Psyche
alle pijlers
In de put, hoe eruit komen?
woensdag 16 september 2015 om 19:46
Ivm herkenning even een andere nick aangemaakt.
De laatste jaren heb ik/ wij veel meegemaakt. Sterfgevallen in familie, slechte band met ouders (heel veel gebeurd) en uiteindelijk heb ik het contact met hun verbroken. Op gezondheidsgebied is er bij mij ook het 1 en ander, ik heb geen werk op het moment en daarbij zit het met zwanger blijven ook tegen.. Langzaamaan heb ik de bodem van de put bereikt, ben zeg maar in de slachtofferrol gekomen, ik voel me vaak rot en down terwijl ik normaal altijd zo hard en sterk ben. Ik ben hard bezig om hieruit te komen maar dit is best moeilijk.
Het is een kwestie van doorzetten en andere dingen doen ipv 'in een hoekje kruipen'. Maar dat hoekje uitkomen is ook best moeilijk. Ik heb veel chaos in mijn hoofd en kan dit niet stil zetten, heb contact opgenomen met de yogaschool in de buurt maar deze zit vol, mediteren doe ik maar dit gaat ook lastig omdat mijn gedachten steeds afdwalen.
Hoe gaan jullie om met veel moeilijke ervaringen in korte tijd? Ofwel, als je op de bodem zit kun je alleen nog maar omhoog, maar hoe kom ik op de 1ste tree? Ik zie hem wel maar kan er net niet bij zeg maar...
De laatste jaren heb ik/ wij veel meegemaakt. Sterfgevallen in familie, slechte band met ouders (heel veel gebeurd) en uiteindelijk heb ik het contact met hun verbroken. Op gezondheidsgebied is er bij mij ook het 1 en ander, ik heb geen werk op het moment en daarbij zit het met zwanger blijven ook tegen.. Langzaamaan heb ik de bodem van de put bereikt, ben zeg maar in de slachtofferrol gekomen, ik voel me vaak rot en down terwijl ik normaal altijd zo hard en sterk ben. Ik ben hard bezig om hieruit te komen maar dit is best moeilijk.
Het is een kwestie van doorzetten en andere dingen doen ipv 'in een hoekje kruipen'. Maar dat hoekje uitkomen is ook best moeilijk. Ik heb veel chaos in mijn hoofd en kan dit niet stil zetten, heb contact opgenomen met de yogaschool in de buurt maar deze zit vol, mediteren doe ik maar dit gaat ook lastig omdat mijn gedachten steeds afdwalen.
Hoe gaan jullie om met veel moeilijke ervaringen in korte tijd? Ofwel, als je op de bodem zit kun je alleen nog maar omhoog, maar hoe kom ik op de 1ste tree? Ik zie hem wel maar kan er net niet bij zeg maar...
woensdag 16 september 2015 om 20:04
woensdag 16 september 2015 om 20:06
Tijd. Heel veel tijd. Ik heb een half jaar compleet stil gestaan en apathisch voor me uit gekeken. Vervolgens met hele kleine stapjes weer beginnen met 'leven'. Een rondje lopen. Stofzuigen. Etc. En nu, weer bijna een jaar later ben ik weet driekwart van waar ik wil zijn.
Maar als je zwanger bent heb je niet zoveel tijd. Mss een psycholoog erbij vragen? Heb je vrienden die je kunnen helpen?
Maar als je zwanger bent heb je niet zoveel tijd. Mss een psycholoog erbij vragen? Heb je vrienden die je kunnen helpen?
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat
woensdag 16 september 2015 om 20:13
Hey TO, ik denk dat tijd niet per definitie is wat nodig is, in mijn ogen is dat wat je doet in die tijd wat telt, en dat is het VERWERKEN van de shit. Dat is de kluif en klus, en makkelijker gezegd dan gedaan.
Wat mij hielp/helpt is het lezen van de boeken van bv Russ Harris, met name: The reality slap. Finding peace and fulfillment when life hurts.
Maar ook boeken van Elisabeth Kübler-Ross of http://www.bol.com/nl/p/d ... genslag/9200000002310707/ zijn waardevolle lectuur.
Ook oude filosofen als Seneca vond ik heel erg helpend.
Maar vooral dus 'The reality slap' kan ik je aanraden.
Ik herken heel erg het punt waar je nu staat, je wilt graag een stappenplan, weten waar je moet beginnen. Het probleem is dat je niet zeker weet dat wat je onderneemt helpt orde in de chaos te brengen. Dat zie je pas achteraf, of dat is gelukt of niet. Dus probeer dat grote plaatje even naar de achtergrond te schuiven. Tuurlijk, dat is je doel, maar wat kun je nu doen waardoor je je nu een beetje beter voelt. Vandaag. In dit moment. Wat heb je nodig? Tijd voor jezelf? Een knuffel? Een uitlaatklep (zoals je schrijft: yoga bv)? Het kan van alles zijn? De gekste dingen zijn allemaal welkom. Probeer dat punt te vinden, in dit moment, dat je denkt: hey, dit had ik nu nodig.
En zo borduur je verder.
Daarnaast is uithoudingsvermogen een belangrijk iets.
Als je bv het onderbuik gevoel hebt dat je yoga wilt doen en de school zit vol in je buurt. Dan ga je naar de andere buurt. Dus wees niet te snel ontmoedigt. Als je gevoel je iets ingeeft, probeer daaraan te voldoen.
Daarbij heb ik veel gehad aan de methodes in het boek van Harris.
Een echte aanrader!
Ook in het Nederlands verschenen trouwens.
Bovenstaande is makkelijker gezegd dan gedaan. Het is gewoon kut. Dus wees geduldig met jezelf.
Wat mij hielp/helpt is het lezen van de boeken van bv Russ Harris, met name: The reality slap. Finding peace and fulfillment when life hurts.
Maar ook boeken van Elisabeth Kübler-Ross of http://www.bol.com/nl/p/d ... genslag/9200000002310707/ zijn waardevolle lectuur.
Ook oude filosofen als Seneca vond ik heel erg helpend.
Maar vooral dus 'The reality slap' kan ik je aanraden.
Ik herken heel erg het punt waar je nu staat, je wilt graag een stappenplan, weten waar je moet beginnen. Het probleem is dat je niet zeker weet dat wat je onderneemt helpt orde in de chaos te brengen. Dat zie je pas achteraf, of dat is gelukt of niet. Dus probeer dat grote plaatje even naar de achtergrond te schuiven. Tuurlijk, dat is je doel, maar wat kun je nu doen waardoor je je nu een beetje beter voelt. Vandaag. In dit moment. Wat heb je nodig? Tijd voor jezelf? Een knuffel? Een uitlaatklep (zoals je schrijft: yoga bv)? Het kan van alles zijn? De gekste dingen zijn allemaal welkom. Probeer dat punt te vinden, in dit moment, dat je denkt: hey, dit had ik nu nodig.
En zo borduur je verder.
Daarnaast is uithoudingsvermogen een belangrijk iets.
Als je bv het onderbuik gevoel hebt dat je yoga wilt doen en de school zit vol in je buurt. Dan ga je naar de andere buurt. Dus wees niet te snel ontmoedigt. Als je gevoel je iets ingeeft, probeer daaraan te voldoen.
Daarbij heb ik veel gehad aan de methodes in het boek van Harris.
Een echte aanrader!
Ook in het Nederlands verschenen trouwens.
Bovenstaande is makkelijker gezegd dan gedaan. Het is gewoon kut. Dus wees geduldig met jezelf.
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
woensdag 16 september 2015 om 20:17
quote:meldepel schreef op 16 september 2015 @ 20:07:
[...]
Wat zou een huisarts kunnen betekenen in zo'n situatie als die van TO? Doorverwijzing naar een psycholoog krijg je niet meer zomaar en zelf gaan is niet betaalbaar.
Dit is een soort standaardzinnetje. Wordt altijd gezegd in topics waarin TO problemen heeft. Ik denk dat het advies van 'ga ff bij je huisarts langs' in veel gevallen een soort makkelijk-ervan-afmaken is.
Alsof de huisarts alle antwoorden heeft
Bovendien geeft het een TO snel het gevoel alsof ze een hopeloos geval is, want de poster herkent er blijkbaar zo totaal niets in dat hij/zij zegt: ga ermee naar de huisarts, want ik herken dit he-le-maal niet.
[...]
Wat zou een huisarts kunnen betekenen in zo'n situatie als die van TO? Doorverwijzing naar een psycholoog krijg je niet meer zomaar en zelf gaan is niet betaalbaar.
Dit is een soort standaardzinnetje. Wordt altijd gezegd in topics waarin TO problemen heeft. Ik denk dat het advies van 'ga ff bij je huisarts langs' in veel gevallen een soort makkelijk-ervan-afmaken is.
Alsof de huisarts alle antwoorden heeft
Bovendien geeft het een TO snel het gevoel alsof ze een hopeloos geval is, want de poster herkent er blijkbaar zo totaal niets in dat hij/zij zegt: ga ermee naar de huisarts, want ik herken dit he-le-maal niet.
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
woensdag 16 september 2015 om 20:19
Madras; Dat is het m juist lijkt wel, ik kan het niet stukje voor stukje, alles lijkt aan elkaar gelinkt te zijn. Ik probeer het wel maar vervolgens komt er iets anders bij en is het weer chaos en ben ik het 'stukje voor stukje' overzicht kwijt..
Monatala; op dit moment ben ik niet zwanger, zit midden in de mmm na herhaalde miskramen.. Dat is grotendeels ook de oorzaak. Het gevoel van falen, de angst en onzekerheid. Wat is er mis met me dat het tot u op een miskraam uitloopt? Leef zo gezond mogelijk, maar dat is de laatste tijd ook moeilijk. Rook weer en drink ook een extra wijntje,waar ik me dan nog meer onzeker en schuldig van ga voelen. Ik probeer al om alles op te schrijven voor mezelf maar als ik dat doe word ik alleen maar verder de put ingezogen lijkt wel..
Snoopylynn en medepel; huisarts is van alles op de hoogte, ben eind vorig jaar bij de psycholoog geweest maar deze kon niks voor me doen omdat ze me op een lichte depressie na, geen diagnose kunnen geven. En diagnose heb je nodig voor de verzekering.. Lichte depressie is niet genoeg. Volgens de psycholoog weet ik het allemaal heel goed en heb ik het wat dat betreft goed op een rijtje. Ik mis zeg maar de handvaten om dit in het dagelijks leven toe te passen.
Vriendinnen heb ik niet echt, is allemaal oppervlakkig. Ook voel ik me niet fijn om mijn gevoel te uiten tegen iemand, heb dat vorig jaar gedaan en vervolgens nog 1x iets van die vriendin gehoord daarna radiostilte..
Monatala; op dit moment ben ik niet zwanger, zit midden in de mmm na herhaalde miskramen.. Dat is grotendeels ook de oorzaak. Het gevoel van falen, de angst en onzekerheid. Wat is er mis met me dat het tot u op een miskraam uitloopt? Leef zo gezond mogelijk, maar dat is de laatste tijd ook moeilijk. Rook weer en drink ook een extra wijntje,waar ik me dan nog meer onzeker en schuldig van ga voelen. Ik probeer al om alles op te schrijven voor mezelf maar als ik dat doe word ik alleen maar verder de put ingezogen lijkt wel..
Snoopylynn en medepel; huisarts is van alles op de hoogte, ben eind vorig jaar bij de psycholoog geweest maar deze kon niks voor me doen omdat ze me op een lichte depressie na, geen diagnose kunnen geven. En diagnose heb je nodig voor de verzekering.. Lichte depressie is niet genoeg. Volgens de psycholoog weet ik het allemaal heel goed en heb ik het wat dat betreft goed op een rijtje. Ik mis zeg maar de handvaten om dit in het dagelijks leven toe te passen.
Vriendinnen heb ik niet echt, is allemaal oppervlakkig. Ook voel ik me niet fijn om mijn gevoel te uiten tegen iemand, heb dat vorig jaar gedaan en vervolgens nog 1x iets van die vriendin gehoord daarna radiostilte..
woensdag 16 september 2015 om 20:32
Als jij vindt dat je een psycholoog nodig hebt, dan "moet" je weer naar de huisarts gaan. Tegenwoordig heb je bij veel huisartsen ook een poh-ggz, soort maatschappelijk werkster vd HA. Dit valt onder huisarts-bezoek en zit dus in de basisverzekering. Kan fijn zijn om even van je af te praten, handvatten te geven. En niet zo ingewikkeld als wanneer je bij een psycholoog aangemeld moet worden.
Daarnaast vind ik de reden "geen diagnose kunnen vinden" maar apart. En een lichte depressie is toch ook een depressie? Maar dat terzijde, heb niet zo veel/geen verstand van de zorgverzekering/GGZ vergoeding!
En sterkte!
Daarnaast vind ik de reden "geen diagnose kunnen vinden" maar apart. En een lichte depressie is toch ook een depressie? Maar dat terzijde, heb niet zo veel/geen verstand van de zorgverzekering/GGZ vergoeding!
En sterkte!
woensdag 16 september 2015 om 20:42
En tips?
Nee niet echt, mijn psych zei toendertijd rust reinheid en regelmaat. Vooral elke ochtend bijtijds je bed uitkomen. (Nu heb ik makkelijk praten want ik heb 2 kinderen waarvan er 1 naar school gaat).
En een half uur per dag bewegen, was ook het advies. Om m'n hoofd leeg te maken oid.
(Mijn reactie was daarop wel, goed advies voor 200¤ per uur )
Nee niet echt, mijn psych zei toendertijd rust reinheid en regelmaat. Vooral elke ochtend bijtijds je bed uitkomen. (Nu heb ik makkelijk praten want ik heb 2 kinderen waarvan er 1 naar school gaat).
En een half uur per dag bewegen, was ook het advies. Om m'n hoofd leeg te maken oid.
(Mijn reactie was daarop wel, goed advies voor 200¤ per uur )
woensdag 16 september 2015 om 20:43
toet, ze gaat al naar een psycholoog.
Waarom vindt je dat eigenlijk nodig in dit geval?
Ik snap dat advies nooit zo helemaal. Het wordt gelijk gegeven: ga naar de huisarts/psycholoog.
Ik heb daar niets op tegen. Als de lijdensdruk te groot is OK. Maar er zijn zoveel problemen waar je ook met 'leken' - door erover te praten met 'gewone' mensen uit kan komen. Misschien soms zelfs beter.
Waarom vindt je dat eigenlijk nodig in dit geval?
Ik snap dat advies nooit zo helemaal. Het wordt gelijk gegeven: ga naar de huisarts/psycholoog.
Ik heb daar niets op tegen. Als de lijdensdruk te groot is OK. Maar er zijn zoveel problemen waar je ook met 'leken' - door erover te praten met 'gewone' mensen uit kan komen. Misschien soms zelfs beter.
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
woensdag 16 september 2015 om 20:44
Als aanvulling op de 'verwerk' tips, probeer eens elke dag drie dingen te bedenken die wel goed gaan, waar je wel blij mee bent, die die dag gelukt zijn, of die je goed kunt. Schrijf ze op in een mooi schriftje, of als het beter bij je past, in je telefoon. Tijdens een dipje kun je dan ook nog eens door al je pluspunten en lichtpuntjes bladeren.
Als je behoefte hebt om (naast dit forum) eens van je af te praten, kijk dan eens op de site van Sensoor. Daar kun je anoniem bij een neutraal persoon je hart luchten.
Sterkte!
Als je behoefte hebt om (naast dit forum) eens van je af te praten, kijk dan eens op de site van Sensoor. Daar kun je anoniem bij een neutraal persoon je hart luchten.
Sterkte!
woensdag 16 september 2015 om 20:47
Jippie; Wandelen doe ik ook, elke ochtend en avond loop ik met de hond in het park of het bos. Probeer dan alles los te laten en te luisteren naar de geluiden om me heen, de geur op te snuiven en te genieten van de hond die zo geniet van het loslopen en spelen en achter de konijnen aan te jagen. Dat lucht ook wel op en geeft me een goed gevoel. Maar op de 1 of andere manier is dit weg als ik weer thuis ben of in de auto zit terug naar huis.
Kers; je zinnetje ' wat heb je nodig, een knuffel' dat zorgde voor tranen.. Eigenlijk heb ik dat zo nodig, een knuffel, of een echt goed gesprek waarin ik alles kwijt kan. Mijn man geeft me wel die knuffel maar dat is de verkeerde? Als we praten dan komt hij met antwoorden als 'het is zoals het is', 'het komt wel goed, we moeten hierdoor heen'
Qua yoga, we wonen hier in the middle of nowhere, er zijn yogascholen maar dan op 30km afstand, dat vind mijn man dan weer niet tof omdat we dan zoveel kwijt zijn aan benzinekosten.
dank je voor de boekentips, zal deze zo opzoeken via google/ bol.com want ik wil echt op de goede voet met mezelf verder.
Kers; je zinnetje ' wat heb je nodig, een knuffel' dat zorgde voor tranen.. Eigenlijk heb ik dat zo nodig, een knuffel, of een echt goed gesprek waarin ik alles kwijt kan. Mijn man geeft me wel die knuffel maar dat is de verkeerde? Als we praten dan komt hij met antwoorden als 'het is zoals het is', 'het komt wel goed, we moeten hierdoor heen'
Qua yoga, we wonen hier in the middle of nowhere, er zijn yogascholen maar dan op 30km afstand, dat vind mijn man dan weer niet tof omdat we dan zoveel kwijt zijn aan benzinekosten.
dank je voor de boekentips, zal deze zo opzoeken via google/ bol.com want ik wil echt op de goede voet met mezelf verder.
woensdag 16 september 2015 om 20:52
quote:kers schreef op 16 september 2015 @ 20:43:
toet, ze gaat al naar een psycholoog.
Waarom vindt je dat eigenlijk nodig in dit geval?
Ik snap dat advies nooit zo helemaal. Het wordt gelijk gegeven: ga naar de huisarts/psycholoog.
Ik heb daar niets op tegen. Als de lijdensdruk te groot is OK. Maar er zijn zoveel problemen waar je ook met 'leken' - door erover te praten met 'gewone' mensen uit kan komen. Misschien soms zelfs beter.
Nee er staat toch dat ze niet meer naar een psycholoog gaat ivm geen diagnose?
Daarnaast, omdat TO het over de psycholoog had, en dat ze daar niet meer heen "mag" vd verzekering, dacht ik dat ze er misschien wel behoefte aan heeft. Was alleen een tip over de poh-ggz. Mijn reactie begint ook met "Als jij vindt"
TO; hoe staat jouw man/vriend/partner hier in?
toet, ze gaat al naar een psycholoog.
Waarom vindt je dat eigenlijk nodig in dit geval?
Ik snap dat advies nooit zo helemaal. Het wordt gelijk gegeven: ga naar de huisarts/psycholoog.
Ik heb daar niets op tegen. Als de lijdensdruk te groot is OK. Maar er zijn zoveel problemen waar je ook met 'leken' - door erover te praten met 'gewone' mensen uit kan komen. Misschien soms zelfs beter.
Nee er staat toch dat ze niet meer naar een psycholoog gaat ivm geen diagnose?
Daarnaast, omdat TO het over de psycholoog had, en dat ze daar niet meer heen "mag" vd verzekering, dacht ik dat ze er misschien wel behoefte aan heeft. Was alleen een tip over de poh-ggz. Mijn reactie begint ook met "Als jij vindt"
TO; hoe staat jouw man/vriend/partner hier in?
woensdag 16 september 2015 om 20:57
Hey TO, snap je zo goed.
Echt.
En het is ook zo (*schreef ik vanavond nog op mijn topic), alle goede momenten kunnen zó verdampen, omslaan. Ik herken dat heel erg, maar probeer hiervan de genezende kracht te zien. Die momenten zijn dan niet echt weg, ze zitten nog in je, maar de pijn trekt weer de aandacht. Maar die fijne momenten zitten in een soort reservoir, in je, en zorgen ervoor dat de pijn steeds iets minder stekend is.
Ik herken ook je verlangen naar een knuffel. Een goeie. Een die echt begrijpend is. Dat is niets ten nadele van je man, maar die opmerkingen als 'het is zoals het is' helpen niet hè? (echt lees het boek van Harris, daar staan alle clichés die je te horen kan krijgen in, dat relativeert het best wel).
Iedereen verwerkt verdriet anders, dus nogmaals: niets ten nadele van je man. Hij probeert ook zich op zijn manier te handhaven in deze storm(en).
Maar jij hebt nu iets nodig, dat je niet bij hem vindt (dit is een momentopname en niet erg of bedreigend, dat kan je juist weer dichter bij elkaar brengen als je niet alles bij elkaar wilt vinden).
En dat is (zo lijkt het) een knuffel en een goed gesprek.
Als een forum ook telt, als gesprek, probeer het hier eens.
Wat of wie heb je verloren?
Wat of wie mis je nu je dit leest?
En wat voor gevoel mis je, dat diegene of datgene je gaf?
Wat is je verhaal?
En welk woord hoort daarbij, bij die personen of dingen? Bij je gevoel? Wat is het eerste woord dat bij je opkomt? Of welke kleur, of vorm? (ik denk zelf beeldend, dus ik denk vaak in dit soort dingen)...probeer er een soort handen en voeten, woorden, voor te vinden.
T is een soort achtbaan.
Houdt jezelf niet voor dat die mooie, rustige gevoelens die je had moeten blijven, op die weg naar huis in de auto. Ze zullen weer verdwijnen, en die rauwe, nare, koude, blauwe, ijzige gevoelens zullen terugkomen. DAMN. Maar die andere gevoelens ook. Dein een beetje mee, hoe misselijkmakend dit proces van verwerken ook is. Zoals ik schreef: die mooie momenten die je tussendoor meemaakt zijn niet echt weg, je slaat ze alleen op voor die donkere momenten. Ze zullen die iets minder donker maken, heus. Makkelijk gezegd hè. Zo werkt het niet, t zijn ook weer mooie woorden voor iets waar misschien geen woorden voor zijn.
Probeer het.
Mijn grootste vergissing is geweest dat ik geen woorden meer aan dingen gaf, waardoor ik veel en veel verder van huis ben geraakt dan nodig was, als ik had geweten hoe belangrijk dat is. Nu komen ze langzaam terug. En t is een bevrijding.
Echt.
En het is ook zo (*schreef ik vanavond nog op mijn topic), alle goede momenten kunnen zó verdampen, omslaan. Ik herken dat heel erg, maar probeer hiervan de genezende kracht te zien. Die momenten zijn dan niet echt weg, ze zitten nog in je, maar de pijn trekt weer de aandacht. Maar die fijne momenten zitten in een soort reservoir, in je, en zorgen ervoor dat de pijn steeds iets minder stekend is.
Ik herken ook je verlangen naar een knuffel. Een goeie. Een die echt begrijpend is. Dat is niets ten nadele van je man, maar die opmerkingen als 'het is zoals het is' helpen niet hè? (echt lees het boek van Harris, daar staan alle clichés die je te horen kan krijgen in, dat relativeert het best wel).
Iedereen verwerkt verdriet anders, dus nogmaals: niets ten nadele van je man. Hij probeert ook zich op zijn manier te handhaven in deze storm(en).
Maar jij hebt nu iets nodig, dat je niet bij hem vindt (dit is een momentopname en niet erg of bedreigend, dat kan je juist weer dichter bij elkaar brengen als je niet alles bij elkaar wilt vinden).
En dat is (zo lijkt het) een knuffel en een goed gesprek.
Als een forum ook telt, als gesprek, probeer het hier eens.
Wat of wie heb je verloren?
Wat of wie mis je nu je dit leest?
En wat voor gevoel mis je, dat diegene of datgene je gaf?
Wat is je verhaal?
En welk woord hoort daarbij, bij die personen of dingen? Bij je gevoel? Wat is het eerste woord dat bij je opkomt? Of welke kleur, of vorm? (ik denk zelf beeldend, dus ik denk vaak in dit soort dingen)...probeer er een soort handen en voeten, woorden, voor te vinden.
T is een soort achtbaan.
Houdt jezelf niet voor dat die mooie, rustige gevoelens die je had moeten blijven, op die weg naar huis in de auto. Ze zullen weer verdwijnen, en die rauwe, nare, koude, blauwe, ijzige gevoelens zullen terugkomen. DAMN. Maar die andere gevoelens ook. Dein een beetje mee, hoe misselijkmakend dit proces van verwerken ook is. Zoals ik schreef: die mooie momenten die je tussendoor meemaakt zijn niet echt weg, je slaat ze alleen op voor die donkere momenten. Ze zullen die iets minder donker maken, heus. Makkelijk gezegd hè. Zo werkt het niet, t zijn ook weer mooie woorden voor iets waar misschien geen woorden voor zijn.
Probeer het.
Mijn grootste vergissing is geweest dat ik geen woorden meer aan dingen gaf, waardoor ik veel en veel verder van huis ben geraakt dan nodig was, als ik had geweten hoe belangrijk dat is. Nu komen ze langzaam terug. En t is een bevrijding.
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
woensdag 16 september 2015 om 21:03
Toet; dank je voor de tip POH, ga morgen even bellen. Het is wel fijn om met een vreemde te praten, die kijkt er toch anders tegenaan. Bij de 'gewone' psycholoog was het meer dat ze bleef doorvragen en pushen. Dan sla ik dicht en vertel ik niet meer dan ik wil, en dat is op zo'n moment erg weinig. Qua diagnose, een lichte depressie is voor de verzekering niet genoeg volgens de psycholoog, het moet 'ernstiger' zijn. Verder probeer ik zoveel mogelijk regelmaat in probeer te plannen, ik ga tussen 7.30- 8.00 uit bed en s'avonds om 23.00 naar bed. Ik slaap slecht maar probeer me wel hieraan te houden. Ik maak ook wel een planning voor de volgende dag, bv 8.00 opstaan, ontbijten en journaal kijken, dan met de hond wandelen en dan gaan schoonmaken/ opruimen, etc. Maar dat advies kunnen we allemaal geven voor ruim 200,= per uur.
Flitseflats; goeie tip, dank je wel. Ga dit straks al eens proberen, soort 'spiegeloefening' (die ik overigens niet durf momenteel) De site van Sensoor ken ik niet, zal zo eens kijken. Het is nu iig al fijn hier even mijn verhaal kwijt te kunnen en jullie lieve tips te krijgen
Flitseflats; goeie tip, dank je wel. Ga dit straks al eens proberen, soort 'spiegeloefening' (die ik overigens niet durf momenteel) De site van Sensoor ken ik niet, zal zo eens kijken. Het is nu iig al fijn hier even mijn verhaal kwijt te kunnen en jullie lieve tips te krijgen
woensdag 16 september 2015 om 21:10
Trouwens, als de benzine te duur is, volgens je man: verdien je wel eigen geld?
Je bent hopelijk niet dermate afhankelijk van hem, dat je niet naar een yogaklas verder weg zou kunnen gaan, als je dat echt wilt.
Ik vind het een beetje eng klinken dat je man dat bepaalt dat de benzine te duur is en jij dus niet naar yoga kan.
Mocht het echt niet gaan financieel: het boek van Harris is ook in veel bibliotheken, zag ik.
En yoga kun je volgens mij ook doen via een youtube-kanaal, maar daar ben ik niet helemaal in thuis.
Laat je niet afhouden hoor, van die dingen die je echt zou willen doen. Er zijn meer wegen die naar Rome (of bv yoga) leiden.
Je bent hopelijk niet dermate afhankelijk van hem, dat je niet naar een yogaklas verder weg zou kunnen gaan, als je dat echt wilt.
Ik vind het een beetje eng klinken dat je man dat bepaalt dat de benzine te duur is en jij dus niet naar yoga kan.
Mocht het echt niet gaan financieel: het boek van Harris is ook in veel bibliotheken, zag ik.
En yoga kun je volgens mij ook doen via een youtube-kanaal, maar daar ben ik niet helemaal in thuis.
Laat je niet afhouden hoor, van die dingen die je echt zou willen doen. Er zijn meer wegen die naar Rome (of bv yoga) leiden.
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
woensdag 16 september 2015 om 21:15
oh sorry, lees net dat je geen werk hebt momenteel :S
Maar dan nog, mijn laatste zin geldt altijd! En t blijft vreemd dat je man dat ritje naar een yogaschool verderop te duur vindt, in mijn ogen: dan zijn die lessen dat toch helemaal??
Maar dan nog, mijn laatste zin geldt altijd! En t blijft vreemd dat je man dat ritje naar een yogaschool verderop te duur vindt, in mijn ogen: dan zijn die lessen dat toch helemaal??
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
woensdag 16 september 2015 om 21:31
Kers; ik heb zojuist je topic gelezen en veel wat je schrijft is mij zo herkenbaar, in de steek gelaten worden, meerdere keren door meerdere mensen.. Dan zal het toch aan mij liggen, dat denk/ voel ik ook...
Qua werk, helaas ben ik momenteel wel afhankelijk van man op financieel gebied. Ik heb alle vrijheid en we hebben ook geen ruzie hierom en als ik hem duidelijk vertel waarom dan zou hij er ook geen bezwaar tegen hebben! Maar dan voel ik me schuldig dat hij zo veel en hard werkt dat ik het geeneens meer wil, want ik vind het vreselijk om financieel afhankelijk te zijn.. Yoga via youtube heb ik geprobeerd maar is toch zoveel anders, het geeft ook veel om even uit huis weg te zijn met andere mensen voor 2uurtjes per week extra. Ik laat me niet afhouden maar probeer een andere weg te vinden, bv door meditatie via youtube en mijn dagelijkse wandelingen met de hond.
Ik ben druk bezig met solliciteren maar in noord-kroningen is het gewoon echt weinig. En ik ben momenteel echt niet veeleisend.
Qua mijn man, hij is zo lief en doet zo zijn best! Hij zoekt naar woorden hoe hij mij kan opbeuren maar vind ze niet lijkt wel. Het afgelopen jaar is voor hem ook zwaar geweest en hij is ook een moeilijke prater. Daarbij durf ik niet alles te zeggen tegen hem omdat hij alles al zo vaak gehoord heeft.. Hij ziet dat er wat met me is, maar weet ook dat ik ook een moeilijke prater ben. Het is een cirkeltje, ik weet dat hij het moeilijk vind dus voel ik me lastig als ik voor de zoveelste keer hetzelfde moet zeggen, ik probeer me dus heel groot en sterk voor hem te houden. Wat uiteindelijk misschien averechts werkt maar op de lange duur wel sterker zal maken. Daar probeer ik me dan maar aan vast te houden
Qua werk, helaas ben ik momenteel wel afhankelijk van man op financieel gebied. Ik heb alle vrijheid en we hebben ook geen ruzie hierom en als ik hem duidelijk vertel waarom dan zou hij er ook geen bezwaar tegen hebben! Maar dan voel ik me schuldig dat hij zo veel en hard werkt dat ik het geeneens meer wil, want ik vind het vreselijk om financieel afhankelijk te zijn.. Yoga via youtube heb ik geprobeerd maar is toch zoveel anders, het geeft ook veel om even uit huis weg te zijn met andere mensen voor 2uurtjes per week extra. Ik laat me niet afhouden maar probeer een andere weg te vinden, bv door meditatie via youtube en mijn dagelijkse wandelingen met de hond.
Ik ben druk bezig met solliciteren maar in noord-kroningen is het gewoon echt weinig. En ik ben momenteel echt niet veeleisend.
Qua mijn man, hij is zo lief en doet zo zijn best! Hij zoekt naar woorden hoe hij mij kan opbeuren maar vind ze niet lijkt wel. Het afgelopen jaar is voor hem ook zwaar geweest en hij is ook een moeilijke prater. Daarbij durf ik niet alles te zeggen tegen hem omdat hij alles al zo vaak gehoord heeft.. Hij ziet dat er wat met me is, maar weet ook dat ik ook een moeilijke prater ben. Het is een cirkeltje, ik weet dat hij het moeilijk vind dus voel ik me lastig als ik voor de zoveelste keer hetzelfde moet zeggen, ik probeer me dus heel groot en sterk voor hem te houden. Wat uiteindelijk misschien averechts werkt maar op de lange duur wel sterker zal maken. Daar probeer ik me dan maar aan vast te houden
woensdag 16 september 2015 om 22:15
Ik snap je gevoel. T is een zware tijd....
Maar dat cirkeltje wat je beschrijft, ik denk dat je ervoor op moet passen dat je dingen gaat verzwijgen/achterhouden om hem niet tot last te zijn. Tuurlijk, je hoeft hem niet te overladen, maar kunt wel aangeven hoe je je voelt.
Als je schrijft: "ik probeer me dus heel groot en sterk voor hem te houden. Wat uiteindelijk misschien averechts werkt maar op de lange duur wel sterker zal maken." ben ik t daar ten eerste niet mee eens, maar ik denk dus ook dat er een 'gevaar' in schuilt. Je groot en sterk houden, zal misschien zo op het oog of in eerste instantie ook wat druk van hem (maar vooral van jezelf!!) wehalen. Maar het is echt NIET zo dat het je groot en sterk houden op de lange duur ook sterker zal maken.
Behalve als je de shit echt doorleeft, en een plekje geeft is die 'kracht' nooit echt kracht maar een overlevingsmechanisme.
Je speelt toneel.
Mij heeft een uitspraak erg geholpen, om een keer wel bij de pakken neer te gaan zitten.
Rumi schreef: if you desire healing, let yourself fall ill.
Dat is dus het tegenover gestelde als je groot en sterk houden.
Dat lijkt misschien voor alle partijen beter, en ik heb het heel erg lang gedaan. Maar het kost je alleen maar een deel van de waardevolle energie die je nodig hebt om te verwerken wat je hebt meegemaakt. Ik heb ook veel gehad aan Brené Brown, en wat zij schrijft en vertelt in haar TED-talk over de kracht van kwetsbaarheid. Ze zegt, ik parafraseer even: you can't selectively numb feelings.
Als je probeert je groot te houden, dus de nare gevoelens weg houdt, dan zal dat misschien of waarschijnlijk ook wel lukken.
Maar terwijl je dat doet 'numb' je ook geluk, initimiteit, blijheid, liefde, vertrouwen, openheid, en al die andere gevoelens van verbondenzijn met jezelf en je omgeving.
You can't selectively numb feelings.
Dus je groot houden is prima, als je daarvoor kiest, maar je verliest op de lange duur juist ontzettend veel, ipv dat je sterker wordt. (denk ik, daar kan iedereen natuurlijk anders over denken).
Daar zit meer de weg, dan in het je groot en sterk houden; denk ik. Echt, denk aan wat Rumi schreef.
Maar dat cirkeltje wat je beschrijft, ik denk dat je ervoor op moet passen dat je dingen gaat verzwijgen/achterhouden om hem niet tot last te zijn. Tuurlijk, je hoeft hem niet te overladen, maar kunt wel aangeven hoe je je voelt.
Als je schrijft: "ik probeer me dus heel groot en sterk voor hem te houden. Wat uiteindelijk misschien averechts werkt maar op de lange duur wel sterker zal maken." ben ik t daar ten eerste niet mee eens, maar ik denk dus ook dat er een 'gevaar' in schuilt. Je groot en sterk houden, zal misschien zo op het oog of in eerste instantie ook wat druk van hem (maar vooral van jezelf!!) wehalen. Maar het is echt NIET zo dat het je groot en sterk houden op de lange duur ook sterker zal maken.
Behalve als je de shit echt doorleeft, en een plekje geeft is die 'kracht' nooit echt kracht maar een overlevingsmechanisme.
Je speelt toneel.
Mij heeft een uitspraak erg geholpen, om een keer wel bij de pakken neer te gaan zitten.
Rumi schreef: if you desire healing, let yourself fall ill.
Dat is dus het tegenover gestelde als je groot en sterk houden.
Dat lijkt misschien voor alle partijen beter, en ik heb het heel erg lang gedaan. Maar het kost je alleen maar een deel van de waardevolle energie die je nodig hebt om te verwerken wat je hebt meegemaakt. Ik heb ook veel gehad aan Brené Brown, en wat zij schrijft en vertelt in haar TED-talk over de kracht van kwetsbaarheid. Ze zegt, ik parafraseer even: you can't selectively numb feelings.
Als je probeert je groot te houden, dus de nare gevoelens weg houdt, dan zal dat misschien of waarschijnlijk ook wel lukken.
Maar terwijl je dat doet 'numb' je ook geluk, initimiteit, blijheid, liefde, vertrouwen, openheid, en al die andere gevoelens van verbondenzijn met jezelf en je omgeving.
You can't selectively numb feelings.
Dus je groot houden is prima, als je daarvoor kiest, maar je verliest op de lange duur juist ontzettend veel, ipv dat je sterker wordt. (denk ik, daar kan iedereen natuurlijk anders over denken).
Daar zit meer de weg, dan in het je groot en sterk houden; denk ik. Echt, denk aan wat Rumi schreef.
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
woensdag 16 september 2015 om 22:34
Ik vind het heel moeilijk om aan te geven hoe ik me voel, zonder in details te treden. Man vraagt nl altijd door, wil alles weten en reageert vervolgens niet zoals ik zou willen en loop dan verdrietig/ boos weg en denk dat ik het beter alleen kan doen.. Snap je, ik heb hem nodig maar stoot hem tegelijk af... En hij doet hetzelfde bij mij. (beide onbewust, waar we snel achterkomen) Tegen mij zegt hij weinig en tegen een vriend of broer komen er hele verhalen uit... Onbewust, dat denk ik wel maar zorgt er wel voor dat we in dat cirkeltje blijven draaien.. Ik snap wat je met het 'gevaar' bedoelt, ik/ wij zijn daar ook wel bang voor maar tegelijk vol vertrouwen dat we er sterker uit komen. Het kost idd veel energie.. Bovenop de dingen die er verder spelen (niet te gecompliceerd maar wel stress geven) zorgt het voor moeheid en slecht slapen en daardoor een korter lontje dan normaal.
Ik ga me morgen verdiepen in de boeken die je aandraagt, heb even snel gekeken en wat ik zag intrigeert me wel. Die quote van Rumi is ook bijzonder. Dank je wel
Ik ga me morgen verdiepen in de boeken die je aandraagt, heb even snel gekeken en wat ik zag intrigeert me wel. Die quote van Rumi is ook bijzonder. Dank je wel
