Komt het nog goed ?

Hallo Allemaal,

Ik ben een vrouw van 34 jaar en heb 3 kindjes, van 2,7, en 10 jaar.

Mijn ex-man heeft mijn 2 maanden geleden verteld dat hij wil scheiden, omdat hij verliefd is geworden op een vrouw die 4 huizen verder woont. Wij zijn 16 jaar bij mekaar. Ik had al een soort gevoel dat er iets niet klopte, heb het een aantal keer gevraagd aan hem of er iets aan de hand was tussen hem en haar. Hierop moest hij altijd lachen en zei jij ziet spoken. Ik vertrouwde die man voor 100 % en dacht dan ook ik zal zelf wel gek worden. Het klopte dus wel.
Voor zover dat ik weet heeft hij mij met haar 2 maanden bedrogen. Zij heeft ook 3 kinderen en haar man en zij gaan ook scheiden.

Achteraf denk ik hoe heb ik zo stom kunnen zijn. Die vrouw kwam hier vaak op "visite"met haar man die laatste 2 maanden. En mijn ex-man ging ook vaak samen met haar weg om de kinderen te gaan zoeken. Haar kinderen en die van ons spelen vaak samen. Waarom heb ik niet beter naar mijn gevoel geluisterd. Ik voel me zo voor gek gezet door die 2 en dat ze met zijn tweeën zo erg hebben lopen liegen. Ik snap daar niks van dat je dat zo kan doen.

Mijn ex-man en ik hadden wel problemen. Hij drinkt erg veel, en ook als hij alleen was met de kinderen. Dat is in de loop van de jaren steeds meer geworden. Hij dronk elke avond wel 4 biertje, of meer. En elk weekend dronk hij in zijn eentje een krat bier op, misschien nog wel meer. Hij is heel onrustig. En als hij dan drinkt wordt hij rustiger. Ik denk dat er iets meer aan de hand is met hem. Ik wilde niet meer dat hij zoveel dronk, voor mijn kinderen en mijzelf en ook voor hem niet. Het af gelopen jaar ben ik heel erg bezig geweest met van alles proberen om hem minder te laten drinken, dat lukte natuurlijk niet. Iemand moet dat zelf willen en dan is het nog heel erg moeilijk. Door dat drinken hadden we veel ruzie's, weinig intimiteit, want ik vindt het niet fijn om met een dronken man in bed te liggen. Ik vond dat hij hulp moest gaan zoeken. Hij heeft een paar maanden geleden tegen mij gezegd huilend dat hij idd hulp nodig had en dat hij mij niet kwijt wilde en zoveel van mij hield en er alles aan ging doen. Ik dacht eindelijk nou komt het goed. Dus niet.

Ik voel me nu zo gekwetst en verdrietig. En ook woedend op hem en ook op die vrouw. Als ik die vrouw tegen kom, wat heel vaak gebeurt, dan moet ik zoveel moeite doen om haar niet iets aan te doen. Ik probeer haar te negeren, dat is zo moeilijk.

Mijn ex en die vrouw die wonen nu al samen. Zij heeft haar kinderen bij haar ex gelaten. Wij hadden afgesproken als de kinderen bij hem zijn dat hij dan alleen zou zijn met de kindjes. Ik vindt dat je ze eerst maar eens moet laten wennen aan de situatie dat papa en mama niet meer bij mekaar zijn. Hij zei dat hij dat zou doen, zij zit er steeds bij. Mijn oudste heeft daar veel last van, die zegt ik vindt het zo raar papa met die vrouw en zo moeilijk. Ik vindt echt niet leuk mama. Dit ook aan gegeven bij mijn ex, die wuift dat weg en vindt dat onzin. Dat komt bij mij vandaan, ik ben de jaloerse ex en wil niet dat hun samen zijn. Hij praat ook niet met de kinderen. Die 2 mensen gedragen zich nu zo onvolwassen. En de kindjes moeten er maar mee dealen.

Als de kindjes bij mijn ex zijn, maak ik mij ook erg veel zorgen of het allemaal wel goed gaat, Hij drinkt veel, die vrouw drinkt ook behoorlijk. Daarvoor ben ik bij de huisarts geweest, die kan er nu nog niet veel aan doen zegt hij.

Voor mij is het beter dat mijn ex nu weg is. En voor de kindjes ook. Ik weet dat het zo is, mijn gevoel wil niet echt mee werken. Ik kan zo maar in eens zo verdrietig worden.En vooral als de kindjes weg zijn, ik mis ze zo erg. En dat wil ik niet. Ik heb geen keus. Ik ga zoveel mogelijk leuke dingen doen, eten met vrienden of ergens op viste. wandelen. Leuke dingen doen met de kindjes. En ik heb ook mijn werk.

Gaat dit gevoel ooit over en komt het nog goed ?

Bedankt voor het lezen!