Ik walg van mezelf

@Hangmat

TO schrijft dat ze al 2 jaar therapie heeft gehad en dat ze daar niet verder mee is gekomen. Ik ben het met je eens dat het beter is om van jezelf te houden, ook als je iets zwaarder bent. Maar ik probeer mee te denken aan een manier om uit de spiraal te komen. En ik denk dat successen boeken bij kunnen dragen aan een beter gevoel over je zelf. Door jezelf te laten zien dat er ook dingen zijn die je wel goed doet, verleg je de focus naar wat je wel goed doet. En ik denk dat het gewicht het "makkelijkste" probleem is om mee te beginnen. En bovendien kan een gezonde levensstijl ook weer bijdragen aan het krijgen van een beter gevoel.

Lief van je Paprika.



@ TO, heel veel succes *knuffel*

Zoek een simpel baantje, spaar wat geld op en ga low budget reizen. Dat dwingt je om avontuurlijk te zijn, je leert allerlei interessante mensen van over de hele wereld kennen en je zelfvertrouwen stijgt. Daarbij, als je dus geen auto huurt en veel loopt, val je gegarandeerd af.

Ik herken je verhaal wel TO. Ik ben erachter gekomen dat het bij mij een depressie is. Dan kun je je nogal nutteloos, schuldig, beschaamd en een loser voelen. Kijk eens naar een depressie test om te zien of je jezelf erin herkent en als dat zo is, ga eens langs bij je huisarts. Schijnbaar zien huisartsen niet altijd dat er sprake is van bijvoorbeeld een depressie. En als je een slechte therapeut had heeft die het misschien ook niet gezien.



Ik herken dat je in je omgeving ziet dat iedereen het beter lijkt te doen. Ik heb vrienden die in mijn branche hard aan de weg timmeren, grote huizen kopen, op tv komen enzovoorts. Ik heb kennissen die meedoen met artistieke talentshows en dan ook bekend worden. Ik had net als jou grote verwachtingen van het leven die niet worden waargemaakt oa door mezelf, maar ook doordat de maatschappij vaardigheden of kenmerken waardeert die ik niet schijn te hebben. Ik dacht dat het wel vanzelf zou gaan. Ik weet dat een van mijn zwaktes is dat ik snel opgeef of wegloop als het moeilijk is. En door de depressie is dat alleen maar versterkt. Ook vind ik het moeilijk risico's te nemen omdat ik niet wil falen. Ik heb ook de neiging mezelf zielig te vinden en niks te willen.



Ik reisde wel veel trouwens, want dat wilde ik omdat ik dat om me heen zag, maar ik voelde me nog steeds niet goed, want er zijn altijd wel mensen die verder gaan, duurder zitten, exotischere plaatsen uitzoeken. Ik merkte toen dat dit soort oppervlakkige oplossingen geen echte oplossing waren.



Ik ben begonnen met een schema op te stellen. Ik wil elke dag bewegen en tot nu toe houd ik me aan die regel. Ik voel me daardoor alsof ik de controle over bijvoorbeeld mijn gewicht in eigen handen neem. Ook zorgt beweging voor positieve gevoelens door stofjes die bij sporten door je hersen wordt aangemaakt. Het gaat dus niet perse alleen maar om sporten om dunner te worden: er zitten meer voordelen aan. Ik heb ook voor andere zaken een schema. Zo moet ik schilderen of knutselen, iets wat ik leuk vind maar door mijn perfectionisme liever niet meer deed. Ook wil ik dagelijks wat tijd besteden aan denken aan mijn toekomst of gewoon wat lezen over loopbaan of iets lezen over inspirerende mensen. Mijn schema heb ik naast mijn bed hangen, op de wc, op de koelkast.



Ik denk dat het begint met kleine stapjes. Dan voel je je daarover beter. En dan kun je weer verder. Ik kon een week geleden nog niet de zakelijke brief sturen die ik vandaag heb gestuurd, omdat ik toen nog dacht dat ik ging falen. Maar vandaag leek het een kleine hobbel in plaats van een berg, gewoon omdat ik nu iets beter in mijn vel zit.

Voor mij onbegrijpelijk waarom je jezelf zo naar beneden haalt. Met zo'n houding tov jezelf kom je echt helemaal nergens.

quote:jellybelly schreef op 23 januari 2013 @ 20:19:

Paprikaatje, schrijven was een hobby. Ik heb het al jaren niet echt gedaan, omdat ik niks meer weet om over te schrijven. Had ik altijd al, ben erg kort van stof. Bedankt voor je aanbod hoor, maar het is niet iets wat nu gaat helpen denk ik.



Thunderassman, wat is er mis met mijn nick?Jammer! Ik hoop dat je snel iets vindt waar je postieve energie uit kunt halen. Sterkte

In een soort gelijke situatie gezeten. Er aan toegeven dat je je probleem niet zelf/ alleen op kunt lossen (de allergrootste stap!) en je laten doorverwijzen naar een psycholoog. Wat er allemaal is gebeurd kun je niet veranderen, maar je kunt er wel mee leren omgaan en weer zelfwaardering krijgen.

Ik voel me beter dan ooit tevoren. Dat kan jij ook!! Maak er wat van, neem die stap!

Dat zeg ik toch niet, dat je het voor je lol doet?

Maar blijkbaar is er iets dat werkt in jouw voordeel om hiermee door te gaan.

Je bent bang om te leven.

Ik weet niet wat er in jouw leven allemaal is gebeurd aan wie je de schuld kan geven maar geen stappen ondernemen om hieruit te komen valt je zeker wel aan te rekenen.

Maar je hangt liever het slachtoffer uit. Wat mij betreft prima hoor maar het helpt je niet.

@jellybelly

Wat vind je van de suggesties om met iets kleins te beginnen?



Over dat vergelijken: ik denk dat dat veel te maken heeft met hoe jij nu in je vel zit. Als ik me ellendig voel, dan lijkt het ook of de hele wereld beter af is. Iedereen is gezonder, heeft een leukere baan, meer geld, meer tijd, een boeiender sociaal leven, enz. Maar als ik me goed voel, dan zie ik vooral mensen om me heen die slechter af zijn dan ik. Dan prijs ik mezelf gelukkig met alle dingen die ik wel heb, in plaats van te kijken naar wat ik niet heb.

Ja, ik heb net zo een grote pest hekel aan alles wat mij mij maakt gehad, als wat jij nu hebt.



Bij mij kwam het omdat ik dat te veel in mijn jeugd heb moeten horen, mij te ongewenst heb gevoelt, en steeds de grond in werd getrapt.

Ik ben opgevoed met het principe dat ik niks was, niks werd en niks zou worden, dat ik een dom kind was, slecht en gestoord.

En dat ik gestoord praatte verkeerd liep, verkeerd at, alles aan mij was heel erg slecht en ik was zwaar mislukt.



Toen ging ik dat geloven, en heb ik toen ik 14 was geprobeerd zelfmoord te plegen, wat niet is gelukt vandaar dat ik nog steeds kan typen.

Maar dat gevoel dat ik een walgelijk mislukt raar rot kind was ging niet over.



Pas toen ik de mensen vergaf die mij dat aan hadden gedaan, kon ik het stukje bij beetje los laten.

En ook omdat ik ontdekte dat er wel degelijk mensen waren die er heel anders over dachten.

Ik begon erg veel aandacht van mannen te krijgen toen ik ouder werd, en ik kreeg veel comlimentjes, ook van vriendinnen, over mijn uiterlijk of over hoe zij mijn vriendschap waardeerde.

Mijn Iq viel veel hoger uit dan gemiddeld, dus dom was ik blijkbaar ook niet, en verbaal was ik al erg sterk, al had ik mij nooit verdedigt.



Dus ik kreeg steeds meer zelfvertrouwen.

Omdat ik zag dat niet iedereen zo over mij dacht, want toen ik volwassen was hoefde ik het niet meer te pikken.

Ik heb de buien nog steeds, maar het beheerst mijn leven niet meer.





Ik hoop dat jij jezelf weer terug vind.

Als jij jezelf leuk aan kleed een leuk make upje op doet, en weer naar buiten gaat contacten maken, dan groei je vanzelf weer.

Die kilo's maken ook niks uit, daar is als het moet wel wat aan te doen.



Je moet zelf positiver worden.



Ik ben gevoeloos geworden aan de ene kant, want mij maakt het niet meer zo veel uti wat mensen van mij vinden, en ook niet als een ander meer talenten heeft als ik.



Dat moet jou ook niet meer uitmaken op een gegeven moment.

Je bent wie je bent.

Je moet van jezelf houden.

quote:jellybelly schreef op 23 januari 2013 @ 21:00:

Is het voor mensen herkenbaar dat je je telkens vergelijkt met anderen? Of eigenlijk alles op jezelf betrekt?



Ik kan in sommige buiten geen tijdschrift openslaan/forum bekijken/televisieprogramma zien, of ik zie wel iets dat ik op mezelf betrek. 'Oh, hoe is dat bij mij?' Zou ik dat durven'? 'Jeetje, ik zou dat niet kunnen' 'Goh, ik ben veel dikker/minder slim/minder dapper'.



Zoals zo'n meisje hiernaast, in de lay-out --->

Als ze heel mooi is vind ik het naar om te zien, want dan wil ik ook zo'n mooi oog of haar of figuur of gebit, en voel ik me de hele tijd lelijk.



Het komt al die mensen niet aanwaaien. De mensen bellen niet bij je aan en zeggen: hee wil je doorbreken en beroemd, mooi en gelukkig worden?



Jellybelly, die mensen hebben het heft in eigen hand genomen. Dat meisje poetst 2x per dag haar tanden en gaat 2x per jaar naar de tandarts. Zij gaat naar een sportschool om aan haar figuur te werken. De visagist heeft haar heel mooi opgemaakt, de kapster heeft haar best gedaan en de fotograaf heeft er nog even een fotoshop programma overheen gegooid.



Ook de mensen op tv nemen het heft in eigen hand. Zij zingen (voice of holland) bijvoorbeeld elke dag, hebben zangles, doen mee met zangprodukties, musicals, spelen in een band.



De mensen die iets doen, hebben zich dat tot doel gesteld.

Daarom vroeg ik jou: welk doel zou jij in 2013 willen bereiken?

Het neigt volgens mij ook naar faalangst.

Ben je bang als je doelen stelt dat je deze toch niet haalt en daarom maar helemaal niets doet? Stel je hoge eisen aan jezelf?

Heb je mensen in jouw omgeving waar je mee kan praten?

quote:jellybelly schreef op 23 januari 2013 @ 21:29:

[...]



Ja, dat is zo. Maar je brengt het alsof mij dat aan te rekenen valt. Iemand die bang is om te leven gaat zich niet gezellig ergens in storten of zelfs maar dénken aan iets nieuws, want dat is nu juist het hele probleem.





Ik begrijp hieruit dat jij dingen laat bepalen door angst.

Iets wat voor mij wel herkenbaar is (op een ander vlak, maar toch).

Maar ik ben langzaam bij beetje aan het leren dat ik me niet altijd hoef tegen te laten houden door die angst.

Dat is namelijk iets wat te leren valt, ben ik achter gekomen.



Ondanks dat je iets eng vindt, kun je er toch voor kiezen het wel te doen.

Dat kost moeite en levert spanning op.

Maar het levert ook zeker wat positiefs op: het gevoel dat je iets overwonnen hebt.





Je hoeft je niet gelijk te "storten" in iets groots.

Dat werkt meestal juist niet.

Maar iets kleins nieuws doen, je grenzen net iets verleggen juist wel.