Psyche
alle pijlers
Jong maar eenzaam
vrijdag 22 april 2016 om 00:56
Na mezelf maanden lang afvragen of het mij zou helpen ergens mijn verhaal te doen heb ik nu eindelijk besloten er gewoon mee te beginnen, dat is nu eenmaal ook een heel stuk makkelijker als het ook nog eens anoniem is.
Ik ben een vrouw/meisje van 23 jaar en eigenlijk voel ik me zolang als ik mij kan herinneren al eenzaam. Op jonge leeftijd merkte ik altijd al dat ik 'anders' was en aangezien ik daar toen nog geen betekenis aan kon geven raakte ik daar erg van in de war, dat zorgde voor grote onzekerheden. Hierdoor ben ik altijd al erg onzeker geweest, hoewel niemand dit echt aan mij heeft gemerkt denk ik, ik sprak er dan ook niet over. Ondertussen heb ik veel geleerd en erg veel meegemaakt waardoor ik ontzettend ben gegroeid. Ik heb de diagnose ADD gekregen en ik ben HSP (highly sensitive personality) en ergens heeft dat wel geholpen met het omgaan van gevoelens die ik eerst niet kon plaatsen, maar toch.. ik voel me nog steeds dat eenzame 'meisje'. Mensen in mijn omgeving hebben het altijd al moeilijk gehad om mij te leren begrijpen, voornamelijk als het gaat om de sterke emoties, mijn te diep gaande medeleven met alles en het moeilijk kunnen verwerken van gebeurtenissen. Vandaar dat ik eigenlijk altijd een heel groot masker op heb en een muur van steen om me heen gebouwd heb. Voor vele ben ik iemand die altijd ontzettend positief is, overal het goede van inziet, en iemand die schijt heeft aan alles. Toch vind ik het steeds moeilijker om mij voor te doen als iemand die ik niet ben, het kost zoveel energie..
Ik kan nog wel uren doorschrijven denk ik maar ik zie dit maar als een eerste grote stap naar openheid.
Zijn er mensen hier die zichzelf hierin herkennen? Voornamelijk jongeren van mijn leeftijd vinden het denk ik moeilijk om zichzelf hierin te uitten aangezien er van de maatschappij een ontzettende druk ligt op wie je zou 'moeten' zijn..
Ik hoop dat ik een beetje begrijpelijk overkom.
X
Ik ben een vrouw/meisje van 23 jaar en eigenlijk voel ik me zolang als ik mij kan herinneren al eenzaam. Op jonge leeftijd merkte ik altijd al dat ik 'anders' was en aangezien ik daar toen nog geen betekenis aan kon geven raakte ik daar erg van in de war, dat zorgde voor grote onzekerheden. Hierdoor ben ik altijd al erg onzeker geweest, hoewel niemand dit echt aan mij heeft gemerkt denk ik, ik sprak er dan ook niet over. Ondertussen heb ik veel geleerd en erg veel meegemaakt waardoor ik ontzettend ben gegroeid. Ik heb de diagnose ADD gekregen en ik ben HSP (highly sensitive personality) en ergens heeft dat wel geholpen met het omgaan van gevoelens die ik eerst niet kon plaatsen, maar toch.. ik voel me nog steeds dat eenzame 'meisje'. Mensen in mijn omgeving hebben het altijd al moeilijk gehad om mij te leren begrijpen, voornamelijk als het gaat om de sterke emoties, mijn te diep gaande medeleven met alles en het moeilijk kunnen verwerken van gebeurtenissen. Vandaar dat ik eigenlijk altijd een heel groot masker op heb en een muur van steen om me heen gebouwd heb. Voor vele ben ik iemand die altijd ontzettend positief is, overal het goede van inziet, en iemand die schijt heeft aan alles. Toch vind ik het steeds moeilijker om mij voor te doen als iemand die ik niet ben, het kost zoveel energie..
Ik kan nog wel uren doorschrijven denk ik maar ik zie dit maar als een eerste grote stap naar openheid.
Zijn er mensen hier die zichzelf hierin herkennen? Voornamelijk jongeren van mijn leeftijd vinden het denk ik moeilijk om zichzelf hierin te uitten aangezien er van de maatschappij een ontzettende druk ligt op wie je zou 'moeten' zijn..
Ik hoop dat ik een beetje begrijpelijk overkom.
X
vrijdag 22 april 2016 om 01:13
Je bent wie je bent en je hoeft je niet anders voor te doen. Mensen horen jou te accepteren zoals je bent en als ze dat niet aankunnen dan ben je ze liever kwijt dan rijk! Komt wel goed lieverd en maak je absoluut niet druk om wat een ander van jou vind want denk je nou echt dat hun dan beter zijn? Anderen hebben ook kwalen iedereen heeft dat. De ene doet zich misschien wel gelukkig voor maar zit misschien diep in de schulden. Ieder huisje heeft zijn kruisje en dat geldt ook voor mensen want niemand is perfect.
vrijdag 22 april 2016 om 01:53
Over hooggevoeligheid zijn de meningen een beetje verdeeld. Ik heb er ook niets mee, behalve de indruk dat het een soort modeverschijnsel is, overal wordt tegenwoordig een label aangehangen. Ik weet dat het niet aardig klinkt.
Je schrijft dat je veel hebt geleerd, heb je misschien ook een therapie gevolgd?
Aan die onzekerheden zou je iets kunnen doen, een assertiviteitscursus volgen bijvoorbeeld of desnoods karate.
Met het opzetten van een masker bereik je niet het beoogde doel, jezelf blijven maar wel schaven aan je zwakheden en al dan niet vermeende tekortkomingen. Met emotioneel zijn is niets mis maar probeer je te realiseren dat je niet het leed van de hele wereld op je schouders kunt nemen. Ik mag toch aannemen dat je niet in tranen uitbarst en een week van slag bent als je te horen krijgt dat de buurman van 98 die in jouw straat op nr 85 woont, terwijl jij woont op nr 3, dood is, tenzij je hem persoonlijk goed kent.,
Je schrijft dat je veel hebt geleerd, heb je misschien ook een therapie gevolgd?
Aan die onzekerheden zou je iets kunnen doen, een assertiviteitscursus volgen bijvoorbeeld of desnoods karate.
Met het opzetten van een masker bereik je niet het beoogde doel, jezelf blijven maar wel schaven aan je zwakheden en al dan niet vermeende tekortkomingen. Met emotioneel zijn is niets mis maar probeer je te realiseren dat je niet het leed van de hele wereld op je schouders kunt nemen. Ik mag toch aannemen dat je niet in tranen uitbarst en een week van slag bent als je te horen krijgt dat de buurman van 98 die in jouw straat op nr 85 woont, terwijl jij woont op nr 3, dood is, tenzij je hem persoonlijk goed kent.,
verba volant, scripta manent.
vrijdag 22 april 2016 om 06:23
Ja ik herken dit. Heb geen diagnoses maar gewoon altijd een beetje de einzelganger. Terwijl ik dat helemaal niet wil. Mijn vader vond laatst een sinterklaasbriefje dat mijn vader had geschreven en daar stond op: ze neemt nooit vriendjes mee naar huis. Ook vertelde hij dat hij dan wel eens langs school fietste en mij dan op een bankje alleen zag zitten en iedereen verder spelen. Ik was altijd extreem bang en gevoelig. Nu ben ik 29 en heb ik het geaccepteerd. Ik schaamde mij altijd dat ik geen vrienden had, maar nu kan het mij niet meer boeien. Ik ben er gewoon ook open over en zelfs de laatste tijd heb ik wat nieuwe contacten gemaakt! Heb wel een man en een zoontje waar ik veel voldoening uit haal.
Je moet accepteren wie je bent en anderen hebben pech als ze je niet leuk vinden.
Je moet accepteren wie je bent en anderen hebben pech als ze je niet leuk vinden.
vrijdag 22 april 2016 om 09:54
Ik herken me eigen hier wel in, eigenlijk.
Ik heb zelf een lichte vorm van autisme. Vroeger ben ik veel gepest en daardoor heb ik een flinke muur om me heen gebouwd. Ik wilde door iedereen aardig gevonden worden, maar kwam er al gauw genoeg achter dat dat niet hielp. Was zo onzeker als de pest, veel cursussen gevolgd wat wel redelijk heeft geholpen.
Maar eigenlijk kwam het keerpunt toen mijn ouders gingen scheiden. Ik was toen 16, net klaar met eindexamens, toen was ik zo klaar met dat onzekere gedrag, en ben meer voor mezelf op gaan komen. Door middel van een psycholoog en veel gesprekken met mijn oom en tante (waar ik sinds de scheiding een hele hechte band heb opgebouwd) en door hun ben ik nu geworden wie ik ben. Ik woon inmiddels op mezelf (wel een kleine vorm van begeleiding, maar dat terzijde). Mijn vriendenkring is niet groot maar dat hoeft voor mij ook niet. Ik voel me prettig zoals ik nu ben, ben lekker met mijn rijbewijs bezig, werk gaat goed..
Verder sluit ik me helemaal aan bij Viva Amber.
Ik heb zelf een lichte vorm van autisme. Vroeger ben ik veel gepest en daardoor heb ik een flinke muur om me heen gebouwd. Ik wilde door iedereen aardig gevonden worden, maar kwam er al gauw genoeg achter dat dat niet hielp. Was zo onzeker als de pest, veel cursussen gevolgd wat wel redelijk heeft geholpen.
Maar eigenlijk kwam het keerpunt toen mijn ouders gingen scheiden. Ik was toen 16, net klaar met eindexamens, toen was ik zo klaar met dat onzekere gedrag, en ben meer voor mezelf op gaan komen. Door middel van een psycholoog en veel gesprekken met mijn oom en tante (waar ik sinds de scheiding een hele hechte band heb opgebouwd) en door hun ben ik nu geworden wie ik ben. Ik woon inmiddels op mezelf (wel een kleine vorm van begeleiding, maar dat terzijde). Mijn vriendenkring is niet groot maar dat hoeft voor mij ook niet. Ik voel me prettig zoals ik nu ben, ben lekker met mijn rijbewijs bezig, werk gaat goed..
Verder sluit ik me helemaal aan bij Viva Amber.
vrijdag 22 april 2016 om 17:04
Best herkenbaar. Ik heb een vorm van Autisme en ben ook erg gevoelig. Als kind voelde ik me al "anders" dan leeftijdsgenoten. Bijvoorbeeld erg opzien tegen nieuwe dingen leren. Maar ook tegen leuke dingen als schoolreisjes. Gauw in paniek raken als iets niet lukte en niet wist wat er ging komen. Anderen stapten veel makkelijker over dingen heen en keken naar dingen uit. Ik bleef maar piekeren. Ook was ik trager dan gemiddeld en maakte weinig contact uit mezelf. Ondanks dat had ik veel vriendinnen op de basisschool. Maar daarna ging het vaak mis in contacten met anderen. Mijn "anders" zijn begon meer op te vallen en ik werd op de scholen daarna vaak het mikpunt. Ik snapte niks meer van leeftijdsgenoten en andersom. Jarenlang heb ik me eenzaam gevoeld, van mijn 20e tot mijn 26e. Toen had ik niemand meer, behalve mijn moeder om mee op te trekken. Terwijl ik wel hobbycursussen was gaan doen om onder de mensen te zijn. Maar het contact bleef bij die cursus elke keer. Ik heb pas nieuwe contacten gekregen bij mijn huidige werk. Toen ik juist niet op zoek was. Mijn ervaring is dat je toevallig mensen moet tegenkomen met wie het klikt. Ik ben blij dat ik er nu een paar heb en ook wel eens met een ander weg kan, behalve mijn moeder.
vrijdag 22 april 2016 om 17:14
quote:hondenmens schreef op 22 april 2016 @ 17:04:
Best herkenbaar. Ik heb een vorm van Autisme en ben ook erg gevoelig. Als kind voelde ik me al "anders" dan leeftijdsgenoten. Bijvoorbeeld erg opzien tegen nieuwe dingen leren. Maar ook tegen leuke dingen als schoolreisjes. Gauw in paniek raken als iets niet lukte en niet wist wat er ging komen. Anderen stapten veel makkelijker over dingen heen en keken naar dingen uit. Ik bleef maar piekeren. Ook was ik trager dan gemiddeld en maakte weinig contact uit mezelf. Ondanks dat had ik veel vriendinnen op de basisschool. Maar daarna ging het vaak mis in contacten met anderen. Mijn "anders" zijn begon meer op te vallen en ik werd op de scholen daarna vaak het mikpunt. Ik snapte niks meer van leeftijdsgenoten en andersom. Jarenlang heb ik me eenzaam gevoeld, van mijn 20e tot mijn 26e. Toen had ik niemand meer, behalve mijn moeder om mee op te trekken. Terwijl ik wel hobbycursussen was gaan doen om onder de mensen te zijn. Maar het contact bleef bij die cursus elke keer. Ik heb pas nieuwe contacten gekregen bij mijn huidige werk. Toen ik juist niet op zoek was. Mijn ervaring is dat je toevallig mensen moet tegenkomen met wie het klikt. Ik ben blij dat ik er nu een paar heb en ook wel eens met een ander weg kan, behalve mijn moeder.
Zo.. Het is gewoon net of ik dit zelf geschreven heb, met uitzondering van een paar dingen. Heel herkenbaar dit!
Ik ben een paar jaar geleden in de 'wereld' van forummen gedoken, toen werd het voor mij veel makkelijker om contact te leggen..
Best herkenbaar. Ik heb een vorm van Autisme en ben ook erg gevoelig. Als kind voelde ik me al "anders" dan leeftijdsgenoten. Bijvoorbeeld erg opzien tegen nieuwe dingen leren. Maar ook tegen leuke dingen als schoolreisjes. Gauw in paniek raken als iets niet lukte en niet wist wat er ging komen. Anderen stapten veel makkelijker over dingen heen en keken naar dingen uit. Ik bleef maar piekeren. Ook was ik trager dan gemiddeld en maakte weinig contact uit mezelf. Ondanks dat had ik veel vriendinnen op de basisschool. Maar daarna ging het vaak mis in contacten met anderen. Mijn "anders" zijn begon meer op te vallen en ik werd op de scholen daarna vaak het mikpunt. Ik snapte niks meer van leeftijdsgenoten en andersom. Jarenlang heb ik me eenzaam gevoeld, van mijn 20e tot mijn 26e. Toen had ik niemand meer, behalve mijn moeder om mee op te trekken. Terwijl ik wel hobbycursussen was gaan doen om onder de mensen te zijn. Maar het contact bleef bij die cursus elke keer. Ik heb pas nieuwe contacten gekregen bij mijn huidige werk. Toen ik juist niet op zoek was. Mijn ervaring is dat je toevallig mensen moet tegenkomen met wie het klikt. Ik ben blij dat ik er nu een paar heb en ook wel eens met een ander weg kan, behalve mijn moeder.
Zo.. Het is gewoon net of ik dit zelf geschreven heb, met uitzondering van een paar dingen. Heel herkenbaar dit!
Ik ben een paar jaar geleden in de 'wereld' van forummen gedoken, toen werd het voor mij veel makkelijker om contact te leggen..
