevol genoeg vond.
Oef, dit klinkt wel heel erg als de slachtofferrol he? Nou...misschien voel ik me nu ook even zo. Ik heb het gevoel alsof ik als kind al zo beschadigd ben geraakt, zó kapot gemaakt, dat ik nu maar loop te ploeteren in mijn leven en het me maar niet lukt om een 'gewoon' stabiel leven op te bouwen met een normale relatie, een fijne baan, een gevoel van verbondenheid in mijn leven.
Ik lijk het even niet meer op te kunnen brengen om door te ploeteren en om te relativeren.
donderdag 20 december 2012 om 20:59
Lieve Valesca,
Je klinkt niet als slachtoffer. Geheel niet.
Integendeel.
Het constateren van wat je in je laatste bericht ervaart vergt juist enorme kracht, daadkracht, en ook emotionele kracht. Dingen onder ogen zien betekent niet dat je in de slachtofferrol zit, deze te benoemen evenmin. Je mag hier ook bij stil blijven staan zolang je wilt. En ik moest echt even slikken toen ik je hoofd-punt las, dat niemand echt voor je lijkt te zijn gegaan. Ik heb dat ook lang zo gevoeld. Ik zet dit nu tot mijn eigen verbazing in de verleden tijd. Ja, jaren, decennia, voelde ik me een schim, iemand die anderen tolereerden, in plaats van graag bij waren. Ik voelde me nooit iemand voor wie anderen moeite deden, en dat heb ik eerlijk gezegd toch nog wel heel geregeld. Vaak heb ik t gevoel dat ik anderen hoog uit "goed uitkom", als er bij wijze van spreken niets op tv is. Maar dat gevoel, zoals nu bv met Kerst, dat mensen aan me denken en zeggen, goh, laten we Mies uitnodigen, dat is altijd zo fijn als ze er is.......dat mis ik. Maar toch is er de laatste tijd iets veranderd. Ik heb mezelf meer. Nu krijgen we dat vage geblaat, haha. Je kent het wel, bij jezelf zijn, enz. Dattum. Ik zal je er niet teveel mee "vermoeien", want t klinkt al gauw als een braaklading clichés. Maar toch is het zo. Ik ben gewoon blijer met mezelf.
Maar weet je, je hebt nu veel losse eindjes, je bent in gedachten bij je moeder en met haar bezig, tevens met ex, met vrienden en misschien nog wel meer. en op zulke momenten is het misschien goed om even een pas op de plaats te maken. Bijvoorbeeld de komende uren alleen even te zitten met een kop thee. Niks geen plannen van aanpak maken, nee, gewoon in je lievelingsstoel gaan zitten of op de bank met dikke sokken. Verwarming lekker hoog, misschien even douchen met een warmend geurende douchegel? En dan wat op t forum lezen, beetje door het huis struinen. Doe gewoon even niks, beetje wat er in je opkomt. En weet dat t forum er is, en wij daar allemaal zijn. Dan ben je bij dat alles ook niet alleen.
Je kunt dus altijd een paar regels schrijven, zodra je daar zin in hebt, en dan heb je ook reacties.
Misschien is bovenstaande niet iets dat je aanspreekt. Kijk gewoon vanavond even wat je wilt, en hoe je je voelt.
Ik heb bijvoorbeeld avonden gehad dan pakte ik gewoon een deken en wikkelde me erin, en had een kop thee bij de hand, dan dacht ik een beetje na, over vanalles. Maar ik ging verder niet veel doen.
Nou, kijk maar even wat voor jou fijn voelt!!
Liefs
Misia
Je klinkt niet als slachtoffer. Geheel niet.
Integendeel.
Het constateren van wat je in je laatste bericht ervaart vergt juist enorme kracht, daadkracht, en ook emotionele kracht. Dingen onder ogen zien betekent niet dat je in de slachtofferrol zit, deze te benoemen evenmin. Je mag hier ook bij stil blijven staan zolang je wilt. En ik moest echt even slikken toen ik je hoofd-punt las, dat niemand echt voor je lijkt te zijn gegaan. Ik heb dat ook lang zo gevoeld. Ik zet dit nu tot mijn eigen verbazing in de verleden tijd. Ja, jaren, decennia, voelde ik me een schim, iemand die anderen tolereerden, in plaats van graag bij waren. Ik voelde me nooit iemand voor wie anderen moeite deden, en dat heb ik eerlijk gezegd toch nog wel heel geregeld. Vaak heb ik t gevoel dat ik anderen hoog uit "goed uitkom", als er bij wijze van spreken niets op tv is. Maar dat gevoel, zoals nu bv met Kerst, dat mensen aan me denken en zeggen, goh, laten we Mies uitnodigen, dat is altijd zo fijn als ze er is.......dat mis ik. Maar toch is er de laatste tijd iets veranderd. Ik heb mezelf meer. Nu krijgen we dat vage geblaat, haha. Je kent het wel, bij jezelf zijn, enz. Dattum. Ik zal je er niet teveel mee "vermoeien", want t klinkt al gauw als een braaklading clichés. Maar toch is het zo. Ik ben gewoon blijer met mezelf.
Maar weet je, je hebt nu veel losse eindjes, je bent in gedachten bij je moeder en met haar bezig, tevens met ex, met vrienden en misschien nog wel meer. en op zulke momenten is het misschien goed om even een pas op de plaats te maken. Bijvoorbeeld de komende uren alleen even te zitten met een kop thee. Niks geen plannen van aanpak maken, nee, gewoon in je lievelingsstoel gaan zitten of op de bank met dikke sokken. Verwarming lekker hoog, misschien even douchen met een warmend geurende douchegel? En dan wat op t forum lezen, beetje door het huis struinen. Doe gewoon even niks, beetje wat er in je opkomt. En weet dat t forum er is, en wij daar allemaal zijn. Dan ben je bij dat alles ook niet alleen.
Je kunt dus altijd een paar regels schrijven, zodra je daar zin in hebt, en dan heb je ook reacties.
Misschien is bovenstaande niet iets dat je aanspreekt. Kijk gewoon vanavond even wat je wilt, en hoe je je voelt.
Ik heb bijvoorbeeld avonden gehad dan pakte ik gewoon een deken en wikkelde me erin, en had een kop thee bij de hand, dan dacht ik een beetje na, over vanalles. Maar ik ging verder niet veel doen.
Nou, kijk maar even wat voor jou fijn voelt!!
Liefs
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 20 december 2012 om 21:10
Ook van mij een digitale knuffel.. wat heb jij een hoop meegemaakt lieverd. En het is onwijs stoer en knap dat je naar de GGZ gegaan bent!!! Ik wil je aanraden om het boek de kracht van nu van Eckhart Tolle te lezen. Dit heeft mij veel geholpen in combinatie met een paar dagen vakantie. Kan goed zijn dat ook gebrek aan zon je gevoelens nog extra versterkt. Wens je heel veel sterkte in ieder geval.
donderdag 20 december 2012 om 21:34
Echt... wat een fijne reacties. Dank je wel Misia en Megan!
Dat gevoel dat er nooit iemand echt voor me lijkt te gaan, heb ik eigenlijk nooit eerder zo gevoeld. Of misschien heb ik dat altijd direct weggestopt, dat kan ook. En nu lijkt dat trucje niet meer te werken. Ik kan geen façade meer optrekken, niet meer doen alsof. Het heeft me te lang te veel energie gekost.
Ik herken je verhaal Misia over dat je een beetje gezien werd als 'voor erbij' of 'dan maar'-persoon (hoe zeg je zoiets)...
Nou weet ik gelukkig dat er mensen in mijn omgeving zijn die me echt graag mogen en mijn kwaliteiten zien. Maar ik ben ook niet zo'n persoon die iedereen onmisbaar op zijn feestje vindt, zeg maar.
En ik wéét dat je alleen jezelf kan veranderen en dat het voor een groot deel in mij zit dat ik me zo voel. Ik heb me mijn hele leven ingehouden en mezelf eigenlijk verloochend omwille van anderen en nu kan ik niet meer. Ik zal moeten leren mezelf te zijn en me te uiten. Zeggen wat IK nodig heb, dat ik uberhaupt even iemand nodig heb. En dat te zeggen tegen bv mijn vader, vind ik behoorlijk beangstigend. het is echt een enorme drempel voor me om juist tegenover hem mijn emoties echt te tonen (bang voor afwijzing denk ik).
Maar... het doet me zó goed om eens van een ander te horen dat ik helemaal niets hoéf, dat ik me niet aanstel of overdrijf. En ja...ik ben zelf natuurlijk mijn grootste criticus. Het is dat stemmetje in mijn hoofd dat steeds zegt: 'je stelt je aan, het gaat allemaal best. Overdrijf niet zo en pak jezelf bij je kladden'. Maar dat brengt me nu alleen maar dieper in de put merk ik. Ik probeer wat liever voor mezelf te worden (moeilijk! pfff!)
En het is fijn om te beseffen dat je altijd nog bij mensen in de digitale wereld terecht kan! Het voelt gek soms, maar het helpt wel echt. Ik zal hier regelmatig even van me af schrijven en hopelijk lezen jullie mee en/of willen jullie reageren.
Ik ga nu even een lekker pot thee zetten en onder een dekentje op de bank zitten
Dat gevoel dat er nooit iemand echt voor me lijkt te gaan, heb ik eigenlijk nooit eerder zo gevoeld. Of misschien heb ik dat altijd direct weggestopt, dat kan ook. En nu lijkt dat trucje niet meer te werken. Ik kan geen façade meer optrekken, niet meer doen alsof. Het heeft me te lang te veel energie gekost.
Ik herken je verhaal Misia over dat je een beetje gezien werd als 'voor erbij' of 'dan maar'-persoon (hoe zeg je zoiets)...
Nou weet ik gelukkig dat er mensen in mijn omgeving zijn die me echt graag mogen en mijn kwaliteiten zien. Maar ik ben ook niet zo'n persoon die iedereen onmisbaar op zijn feestje vindt, zeg maar.
En ik wéét dat je alleen jezelf kan veranderen en dat het voor een groot deel in mij zit dat ik me zo voel. Ik heb me mijn hele leven ingehouden en mezelf eigenlijk verloochend omwille van anderen en nu kan ik niet meer. Ik zal moeten leren mezelf te zijn en me te uiten. Zeggen wat IK nodig heb, dat ik uberhaupt even iemand nodig heb. En dat te zeggen tegen bv mijn vader, vind ik behoorlijk beangstigend. het is echt een enorme drempel voor me om juist tegenover hem mijn emoties echt te tonen (bang voor afwijzing denk ik).
Maar... het doet me zó goed om eens van een ander te horen dat ik helemaal niets hoéf, dat ik me niet aanstel of overdrijf. En ja...ik ben zelf natuurlijk mijn grootste criticus. Het is dat stemmetje in mijn hoofd dat steeds zegt: 'je stelt je aan, het gaat allemaal best. Overdrijf niet zo en pak jezelf bij je kladden'. Maar dat brengt me nu alleen maar dieper in de put merk ik. Ik probeer wat liever voor mezelf te worden (moeilijk! pfff!)
En het is fijn om te beseffen dat je altijd nog bij mensen in de digitale wereld terecht kan! Het voelt gek soms, maar het helpt wel echt. Ik zal hier regelmatig even van me af schrijven en hopelijk lezen jullie mee en/of willen jullie reageren.
Ik ga nu even een lekker pot thee zetten en onder een dekentje op de bank zitten
donderdag 20 december 2012 om 22:02
" Ik heb me mijn hele leven ingehouden en mezelf eigenlijk verloochend omwille van anderen en nu kan ik niet meer. Ik zal moeten leren mezelf te zijn en me te uiten."
T is bijna eng, maar ik heb precies hetzelfde. Zouden mijn woorden kunnen zijn. Ben daar veel mee bezig. Met de vraag wie ben ik? Hoe wil ik het? Voelt iets/iemand echt goed, of "hobbel" ik er maar in mee. T is soms best heftig, maar voordat t heel erg als een lijdensweg klinkt, ik weet tegelijkertijd dat ik goed bezig ben. Want net als jij schrijft, ik "kan" gewoon niet anders.
Heerlijk, een kop thee. Ik ben heel erg huishoudelijk bezig, is erg nodig, Maar neem ook een kop thee erbij.
Ik denk dat het je bewust worden van wat er al die jaren niet goed zat, echt de eerste, maar niet meest makkelijke stap is. Ik zit er ook nog middenin. Want hoe verander je dingen die decennia zo zijn "ingesleten" soms zelfs zover dat ik me dermate heb aan moeten passen aan anderen dat ik niet goed weet wie IK dan ben. Maar its never too late en ik denk graag aan die druppel die de steen uitholt, of hoe elke weg begint met die eerste stap.
Of met even zitten op de bank dus.
Geniet ervan meis. Kies een lekker smaakje voor jezelf!
Misiahttp://us.123rf.com/400wm/400/400/pakhnyushchyy/pakhnyushchyy1103/pakhnyushchyy110301043/9188915-tea-being-poured-into-glass-tea-cup.jpg
T is bijna eng, maar ik heb precies hetzelfde. Zouden mijn woorden kunnen zijn. Ben daar veel mee bezig. Met de vraag wie ben ik? Hoe wil ik het? Voelt iets/iemand echt goed, of "hobbel" ik er maar in mee. T is soms best heftig, maar voordat t heel erg als een lijdensweg klinkt, ik weet tegelijkertijd dat ik goed bezig ben. Want net als jij schrijft, ik "kan" gewoon niet anders.
Heerlijk, een kop thee. Ik ben heel erg huishoudelijk bezig, is erg nodig, Maar neem ook een kop thee erbij.
Ik denk dat het je bewust worden van wat er al die jaren niet goed zat, echt de eerste, maar niet meest makkelijke stap is. Ik zit er ook nog middenin. Want hoe verander je dingen die decennia zo zijn "ingesleten" soms zelfs zover dat ik me dermate heb aan moeten passen aan anderen dat ik niet goed weet wie IK dan ben. Maar its never too late en ik denk graag aan die druppel die de steen uitholt, of hoe elke weg begint met die eerste stap.
Of met even zitten op de bank dus.
Geniet ervan meis. Kies een lekker smaakje voor jezelf!
Misiahttp://us.123rf.com/400wm/400/400/pakhnyushchyy/pakhnyushchyy1103/pakhnyushchyy110301043/9188915-tea-being-poured-into-glass-tea-cup.jpg
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 21 december 2012 om 00:41
Vandaag had ik een slechte dag en... om precies dezelfde reden. Ik ben er echt van overtuigd dat ik een lief en vriendelijk en zorgzaam persoon ben, en toch heb ik eigenlijk niemand meer van wie ik op aan kan... Iedereen bij wie ik me veilig voelde en waarvan ik dacht dat ze écht écht om me gaven, hebben me de rug toegekeerd (vriend van 4 jaar... zelfs m'n eigen vader kan me op mijn verjaardag nog niet bellen om me te feliciteren). Dat voelt heel. KUT. Alsof ik het niet waard ben ondanks dat ik altijd voor anderen klaarsta. Ik durf niet zo goed meer in nieuwe relaties te investeren omdat ik weet dat iedereen je in de steek kan laten. Ik werk nu aan een betere relatie met mijzelf. Je wordt alleen geboren, je gaat alleen dood en in de tussentijd kunnen we allemaal doen alsof we niet eenzaam en alleen zijn, maar ik denk echt dat het een illusie is. Sorry dat ik je geen positief advies kan sturen, maar ik denk dat het realiseren dat je alleen van jezelf op aan kan je een sterker persoon kan maken?
vrijdag 21 december 2012 om 00:53
Lieve Valesca en de anderen hier,
Ik wil alleen even zeggen dat ik momenteel niet de energie heb om veel op topics van anderen te reageren en jullie alleen een hart onder riem wil steken..het is mooi om te beseffen dat de digitale wereld, naast alle nadelen ervan, je zoveel steun kan bieden.
Zo veel mensen die zich om welke redenen dan ook down voelen. Het even niet meer alleen kunnen. Niet altijd steun uit hun omgeving krijgen. En dan hier van zich afschrijven - en die steun en herkenbaarheid vinden. Het helpt om dingen van je af te schrijven. En je helpt er anderen ook mee, hier op het forum. Al lezen mensen alleen maar mee.
Sterkte meiden, we komen er wel!!!
Ik wil alleen even zeggen dat ik momenteel niet de energie heb om veel op topics van anderen te reageren en jullie alleen een hart onder riem wil steken..het is mooi om te beseffen dat de digitale wereld, naast alle nadelen ervan, je zoveel steun kan bieden.
Zo veel mensen die zich om welke redenen dan ook down voelen. Het even niet meer alleen kunnen. Niet altijd steun uit hun omgeving krijgen. En dan hier van zich afschrijven - en die steun en herkenbaarheid vinden. Het helpt om dingen van je af te schrijven. En je helpt er anderen ook mee, hier op het forum. Al lezen mensen alleen maar mee.
Sterkte meiden, we komen er wel!!!
vrijdag 21 december 2012 om 15:28
@Misia, Het valt idd niet mee he, om te veranderen en die 'harde schijf' te resetten? Ik ben daar ook al járen mee bezig in de vorm van psychotherapie (individueel en in groep). Blijkbaar gaat het gewoon erg langzaam... en ja, dan komt er wel eens een moment dat ik de hoop even opgegeven heb. Zoals nu blijkbaar.
Maar nu merk ik dat ik vooral erg boos ben en teleurgesteld. Misschien had ik een heel naïef beeld va hoe de wereld eruit zag en mensen met elkaar om gaan, want ik vind het zo'n enorme desillusie!
@Studentje, Ik denk dat ook altijd: je wordt alleen geboren en gaat alleen dood. Dat is zeker waar en dat relativeert de boel ook wel een beetje als je beseft dat dat dus voor iedereen geldt.
Maar ik raak steeds meer overtuigd dat we als mensen wel aandacht, liefde en warmte van anderen om ons heen nodig hebben. En als je dat in de basis al hebt meegekregen van je ouders, zit dat meestal in je verdere leven ook wel goed. Maar in die basis gaat het juist vaak mis en dán kom je later in de problemen (is mijn visie).
Ik voel me een beetje zoals in die reclame van Agis, waarin allerlei mensen geen aandacht krijgen en niet gezien worden... ken je die? Ik denk dat je behoorlijk zeker van jezelf moet zijn, wil je je dan niet in de steek gelaten voelen.
Dat is denk ik wat mijn overheersende gevoel nu is: dat ik in de steek gelaten ben. Even zwart-wit gezegd ben ik door mijn ouders op deze wereld geschopt, maar hebben ze mij vervolgens laten stikken. Dat deden ze ook niet met opzet, maar het was hun onvermogen om mij de aandacht en liefde te geven die ik nodig had. En nu lijkt dat trauma zich te herhalen en maak ik het allemaal bewust mee. En dat doet pijn
En nu voel ik pas de woede die ik misschien als kind ook voelde, maar waar ik niets mee kon.
Studentje, ik herken ook heel erg dat je nu niet meer goed durft te investeren in nieuwe relaties/contacten. Dat heb ik ook heel sterk. Bang dat ik toch wel weer in de steek gelaten wordt of afgewezen. Ik heb steeds vaker de vraag: wat stelt echte liefde nou eigenlijk voor, als het ook zomaar weer kapot kan gaan?
Dus ja, ik ben het met je eens dat je het beste kan leren dat je in ieder geval wel jezelf hebt en als je dus echt van jezelf houdt, ben je zelf je beste vriend en 'heb je niemand nodig'. Maar de keerzijde waar ik bang voor ben, is dat je dan verhardt en je afsluit (en dus geen verbintenis meer aan gaat). Dat kan ook niet de bedoeling zijn denk ik. Ik vind het altijd heel moeilijk om een soort gezonde balans te vinden tussen gelukkig zijn met mezelf en ook mensen toelaten (zonder me afhankelijk te gaan voelen).
Maar nu merk ik dat ik vooral erg boos ben en teleurgesteld. Misschien had ik een heel naïef beeld va hoe de wereld eruit zag en mensen met elkaar om gaan, want ik vind het zo'n enorme desillusie!
@Studentje, Ik denk dat ook altijd: je wordt alleen geboren en gaat alleen dood. Dat is zeker waar en dat relativeert de boel ook wel een beetje als je beseft dat dat dus voor iedereen geldt.
Maar ik raak steeds meer overtuigd dat we als mensen wel aandacht, liefde en warmte van anderen om ons heen nodig hebben. En als je dat in de basis al hebt meegekregen van je ouders, zit dat meestal in je verdere leven ook wel goed. Maar in die basis gaat het juist vaak mis en dán kom je later in de problemen (is mijn visie).
Ik voel me een beetje zoals in die reclame van Agis, waarin allerlei mensen geen aandacht krijgen en niet gezien worden... ken je die? Ik denk dat je behoorlijk zeker van jezelf moet zijn, wil je je dan niet in de steek gelaten voelen.
Dat is denk ik wat mijn overheersende gevoel nu is: dat ik in de steek gelaten ben. Even zwart-wit gezegd ben ik door mijn ouders op deze wereld geschopt, maar hebben ze mij vervolgens laten stikken. Dat deden ze ook niet met opzet, maar het was hun onvermogen om mij de aandacht en liefde te geven die ik nodig had. En nu lijkt dat trauma zich te herhalen en maak ik het allemaal bewust mee. En dat doet pijn
En nu voel ik pas de woede die ik misschien als kind ook voelde, maar waar ik niets mee kon.
Studentje, ik herken ook heel erg dat je nu niet meer goed durft te investeren in nieuwe relaties/contacten. Dat heb ik ook heel sterk. Bang dat ik toch wel weer in de steek gelaten wordt of afgewezen. Ik heb steeds vaker de vraag: wat stelt echte liefde nou eigenlijk voor, als het ook zomaar weer kapot kan gaan?
Dus ja, ik ben het met je eens dat je het beste kan leren dat je in ieder geval wel jezelf hebt en als je dus echt van jezelf houdt, ben je zelf je beste vriend en 'heb je niemand nodig'. Maar de keerzijde waar ik bang voor ben, is dat je dan verhardt en je afsluit (en dus geen verbintenis meer aan gaat). Dat kan ook niet de bedoeling zijn denk ik. Ik vind het altijd heel moeilijk om een soort gezonde balans te vinden tussen gelukkig zijn met mezelf en ook mensen toelaten (zonder me afhankelijk te gaan voelen).
vrijdag 21 december 2012 om 15:31
Muis en Sakara, dank jullie wel!
Wat ik trouwens nog wilde zeggen... Ik heb het vermoeden dat ik in een depressie zit, maar ik heb daar naar mijn idee geen ervaring mee. Dat klinkt gek natuurlijk, maar ik weet niet of ik ooit eerder echt depressief ben geweest.
Heeft iemand van jullie ervaring met depressiviteit? Hoe was dat voor je om mee te maken en hoe uitte zich dat?
Wat ik trouwens nog wilde zeggen... Ik heb het vermoeden dat ik in een depressie zit, maar ik heb daar naar mijn idee geen ervaring mee. Dat klinkt gek natuurlijk, maar ik weet niet of ik ooit eerder echt depressief ben geweest.
Heeft iemand van jullie ervaring met depressiviteit? Hoe was dat voor je om mee te maken en hoe uitte zich dat?
vrijdag 21 december 2012 om 23:43
Wat een herkenbaar verhaal, bij jou leeft je moeder dan nog, maar de mijne is net na een kerst 3 jaar geleden overleden. Ook mijn vader is een moeilijk bereikbare man, waar ik weinig contact mee kan krijgen.
Hierdoor voel ik me soms ook alleen, depressief en zie ik ook niet elke dag zonnig tegemoet. Ik probeer wel altijd mijn best te doen maar dat valt niet altijd mee. En met werk en relaties heeft het bij mij ook nooit meegezeten. Op dit moment werk ik ook niet.
Net als jij ben ik ook in therapie en dat is heel fijn en ik denk wel dat ook jij er veel baat bij zult hebben om dingen een plaatsje te geven en om te leren om met dingen om te gaan.
Ik wil je hierbij een virtuele knuffel geven
Hierdoor voel ik me soms ook alleen, depressief en zie ik ook niet elke dag zonnig tegemoet. Ik probeer wel altijd mijn best te doen maar dat valt niet altijd mee. En met werk en relaties heeft het bij mij ook nooit meegezeten. Op dit moment werk ik ook niet.
Net als jij ben ik ook in therapie en dat is heel fijn en ik denk wel dat ook jij er veel baat bij zult hebben om dingen een plaatsje te geven en om te leren om met dingen om te gaan.
Ik wil je hierbij een virtuele knuffel geven
zaterdag 22 december 2012 om 03:25
Ik heb meerdere malen in mijn leven een depressie gehad...Het uitte zich bij mij vooral in het compleet waardeloos voelen, doelloos, leeg, wanhopig, geen hoop meer hebben op een betere toekomst. Ik bleef het liefst de hele dag in bed...
Hoe het was om mee te maken...ik denk dat iedereen die een depressie heeft meegemaakt weet dat het vreselijk is en ik gun het niemand toe. Ik zou liever wekenlang een zware griep hebben dan een zware depressie.
Lieve TO, het is goed mogelijk dat je een depressie hebt en dat vindt ik ook niet zo gek na alle gebeurtenissen. Ik wil je heel veel sterkte wensen en zeggen dat je al heel erg goed bezig bent door 3x in de week te sporten en dat je hulp hebt gezocht.
Het heeft tijd nodig maar het komt helemaal goed met jou! Het allerbelangrijkste is dat je hier zelf op vertrouwt, zolang je hoop houdt kun je doorgaan...nogmaal sterkte!
Hoe het was om mee te maken...ik denk dat iedereen die een depressie heeft meegemaakt weet dat het vreselijk is en ik gun het niemand toe. Ik zou liever wekenlang een zware griep hebben dan een zware depressie.
Lieve TO, het is goed mogelijk dat je een depressie hebt en dat vindt ik ook niet zo gek na alle gebeurtenissen. Ik wil je heel veel sterkte wensen en zeggen dat je al heel erg goed bezig bent door 3x in de week te sporten en dat je hulp hebt gezocht.
Het heeft tijd nodig maar het komt helemaal goed met jou! Het allerbelangrijkste is dat je hier zelf op vertrouwt, zolang je hoop houdt kun je doorgaan...nogmaal sterkte!
zaterdag 22 december 2012 om 12:25
Hoi Rakker, Het lijkt inderdaad heel erg op mijn verhaal wat je beschrijft. Goed dat je ook in therapie bent gegaan en dat het je zo helpt. Ik zou ook niet weten hoe ik het allemaal zelf zou moeten doen, zonder de hulp van therapie (op het moment dan).
Ik vind het knap dat je gelukkig ook nog soms de zonnige kant kan inzien. En...misschien helpt het; vanaf vandaag worden de dagen weer langer! Een virtuele knuffel terug!
Miss L, bedankt voor je reactie. Ik herken het helemaal zoals je jouw depressie beschrijft. Behalve dan dat ik nog wel uit bed kom.
Hoe het was om mee te maken, is eigenlijk ook een beetje een rare vraag van me, want natuurlijk is het vreselijk (zo ervaar ik dit nu ook, al weet ik niet zeker of het een depressie is of niet, het lijkt er iig erg veel op). Ik bedoelde meer hoe het eruit zag denk ik (dagindeling, gevoelens).
Ik herken ook het geen hoop meer hebben. Hoop voor de toekomst heb ik niet, ik heb alleen de hoop dat ik hier (zo snel mogelijk) weer uit kom en dat wil ik ook echt.
De enige echte reden dat ik door ga met leven, is dat ik het mijn omgeving niet aan wil doen en dat ik het leven, hoe klote soms ook, toch ontroerend mooi vind. Maar ik bedoel dan meer de natuur, de dieren... eigenlijk alles wat niet te maken heeft met onze maatschappij, de politiek en alle door mensen veroorzaakte ellende. Misschien ben ik gewoon erg gevoelig. Dat heb ik eigenlijk altijd al gehad, ook als kind. Ik vind de wereld eigenlijk vaak veel te heftig en te pijnlijk. Ik kan daar slecht mee omgaan. En dan wordt ik vaak gefrustreerd over dat ik niks kan doen, dan voel ik me zo machteloos en dat doet me zo'n pijn. Ik kan echt woedend worden en in huilen uitbarsten als ik de vreselijke dingen zie die mensen elkaar en de natuur aan doen. Ik kijk daarom de laatste tijd ook bijna geen nieuws meer. Wordt er helemaal niet goed van.
Nou, ik draaf een beetje door geloof ik...
Bedankt in voor je sterktewens in ieder geval.
Doet me goed.
Ik vind het knap dat je gelukkig ook nog soms de zonnige kant kan inzien. En...misschien helpt het; vanaf vandaag worden de dagen weer langer! Een virtuele knuffel terug!
Miss L, bedankt voor je reactie. Ik herken het helemaal zoals je jouw depressie beschrijft. Behalve dan dat ik nog wel uit bed kom.
Hoe het was om mee te maken, is eigenlijk ook een beetje een rare vraag van me, want natuurlijk is het vreselijk (zo ervaar ik dit nu ook, al weet ik niet zeker of het een depressie is of niet, het lijkt er iig erg veel op). Ik bedoelde meer hoe het eruit zag denk ik (dagindeling, gevoelens).
Ik herken ook het geen hoop meer hebben. Hoop voor de toekomst heb ik niet, ik heb alleen de hoop dat ik hier (zo snel mogelijk) weer uit kom en dat wil ik ook echt.
De enige echte reden dat ik door ga met leven, is dat ik het mijn omgeving niet aan wil doen en dat ik het leven, hoe klote soms ook, toch ontroerend mooi vind. Maar ik bedoel dan meer de natuur, de dieren... eigenlijk alles wat niet te maken heeft met onze maatschappij, de politiek en alle door mensen veroorzaakte ellende. Misschien ben ik gewoon erg gevoelig. Dat heb ik eigenlijk altijd al gehad, ook als kind. Ik vind de wereld eigenlijk vaak veel te heftig en te pijnlijk. Ik kan daar slecht mee omgaan. En dan wordt ik vaak gefrustreerd over dat ik niks kan doen, dan voel ik me zo machteloos en dat doet me zo'n pijn. Ik kan echt woedend worden en in huilen uitbarsten als ik de vreselijke dingen zie die mensen elkaar en de natuur aan doen. Ik kijk daarom de laatste tijd ook bijna geen nieuws meer. Wordt er helemaal niet goed van.
Nou, ik draaf een beetje door geloof ik...
Bedankt in voor je sterktewens in ieder geval.
Doet me goed.
zaterdag 22 december 2012 om 21:26
Biobitch, ik ben benieuwd naar je verhaal! Misschien dat het helpt door het hier te delen...
Ik had net mijn ex aan de lijn... Ook hij is een onderdeel van waarom ik me nu zo ellendig voel. Niet omdat hij iets rots heeft gedaan, maar omdat ik maar van hem blijf houden. Hij gaat maar niet uit mijn hart! Ik vind het zó moeilijk te accepteren dat een relatie met hem maar niet lukt. We houden echt heel veel van elkaar (tenminste, als dit liefde is, ik weet het niet meer), maar we zijn beiden te complex.
De vertrouwdheid tussen ons en de manier waarop wij elkaar begrijpen speelt daar wel een grote rol in. We hebben beiden een hele rare jeugd gehad waarin onze ouders teveel met zichzelf bezig waren om echt voor ons te kiezen. Dat delen we en daarom begrijpen we elkaar zo goed. En ja... precies dat begrip, die nabijheid en vertrouwdheid heb ik nu even héél hard nodig! Pijnlijk voelt het dan, dat als ik iemand wel zo dichtbij kan laten komen, dat een relatie dan weer niet gaat.
Nou ja... ik schrijf maar gewoon even van me af, merk dat dat me al erg oplucht (geen idee of er nog iemand meeleest eigenlijk)...
Ik had net mijn ex aan de lijn... Ook hij is een onderdeel van waarom ik me nu zo ellendig voel. Niet omdat hij iets rots heeft gedaan, maar omdat ik maar van hem blijf houden. Hij gaat maar niet uit mijn hart! Ik vind het zó moeilijk te accepteren dat een relatie met hem maar niet lukt. We houden echt heel veel van elkaar (tenminste, als dit liefde is, ik weet het niet meer), maar we zijn beiden te complex.
De vertrouwdheid tussen ons en de manier waarop wij elkaar begrijpen speelt daar wel een grote rol in. We hebben beiden een hele rare jeugd gehad waarin onze ouders teveel met zichzelf bezig waren om echt voor ons te kiezen. Dat delen we en daarom begrijpen we elkaar zo goed. En ja... precies dat begrip, die nabijheid en vertrouwdheid heb ik nu even héél hard nodig! Pijnlijk voelt het dan, dat als ik iemand wel zo dichtbij kan laten komen, dat een relatie dan weer niet gaat.
Nou ja... ik schrijf maar gewoon even van me af, merk dat dat me al erg oplucht (geen idee of er nog iemand meeleest eigenlijk)...
loslaten van het oude is moeilijk omdat je vaak bang bent voor het onbekende.
zondag 23 december 2012 om 22:35
Fijn dat je nog meeleest Rakker
Loslaten vind ik inderdaad heel erg moeilijk. Vooral hem op de een of andere manier. En zeker nu! Au!
Vandaag ging het wel redelijk gelukkig, al merk ik dat ik wel de leegte die ik in me voel probeer op te vullen op een niet zo hele constructieve manier (doelloos shoppen en teveel eten bv).
Ik ga voor een paar dagen naar de man van mijn moeder met Kerst... zonder mijn moeder dus (zij zit op een gesloten afdeling daar 1,5 uur vandaan). Het zal wel een rare Kerst worden.
Er komen wel een aantal andere mensen (vrienden), dus we maken er zo goed en zo kwaad als het gaat wat gezelligs van. Ik heb er een beetje een dubbel gevoel over. Heb er zin in aan de ene kant en aan de andere kant zie ik er tegenop. Heb helemaal geen zin in al die mensen.
Maarja, heb maar besloten dat ik mezelf niet ga forceren om verplicht gezellig te doen. Ik zie wel.
Loslaten vind ik inderdaad heel erg moeilijk. Vooral hem op de een of andere manier. En zeker nu! Au!
Vandaag ging het wel redelijk gelukkig, al merk ik dat ik wel de leegte die ik in me voel probeer op te vullen op een niet zo hele constructieve manier (doelloos shoppen en teveel eten bv).
Ik ga voor een paar dagen naar de man van mijn moeder met Kerst... zonder mijn moeder dus (zij zit op een gesloten afdeling daar 1,5 uur vandaan). Het zal wel een rare Kerst worden.
Er komen wel een aantal andere mensen (vrienden), dus we maken er zo goed en zo kwaad als het gaat wat gezelligs van. Ik heb er een beetje een dubbel gevoel over. Heb er zin in aan de ene kant en aan de andere kant zie ik er tegenop. Heb helemaal geen zin in al die mensen.
Maarja, heb maar besloten dat ik mezelf niet ga forceren om verplicht gezellig te doen. Ik zie wel.
zondag 23 december 2012 om 22:36
Lieve Valsca, ik lees ook mee, door kerst niet elke dag. Maar je post raakt me, dat je ex aan de lijn had maakt t er niet makkelijker op, dat kan dan zo je eenzaamheid weer benadrukken. Ik heb me wel eens heel verlaten gevoeld in ieder geval als ik dan ophing, ooit, en toen dacht, gadver, we waren ooit zo close en nu dit........dat was dan een extra domper. Dus ik snap wel hoe je je voelt, hoe is t nu? Ik begrijp nog meer wat je schrijft over houden van je ex.....ik ben daar nu zelfs nog best veel mee bezig. want bij mij gaat dat houden van niet over. Dat is een van de moeilijkste dingen. Dat je als het ware weet dat het niet gaat, maar dat houden van blijft. In mijn geval was ex wel rot tegen mij, dus dat maakt het nog "gekker Maar op een dag heb ik besloten dat ik gewoon van m mag blijven houden, dat ik niet als het ware een Stockholm syndroom had of wat ook, maar ik voelde all along, t was oprecht. en wat het moeilijk maakt, soms onverteerbaar, is dat het in feite "loos" is, niet meer letterlijk aan die ander verbonden, die liefde, alleen nog maar op afstand. Geen knuffel kunnen geven, want oh zo onverstandig, niet meer weten wat die ander doet, want dito onverstandig, en dan ook ergens weten dat het beter is zo. Dat slingergevoel tussen al die dingen is voor mij soms best lastig. Ik herken t, en kan alleen zeggen, laat t er allemaal zijn. Dingen die je weg wilt hebben komen sterker terug, worden onhandelbaar. Bovendien heeft t geen nu in mijn ogen je waardevolle energie te gebruiken om iets te onderdrukken dat in wezen heel oké is. Je houdt van hem, so love him (zoals de hoofdp[ersoon zegt in Eat Pray Love, een film die ik je erg aan kan raden). Maar fijn is het allemaal niet. Ik vind het ook altijd wat zalvend klinken, bovenstaande, t blijft gewoon kut. Zeker met de feestdagen. Heb je iets leuks gepland voor en met jezelf?
Ik stuur je liefs, en ik herken veel in je gevoelens. Je staat niet alleen.
Hele fijne dagen en welterusten,
Misia
Ik stuur je liefs, en ik herken veel in je gevoelens. Je staat niet alleen.
Hele fijne dagen en welterusten,
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
