Psyche
alle pijlers
Jong vader verloren?!?
zondag 22 november 2015 om 23:09
Zo'n maand terug werd ik vanaf thuis gebeld door mijn broer dat ik naar huis moest komen(en veel lawaai op het achtergrond) het was zo'n 9:45 op 06-11-015. Ik wist al wat me te wachten stond en liep de klas in en pakte al mijn spullen en wilde het schoolgebouw uitlopen en naar huis gaan toen de docenten me tegen hielden en vroegen wat dr aan de hand was. Ik durfde niet veel te zeggen behalve (natuurlijk huilend) "mijn pa, mijn vaderrrrr" te roepen en zich van hun weg propeerde houden. Uiteindelijk besloten ze dat mijn mentor me naar huis bracht in auto enzo en net toen ik de auto uitstapte hoorde ik al mijn moeder schreeuwen. Jaa, het kon niet anders. Dit is mijn nachtmerrie.
Snel rende ik binnen en kon mijn ogen niet geloven. Daar lag mijn vader (pas 52) op zijn ziekenhuis bed stil zonder meer met een geruis te ademen of te bewegen. De wereld storte voor mij in, ik wist niet meer wat ik moest doen, zijn hart voelen of het nog klopt en het weer op gang krijgen had ik zeker geprobeerd naast ik wist dat het niet zou helpen. Omringd door familie lag daar mijn eigen lieve vader stil zonder antwoord terug te geven. Na dat ik bestefte dat niks meer zou helpen om hem terug te krijgen besloot ik zeker mijn moeder bij te halen van haar woede die ze op zich zelf afreageerde. Ik hoop zelf voor mijn vijhand niet om die dag ooit mee maken. Maar die dagen zijn allemaal geweest. Ook zijn begrafenis na 3 dagen ging zoals verwacht. Op een dag dat zou regenen zou het gebeuren, maar ik zou altijd in blijven geloven dat mijn vader zo heilig was dat er zelfs op die dag de warme zon begon te schijnen.
Dus nu (net iets meer dan een maand) zit ik hier mijn leven totaal te verkloten. Helemaal niet zo als mijn vader het van mij verwachte waar ik me zeer diep voor schaam van binnen. Hij kende mij heel goed en geloofde tot zijn latste adem bijv. dat ik VWO zou gaan doen. Maar tot nu toe gaat het alleen maar slechter op school. Ook buiten school ben ik met dingen bezig waar mijn vader nooit blij van zou worden (heel lang buiten hangen enzo.). En iets voor school doen lijkt me gewoon onmogelijk. Iemand die miss mee kan leven of nog beter zelfs tips heeft graag welkom.
Ik hoop dat dit site te vertrouwen is en ik het wel een goed genoeg mijn gevoelens heb kunnen overbrengen, omdat ik zelf eigenlijk best nodig hulp nodig heb.
Snel rende ik binnen en kon mijn ogen niet geloven. Daar lag mijn vader (pas 52) op zijn ziekenhuis bed stil zonder meer met een geruis te ademen of te bewegen. De wereld storte voor mij in, ik wist niet meer wat ik moest doen, zijn hart voelen of het nog klopt en het weer op gang krijgen had ik zeker geprobeerd naast ik wist dat het niet zou helpen. Omringd door familie lag daar mijn eigen lieve vader stil zonder antwoord terug te geven. Na dat ik bestefte dat niks meer zou helpen om hem terug te krijgen besloot ik zeker mijn moeder bij te halen van haar woede die ze op zich zelf afreageerde. Ik hoop zelf voor mijn vijhand niet om die dag ooit mee maken. Maar die dagen zijn allemaal geweest. Ook zijn begrafenis na 3 dagen ging zoals verwacht. Op een dag dat zou regenen zou het gebeuren, maar ik zou altijd in blijven geloven dat mijn vader zo heilig was dat er zelfs op die dag de warme zon begon te schijnen.
Dus nu (net iets meer dan een maand) zit ik hier mijn leven totaal te verkloten. Helemaal niet zo als mijn vader het van mij verwachte waar ik me zeer diep voor schaam van binnen. Hij kende mij heel goed en geloofde tot zijn latste adem bijv. dat ik VWO zou gaan doen. Maar tot nu toe gaat het alleen maar slechter op school. Ook buiten school ben ik met dingen bezig waar mijn vader nooit blij van zou worden (heel lang buiten hangen enzo.). En iets voor school doen lijkt me gewoon onmogelijk. Iemand die miss mee kan leven of nog beter zelfs tips heeft graag welkom.
Ik hoop dat dit site te vertrouwen is en ik het wel een goed genoeg mijn gevoelens heb kunnen overbrengen, omdat ik zelf eigenlijk best nodig hulp nodig heb.
zondag 22 november 2015 om 23:15
Ik was 15... Lang gelee.. Ook in november..
Logisch dat je wereld instort.
Maar probeer er over te praten. Met vrienden..Familie. Je broer en moeder natuurlijk.
En vertrouw ook op jezelf. En "praat" gewoon met je vader. Jij kent hem het beste en weet wat hij zou zeggen tegen je..
Heel veel sterkte !!!
Logisch dat je wereld instort.
Maar probeer er over te praten. Met vrienden..Familie. Je broer en moeder natuurlijk.
En vertrouw ook op jezelf. En "praat" gewoon met je vader. Jij kent hem het beste en weet wat hij zou zeggen tegen je..
Heel veel sterkte !!!
zondag 22 november 2015 om 23:17
Gecondoleerd!
Lieverd, ik denk dat het verstandig ís dat je hiermee naar je huisarts gaat of een vertrouwenspersoon op school. Zij kunnen je helpen en je verwijzen naar een hulpverlener. Je hoeft dit niet alleen te doen, praten helpt hierbij.
Je mag mij een pb sturen als je daar behoefte aan hebt.
Lieverd, ik denk dat het verstandig ís dat je hiermee naar je huisarts gaat of een vertrouwenspersoon op school. Zij kunnen je helpen en je verwijzen naar een hulpverlener. Je hoeft dit niet alleen te doen, praten helpt hierbij.
Je mag mij een pb sturen als je daar behoefte aan hebt.
Het vivaforum heeft wel een hoop regels waar de werkelijkheid slecht in past. *Feow
zondag 22 november 2015 om 23:21
zondag 22 november 2015 om 23:22
Gecondoleerd
Hier ook. Was 11, het was december. Het moeilijkste was toen de kist dicht ging. Dat was een drama.
Overigens ben je net 2 weken verder. Niet een maand.
En hoewel het moeilijk blijft wordt het wel beter als dit. Wees ook niet bamg om hulp te zoeken. Praat en schrijf het van je af.
Rouwen mag. Je mag boos en verdrietig zijn.
Hier ook. Was 11, het was december. Het moeilijkste was toen de kist dicht ging. Dat was een drama.
Overigens ben je net 2 weken verder. Niet een maand.
En hoewel het moeilijk blijft wordt het wel beter als dit. Wees ook niet bamg om hulp te zoeken. Praat en schrijf het van je af.
Rouwen mag. Je mag boos en verdrietig zijn.
zondag 22 november 2015 om 23:23
Ik was ook nog relatief jong (20) toen mijn vader geheel plotseling overleed, hij was 56.
Na de hele tijd heel sterk geweest te zijn voor mijn moeder stortte ik een half jaar later compleet in, en zat ik aan de slaaptabletten en antidepressivia. Ook heb ik meerdere gesprekken gehad met een psychologisch medewerker voor de rouwverwerking.
Echt probeer hier met iemand over te praten,het is vreselijk zwaar en je bent nog zo jong, heel veel sterkte.
Ook mag je mij een pb sturen als je wilt
Na de hele tijd heel sterk geweest te zijn voor mijn moeder stortte ik een half jaar later compleet in, en zat ik aan de slaaptabletten en antidepressivia. Ook heb ik meerdere gesprekken gehad met een psychologisch medewerker voor de rouwverwerking.
Echt probeer hier met iemand over te praten,het is vreselijk zwaar en je bent nog zo jong, heel veel sterkte.
Ook mag je mij een pb sturen als je wilt
zondag 22 november 2015 om 23:24
Ik ben op 2 dagen na een jaar geleden mijn stiefmoeder verloren (24 november). Ik kende haar al sinds ik 2 was. Ze was 42 geworden. Ik heb een broertje van 13 die het hierna ook heel moeilijk heeft gehad op school. Na een tijdje gaat het allemaal weer beter! Het is echt klote, en het ergste wat je kan overkomen, maar onthoud ook dat jouw leven niet stopt, en dat je nog steeds de dingen kan doen die je vader trots zouden maken!
Heel veel sterkte, en je kan me altijd een pb sturen !!
Heel veel sterkte, en je kan me altijd een pb sturen !!
zondag 22 november 2015 om 23:37
Dat het op dit moment op school niet goed gaat is logisch. Je hebt wel iets anders aan je hoofd nu. Dat zou je vader vast ook wel begrepen hebben. Het is echter wel belangrijk om regelmaat in je leven te houden, op tijd opstaan, naar school gaan, eten, op tijd naar bed etc. Wat de anderen ook al zeggen: ik zou wel met iemand op school gaan praten, een mentor of vertrouwenspersoon.
Ik wens je veel sterkte in deze moeilijke tijd.
(Mijn kinderen waren trouwens 8 en 6 toen ze hun vader verloren.)
Ik wens je veel sterkte in deze moeilijke tijd.
(Mijn kinderen waren trouwens 8 en 6 toen ze hun vader verloren.)
Mind the gap
zondag 22 november 2015 om 23:43
Hier ook, was 15.
En ik zag mijn VWO ook niet meer zitten, kon een tijd lang het belang van een opleiding niet zien (is weer goedgekomen hoor).
Je bent je leven niet aan het verklooien, je zit in een rouwproces! Je bent boos, verward, je kunt je niet concentreren en je hebt heel veel verdriet.
Je vader zou je gevoelens heel goed hebben kunnen begrijpen, hij zou je je je verdriet en het gebrek aan aandacht voor school niet kwalijk nemen. Ik las het net al bij de reacties: Praat met je vader, jullie band is niet verbroken, die blijft...
Stel een gesprek voor aan je mentor, die zal er echt begrip voor tonen.
Praat thuis met je moeder en familie. En als je behoefte hebt om met nog iemand te spreken, ga naar je huisarts.
Heb je ook vrienden die je steunen?
Het moment van overlijden staat nu heel dichtbij je, de gebeurtenis speelt zich telkens opnieuw in je hoofd af. Dat wordt met de tijd minder, dan komt het op bepaalde momenten terug maar nu voel je alles heel scherp.
Gun jezelf de tijd om hiermee te leren leven. Op een moment in de nabije toekomst besef je dat je op de drempel van je leven staat, en pak je je VWO weer op. Het gemis zal altijd blijven, maar het zal je niet meer in de weg staan om aan je leven vorm te gaan geven.
Heel veel sterkte, voor nu en voor al die momenten in de toekomst dat je hem extra zult missen
En ik zag mijn VWO ook niet meer zitten, kon een tijd lang het belang van een opleiding niet zien (is weer goedgekomen hoor).
Je bent je leven niet aan het verklooien, je zit in een rouwproces! Je bent boos, verward, je kunt je niet concentreren en je hebt heel veel verdriet.
Je vader zou je gevoelens heel goed hebben kunnen begrijpen, hij zou je je je verdriet en het gebrek aan aandacht voor school niet kwalijk nemen. Ik las het net al bij de reacties: Praat met je vader, jullie band is niet verbroken, die blijft...
Stel een gesprek voor aan je mentor, die zal er echt begrip voor tonen.
Praat thuis met je moeder en familie. En als je behoefte hebt om met nog iemand te spreken, ga naar je huisarts.
Heb je ook vrienden die je steunen?
Het moment van overlijden staat nu heel dichtbij je, de gebeurtenis speelt zich telkens opnieuw in je hoofd af. Dat wordt met de tijd minder, dan komt het op bepaalde momenten terug maar nu voel je alles heel scherp.
Gun jezelf de tijd om hiermee te leren leven. Op een moment in de nabije toekomst besef je dat je op de drempel van je leven staat, en pak je je VWO weer op. Het gemis zal altijd blijven, maar het zal je niet meer in de weg staan om aan je leven vorm te gaan geven.
Heel veel sterkte, voor nu en voor al die momenten in de toekomst dat je hem extra zult missen
De toekomst is niet meer wat het was
zondag 22 november 2015 om 23:53
Ik was 15. Zat net in de examenklas. Niet gehaald. Het jaar erop wel het examen gehaald. Dat jaar dacht ik dat ik nooit meer zou lachen.
Ik heb toen met een maatschappelijk werker gepraat. Dat hielp. Beetje bij beetje ging het weer wat beter.
Heel veel sterkte. Het is nog maar zo kort geleden.
Probeer zoals boven al geschreven is iemand te vinden met wie je kan praten.
Ik heb toen met een maatschappelijk werker gepraat. Dat hielp. Beetje bij beetje ging het weer wat beter.
Heel veel sterkte. Het is nog maar zo kort geleden.
Probeer zoals boven al geschreven is iemand te vinden met wie je kan praten.
maandag 23 november 2015 om 07:10
Ik was dertien. Ondanks dat ik wist dat hij dood zou gaan was het een schok.
Maar het was ook een opluchting, omdat hij geen pijn meer had. Dat vond ik moeilijk.
Ik heb er veel over gepraat, dat hielp.
Ik ben blijven zitten.
Daarna heb ik het vwo afgemaakt, en een studie.
Geen idee wat hij van mijn studie zou vinden. Maar ik denk dat hij trots zou zijn dat ik het gehaald heb.
In de jaren is mijn vader steeds meer een abstracte man geworden, eentje die ik lief heb, maar die geen mening meer heeft, omdat ik dat niet voor hem in wil vullen.
Het hielp ons zo te leven dat hij trots op ons kon zijn. Dus naar school, je laten helpen door te praten, lekker eten en op tijd naar bed. Doorgaan met leven. Zijn leven was voorbij, ergste zou zijn dat ons leven ook niks meer waard was.
Inmiddels is dat al zo'n vijfentwintig jaar geleden. Mijn kleine kinderen weten wie hij is, mijn moeder is gelukkig, en ik ook. Dat mag.
Nu ben je verdrietig denk ik. Heel erg verdrietig.
Dat slijt, maar langzaam, ongemerkt en eigenlijk alleen met hulp. Als jouw verdriet minder is, is je vader er nog steeds. Juist herinneringen ophalen op zijn verjaardag en sterfdag houden hem voor ons, ja, levend.
Je mag lachen om een grap, verliefd worden, en ook keihard huilen. Dat kan naast elkaar bestaan.
Heel veel sterkte.
Maar het was ook een opluchting, omdat hij geen pijn meer had. Dat vond ik moeilijk.
Ik heb er veel over gepraat, dat hielp.
Ik ben blijven zitten.
Daarna heb ik het vwo afgemaakt, en een studie.
Geen idee wat hij van mijn studie zou vinden. Maar ik denk dat hij trots zou zijn dat ik het gehaald heb.
In de jaren is mijn vader steeds meer een abstracte man geworden, eentje die ik lief heb, maar die geen mening meer heeft, omdat ik dat niet voor hem in wil vullen.
Het hielp ons zo te leven dat hij trots op ons kon zijn. Dus naar school, je laten helpen door te praten, lekker eten en op tijd naar bed. Doorgaan met leven. Zijn leven was voorbij, ergste zou zijn dat ons leven ook niks meer waard was.
Inmiddels is dat al zo'n vijfentwintig jaar geleden. Mijn kleine kinderen weten wie hij is, mijn moeder is gelukkig, en ik ook. Dat mag.
Nu ben je verdrietig denk ik. Heel erg verdrietig.
Dat slijt, maar langzaam, ongemerkt en eigenlijk alleen met hulp. Als jouw verdriet minder is, is je vader er nog steeds. Juist herinneringen ophalen op zijn verjaardag en sterfdag houden hem voor ons, ja, levend.
Je mag lachen om een grap, verliefd worden, en ook keihard huilen. Dat kan naast elkaar bestaan.
Heel veel sterkte.
maandag 23 november 2015 om 07:58
Sterkte! Ik was 19 en mijn vader is maar 48 geworden. Heel plotseling was hij ineens weg. Mijn wereld verging, ik vond het zo raar dat ik me zo enorm rot voelde maar dat het leven echt doorging. De bakker, buschauffeur en de schoonmaaksters op het ziekenhuis. Alles ging gewoon door terwijl mijn wereld stilstond. Blijf praten en neem de tijd. Voor mij is het nu 20 jaar geleden en ik denk elke dag nog aan hem. De pijn blijft maar je leert ermee om te gaan.
If God is watching us, the least we can do is be entertaining
maandag 23 november 2015 om 09:29
Allereerst een knuffel...
Ik was 20 toen mjn vader (50) plotseling overleed. Toevallig was dat gisteren 8 jaar geleden.
Ik zat toen op het HBO. Ik ben toen tijdelijk gestopt in overleg met mentor. Zou in januari weer beginnen. Heb toen nog poosje op school gezeten maar trok het echt niet. Ik ben toen weer gestopt met de mgelijkheid om het volgende schooljaar opnieuw in de 3de klas te beginnen. Dan zou ik het hele jaar over doen. Ik ben nooit weer begonnen. Ik vond een baan en heb het daar nog steeds enorm naar mijn zin.
Neem de tijd. Het is nog zo vers.
En praat, praat, praat, praat! Dat heeft mij enorm geholpen!
Ik was 20 toen mjn vader (50) plotseling overleed. Toevallig was dat gisteren 8 jaar geleden.
Ik zat toen op het HBO. Ik ben toen tijdelijk gestopt in overleg met mentor. Zou in januari weer beginnen. Heb toen nog poosje op school gezeten maar trok het echt niet. Ik ben toen weer gestopt met de mgelijkheid om het volgende schooljaar opnieuw in de 3de klas te beginnen. Dan zou ik het hele jaar over doen. Ik ben nooit weer begonnen. Ik vond een baan en heb het daar nog steeds enorm naar mijn zin.
Neem de tijd. Het is nog zo vers.
En praat, praat, praat, praat! Dat heeft mij enorm geholpen!
maandag 23 november 2015 om 09:47
Allereerst heel veel sterkte..
Ik zelf ben dit jaar mijn moeder verloren na een zeer kort ziektebed. Ik was toen 16, inmiddels ben ik 17.
Mijn tip is vooral dat je er over moet praten met de rest van het gezin, als dat mogelijk is natuurlijk. Daarnaast is het ook goed om te praten met een maatschappelijk werker. Deze hebben vaak verstand van wat er in jou omgaat.
Ik zelf ben dit jaar mijn moeder verloren na een zeer kort ziektebed. Ik was toen 16, inmiddels ben ik 17.
Mijn tip is vooral dat je er over moet praten met de rest van het gezin, als dat mogelijk is natuurlijk. Daarnaast is het ook goed om te praten met een maatschappelijk werker. Deze hebben vaak verstand van wat er in jou omgaat.
maandag 23 november 2015 om 11:25
