Psyche
alle pijlers
Ik weet het even niet?!
woensdag 2 januari 2013 om 01:41
Hallo allemaal,
Op dit tijdstip nog wakker zijn, en iets posten op een forum zijn allebei niks voor mij. Maar ik wil zo graag even praten of ervaringen van anderen horen.
Ik ben 20 jaar en zit in het 2e jaar van mijn studie, super goede cijfers en alles op orde. Ik woon bij mijn moeder en ben op zoek naar een eigen appartementje. Tijdelijk geen relatie, maar single zijn is ook leuk.
Zo zag het er een maand geleden nog uit. Nu heb ik het gevoel dat ik in een enorme dip zit, en heb geen idee wat ik er nog aan kan doen. Een paar weken geleden kreeg ik een paniekaanval, zoiets had ik nog nooit meegemaakt dus ik zocht er niks achter (ik wist ook eerst niet wat het was). Al snel kwamen ze steeds vaker, ik kon niks meer. Constant dat bange gevoel, zelfs eten en slapen durfde ik nauwelijks.
Omdat ik het gevoel had dat het ernstig was, ben ik al snel naar de dokter gegaan en die verwees me door naar een haptonoom. In de afgelopen weken heb ik veel nagedacht over waar het vandaan zou komen, en heel veel gehuild en gepraat, waardoor ik vorige week al een stuk meer kon ontspannen.
Ik ben blij dat ik de feestdagen redelijk goed ben doorgekomen, alleen daarbij komt ook meteen de spanning terug (tenminste.. ik denk dat het daardoor komt). Het nieuwe jaar is begonnen, volgende week moet ik weer naar school, alles gaat gewoon door terwijl ik daar nog helemaal niet klaar voor ben!
Ik voel me eenzaam, gespannen en ik weet echt niet welke kant ik op moet..
Geen idee of ik hier genoeg informatie in gezet heb om het te kunnen snappen
Vraag maar raak, als het niet duidelijk is.
Ik hoop echt dat iemand dit leest en het snapt!
Liefs
Op dit tijdstip nog wakker zijn, en iets posten op een forum zijn allebei niks voor mij. Maar ik wil zo graag even praten of ervaringen van anderen horen.
Ik ben 20 jaar en zit in het 2e jaar van mijn studie, super goede cijfers en alles op orde. Ik woon bij mijn moeder en ben op zoek naar een eigen appartementje. Tijdelijk geen relatie, maar single zijn is ook leuk.
Zo zag het er een maand geleden nog uit. Nu heb ik het gevoel dat ik in een enorme dip zit, en heb geen idee wat ik er nog aan kan doen. Een paar weken geleden kreeg ik een paniekaanval, zoiets had ik nog nooit meegemaakt dus ik zocht er niks achter (ik wist ook eerst niet wat het was). Al snel kwamen ze steeds vaker, ik kon niks meer. Constant dat bange gevoel, zelfs eten en slapen durfde ik nauwelijks.
Omdat ik het gevoel had dat het ernstig was, ben ik al snel naar de dokter gegaan en die verwees me door naar een haptonoom. In de afgelopen weken heb ik veel nagedacht over waar het vandaan zou komen, en heel veel gehuild en gepraat, waardoor ik vorige week al een stuk meer kon ontspannen.
Ik ben blij dat ik de feestdagen redelijk goed ben doorgekomen, alleen daarbij komt ook meteen de spanning terug (tenminste.. ik denk dat het daardoor komt). Het nieuwe jaar is begonnen, volgende week moet ik weer naar school, alles gaat gewoon door terwijl ik daar nog helemaal niet klaar voor ben!
Ik voel me eenzaam, gespannen en ik weet echt niet welke kant ik op moet..
Geen idee of ik hier genoeg informatie in gezet heb om het te kunnen snappen
Vraag maar raak, als het niet duidelijk is. Ik hoop echt dat iemand dit leest en het snapt!
Liefs
woensdag 2 januari 2013 om 01:51
Hoi rozenstruikje,
bedankt voor je reactie!
Ik had het zelf niet door, maar ik denk dat ik veel dingen opgekropt heb en niet verwerkt. Juist omdat het de afgelopen 1,5 jaar weer goed ging (qua school, thuis, etc) heb ik misschien wel de negatieve gevoelens genegeerd.
De jaren daarvoor (van 11 tot 18) was er altijd vanalles aan de hand, maar ik weet niet of dat er verder nog mee te maken heeft.
bedankt voor je reactie!
Ik had het zelf niet door, maar ik denk dat ik veel dingen opgekropt heb en niet verwerkt. Juist omdat het de afgelopen 1,5 jaar weer goed ging (qua school, thuis, etc) heb ik misschien wel de negatieve gevoelens genegeerd.
De jaren daarvoor (van 11 tot 18) was er altijd vanalles aan de hand, maar ik weet niet of dat er verder nog mee te maken heeft.
woensdag 2 januari 2013 om 02:01
Ja inderdaad, jeetje zo had ik het eerlijk gezegd nog niet eens bekeken ..
Dat is het gekke, verstandelijk gezien ben ik echt niet bang. Ik ben altijd al erg onzeker geweest, maar dit is anders. Ik voel me zenuwachtig om niks, zoals nu bijvoorbeeld, ik durf niet op bed te gaan, omdat ik bang ben dat ik niet kan slapen.
Kan me voorstellen dat het heel stom klinkt
Echt fijn dat je reageert!
Dat is het gekke, verstandelijk gezien ben ik echt niet bang. Ik ben altijd al erg onzeker geweest, maar dit is anders. Ik voel me zenuwachtig om niks, zoals nu bijvoorbeeld, ik durf niet op bed te gaan, omdat ik bang ben dat ik niet kan slapen.
Kan me voorstellen dat het heel stom klinkt
Echt fijn dat je reageert!
woensdag 2 januari 2013 om 02:14
quote:maryl schreef op 02 januari 2013 @ 02:01:
Ja inderdaad, jeetje zo had ik het eerlijk gezegd nog niet eens bekeken ..
Dat is het gekke, verstandelijk gezien ben ik echt niet bang. Ik ben altijd al erg onzeker geweest, maar dit is anders. Ik voel me zenuwachtig om niks, zoals nu bijvoorbeeld, ik durf niet op bed te gaan, omdat ik bang ben dat ik niet kan slapen.
Kan me voorstellen dat het heel stom klinkt
Echt fijn dat je reageert!
YW, ik kan ook nog niet slapen
Misschien is alle druk in je leven je nu gewoon even teveel. Angst zorgt dat het kringetje zich goed sluit. Bang zijn om te slapen en je zult niet slapen. Het is goed om daar hulp voor te zoeken. Volgens mij is dat ook behoorlijk effectief.
Ik vind het nooit zo raar als (jonge) mensen een periode wat met zichzelf in de knoop raken. Ook al lijkt alles goed te gaan. Het leven brengt ook zonder de jaren van problemen best wel wat druk met zich mee.
Ik weet niet wat de problemen zijn geweest in het verleden. Als het zo is dat je naast de nare dingen wel een stabiele, liefdevolle opvoeding hebt gehad met voldoende steun, dan kom je hier wel doorheen. Dit gevoel kan best komen vanuit jeugd naar volwassenheid.
Als je het niet zo stabiel hebt gehad dan is het best wel heel moeilijk om volwassenheid aan te gaan zonder steunpilaren die elk mens nodig heeft. Dan is angst zeer begrijpelijk.
Ik weet niet wat van toepassing is..
Ja inderdaad, jeetje zo had ik het eerlijk gezegd nog niet eens bekeken ..
Dat is het gekke, verstandelijk gezien ben ik echt niet bang. Ik ben altijd al erg onzeker geweest, maar dit is anders. Ik voel me zenuwachtig om niks, zoals nu bijvoorbeeld, ik durf niet op bed te gaan, omdat ik bang ben dat ik niet kan slapen.
Kan me voorstellen dat het heel stom klinkt
Echt fijn dat je reageert!
YW, ik kan ook nog niet slapen
Misschien is alle druk in je leven je nu gewoon even teveel. Angst zorgt dat het kringetje zich goed sluit. Bang zijn om te slapen en je zult niet slapen. Het is goed om daar hulp voor te zoeken. Volgens mij is dat ook behoorlijk effectief.
Ik vind het nooit zo raar als (jonge) mensen een periode wat met zichzelf in de knoop raken. Ook al lijkt alles goed te gaan. Het leven brengt ook zonder de jaren van problemen best wel wat druk met zich mee.
Ik weet niet wat de problemen zijn geweest in het verleden. Als het zo is dat je naast de nare dingen wel een stabiele, liefdevolle opvoeding hebt gehad met voldoende steun, dan kom je hier wel doorheen. Dit gevoel kan best komen vanuit jeugd naar volwassenheid.
Als je het niet zo stabiel hebt gehad dan is het best wel heel moeilijk om volwassenheid aan te gaan zonder steunpilaren die elk mens nodig heeft. Dan is angst zeer begrijpelijk.
Ik weet niet wat van toepassing is..
woensdag 2 januari 2013 om 02:16
Hee Maryl,
Wat vervelend meid. Het leven bestaat uit ups en downs. Er komen veel serieuzere dingen op je af.. Studiekeuzes, op je zelf gaan wonen enz.. Allemaal nieuw en vaak ook spannende momenten. Op een gegeven moment krijg je het idee van wanneer komt het down moment..
Wat ik vaak tegen mezelf zeg: het zal wel weer bij het ouder worden horen....
Wellicht helpt het om je gedachten voor het slapen gaan om te zetten naar iets heel anders: bijvoorbeeld wat zou ik doen met ¤10.000
Wat vervelend meid. Het leven bestaat uit ups en downs. Er komen veel serieuzere dingen op je af.. Studiekeuzes, op je zelf gaan wonen enz.. Allemaal nieuw en vaak ook spannende momenten. Op een gegeven moment krijg je het idee van wanneer komt het down moment..
Wat ik vaak tegen mezelf zeg: het zal wel weer bij het ouder worden horen....
Wellicht helpt het om je gedachten voor het slapen gaan om te zetten naar iets heel anders: bijvoorbeeld wat zou ik doen met ¤10.000
woensdag 2 januari 2013 om 02:31
Ja nu ik dit zo lees denk ik, daar hebben jullie ook helemaal gelijk in. Ik ben bekend met ups en downs, en tot nu toe ben ik er altijd weer uitgekomen.
Ik zou alleen zo graag willen weten wanneer, en vooral hoe! maar dan wil ik misschien wat te snel
Ik ga nu naar bed, en heel hard nadenken wat ik allemaal met 10.000 kan doen
haha, leuke tip, ik moet inderdaad even aan leuke dingen denken!
Heel erg bedankt voor jullie reacties, ik hoop jullie nog te spreken
Liefs
Ik zou alleen zo graag willen weten wanneer, en vooral hoe! maar dan wil ik misschien wat te snel
Ik ga nu naar bed, en heel hard nadenken wat ik allemaal met 10.000 kan doen
haha, leuke tip, ik moet inderdaad even aan leuke dingen denken!Heel erg bedankt voor jullie reacties, ik hoop jullie nog te spreken
Liefs
woensdag 2 januari 2013 om 05:01
Oh, Maryl, wat ontzettend herkenbaar!
Ik ben inmiddels 10 jaar ouder, maar rond die leeftijd kon de angst mij ook zo naar de keel vliegen.
Ik heb een vrij serieuze angststoornis gehad, met verborgen hyperventilatie. Helaas duurde het wat lang voordat de hyperventilatie ontdekt werd, waardoor mijn angst nogal uit de klauwen liep.
Maar goed, ik was dus net zo oud als jij, en op de een of andere manier is deze fase in je leven een hele lastige. Achteraf hoor ik namelijk van heel veel mensen dat zij op jouw leeftijd met zichzelf in de knoop zaten.
Waar het mee te maken heeft, ik heb een vermoeden. Waarschijnlijk verandert er ineens heel veel, ben je veel van je zekerheden kwijt (nieuw huis, alleen gaan wonen, voor jezelf zorgen, keuzes maken voor je toekomst door studiekeuze, oude vriendschappen veranderen, je verliest mensen uit het oog.)
Het is ook niet niks natuurlijk allemaal. Geen wonder dat sommige mensen struikelen over deze fase.
Maar nu is het zaak om daar zo goed mogelijk mee om te gaan.
Ik heb veel signalen genegeerd en heb daarmee een angststoornis ontwikkeld. Ik ben wel bij een psych geweest, maar die had niet de juiste insteek. Na een jaar aanploeteren heb ik uiteindelijk door ademhalingstherapie mijn hyperventilatie onder controle gekregen, en daarmee ook de angst.
Het ging daarna veel beter, maar rond de kerstdagen kreeg ik de jaren erna steevast een dip. Gelukkig kon ik dat herkennen en 'gewoon uitzitten', maar leuk was anders.
Zo, hele lap tekst. Moraal van het verhaal:
Het is geen vreemde dip, maar zorg dat het niet je leven overneemt.
Zoek hulp, blijf kijken of de hulp ook echt goed voelt, wees lief voor jezelf en schrijf het ook hier lekker van je af.
Hopelijk slaap je nu lekker!
Ik ben inmiddels 10 jaar ouder, maar rond die leeftijd kon de angst mij ook zo naar de keel vliegen.
Ik heb een vrij serieuze angststoornis gehad, met verborgen hyperventilatie. Helaas duurde het wat lang voordat de hyperventilatie ontdekt werd, waardoor mijn angst nogal uit de klauwen liep.
Maar goed, ik was dus net zo oud als jij, en op de een of andere manier is deze fase in je leven een hele lastige. Achteraf hoor ik namelijk van heel veel mensen dat zij op jouw leeftijd met zichzelf in de knoop zaten.
Waar het mee te maken heeft, ik heb een vermoeden. Waarschijnlijk verandert er ineens heel veel, ben je veel van je zekerheden kwijt (nieuw huis, alleen gaan wonen, voor jezelf zorgen, keuzes maken voor je toekomst door studiekeuze, oude vriendschappen veranderen, je verliest mensen uit het oog.)
Het is ook niet niks natuurlijk allemaal. Geen wonder dat sommige mensen struikelen over deze fase.
Maar nu is het zaak om daar zo goed mogelijk mee om te gaan.
Ik heb veel signalen genegeerd en heb daarmee een angststoornis ontwikkeld. Ik ben wel bij een psych geweest, maar die had niet de juiste insteek. Na een jaar aanploeteren heb ik uiteindelijk door ademhalingstherapie mijn hyperventilatie onder controle gekregen, en daarmee ook de angst.
Het ging daarna veel beter, maar rond de kerstdagen kreeg ik de jaren erna steevast een dip. Gelukkig kon ik dat herkennen en 'gewoon uitzitten', maar leuk was anders.
Zo, hele lap tekst. Moraal van het verhaal:
Het is geen vreemde dip, maar zorg dat het niet je leven overneemt.
Zoek hulp, blijf kijken of de hulp ook echt goed voelt, wees lief voor jezelf en schrijf het ook hier lekker van je af.
Hopelijk slaap je nu lekker!
woensdag 2 januari 2013 om 09:37
Wat herkenbaar, Maryl! Ik had het zelf geschreven kunnen hebben
Ik ben nu 27 en echt echt echt, hoe cliche ook, als ik toen wist wat ik nu allemaal weet... Ik kreeg mijn eerste paniekaanval toen met kerst, alleen wist ik niet dat het een paniekaanval was. Ik heb in veel hoeken hulp gezocht, maar uiteindelijk heb ik het zelf gedaan en nog steeds pluk ik daar de vruchten van.
20 is ook een leeftijd waarop er zo verschrikkelijk veel gebeurt! Allemaal veranderingen in je leven. Het is echt niet vreemd dat dat iets met je doet hoor. Als ik nu terugkijk was ik zo onzeker toen!
Het afgelopen jaar was voor mij echt super. Ik heb mezelf leren kennen en kan zeggen dat ik in 2012 echt gelukkig was. Nu nog steeds, dus ik hoop de lijn in 2013 door te zetten.
Je bent echt niet de enige en ik durf te zeggen dat het overgaat en je er sterker uitkomt.
Ik ben nu 27 en echt echt echt, hoe cliche ook, als ik toen wist wat ik nu allemaal weet... Ik kreeg mijn eerste paniekaanval toen met kerst, alleen wist ik niet dat het een paniekaanval was. Ik heb in veel hoeken hulp gezocht, maar uiteindelijk heb ik het zelf gedaan en nog steeds pluk ik daar de vruchten van.
20 is ook een leeftijd waarop er zo verschrikkelijk veel gebeurt! Allemaal veranderingen in je leven. Het is echt niet vreemd dat dat iets met je doet hoor. Als ik nu terugkijk was ik zo onzeker toen!
Het afgelopen jaar was voor mij echt super. Ik heb mezelf leren kennen en kan zeggen dat ik in 2012 echt gelukkig was. Nu nog steeds, dus ik hoop de lijn in 2013 door te zetten.
Je bent echt niet de enige en ik durf te zeggen dat het overgaat en je er sterker uitkomt.
donderdag 3 januari 2013 om 12:00
Hallo allemaal,
wat ontzettend fijn om jullie reacties te lezen
Ik hoor nu van alle kanten (ook mijn ouders) dat mijn gevoel normaal is, en dat ik gewoon op zoek ben naar mezelf. En ook al heb ik soms het gevoel dat ik er echt niet uitkom, nu weet ik dat het wel weer goedkomt, en dat veel mensen het wel begrijpen.
Ik probeer nu vooral te ontspannen en dingen te doen die ik leuk vind, en ik denk er over na om te stoppen met de studie..
Nog steeds wel spannend, maar niet meer uitzichtloos !
wat ontzettend fijn om jullie reacties te lezen
Ik hoor nu van alle kanten (ook mijn ouders) dat mijn gevoel normaal is, en dat ik gewoon op zoek ben naar mezelf. En ook al heb ik soms het gevoel dat ik er echt niet uitkom, nu weet ik dat het wel weer goedkomt, en dat veel mensen het wel begrijpen.
Ik probeer nu vooral te ontspannen en dingen te doen die ik leuk vind, en ik denk er over na om te stoppen met de studie..
Nog steeds wel spannend, maar niet meer uitzichtloos !
vrijdag 4 januari 2013 om 13:32
Toen ik 20 was (vroeger....) heb ik ook zo een fase gehad. Net op mijzelf. En hbo studie begonnen en binnen een jaar gestopt. Dat is achteraf gezien behoorlijk stom! Als er geen zwaarwegende reden is buiten deze dip om zou ik het je dus afraden. Dit is ook de fase waarin je leert je verantwoordelijkheid te nemen en waarin je gaat beseffen dat je geen kind meer bent.
vrijdag 4 januari 2013 om 13:43
Hoi TanteJos,
Ik begrijp je reactie, bedankt voor de tip Ik wil niet stoppen met studeren hoor! Met de paniekaanvallen die ik nu nog heb, kan ik helaas nog niet naar school.. Maar ik hou van studeren en ga er nog wel even mee door. Ik weet alleen niet zo goed welke studie het beste bij me past, dus daar wil ik graag achterkomen voordat ik verderga.
Enne, mijn kindertijd is een jaar of 10 geleden al opgehouden, dus daar is geen sprake van
Bedankt voor je reactie! Liefs
Ik begrijp je reactie, bedankt voor de tip Ik wil niet stoppen met studeren hoor! Met de paniekaanvallen die ik nu nog heb, kan ik helaas nog niet naar school.. Maar ik hou van studeren en ga er nog wel even mee door. Ik weet alleen niet zo goed welke studie het beste bij me past, dus daar wil ik graag achterkomen voordat ik verderga.
Enne, mijn kindertijd is een jaar of 10 geleden al opgehouden, dus daar is geen sprake van
Bedankt voor je reactie! Liefs
vrijdag 4 januari 2013 om 20:09
Je brein groeit nog tot een volwassen brein tot je 23e, vergeet dat ook svp niet. Er zijn dus lichamelijke processen die ook een rol spelen rond jouw leeftijd. Je wordt wel geacht volwassen dingen aan te kunnen, omdat je tegenwoordig op je 18e volwassene heet te zijn, maar je brein is nog niet helemaal volgroeid.
Ik denk dat dat zeker meespeelt rond jouw leeftijd en onzekerheid/ verwarring kan geven.
Bedenk ook svp: je hebt die angst, maar je bent je angst niet. Laat die angst je leven niet overnemen dus. Jij staat nog altijd aan het roer! Het mag dan soms onverwacht opkomen, maar je moet zorgen dat je niet banger wordt voor iets wat "mogeljk kan gebeuren" dan dat het werkelijk gebeurt.. je kan ook op een gegeven moment eea leren te zien aankomen en mee om leren gaan (bijv drukte en stress zoveel mogelijk vermijden).
Dat betekent niet dat je alle situaties moet gaan vermijden waar het mogelijk een keer kan opkomen, en ook niet dat je maar meteen moet stoppen met die studie.. dat is zonde en dan laat je de angst bij voorbaat al winnen, terwijl je het daar nog nooit gehad hebt.
Verder is het heel goed dat je bij een haptonoom bent, want onderdrukte gevoelens willen er een keer uit, dus ik denk zeker dat die jaren van je 11e tot je 18e ermee te maken hebben. Ik geloof zeer in het nut van haptotherapie, het is gewoon heel fijn als je gevoelens of (aangeleerde) manieren die kennelijk niet goed voor je waren, je zo in de weg zijn gaan zitten, dat je lichamelijke klachten krijgt. Nu leer je ermee omgaan en dan verdwijnen die (angst)klachten ook.
Wens je heel veel succes, ik denk ook dat je hier uit gaat komen!
Ik denk dat dat zeker meespeelt rond jouw leeftijd en onzekerheid/ verwarring kan geven.
Bedenk ook svp: je hebt die angst, maar je bent je angst niet. Laat die angst je leven niet overnemen dus. Jij staat nog altijd aan het roer! Het mag dan soms onverwacht opkomen, maar je moet zorgen dat je niet banger wordt voor iets wat "mogeljk kan gebeuren" dan dat het werkelijk gebeurt.. je kan ook op een gegeven moment eea leren te zien aankomen en mee om leren gaan (bijv drukte en stress zoveel mogelijk vermijden).
Dat betekent niet dat je alle situaties moet gaan vermijden waar het mogelijk een keer kan opkomen, en ook niet dat je maar meteen moet stoppen met die studie.. dat is zonde en dan laat je de angst bij voorbaat al winnen, terwijl je het daar nog nooit gehad hebt.
Verder is het heel goed dat je bij een haptonoom bent, want onderdrukte gevoelens willen er een keer uit, dus ik denk zeker dat die jaren van je 11e tot je 18e ermee te maken hebben. Ik geloof zeer in het nut van haptotherapie, het is gewoon heel fijn als je gevoelens of (aangeleerde) manieren die kennelijk niet goed voor je waren, je zo in de weg zijn gaan zitten, dat je lichamelijke klachten krijgt. Nu leer je ermee omgaan en dan verdwijnen die (angst)klachten ook.
Wens je heel veel succes, ik denk ook dat je hier uit gaat komen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
