Psyche
alle pijlers
Kind van depressieve moeder
maandag 26 mei 2014 om 18:42
Lang getwijfeld maar hier komt ie dan.. Waarschijnlijk het 10000e topic maar ik moet het even van me afschrijven en mochten er tips of whatever komen dan is dit mooi meegenomen.
Ondertussen ben ik volwassen maar zolang ik me kan herinneren is mijn moeder depressief. Voor mijn gevoel heb ik niet echt een leuke jeugd gehad, altijd stress gehad omdat mijn ma veel last had van stemmingswisselingen. Ook heeft ze veel van haar "woede" (later bleek dat ze in haar jeugd misbruikt is) op mij afgereageerd om, als ze haar zegje had gedaan weer lief te doen ( continu afstoten en aantrekken). Ikzelf was zoals ik me herinner een lief maar onzeker kind, nooit een grote mond en snapte ook nooit waarom mama altijd boos op me was.
Er zijn aardig wat dingetjes voorgevallen. Geen lichamelijke mishandeling oid maar ze had nogal "streken", een paar voorbeelden; mijn dagboeken open breken om me vervolgens daarmee te confronteren. In gezelschap mij continu boos aankijken maar zodra er iemand haar kant op keek een big smile op te zetten. Zodra mijn pa was werken mij s'avonds uit bed te halen om mij op mijn donder te geven. Dat soort dingen.. Ook hebben we nooit als gezin iets ondernomen, in ieder geval ik kan me niet herinneren dat ik ooit samen met mijn ouders een dagje weg ben geweest.
Een keer heb ik in mijn kinderlijke onschuld t hele verhaal opgebiecht ( ik brak gewoon toen ie vroeg waarom ik zo stil was) aan een vriend van mijn moeder en deze heeft mijn ma hiermee geconfronteerd, ik heb vervolgens jaren (echt waar!) aan moeten horen van mijn ma dat ik een verrader was en of ik dat echt zo ervaarde, hoe ik dit kon doen? Ps. ik was toen denk ik 9/10
Nu ben ik volwassen en heb voor mijn gevoel geen band met mijn ma, mijn vriend zegt wel eens dat ik de confrontatie moet aangaan met haar maar mijn moeder is het soort persoon dat in haar eigen wereld zit en ik zou er echt niets mee opschieten om haar hiermee te confronteren. Het mens zou bij wijze van spreke zichzelf iets aandoen, ze heeft er altijd van gehouden om zichzelf in een slachtofferrol te plaatsen. Ik hou van haar maar that's it.. Mijn moeder wil wel graag een band en lijkt niet te beseffen wat er vroeger is gebeurd. (Misschien wel maar ik denk dat ze dit voor zichzelf ontkend) Ik kan dit niet opbrengen, echt niet.. Ik voel me in haar nabijheid weer dat onzekere kind en kan haar soms niet uitstaan en aan de andere kant voel ik me zo schuldig ten opzichte van de negatieve gevoelens naar haar toe.. Pfff wat een muts ben ik hè?
Mijn pa (en familie) weet dit (tot op zekere hoogte) maar heeft altijd zoiets gehad van; Ja je weet toch hoe ze is.. Dat soort taferelen. Bedankt dat ik even mijn ei kwijt mocht, het is een lang verhaal geworden en dan heb ik nog niet eens de helft verteld
Ondertussen ben ik volwassen maar zolang ik me kan herinneren is mijn moeder depressief. Voor mijn gevoel heb ik niet echt een leuke jeugd gehad, altijd stress gehad omdat mijn ma veel last had van stemmingswisselingen. Ook heeft ze veel van haar "woede" (later bleek dat ze in haar jeugd misbruikt is) op mij afgereageerd om, als ze haar zegje had gedaan weer lief te doen ( continu afstoten en aantrekken). Ikzelf was zoals ik me herinner een lief maar onzeker kind, nooit een grote mond en snapte ook nooit waarom mama altijd boos op me was.
Er zijn aardig wat dingetjes voorgevallen. Geen lichamelijke mishandeling oid maar ze had nogal "streken", een paar voorbeelden; mijn dagboeken open breken om me vervolgens daarmee te confronteren. In gezelschap mij continu boos aankijken maar zodra er iemand haar kant op keek een big smile op te zetten. Zodra mijn pa was werken mij s'avonds uit bed te halen om mij op mijn donder te geven. Dat soort dingen.. Ook hebben we nooit als gezin iets ondernomen, in ieder geval ik kan me niet herinneren dat ik ooit samen met mijn ouders een dagje weg ben geweest.
Een keer heb ik in mijn kinderlijke onschuld t hele verhaal opgebiecht ( ik brak gewoon toen ie vroeg waarom ik zo stil was) aan een vriend van mijn moeder en deze heeft mijn ma hiermee geconfronteerd, ik heb vervolgens jaren (echt waar!) aan moeten horen van mijn ma dat ik een verrader was en of ik dat echt zo ervaarde, hoe ik dit kon doen? Ps. ik was toen denk ik 9/10
Nu ben ik volwassen en heb voor mijn gevoel geen band met mijn ma, mijn vriend zegt wel eens dat ik de confrontatie moet aangaan met haar maar mijn moeder is het soort persoon dat in haar eigen wereld zit en ik zou er echt niets mee opschieten om haar hiermee te confronteren. Het mens zou bij wijze van spreke zichzelf iets aandoen, ze heeft er altijd van gehouden om zichzelf in een slachtofferrol te plaatsen. Ik hou van haar maar that's it.. Mijn moeder wil wel graag een band en lijkt niet te beseffen wat er vroeger is gebeurd. (Misschien wel maar ik denk dat ze dit voor zichzelf ontkend) Ik kan dit niet opbrengen, echt niet.. Ik voel me in haar nabijheid weer dat onzekere kind en kan haar soms niet uitstaan en aan de andere kant voel ik me zo schuldig ten opzichte van de negatieve gevoelens naar haar toe.. Pfff wat een muts ben ik hè?
Mijn pa (en familie) weet dit (tot op zekere hoogte) maar heeft altijd zoiets gehad van; Ja je weet toch hoe ze is.. Dat soort taferelen. Bedankt dat ik even mijn ei kwijt mocht, het is een lang verhaal geworden en dan heb ik nog niet eens de helft verteld
maandag 26 mei 2014 om 18:54
Thnx masque, ik snap dit eerlijk gezegd ook niet zo goed.. Wat ik wel eens heb opgevangen is dat mijn ma bij een psych liep maar dat ze dit klets vond, ergens was er ook sprake van een opname (ze had ook anorexia, depressie) maar dit heeft de familie tegengehouden. Ik ben best een "harde" tante maar betreffende mijn ma ben ik een klein onzeker kind. Ook een knuffel voor jou!
dinsdag 27 mei 2014 om 09:48
Ik kan me voorstellen dat je het eens van je af wil schrijven en ik herken ook je gevoelens. Ook mijn moeder was depressief, ze wist zelf niet wat er met haar aan de hand was en toen ik volwassen werd kreeg ik pas het een en ander door.
Bij haar uitte het zich door een grote onverschilligheid, was je bv jarig, dat deed ze nooit iets, tot een week later....dan zei ze iets van Oh ja, je was jarig huh, en dan mocht je alsnog iets uitzoeken. Maar het spontane miste ik zo. Ook was bijna altijd de ontbijtboel nog op de tafel als je 's middag uit school kwam, (ontbijt wat mijn vader dan klaar gezet had) want dan lag ze nog in bed!
De rest van het huishouden ook niks aan gedaan, dus al heel jong liepen wij kinderen de boel een beetje te bestieren en schoon te maken. En mijn moeder had ook straatvrees dus die kwam niet buiten, dus moesten wij alle boodschappen halen, en dan was het weer het verkeerde wat je gehaald had en dan was ze weer boos. Tsja, je was b.v. 7jaar oud en dan kwam je met het verkeerde wasmiddel thuis, zulk soort dingen.
Ik ben ook niet mishandeld fysiek dan, maar geestelijk lijdt je er onder als kind en je weet niet wat er aan de hand is.
Bij haar uitte het zich door een grote onverschilligheid, was je bv jarig, dat deed ze nooit iets, tot een week later....dan zei ze iets van Oh ja, je was jarig huh, en dan mocht je alsnog iets uitzoeken. Maar het spontane miste ik zo. Ook was bijna altijd de ontbijtboel nog op de tafel als je 's middag uit school kwam, (ontbijt wat mijn vader dan klaar gezet had) want dan lag ze nog in bed!
De rest van het huishouden ook niks aan gedaan, dus al heel jong liepen wij kinderen de boel een beetje te bestieren en schoon te maken. En mijn moeder had ook straatvrees dus die kwam niet buiten, dus moesten wij alle boodschappen halen, en dan was het weer het verkeerde wat je gehaald had en dan was ze weer boos. Tsja, je was b.v. 7jaar oud en dan kwam je met het verkeerde wasmiddel thuis, zulk soort dingen.
Ik ben ook niet mishandeld fysiek dan, maar geestelijk lijdt je er onder als kind en je weet niet wat er aan de hand is.
If you say one more time that islam is NOT a believe of peace..I will kill you!
dinsdag 27 mei 2014 om 20:13
Heel erg herkenbaar, het is alsof mijn eigen moeder wordt beschreven. Ik ben zelf sinds een aantal maanden in therapie omdat ik het heel moeilijk vind om hier mee om te gaan en ook merk dat mijn jeugd/relatie met mijn moeder mijn relaties met anderen beïnvloed. Ik moet zeggen dat ik er tot nu toe veel baat bij heb en soms is het ook fijn om te horen dat bepaalde gevoelens (zoals boosheid en schuldgevoel) ''normaal'' zijn en dat het jou niet gelijk een slecht mens maakt.