Psyche
alle pijlers
Kinderen en de dood
dinsdag 21 januari 2014 om 11:42
Ik heb even een nieuwe nick aangemaakt ivm herkenning.
Binnenkort (binnen enkele weken) gaat een dierbaar familielid euthanasie toepassen. Ze is al 3 jaar ziek en kan niets meer. Ze is nog jong. Mijn kinderen hebben goede band met haar. Ze zijn 10 en 7. Hoe ga ik ze voorbereiden en wanneer? Volgende week is mijn oudste jarig dus eigenlijk wil ik het nog niet voor die tijd doen. Het familielid in kwestie heeft nog geen datum maar het is echt nog maar een kwestie van weken.
Hoe ga ik ze voorbereiden, wat ga ik zeggen. Moet ik het op school ook bij de juffen aankaarten. Moet ik ze mee nemen als ze ligt opgebaard en naar de crematie of is het beter om de kinderen zelf te laten kiezen wat ze willen maar kunnen ze een keuze maken?
Wat moet ik met mijn verdriet. Laten zien aan de kinderen of gewoon doorgaan met ons leven.
Heeft iemand hier ervaring mee?
Binnenkort (binnen enkele weken) gaat een dierbaar familielid euthanasie toepassen. Ze is al 3 jaar ziek en kan niets meer. Ze is nog jong. Mijn kinderen hebben goede band met haar. Ze zijn 10 en 7. Hoe ga ik ze voorbereiden en wanneer? Volgende week is mijn oudste jarig dus eigenlijk wil ik het nog niet voor die tijd doen. Het familielid in kwestie heeft nog geen datum maar het is echt nog maar een kwestie van weken.
Hoe ga ik ze voorbereiden, wat ga ik zeggen. Moet ik het op school ook bij de juffen aankaarten. Moet ik ze mee nemen als ze ligt opgebaard en naar de crematie of is het beter om de kinderen zelf te laten kiezen wat ze willen maar kunnen ze een keuze maken?
Wat moet ik met mijn verdriet. Laten zien aan de kinderen of gewoon doorgaan met ons leven.
Heeft iemand hier ervaring mee?
dinsdag 21 januari 2014 om 13:42
quote:matroesjka_ schreef op 21 januari 2014 @ 12:13:
[...]
Maar je wilt je kinderen wel leren dat verdrietig zijn normaal is in dit soort situaties en dat dat ook gewoon mag. En dat het ook weer voorbij gaat na een tijdje.
Dit is zo belangrijk. Ik heb iemand uit mijn gezin verloren toen ik zelf nog een kleuter was. Op zich al vreselijk, maar dat er niet over gepraat werd, het 'doen alsof er niks aan de hand is' beschadigt een kind.
Praat erover, laat je verdriet (tot op zekere hoogte) zien en laat hun verdriet er zijn.
[...]
Maar je wilt je kinderen wel leren dat verdrietig zijn normaal is in dit soort situaties en dat dat ook gewoon mag. En dat het ook weer voorbij gaat na een tijdje.
Dit is zo belangrijk. Ik heb iemand uit mijn gezin verloren toen ik zelf nog een kleuter was. Op zich al vreselijk, maar dat er niet over gepraat werd, het 'doen alsof er niks aan de hand is' beschadigt een kind.
Praat erover, laat je verdriet (tot op zekere hoogte) zien en laat hun verdriet er zijn.
dinsdag 21 januari 2014 om 14:08
quote:waterdruppel schreef op 21 januari 2014 @ 12:44:
Punt is ook dat ik op heet moment zwanger ben. Ben wat emoties betreft niet helemaal mezelf. De kinderen verheugen zich ontzettend op hun nieuwe zusje en ik vind het jammer dat ik ze hier nu mee moet gaan belasten.
Dood en geboorte gaan soms hand in hand.
Op zich is het ook wel weer mooi dat hun nieuwe zusje straks haar opwachting maakt, iets om naar uit te kijken. En symbolisch, al snap ik dat je in je emotie het niet zo kunt bekijken.
Punt is ook dat ik op heet moment zwanger ben. Ben wat emoties betreft niet helemaal mezelf. De kinderen verheugen zich ontzettend op hun nieuwe zusje en ik vind het jammer dat ik ze hier nu mee moet gaan belasten.
Dood en geboorte gaan soms hand in hand.
Op zich is het ook wel weer mooi dat hun nieuwe zusje straks haar opwachting maakt, iets om naar uit te kijken. En symbolisch, al snap ik dat je in je emotie het niet zo kunt bekijken.
dinsdag 21 januari 2014 om 15:00
Zelf heb ik onlangs mijn oma verloren. Mijn ouders hebben mij zelf de ruimte gegeven of ik nog naar mijn oma wilde toen ze heel ziek in het ziekenhuis lag, en of ik haar nog wilde zien toen ze opgebaard lag. Beide dingen wilde ik niet, en dat was goed. Maar ik kreeg wel de ruimte en alle informatie die ik nodig had om zelf te kiezen.
Wat misschien kan helpen, is dat je eerst eens in het algemeen het concept 'dood' met je kinderen bespreekt, zodat je eens kunt peilen hoeveel ze er al over snappen. Dan kun je daar het gesprek over je zus op aanpassen. Wie weet leggen ze zelf de link al.
Iets anders wat kan helpen, als het niet voor hen is, dan misschien voor jou: sommige begrafenisondernemers bieden de mogelijkheid om as van de overledene in een buisje te doen en dat tot sieraad te verwerken, of ze kunnen de vingerafdruk van de overledene nemen en daar een hangertje voor aan een ketting van maken. Ik heb zo'n hangertje met de vingerafdruk van mijn oma, en het is me erg dierbaar.
Ik zou je kinderen zeker meenemen naar de begrafenis, en (indien mogelijk/gewenst) ook kijken of ze bijvoorbeeld kunnen helpen om het graf dicht te gooien (bij een oom van mij gebeurde dat, toen heeft iedereen een schep aarde op het graf gegooid. Mijn broertje en ik hebben toen ook bloemblaadjes over de kist gestrooid. Op die manier was het minder abstract voor ons, weet ik nog wel.
Laat in ieder geval je verdriet zien, en laat merken dat het niet erg is om te huilen over hun tante. Op die manier maak je het heel veel minder zwaar.
Wat misschien kan helpen, is dat je eerst eens in het algemeen het concept 'dood' met je kinderen bespreekt, zodat je eens kunt peilen hoeveel ze er al over snappen. Dan kun je daar het gesprek over je zus op aanpassen. Wie weet leggen ze zelf de link al.
Iets anders wat kan helpen, als het niet voor hen is, dan misschien voor jou: sommige begrafenisondernemers bieden de mogelijkheid om as van de overledene in een buisje te doen en dat tot sieraad te verwerken, of ze kunnen de vingerafdruk van de overledene nemen en daar een hangertje voor aan een ketting van maken. Ik heb zo'n hangertje met de vingerafdruk van mijn oma, en het is me erg dierbaar.
Ik zou je kinderen zeker meenemen naar de begrafenis, en (indien mogelijk/gewenst) ook kijken of ze bijvoorbeeld kunnen helpen om het graf dicht te gooien (bij een oom van mij gebeurde dat, toen heeft iedereen een schep aarde op het graf gegooid. Mijn broertje en ik hebben toen ook bloemblaadjes over de kist gestrooid. Op die manier was het minder abstract voor ons, weet ik nog wel.
Laat in ieder geval je verdriet zien, en laat merken dat het niet erg is om te huilen over hun tante. Op die manier maak je het heel veel minder zwaar.