Psyche
alle pijlers
Ik zie het even niet!
donderdag 31 januari 2013 om 19:28
Hoi,
Kan iemand mij misschien even vertellen dat het wel goed komt, dat ik er bovenop kom en dat er echt wel hulp komt voor mijn problemen?
3 jaar geleden heb ik voor het eerst hulp gezocht. Ik heb een vervelende jeugd gehad en ondanks dat ik mijzelf altijd als een sterk persoon heb gezien merkte ik dat ik er alleen niet uitkwam. Ik ben naar de huisarts gegaan, werd doorverwezen en heb anderhalf jaar lang therapie gehad. Ik voelde me enorm opknappen en zowel de psycholoog/therapeut als ik vond dat ik het allemaal kon afronden. Ik merkte dat ik mijn verleden meer achter mij kon laten. Ik voelde mij zo sterk en dacht vaak aan de tips die ze mij daar gegeven hadden zodat ik ook op moeilijke momenten mijzelf kon “corrigeren.” Dit ging met name over mijn negatieve zelfbeeld
.
Er is niets bijzonders gebeurd, iig. niet iets wat ik nu kan benoemen voor mijzelf… maar begin september vorig jaar ben ik emotioneel helemaal ingestort. Ik ben direct naar de huisarts gegaan en heb aangegeven dat ik hulp nodig heb, ik ben weer doorverwezen. Doordat ik al eerder therapie had gehad besloot de huisarts dat ik intensievere hulp moest krijgen dan dat ik al gehad had.
Inmiddels zijn we bijna 5 maanden verder en heb ik nog steeds
geen hulp. Ik ben al 4 keer op intake gesprek geweest en continu werd er besloten dat ik daar niet op de juiste plek was. Ook heb ik continu te maken met een aantal weken wachten tussen verschillende afspraken.
Ik ben nooit zo goed geweest in echte vriendschappen, denk dat ik het niet aandurf door mijn verleden. Toch heb ik altijd genoeg sociale contacten gehad tijdens mijn studie en op mijn werk. Ik ben nu tijdelijk gestopt met mijn studie omdat ik het niet aankan. Dit houdt nu wel in dat ik hele dagen thuis zit. Ook heb ik dus momenteel helemaal geen sociale contacten. Ik voel me zo enorm eenzaam en onbegrepen. Ik schreeuw om hulp en ik word naar mijn gevoel van het kastje naar de muur gestuurd. Alles loopt vast. Het is zo lastig dat ik voor mijzelf ook niet concreet kan benoemen wat het probleem is. Normaal ben ik zo sterk en sleep ik mijzelf overal uit, zie ik altijd wel een lichtpunt.. maar momenteel zie ik het allemaal niet meer. Ik herken mijzelf niet terug. Ik doe zo mijn best, zit overal achteraan maar het duurt zo ontzettend lang.
Is er iemand die ook lang heeft moeten wachten op hulp en die er ook goed en gelukkig uit is gekomen? Is er iemand die mij even een hart onder de riem kan steken?
Kan iemand mij misschien even vertellen dat het wel goed komt, dat ik er bovenop kom en dat er echt wel hulp komt voor mijn problemen?
3 jaar geleden heb ik voor het eerst hulp gezocht. Ik heb een vervelende jeugd gehad en ondanks dat ik mijzelf altijd als een sterk persoon heb gezien merkte ik dat ik er alleen niet uitkwam. Ik ben naar de huisarts gegaan, werd doorverwezen en heb anderhalf jaar lang therapie gehad. Ik voelde me enorm opknappen en zowel de psycholoog/therapeut als ik vond dat ik het allemaal kon afronden. Ik merkte dat ik mijn verleden meer achter mij kon laten. Ik voelde mij zo sterk en dacht vaak aan de tips die ze mij daar gegeven hadden zodat ik ook op moeilijke momenten mijzelf kon “corrigeren.” Dit ging met name over mijn negatieve zelfbeeld
.
Er is niets bijzonders gebeurd, iig. niet iets wat ik nu kan benoemen voor mijzelf… maar begin september vorig jaar ben ik emotioneel helemaal ingestort. Ik ben direct naar de huisarts gegaan en heb aangegeven dat ik hulp nodig heb, ik ben weer doorverwezen. Doordat ik al eerder therapie had gehad besloot de huisarts dat ik intensievere hulp moest krijgen dan dat ik al gehad had.
Inmiddels zijn we bijna 5 maanden verder en heb ik nog steeds
geen hulp. Ik ben al 4 keer op intake gesprek geweest en continu werd er besloten dat ik daar niet op de juiste plek was. Ook heb ik continu te maken met een aantal weken wachten tussen verschillende afspraken.
Ik ben nooit zo goed geweest in echte vriendschappen, denk dat ik het niet aandurf door mijn verleden. Toch heb ik altijd genoeg sociale contacten gehad tijdens mijn studie en op mijn werk. Ik ben nu tijdelijk gestopt met mijn studie omdat ik het niet aankan. Dit houdt nu wel in dat ik hele dagen thuis zit. Ook heb ik dus momenteel helemaal geen sociale contacten. Ik voel me zo enorm eenzaam en onbegrepen. Ik schreeuw om hulp en ik word naar mijn gevoel van het kastje naar de muur gestuurd. Alles loopt vast. Het is zo lastig dat ik voor mijzelf ook niet concreet kan benoemen wat het probleem is. Normaal ben ik zo sterk en sleep ik mijzelf overal uit, zie ik altijd wel een lichtpunt.. maar momenteel zie ik het allemaal niet meer. Ik herken mijzelf niet terug. Ik doe zo mijn best, zit overal achteraan maar het duurt zo ontzettend lang.
Is er iemand die ook lang heeft moeten wachten op hulp en die er ook goed en gelukkig uit is gekomen? Is er iemand die mij even een hart onder de riem kan steken?
donderdag 31 januari 2013 om 19:36
Allereerst lijkt het me een fijn stukje (psychische) houvast dat je weet dat hulpverlening in het verleden je goed heeft geholpen. Dit gaat je dus heus wel weer lukken, je moet alleen nog even uitvinden hoe en wanneer. Houd in ieder geval de positieve eerdere resultaten in je achterhoofd (of voorhoofd), want dat laat zien dat je het wel in je hebt.
Wat betreft het wachten op hulp.. Dat is helaas een feit. Ik kan er niets leukers van maken; het is denk ik vaak zo dat er iets heel ernstigs moet gebeuren voordat iemand met spoed hulp kan krijgen. Ik heb ook wel eens moeten wachten en heb in die tijd geprobeerd wel zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Zijn er toevallig nog dingen waar je plezier aan beleeft? Heel veel sterkte in ieder geval.
Wat betreft het wachten op hulp.. Dat is helaas een feit. Ik kan er niets leukers van maken; het is denk ik vaak zo dat er iets heel ernstigs moet gebeuren voordat iemand met spoed hulp kan krijgen. Ik heb ook wel eens moeten wachten en heb in die tijd geprobeerd wel zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Zijn er toevallig nog dingen waar je plezier aan beleeft? Heel veel sterkte in ieder geval.
donderdag 31 januari 2013 om 19:43
Het komt goed schatje *schuif je een glaasje roosvicee toe*.
Wachten is nooit leuk, nu vreselijk.
Kun je de hond van de buren uitlaten/zorgen voor een vaste dag/weekindeling? Dat geeft houvast, je komt buiten, je conditie hou je op peil, je hebt voldoening als je iets gedaan hebt.
Al ga je maandag naar de markt, dinsdag naar de bieb, woensdag naar de super, donderdag naar het bos, vrijdag naar de Hema.
Succes, het komt goed!
Wachten is nooit leuk, nu vreselijk.
Kun je de hond van de buren uitlaten/zorgen voor een vaste dag/weekindeling? Dat geeft houvast, je komt buiten, je conditie hou je op peil, je hebt voldoening als je iets gedaan hebt.
Al ga je maandag naar de markt, dinsdag naar de bieb, woensdag naar de super, donderdag naar het bos, vrijdag naar de Hema.
Succes, het komt goed!
donderdag 31 januari 2013 om 19:45
donderdag 31 januari 2013 om 19:45
Maandag was eigenlijk de druppel. Ik had weer een gesprek. N.a.v het gesprek daarvoor had ik begrepen dat dit hem echt zou worden. Ik zat daar maandag en kreeg te horen dat er toch nog onduidelijkheden waren, dat ik toch een verlengde intake nodig had. Vandaag gehad en hij vindt dat de therapie die hij aanbiedt niet voldoende aansluit bij mijn klachten. Ik voel me zo uit het veld geslagen.
Momenteel probeer ik mijn dagen zo goed mogelijk te vullen. Het huishouden verdeel ik over een week, iets wat ik normaal in een dagje doe. Ook ga ik veel sporten. Ik probeer wel mijn afleiding te zoeken idd. omdat ik niet nog verder weg wil zakken. Maar dat wordt wel steeds zwaarder moet ik toegeven.
Momenteel probeer ik mijn dagen zo goed mogelijk te vullen. Het huishouden verdeel ik over een week, iets wat ik normaal in een dagje doe. Ook ga ik veel sporten. Ik probeer wel mijn afleiding te zoeken idd. omdat ik niet nog verder weg wil zakken. Maar dat wordt wel steeds zwaarder moet ik toegeven.
donderdag 31 januari 2013 om 19:48
De tips hierboven zijn goed, zorg inderdaad voor een soort structuur. Het kunnen hele kleine dingen zijn waar je 'naartoe kunt leven', zoals het doen van boodschappen op een bepaalde tijd.
Ik denk dat het belangrijkste daarvan is dat je je nuttig voelt. Als jij die boodschappen niet doet, komen ze er niet. Je nuttig voelen in het contact met anderen is misschien lastig, maar het kan enorm bevredigend werken. Eigenlijk moet je gewoon voelen dat jij er toe doet als mens; jij mag er zijn en het is fijn dat je bestaat. En jij gaat er ook weer bovenop komen.
Ik denk dat het belangrijkste daarvan is dat je je nuttig voelt. Als jij die boodschappen niet doet, komen ze er niet. Je nuttig voelen in het contact met anderen is misschien lastig, maar het kan enorm bevredigend werken. Eigenlijk moet je gewoon voelen dat jij er toe doet als mens; jij mag er zijn en het is fijn dat je bestaat. En jij gaat er ook weer bovenop komen.
donderdag 31 januari 2013 om 21:15
Ik heb ook iets soortgelijks gehad, weken gewacht tot ik eindelijk geholpen kon worden. En dit was uiteindelijk niet de goede hulp. Toen ik weer vast liep was ik bang dat het weer zo zou gaan, en wat ik toen heb gedaan is me aanmelden bij een gestallt-therapeut die me per direct in behandeling kon nemen. Het heeft me erg goed geholpen, ik was op precies de goede plek. Nadeel was dat ik alles zelf moest betalen, maar dat vond ik van ondergeschikt belang.
Misschien is zo'n soort therapie waar je snel terecht kan, los van de huisarts of ggz, ook iets voor jou?
Er zijn veel verschillende vormen van therapie te vinden. Mocht ik in de toekomst weer vastlopen zal ik ook eerder op google zoeken naar een therapeut die op dat moment bij mij past dan in de ggz afwachten wat er met mij gaat gebeuren.
Verder, een hart onder de riem voor je, ik weet hoe lastig het is als je er helemaal doorheen zit en om hulp schreeuwt maar dat er niemand is die je lijkt te horen. Heel veel sterkte voor je!
Misschien is zo'n soort therapie waar je snel terecht kan, los van de huisarts of ggz, ook iets voor jou?
Er zijn veel verschillende vormen van therapie te vinden. Mocht ik in de toekomst weer vastlopen zal ik ook eerder op google zoeken naar een therapeut die op dat moment bij mij past dan in de ggz afwachten wat er met mij gaat gebeuren.
Verder, een hart onder de riem voor je, ik weet hoe lastig het is als je er helemaal doorheen zit en om hulp schreeuwt maar dat er niemand is die je lijkt te horen. Heel veel sterkte voor je!
donderdag 31 januari 2013 om 21:58
Dankjewel allemaal voor de lieve woorden.
Over vrijwilligerswerk heb ik ook nagedacht. Het is wat dat betreft ook mijn eigen schuld dat ik nog thuiszit. Ik had verwacht dat ik allang in therapie zou zijn. Elke keer werd er gezegd dat ik deeltijdtherapie zou gaan doen van drie dagen. Vandaar dat ik mij niet zo goed durfde te binden qua werk of afspraken omdat ik bang was dat ik dan mijn afspraken niet na kon komen. Ik had nooit verwacht dat het zo enorm lang zou duren.
Esquimeau, dat is wel iets wat ik kan gaan uitzoeken. Dankjewel voor de tip. Ik ben nu bezig met het aanvragen van een uitkering omdat er sprake was van deeltijdbehandeling en ik dan niet fulltime kan werken(of naar school kan). Ik hoop dat de sociale dienst die vorm van therapie ook aanvaard!
Over vrijwilligerswerk heb ik ook nagedacht. Het is wat dat betreft ook mijn eigen schuld dat ik nog thuiszit. Ik had verwacht dat ik allang in therapie zou zijn. Elke keer werd er gezegd dat ik deeltijdtherapie zou gaan doen van drie dagen. Vandaar dat ik mij niet zo goed durfde te binden qua werk of afspraken omdat ik bang was dat ik dan mijn afspraken niet na kon komen. Ik had nooit verwacht dat het zo enorm lang zou duren.
Esquimeau, dat is wel iets wat ik kan gaan uitzoeken. Dankjewel voor de tip. Ik ben nu bezig met het aanvragen van een uitkering omdat er sprake was van deeltijdbehandeling en ik dan niet fulltime kan werken(of naar school kan). Ik hoop dat de sociale dienst die vorm van therapie ook aanvaard!
