Psyche
alle pijlers
In de ban van schaamte
woensdag 19 augustus 2015 om 22:41
Hoi,
Ik vroeg me af of er meer mensen last hebben van Schaamte als klacht.
Ik ben niet depressief, niet buitensporig angstig oid en kan goed functioneren op werk, relaties ed. Waar ik echter last van blijf houden is een overheersend gevoel van schaamte. Natuurlijk is schaamte wat verwant aan angst, maar toch is het wat mij betreft echt schaamte en geen angst.
Ik ben opgegroeid in een geisoleerd gezin waarbij moeder ziek is (psychiatrisch) waaronder ook extreem sociaal angstig en vader ook verlegen is.
Je moest vooral zachtjes doen, geen aandacht trekken, niks aan anderen vragen (bijv de weg) ed. Daarnaast was sprake van geheimen. Fysiek en alcohol misbruik. Ik heb de nare gebeurtenissen voor mijn gevoel voldoende doorgewerkt, geen last meer van nare herinneringen ed.
Alleen die schaamte...
Ik blijf me voortdurend beschaamd voelen over wie ik ben, wat ik doe en hanteer allerlei oude leefregels: niet teveel opvallen, niet te luid praten, durf weinig te vragen aan onbekenden, ben weinig assertief in een winkel ed.
Ik ben bang dat ik deze leefregels zonder dat te willen overdraag op mijn kindje terwijl ik juist zo enorm kan genieten van haar onbevangenheid.
Ik houd zelf ook het geheimencultuurtje in stand door bijna niemand iets te zeggen over mijn geschiedenis. Niet dat ik dat aan de hele wereld moet zeggen, maar ik ga er nu erg (te) krampachtig mee om vind ik zelf. Daarin zit ook schaamte: dat ik me heb laten misbruiken, pesten bijv. Ik ben altijd nog bang dat als ik dat zou zeggen, mensen denken: ja dat snap ik, jij bent ook zus of zo. En dat dit hun beeld van mij voorgoed verandert.
Ik werk bijv zelf in de psychiatrie maar mijn collega's kennen mijn geschiedenis niet. Terwijl ik wel die van de meesten v hen ken (die ook vaak niet zonder hobbels was). Soms zou ik graag openheid geven en daarin echt mezelf willen zijn, maar ik vind de risico's groot. (Men beoordeelt me, heeft het consequenties voor mijn baan ed).
Herkent iemand de last van schaamte en hoe ga jij ermee om, wat hielp?
Groetjes Dophertje
Ik vroeg me af of er meer mensen last hebben van Schaamte als klacht.
Ik ben niet depressief, niet buitensporig angstig oid en kan goed functioneren op werk, relaties ed. Waar ik echter last van blijf houden is een overheersend gevoel van schaamte. Natuurlijk is schaamte wat verwant aan angst, maar toch is het wat mij betreft echt schaamte en geen angst.
Ik ben opgegroeid in een geisoleerd gezin waarbij moeder ziek is (psychiatrisch) waaronder ook extreem sociaal angstig en vader ook verlegen is.
Je moest vooral zachtjes doen, geen aandacht trekken, niks aan anderen vragen (bijv de weg) ed. Daarnaast was sprake van geheimen. Fysiek en alcohol misbruik. Ik heb de nare gebeurtenissen voor mijn gevoel voldoende doorgewerkt, geen last meer van nare herinneringen ed.
Alleen die schaamte...
Ik blijf me voortdurend beschaamd voelen over wie ik ben, wat ik doe en hanteer allerlei oude leefregels: niet teveel opvallen, niet te luid praten, durf weinig te vragen aan onbekenden, ben weinig assertief in een winkel ed.
Ik ben bang dat ik deze leefregels zonder dat te willen overdraag op mijn kindje terwijl ik juist zo enorm kan genieten van haar onbevangenheid.
Ik houd zelf ook het geheimencultuurtje in stand door bijna niemand iets te zeggen over mijn geschiedenis. Niet dat ik dat aan de hele wereld moet zeggen, maar ik ga er nu erg (te) krampachtig mee om vind ik zelf. Daarin zit ook schaamte: dat ik me heb laten misbruiken, pesten bijv. Ik ben altijd nog bang dat als ik dat zou zeggen, mensen denken: ja dat snap ik, jij bent ook zus of zo. En dat dit hun beeld van mij voorgoed verandert.
Ik werk bijv zelf in de psychiatrie maar mijn collega's kennen mijn geschiedenis niet. Terwijl ik wel die van de meesten v hen ken (die ook vaak niet zonder hobbels was). Soms zou ik graag openheid geven en daarin echt mezelf willen zijn, maar ik vind de risico's groot. (Men beoordeelt me, heeft het consequenties voor mijn baan ed).
Herkent iemand de last van schaamte en hoe ga jij ermee om, wat hielp?
Groetjes Dophertje
woensdag 19 augustus 2015 om 22:59
Voordat je jouw geschiedenis gaat vertellen aan anderen, probeer jezelf eerst toestemming te geven om er niet over te moeten praten. Maw vertel het omdat jij dat wil, en niet omdat je denkt dat het slecht is dat je dingen voor jezelf houdt, want dat laatste is een oordeel die niet per se waar is (wel gekleurd door je verleden).
Wel heel heftig zo'n jeugd. Je klinkt als een lieve mama dat je het anders voor je kind wil doen.
Wel heel heftig zo'n jeugd. Je klinkt als een lieve mama dat je het anders voor je kind wil doen.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
woensdag 19 augustus 2015 om 22:59
Voordat je jouw geschiedenis gaat vertellen aan anderen, probeer jezelf eerst toestemming te geven om er niet over te moeten praten. Maw vertel het omdat jij dat wil, en niet omdat je denkt dat het slecht is dat je dingen voor jezelf houdt, want dat laatste is een oordeel die niet per se waar is (wel gekleurd door je verleden).
Wel heel heftig zo'n jeugd. Je klinkt als een lieve mama dat je het anders voor je kind wil doen.
Wel heel heftig zo'n jeugd. Je klinkt als een lieve mama dat je het anders voor je kind wil doen.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
woensdag 19 augustus 2015 om 23:02
Iets wat ik hier op het forum vaak las, was 'je bent je ouders niet' het heeft bij mjj lang geduurt voordat ik het had geinternaliseerd, maar nu 4 jaar later leef ik met het volle besef dat ik mijn ouders niet ben. Dus bij deze ook voor joi:jij bent niet zoals jouw ouders!
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
woensdag 19 augustus 2015 om 23:54
Brené Brown heeft veel onderzoek gedaan naar o.a. schaamte en wat dat betekent voor onszelf, ons zelfbeeld, onze relaties, hoe we in de wereld en in het leven staan.
Link Brené Brown
Je kan er zeker van zijn dat je hoe jij in het leven staat overdraagt aan je kind. Des te meer reden om goed voor jezelf te zorgen en jezelf te leren waarderen zodat je juist die gezonde dingen aan je dochter kan overdragen. Kinderen pikken nog het meest op van de manier waarop WIJ de dingen doen, hoe we zijn, vaak meer zelfs dan de concrete dingen die we doen en zeggen. Zoals jij in het leven staat leert je kind in het leven staan. Dat je je er bewust van bent is al een goede stap!
Ik sluit me ook aan bij Didridi, je hoeft niet over je verleden te praten. Bedenk eerst inderdaad wat je wil, wat zou jij fijn vinden om te delen, en met wie? Wil je dat überhaupt wel, of heb je het gevoel dat je het zou moeten kunnen/willen?
Niet alles is 'weg te werken' met therapie, maar niet elke therapie sluit ook even goed aan bij je problematiek. Het kan zijn dat je er nog meer uit kan halen, bijvoorbeeld met psychotherapie of schematherapie.
Link Brené Brown
Je kan er zeker van zijn dat je hoe jij in het leven staat overdraagt aan je kind. Des te meer reden om goed voor jezelf te zorgen en jezelf te leren waarderen zodat je juist die gezonde dingen aan je dochter kan overdragen. Kinderen pikken nog het meest op van de manier waarop WIJ de dingen doen, hoe we zijn, vaak meer zelfs dan de concrete dingen die we doen en zeggen. Zoals jij in het leven staat leert je kind in het leven staan. Dat je je er bewust van bent is al een goede stap!
Ik sluit me ook aan bij Didridi, je hoeft niet over je verleden te praten. Bedenk eerst inderdaad wat je wil, wat zou jij fijn vinden om te delen, en met wie? Wil je dat überhaupt wel, of heb je het gevoel dat je het zou moeten kunnen/willen?
Niet alles is 'weg te werken' met therapie, maar niet elke therapie sluit ook even goed aan bij je problematiek. Het kan zijn dat je er nog meer uit kan halen, bijvoorbeeld met psychotherapie of schematherapie.
donderdag 20 augustus 2015 om 00:01
Je zou misschien de positieve dingen eruit kunnen pikken; niet te hard praten, niet teveel opvallen=aanstellen. Dat zijn op zich geen negatieve eigenschappen, niks mis met een beetje beschaving.
Schaamte is dan weer niet nodig maar wat dan nog, laat het maar even gaan want de voorbeelden die je noemt zijn niet erg dramatisch; niet de weg durven vragen of niet assertief in de winkel..
Als je het wilt veranderen kun je er ook een oefening van maken; ga 1 keer per week aan iemand de weg vragen, maar goed, dergelijke oefeningen zul je bij therapie ook wel hebben gehad.
Schaamte is dan weer niet nodig maar wat dan nog, laat het maar even gaan want de voorbeelden die je noemt zijn niet erg dramatisch; niet de weg durven vragen of niet assertief in de winkel..
Als je het wilt veranderen kun je er ook een oefening van maken; ga 1 keer per week aan iemand de weg vragen, maar goed, dergelijke oefeningen zul je bij therapie ook wel hebben gehad.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
donderdag 20 augustus 2015 om 07:24
Wat goed dat je erkent dat er nog een restje is waar je last van hebt, en dat je er iets mee wil doen. Het is niet per se makkelijk om je eigen donkere kanten te erkennen.
Ik heb geen last van schaamte gehad, maar wel van angst om door anderen te worden afgewezen. Ook ik heb heel veel gehad aan een boek van Brene Brown, daarin worden precies de dingen die beschrijft zoals schaamte, angst om afgewezen te worden, het gevoel niet te voldoen voor anderen behandeld. Ik kreeg hierdoor meer inzicht in hoe die dingen werken, en ook praktische tips om er mee om te gaan.
Het boek dat ik las heet "de moed van imperfectie", niet heel dik, soms wat amerikaans, maar het komt op me heel oprecht en integer over. Op youtube en ted.com staan ook een aantal van haar praatjes van 10-20 minuten, ook een mooi begin.
Succes, hier mee aan de slag gaan gaat je vast iets opleveren.
Ik heb geen last van schaamte gehad, maar wel van angst om door anderen te worden afgewezen. Ook ik heb heel veel gehad aan een boek van Brene Brown, daarin worden precies de dingen die beschrijft zoals schaamte, angst om afgewezen te worden, het gevoel niet te voldoen voor anderen behandeld. Ik kreeg hierdoor meer inzicht in hoe die dingen werken, en ook praktische tips om er mee om te gaan.
Het boek dat ik las heet "de moed van imperfectie", niet heel dik, soms wat amerikaans, maar het komt op me heel oprecht en integer over. Op youtube en ted.com staan ook een aantal van haar praatjes van 10-20 minuten, ook een mooi begin.
Succes, hier mee aan de slag gaan gaat je vast iets opleveren.
donderdag 20 augustus 2015 om 07:58
Ik heb hier ook veel last van en dat komt ook uit de opvoeding. En ondanks dat ik alweer wat jaartjes rondloop ben ik hier nog steeds niet van af. Eigenlijk schaamte overal voor. Ik ben net wakker en voorbeelden te over, maar die willen nu even niet te binnen schieten.
Ik zal dat boek eens lezen wat jullie aanraden.
Ik zal dat boek eens lezen wat jullie aanraden.
donderdag 20 augustus 2015 om 20:13
schematherapie ken ik
Maar dat boek ken ik niet en ik ga het zeker lezen. Ik heb nog nagedacht en ga eens overleggen of EMDR mischien nog iets kan toevoegen mbt bepaalde vastgeroeste overtuigingen. Dat wordt dan beetje n afweging tussen mogelijke kosten en baten.
En idd ik ga eens goed kijken wat ik zou willen tav openheid geven.
Ivm privacy kan het zijn dat ik dit bericht binnenkort aanpas!
Maar dat boek ken ik niet en ik ga het zeker lezen. Ik heb nog nagedacht en ga eens overleggen of EMDR mischien nog iets kan toevoegen mbt bepaalde vastgeroeste overtuigingen. Dat wordt dan beetje n afweging tussen mogelijke kosten en baten.
En idd ik ga eens goed kijken wat ik zou willen tav openheid geven.
Ivm privacy kan het zijn dat ik dit bericht binnenkort aanpas!
vrijdag 21 augustus 2015 om 01:26
Als je hem in het Engels wil heet het 'The gifts of imperfection' ik heb hem zelf (nog) niet gelezen. En kijk eens 'the power of vulnerability' als ook hulpverlener moest ik er wel een paar keer om lachen
Als je zelf schematherapie geeft, dan weet je ook dat het niet (alleen) gaat om je eigen schema's KENNEN en WETEN hoe het in elkaar zit, maar ook juist kunnen/mogen VOELEN? En daar vervolgens iets mee kunnen? Gezonde volwassene enz. Kleine dophertje omarmen haha (sorry hoor, ik geloof echt wel in schematherapie, maar soms wordt het me ook iets te kriebelig, maar je begrijpt vast mijn punt ) Het (her)kennen is natuurlijk maar de helft.
Ik krijg het idee dat je het erg rationeel benadert/wil benaderen allemaal. Wanneer heb je voor het laatst echt (maar dan ook écht) tegen jezelf gezegd 'ik ben oké, precies zoals ik ben en alles wat ik doe, ik ben oké'?
Als je zelf schematherapie geeft, dan weet je ook dat het niet (alleen) gaat om je eigen schema's KENNEN en WETEN hoe het in elkaar zit, maar ook juist kunnen/mogen VOELEN? En daar vervolgens iets mee kunnen? Gezonde volwassene enz. Kleine dophertje omarmen haha (sorry hoor, ik geloof echt wel in schematherapie, maar soms wordt het me ook iets te kriebelig, maar je begrijpt vast mijn punt ) Het (her)kennen is natuurlijk maar de helft.
Ik krijg het idee dat je het erg rationeel benadert/wil benaderen allemaal. Wanneer heb je voor het laatst echt (maar dan ook écht) tegen jezelf gezegd 'ik ben oké, precies zoals ik ben en alles wat ik doe, ik ben oké'?
vrijdag 21 augustus 2015 om 08:03
Haha ja klopt. Ik heb een sterke rationele coping. Dat is ook mijn kracht maar zeker ook valkuil.
Zeker na de geboorte van ons kindje ben ik weer erg in mn hoofd gaan zitten. Ze was een huilbaby en we moesten het overleven. Inmiddels gaat alles goed, maar ik ben nog wel erg in mn hoofd gebleven.
Naja ik ga eens bespreken wat te doen...
Tanx voor je reactie!
En ik geloof zeker ook in st, maar wel in combinatie met experientieel werk (gestalt/pesso/psychodrama technieken) omdat het anders idd een erg cognitieve methode is.
Zeker na de geboorte van ons kindje ben ik weer erg in mn hoofd gaan zitten. Ze was een huilbaby en we moesten het overleven. Inmiddels gaat alles goed, maar ik ben nog wel erg in mn hoofd gebleven.
Naja ik ga eens bespreken wat te doen...
Tanx voor je reactie!
En ik geloof zeker ook in st, maar wel in combinatie met experientieel werk (gestalt/pesso/psychodrama technieken) omdat het anders idd een erg cognitieve methode is.
