Psyche
alle pijlers
jezelf geen rust gunnen
zondag 17 februari 2013 om 10:09
Ik ben 2 weken geleden bevallen en helaas een subtotaal en een fluxus eraan over gehouden. Ik moet veel rust nemen. In de eerste week met de kraamhulp lukte dat goed maar op de een of andere manier gun ik mezelf nu geen rust meer terwijl dit mijn herstel in de weg staat.
Ik kan niet gaan zitten of gaan slapen als ik zie dat moet worden opgeruimd, als ik weet dat de was niet bij is maar ook wil ik mijn 2 kinderen genoeg aandacht geven.
Mijn man doet al vrij veel en ik heb er moeite mee om aan hem hulp te vragen, waarom? Ik wil hem ook niet overbelasten.
Voor de rest is me wel hulp aangeboden vanuit famille maar als ik dan iets vraag hebben ze tich eigenlijk geen tijd en doe ik het toch maar zelf.
Mijn man zegt me dat ik de dingen in het huishouden maar moet laten liggen en er maar even doorheen moet kijken maar dat kan ik dus niet. Ik heb pas rust als alles hier op orde is.
Hoe leer ik hier mee omgaan en anders te denken. Ik heb me vandaag voorgenomen om gewoon niks te doen en rust te nemen en heb dan lichamelijk rust maar geen rust in mijn hoofd.
Ik kan niet gaan zitten of gaan slapen als ik zie dat moet worden opgeruimd, als ik weet dat de was niet bij is maar ook wil ik mijn 2 kinderen genoeg aandacht geven.
Mijn man doet al vrij veel en ik heb er moeite mee om aan hem hulp te vragen, waarom? Ik wil hem ook niet overbelasten.
Voor de rest is me wel hulp aangeboden vanuit famille maar als ik dan iets vraag hebben ze tich eigenlijk geen tijd en doe ik het toch maar zelf.
Mijn man zegt me dat ik de dingen in het huishouden maar moet laten liggen en er maar even doorheen moet kijken maar dat kan ik dus niet. Ik heb pas rust als alles hier op orde is.
Hoe leer ik hier mee omgaan en anders te denken. Ik heb me vandaag voorgenomen om gewoon niks te doen en rust te nemen en heb dan lichamelijk rust maar geen rust in mijn hoofd.
zondag 17 februari 2013 om 10:37
Probeer even terug te halen hoe het bij je vorige kindje (s) ging.
Denk er aan hoe snel de kraamtijd voorbij is, hoe vreselijk onbelangrijk de huishouding nu is (basishygiene oke) het is zo zonde van je energie nu!
Voor je het weet moet je weer werken. Steek nu je energie in je eigen herstel en je kindjes. Voor je man is het ook zwaar nu.
Enne, lees je eigen verhaal eens en stel je voor dat iemand anders het heeft geschreven.......
Accepteer die hulp!
Denk er aan hoe snel de kraamtijd voorbij is, hoe vreselijk onbelangrijk de huishouding nu is (basishygiene oke) het is zo zonde van je energie nu!
Voor je het weet moet je weer werken. Steek nu je energie in je eigen herstel en je kindjes. Voor je man is het ook zwaar nu.
Enne, lees je eigen verhaal eens en stel je voor dat iemand anders het heeft geschreven.......
Accepteer die hulp!
zondag 17 februari 2013 om 10:57
Mijn man doet veel met mijn oudste, in de vakantie samen op pad, hij doet haar in bad, verzorgt haar, man doet boodschappen, kookt iedere avond best uitgebreid, ruimt af, ruimt de keuken op, vaatwasser in en uitruimen, heeft de eerste week alle nachtvoedingen gedaan en helpt nu ook nog met de nachtvoedingen, als hij kan brengt hij de oudste naar school. Hij doet echt wel genoeg dat is het probleem niet.
Wat het misschien ook een beetje is, is dat ik misschien te hoge verwachtingen had van de aangeboden hulp. Mijn moeder zou bijspringen waar nodig, ze werkt zelf niet, maar als ik haar dan vraag of ze een middagje tijd heeft van de week om te helpen dan heeft ze het ineens te druk. Tja dan ben ik teleurgesteld en denk ik van ik heb niemand nodig, ik doe het zelf wel! Laat allemaal maar.
En dat geldt voor meer mensen in onze omgeving, in de eerste week allemaal gezegd dat als ik hulp nodig heb ik moet bellen.
Daar heb ik al moeite mee om hulp te vragen maar nu toch gedaan en tja ik krijg antwoorden van ik moet even kijken hoor van de week, ik laat het nog wel weten wanneer ik kom om vervolgens niks meer te horen.
Dat steekt...ik sta altijd wel voor iedereen klaar om te helpen zonder daar iets voor terug te verwachten hoor. Maar nu ik toch zelf ook de nodige hulp zou kunnen gebruiken staan we er alleen voor.
En het wordt nog gekker, mijn man is van de week al een paar keer gebeld door familie of hij even tijd had om te komen helpen met onzinnige klusjes.
Dat ik nu thuis zit maakt me trouwens ook een verbitterd mens hoor. Maar ik probeer iedere dag positief te blijven en ik geniet ook echt wel van mijn kinderen.
Wat het misschien ook een beetje is, is dat ik misschien te hoge verwachtingen had van de aangeboden hulp. Mijn moeder zou bijspringen waar nodig, ze werkt zelf niet, maar als ik haar dan vraag of ze een middagje tijd heeft van de week om te helpen dan heeft ze het ineens te druk. Tja dan ben ik teleurgesteld en denk ik van ik heb niemand nodig, ik doe het zelf wel! Laat allemaal maar.
En dat geldt voor meer mensen in onze omgeving, in de eerste week allemaal gezegd dat als ik hulp nodig heb ik moet bellen.
Daar heb ik al moeite mee om hulp te vragen maar nu toch gedaan en tja ik krijg antwoorden van ik moet even kijken hoor van de week, ik laat het nog wel weten wanneer ik kom om vervolgens niks meer te horen.
Dat steekt...ik sta altijd wel voor iedereen klaar om te helpen zonder daar iets voor terug te verwachten hoor. Maar nu ik toch zelf ook de nodige hulp zou kunnen gebruiken staan we er alleen voor.
En het wordt nog gekker, mijn man is van de week al een paar keer gebeld door familie of hij even tijd had om te komen helpen met onzinnige klusjes.
Dat ik nu thuis zit maakt me trouwens ook een verbitterd mens hoor. Maar ik probeer iedere dag positief te blijven en ik geniet ook echt wel van mijn kinderen.
zondag 17 februari 2013 om 11:00
zondag 17 februari 2013 om 11:06
herken het ergens wel en bedoel het ook meer zo:
Ik kan mezelf wel voor de kop slaan over hoe druk ik me gemaakt heb om onzinnige zaken en hoe druk ik me maakte om anderen. Ik had me veel meer op mezelf en mijn baby moeten richten. Ik hoop dat ik me dit ook nog realiseer wanneer er een tweede komt.
Toevallig, mijn man werd ook na een paar dagen gebeld om te helpen verhuizen.......
Jammer dat je niet de hulp krijgt waarop je had gehoopt. Bieden mensen het dan meer uit fatsoen aan of schikt het gewoon echt even niet?
Sterkte ermee, probeer het echt los te laten, komt goed.
Ik kan mezelf wel voor de kop slaan over hoe druk ik me gemaakt heb om onzinnige zaken en hoe druk ik me maakte om anderen. Ik had me veel meer op mezelf en mijn baby moeten richten. Ik hoop dat ik me dit ook nog realiseer wanneer er een tweede komt.
Toevallig, mijn man werd ook na een paar dagen gebeld om te helpen verhuizen.......
Jammer dat je niet de hulp krijgt waarop je had gehoopt. Bieden mensen het dan meer uit fatsoen aan of schikt het gewoon echt even niet?
Sterkte ermee, probeer het echt los te laten, komt goed.
zondag 17 februari 2013 om 11:12
Die fout om niet te genieten heb ik bij de eerste ook gemaakt en voel me daar nog rot over. Nu bij de tweede geniet ik des te meer! Dat is het probleem niet.
Ik heb gewoon pijn en ben extreem moe en kan niks maar ga toch over mijn grenzen heen met huishoudelijke klusjes. Daar moet ik mee ophouden want heb alleen mezelf ermee.
Ik heb gewoon pijn en ben extreem moe en kan niks maar ga toch over mijn grenzen heen met huishoudelijke klusjes. Daar moet ik mee ophouden want heb alleen mezelf ermee.
zondag 17 februari 2013 om 11:37
Misschien moet je ook iets duidelijker vragen om hulp. Mam, de was stapelt zich op, zou jij misschien een paar wassen kunnen draaien en de troep in de .. kunnen opruimen. En als ze zegt dat ze het een middag te druk heeft, dan kan je vragen, wanneer ze wel kan. Het zou fijn zijn als je moeder zag dat je hulp nodig hebt en meteen to the rescue komt, maar schijnbaar ziet ze dat niet (of laat jij dat niet niet zien) en moet je iets duidelijker zijn. Dat heeft zij ook vast liever dan dat jij over je grenzen heen gaat, ondertussen mopperend op je moeder omdat ze je niet helpt.
zondag 17 februari 2013 om 12:15
zondag 17 februari 2013 om 13:01
zondag 17 februari 2013 om 13:47
Heel herkenbaar! Hoe slaap je? Ik had geen subtotaal maar een hematoom (heel verhaal van spoedoperatie, gesprongen hechtingen, bloedtransfusie, 1600 ml bloedverlies etc) ik heb 6 weken pijn gehad kon eigenlijk niets maar deed alles voelde een ontzettende onrust in mijn lijf. Was oververmoeid en kon niet slapen van de stress. Heb zoveel spijt! Kon niet genieten. Achteraf had ik moeten praten over mijn gevoel. Voelde me zo rot en schuldig. In plaats daarvan ging ik poetsen en roken om mijn onrust en rotgevoel kwijt te raken. Dus mijn vraag aan jou is gaat het echt enkel over het huishouden?
zondag 17 februari 2013 om 14:01
Inderdaad, concreet hulp vragen. bv. Mam, ik heb bergen was, wil jij die morgenmiddag voor mij komen wegwerken? Ik kan het niet.
Zo geef je duidelijk aan dat je hulp nodig hebt. En als dat niet kan, inderdaad vragen; "wanneer dan wel?". En als het steeds niet past: "wat jammer dat je niet kunt helpen terwijl ik het nu zo nodig heb".
Veel mensen weten niet goed hoe ze de situatie bij een ander in moeten schatten, omdat er voor hun geen duidelijke hulpvraag is.
Zo geef je duidelijk aan dat je hulp nodig hebt. En als dat niet kan, inderdaad vragen; "wanneer dan wel?". En als het steeds niet past: "wat jammer dat je niet kunt helpen terwijl ik het nu zo nodig heb".
Veel mensen weten niet goed hoe ze de situatie bij een ander in moeten schatten, omdat er voor hun geen duidelijke hulpvraag is.
