Psyche
alle pijlers
Last van aanranding - ervaringen/tips?
woensdag 24 april 2013 om 12:19
Ik zou het toch aan je therapeut vertellen. En het is toch niet erg als je in paniek raakt en misselijk wordt, denk je dat je therapeut daarvan schrikt? Het lijkt me juist goed in je hele therapieproces dat je open kaart speelt.
En je vertelt het toch aan háár, waarom zou zij zeggen dat je het aan iemand (anders) moet vertellen? Daar ben je altijd zelf nog bij, en je gaat nu al dingen verzinnen die misschien zouden kunnen gebeuren. Maar misschien helemaal niet hoeven te gebeuren.
Sterkte!
En je vertelt het toch aan háár, waarom zou zij zeggen dat je het aan iemand (anders) moet vertellen? Daar ben je altijd zelf nog bij, en je gaat nu al dingen verzinnen die misschien zouden kunnen gebeuren. Maar misschien helemaal niet hoeven te gebeuren.
Sterkte!
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 24 april 2013 om 12:32
Je zet het zelf weg als vrij klein, maar ik vind het nogal wat. Een volwassen man die een 15-jarige de tong in de mond steekt en er vervolgens de andere dag ook nog zeer duidelijk blijk van geeft dit volkomen normaal te vinden. Of nou ja, zo normaal vond hij het zelf ook niet, anders had je niet apart genomen, maar het wel geuit waar je vader bij was. Ben benieuwd of je vader het ook zo onschuldig en grappig had gevonden allemaal. Ik gok zomaar van niet.
Net als himalaya denk ik dat het goed zou zijn, als je hier toch met iemand over praat. Het speelt nog een rol voor je, dus je moet er toch iets mee.
Sterkte meis. Stop het niet weg, daar is het toch wel te groot voor.
Net als himalaya denk ik dat het goed zou zijn, als je hier toch met iemand over praat. Het speelt nog een rol voor je, dus je moet er toch iets mee.
Sterkte meis. Stop het niet weg, daar is het toch wel te groot voor.
You've got a real problem all right, and a banjo is the only answer!
woensdag 24 april 2013 om 12:52
Nee mijn vader zou echt heel kwaad zijn denk ik, dat geeft me ook wel een ongemakkelijk gevoel. Ik vind het eigenlijk ook erger dat die man mijn vader (die zijn vriend moet zijn) gewoon zoiets aan kan doen dan wat er met mij gebeurd is.
Maar ik denk dus ook dat ik het beter niet kan wegstoppen maar ik weet niet hoe ik dat moet doen. Het gaat zo automatisch. Ik denk er best wel afstandelijk/filosofisch over na. Hersenspinsels over goed en kwaad en hoe goed we elkaar en onszelf nu echt kunnen kennen en zo. Ik weet niet hoe ik bij mijn gevoel (behalve dan een paniekaanval) moet komen.
Maar ik denk dus ook dat ik het beter niet kan wegstoppen maar ik weet niet hoe ik dat moet doen. Het gaat zo automatisch. Ik denk er best wel afstandelijk/filosofisch over na. Hersenspinsels over goed en kwaad en hoe goed we elkaar en onszelf nu echt kunnen kennen en zo. Ik weet niet hoe ik bij mijn gevoel (behalve dan een paniekaanval) moet komen.
woensdag 24 april 2013 om 13:03
woensdag 24 april 2013 om 14:08
Ik weet niet of EMDR voor mij geschikt is omdat ik geen last heb van herbelevingen etc. en juist niet bij mijn gevoel kan komen, maar bedankt voor het meedenken! Misschien kan ik er toch eens naar informeren. Ik heb jou wel eens gelezen en hoop voor je dat je er snel mee mag beginnen en dat het je gaat helpen!
woensdag 24 april 2013 om 14:29
Wat naar dat je er nog zo'n last van hebt!
Ik zou het niet te licht opnemen, zeker omdat je in het hier en nu toch nog wel last ondervindt. Het kan jaren duren voordat een traumatische ervaring in wat voor mate dan ook (weer) naar boven komt. Dat kan door bepaalde triggers, die maken dat je gevoelsmatig weer terug gaat naar die situatie.
Ik heb zelf EMDR gehad en ik heb er erg veel aan gehad. Volgens mij hoef je niet perse last te hebben van herbelevingen voor EMDR hoor. Maar dat weet ik natuurlijk niet zeker. Leg het eens voor, het kan echt heel goed werken!
Sterkte!
Liefs
Ik zou het niet te licht opnemen, zeker omdat je in het hier en nu toch nog wel last ondervindt. Het kan jaren duren voordat een traumatische ervaring in wat voor mate dan ook (weer) naar boven komt. Dat kan door bepaalde triggers, die maken dat je gevoelsmatig weer terug gaat naar die situatie.
Ik heb zelf EMDR gehad en ik heb er erg veel aan gehad. Volgens mij hoef je niet perse last te hebben van herbelevingen voor EMDR hoor. Maar dat weet ik natuurlijk niet zeker. Leg het eens voor, het kan echt heel goed werken!
Sterkte!
Liefs
woensdag 24 april 2013 om 14:36
Het is op dit moment jullie "geheim". En daar zou ik persoonlijk last van hebben. Het geeft hem een zekere mate van vrijheid, omdat hij wel bij jou over de vloer komt en je ouders niets weten hiervan. Zij zijn dus ook niet bewust dat jij je zo ongemakkelijk voelt in zijn nabijheid.
Persoonlijk zou ik het je ouders vertellen. Zij zijn dan in staat om jou in bescherming te nemen. Bovendien weten ze wat voor vlees ze in de kuip hebben. Een vriend die hun minderjarige dochter een tongzoen geeft, onder dwang, zou allang het huis uit worden gekieperd door je vader!
Het is niet jouw schuld, het is ook niet jou verantwoording. Ik denk dat het oplucht als je het verteld. Heb je nog andere, jongere zussen?
Persoonlijk zou ik het je ouders vertellen. Zij zijn dan in staat om jou in bescherming te nemen. Bovendien weten ze wat voor vlees ze in de kuip hebben. Een vriend die hun minderjarige dochter een tongzoen geeft, onder dwang, zou allang het huis uit worden gekieperd door je vader!
Het is niet jouw schuld, het is ook niet jou verantwoording. Ik denk dat het oplucht als je het verteld. Heb je nog andere, jongere zussen?
woensdag 24 april 2013 om 14:42
woensdag 24 april 2013 om 14:46
Dankje, rbcrsd en jij ook bedankt voor je lieve reactie littleme! Ik zal het toch eens overleggen met mijn psycholoog als ik de moed heb gevonden.
Louba, ik denk daar nu inderdaad wel eens aan, omdat dat een aantal problemen zou oplossen, maar ik durf het eigenlijk niet. Mijn ouders hebben hele zware jaren achter de rug en nog steeds, ik gun ze dit er niet bij. En ben ook bang dat het allemaal zo'n drama wordt als ik het vertel.
Ik heb inderdaad twee jongere zusjes maar die zijn nooit in dezelfde (uitgaans) setting aan deze man blootgesteld en hij lijkt in hen een stuk minder geïnteresseerd gelukkig.
Perzika, ik maak me daar ook bezorgd over soms maar aangifte doen lijkt me erg heftig en zo zinloos aangezien er inderdaad niets te bewijzen valt.
Louba, ik denk daar nu inderdaad wel eens aan, omdat dat een aantal problemen zou oplossen, maar ik durf het eigenlijk niet. Mijn ouders hebben hele zware jaren achter de rug en nog steeds, ik gun ze dit er niet bij. En ben ook bang dat het allemaal zo'n drama wordt als ik het vertel.
Ik heb inderdaad twee jongere zusjes maar die zijn nooit in dezelfde (uitgaans) setting aan deze man blootgesteld en hij lijkt in hen een stuk minder geïnteresseerd gelukkig.
Perzika, ik maak me daar ook bezorgd over soms maar aangifte doen lijkt me erg heftig en zo zinloos aangezien er inderdaad niets te bewijzen valt.
woensdag 24 april 2013 om 15:39
Ik ben gewoon bang voor de gevolgen, ook voor mezelf. Dat mijn ouders er iets groots van maken -of het heel misschien niet geloven of juist marginaliseren- dat het op een confrontatie met die man uitdraait en dat we er allemaal niet meer omheen kunnen, dat er spanningen komen in die hele vriendengroep etc. Dat vind ik het allemaal niet waard.
Ik woon overigens niet meer thuis, dus gelukkig voel ik me wel veilig in mijn eigen huis.
Ik woon overigens niet meer thuis, dus gelukkig voel ik me wel veilig in mijn eigen huis.
woensdag 24 april 2013 om 16:29
Praat erover met je psycholoog om een beslissing te nemen en hier uit te komen.
Ik denk echt, dat als je bij je ouders terecht kunt voor alle andere dingen, je hier ook bij hen terecht kan. Jij kan de situatie niet in je eentje oplossen, want je ouders hebben er geen weet dat er uberhaubt een situatie ís. Leg de schuld niet bij jezelf omdat HIJ iets heeft gedaan wat totaal niet door de beugel kan. HIJ had in de eerste plaats met zijn poten van je af moeten blijven!
Ik denk echt, dat als je bij je ouders terecht kunt voor alle andere dingen, je hier ook bij hen terecht kan. Jij kan de situatie niet in je eentje oplossen, want je ouders hebben er geen weet dat er uberhaubt een situatie ís. Leg de schuld niet bij jezelf omdat HIJ iets heeft gedaan wat totaal niet door de beugel kan. HIJ had in de eerste plaats met zijn poten van je af moeten blijven!
woensdag 24 april 2013 om 16:59
to:
Wat een vreselijk verhaal!
Ik heb het ook meegemaakt. wel op een ietsje andere manier. op het moment zelf heb ik er wel heel erg mee gezeten. maar pas jaren later ben ik er last van gaan krijgen. in mijn therapie gaat het hier ook regelmatig over. Ik zou het zoals al meer mensen hierboven beschreven het bespreekbaar maken. praat er over. dat is de eerste stap.
na die eerste stap zullen er meer deuren gaan openen. wanneer je het verleden geen plekje heb kunnen geven kun je ook niet door met de toekomst. ( geheel aanwezig bedoel ik dan)
suc6 en sterkte xx
Wat een vreselijk verhaal!
Ik heb het ook meegemaakt. wel op een ietsje andere manier. op het moment zelf heb ik er wel heel erg mee gezeten. maar pas jaren later ben ik er last van gaan krijgen. in mijn therapie gaat het hier ook regelmatig over. Ik zou het zoals al meer mensen hierboven beschreven het bespreekbaar maken. praat er over. dat is de eerste stap.
na die eerste stap zullen er meer deuren gaan openen. wanneer je het verleden geen plekje heb kunnen geven kun je ook niet door met de toekomst. ( geheel aanwezig bedoel ik dan)
suc6 en sterkte xx
woensdag 24 april 2013 om 18:22
Dankjewel strong! Rottig dat jij dit ook heb meegemaakt.
Louba, ik heb wel een goede band met mijn ouders maar ze vinden het wel heel moeilijk om mij te steunen in zware periodes (of om te accepteren dat er zware periodes zijn) en ze zijn erg druk. Daarom ga ik meestal niet als eerste naar hen toe. Maar ik ga inderdaad met mijn psycholoog praten.
Zo raar eigenlijk, dat een kort moment van zo lang geleden nu nog voor problemen kan zorgen.
Louba, ik heb wel een goede band met mijn ouders maar ze vinden het wel heel moeilijk om mij te steunen in zware periodes (of om te accepteren dat er zware periodes zijn) en ze zijn erg druk. Daarom ga ik meestal niet als eerste naar hen toe. Maar ik ga inderdaad met mijn psycholoog praten.
Zo raar eigenlijk, dat een kort moment van zo lang geleden nu nog voor problemen kan zorgen.
woensdag 24 april 2013 om 18:25
woensdag 24 april 2013 om 19:08
Ik heb ervaring met een aanranding, met EMDR therapie en ook met aangifte doen.
Ik was 16 of 17, inmiddels heb ik het echt achter me gelaten en los kunnen laten (dankzij de EMDR)
Allereerst, wie het ook is. Niemand heeft het recht om zonder toestemming aan jouw lichaam te komen op wat voor manier dan ook.
Ik dacht ook dat ik er weinig last van had. Eerst heb ik me suf geblowd nadat het gebeurd was, toen ik 's avonds thuis kwam het aan me ouders vertelt en die zijn met mij naar het politiebureau gegaan. Nou.. leuk, maar daar werd ik dus gewoon niet serieus genomen. En dan zit je op je kwetsbaarste je verhaal te vertellen. Niet fijn. Ook heb ik me nooit gesteund gevoeld door mijn ouders hierin.
Ik weet niet of het nut heeft om het nu nog te vertellen aan je ouders of om aangifte te doen. Het is al een aantal jaren geleden, wat voor opschudding zou je veroorzaken? Is dat het waard? Vraag dat jezelf af. Ik zal hier zeker reacties over gaan krijgen, maar ik heb het zelf mee gemaakt en deel hier nu mijn eigen ervaring.
Wat ik daarin tegen wel zou doen, is die kerel ermee confronteren. Als hij toegeeft wat hij gedaan heeft, is dat een stukje erkenning voor jezelf. Ik ging erg aan mezelf twijfelen, heb ik het uitgelokt, heb ik het uitgedaagd, wat heb ik verkeerd gedaan? Nou niks dus, diegene had gewoon van me af moeten blijven.
En dat is eng, dat snap ik. Dat is het engste wat er bestaat. Maar geloof mij, jij staat in een krachtigere positie dan hij. Wat misschien helpen kan is zeker om EMDR therapie te doen. Ik had ook geen last van flashbacks. Gewoon heel diep weggestopt en dan bestond het niet meer. En als het dan naar boven kwam, dan negeerde ik het. De EMDR therapie heeft mij goed geholpen. Ik kan er nu aan denken zonder te veel rare en moeilijke emoties. Ja het is nogsteeds fucked dat het gebeurd is, maar het heeft me wel gevormd. En ik ben trots op wie ik nu ben.
Dus misschien dat dat voor jou ook kan helpen.
Denk goed na over wat jij nodig hebt en ga daarvoor. Betekent dat, dat je je ouders wil inlichten, dan moet je dat zeker doen. Maar denk er goed over na of je serieus genomen wordt. En wat je dan daarin van hen verwacht. Vraag je van je vader die zich van geen kwaad bewust is om de vriendsschap op te zeggen?
Ik raad je zeker EMDR aan en heel veel sterkte!
Ik was 16 of 17, inmiddels heb ik het echt achter me gelaten en los kunnen laten (dankzij de EMDR)
Allereerst, wie het ook is. Niemand heeft het recht om zonder toestemming aan jouw lichaam te komen op wat voor manier dan ook.
Ik dacht ook dat ik er weinig last van had. Eerst heb ik me suf geblowd nadat het gebeurd was, toen ik 's avonds thuis kwam het aan me ouders vertelt en die zijn met mij naar het politiebureau gegaan. Nou.. leuk, maar daar werd ik dus gewoon niet serieus genomen. En dan zit je op je kwetsbaarste je verhaal te vertellen. Niet fijn. Ook heb ik me nooit gesteund gevoeld door mijn ouders hierin.
Ik weet niet of het nut heeft om het nu nog te vertellen aan je ouders of om aangifte te doen. Het is al een aantal jaren geleden, wat voor opschudding zou je veroorzaken? Is dat het waard? Vraag dat jezelf af. Ik zal hier zeker reacties over gaan krijgen, maar ik heb het zelf mee gemaakt en deel hier nu mijn eigen ervaring.
Wat ik daarin tegen wel zou doen, is die kerel ermee confronteren. Als hij toegeeft wat hij gedaan heeft, is dat een stukje erkenning voor jezelf. Ik ging erg aan mezelf twijfelen, heb ik het uitgelokt, heb ik het uitgedaagd, wat heb ik verkeerd gedaan? Nou niks dus, diegene had gewoon van me af moeten blijven.
En dat is eng, dat snap ik. Dat is het engste wat er bestaat. Maar geloof mij, jij staat in een krachtigere positie dan hij. Wat misschien helpen kan is zeker om EMDR therapie te doen. Ik had ook geen last van flashbacks. Gewoon heel diep weggestopt en dan bestond het niet meer. En als het dan naar boven kwam, dan negeerde ik het. De EMDR therapie heeft mij goed geholpen. Ik kan er nu aan denken zonder te veel rare en moeilijke emoties. Ja het is nogsteeds fucked dat het gebeurd is, maar het heeft me wel gevormd. En ik ben trots op wie ik nu ben.
Dus misschien dat dat voor jou ook kan helpen.
Denk goed na over wat jij nodig hebt en ga daarvoor. Betekent dat, dat je je ouders wil inlichten, dan moet je dat zeker doen. Maar denk er goed over na of je serieus genomen wordt. En wat je dan daarin van hen verwacht. Vraag je van je vader die zich van geen kwaad bewust is om de vriendsschap op te zeggen?
Ik raad je zeker EMDR aan en heel veel sterkte!
woensdag 24 april 2013 om 19:29
Ehm, tja. Ik zal wel weer heel wat over me heen krijgen maar ik zou zeggen... Neem hem even apart, vraag vriendelijk of hij nog kan herinneren dat hij je zoveel jaar geleden even apart nam op de gang om wat te bespreken, zeg dan dat je nu eindelijk weet wat voor antwoord je wilt geven en pomp hem vervolgens recht op z'n kanis.
Dat ben je dan iig kwijt.
Dat ben je dan iig kwijt.
woensdag 24 april 2013 om 19:37
Annie, wat jij zegt over de aangifte en mijn ouders houd mij inderdaad tegen. Ik denk echt niet dat het alle opschudding waard is. Bedankt voor het delen van je verhaal! Belachelijk en rot dat je niet serieus werd genomen, maar fijn dat je het nu verwerkt hebt.
Maar jongens, wat jullie zeggen over de directe confrontatie klinkt wel heroïsch maar ik denk niet dat het mijn stijl is. Ik zou er denk ik geen eens voldoening uit halen. Hebben jullie dat zelf wel gedaan?
Maar jongens, wat jullie zeggen over de directe confrontatie klinkt wel heroïsch maar ik denk niet dat het mijn stijl is. Ik zou er denk ik geen eens voldoening uit halen. Hebben jullie dat zelf wel gedaan?
woensdag 24 april 2013 om 19:41
quote:nina1966 schreef op 24 april 2013 @ 19:29:
Ehm, tja. Ik zal wel weer heel wat over me heen krijgen maar ik zou zeggen... Neem hem even apart, vraag vriendelijk of hij nog kan herinneren dat hij je zoveel jaar geleden even apart nam op de gang om wat te bespreken, zeg dan dat je nu eindelijk weet wat voor antwoord je wilt geven en pomp hem vervolgens recht op z'n kanis.
Dat ben je dan iig kwijt.
Lol
Denk alleen niet dat zij dit durft. Maar goed advies!
Ehm, tja. Ik zal wel weer heel wat over me heen krijgen maar ik zou zeggen... Neem hem even apart, vraag vriendelijk of hij nog kan herinneren dat hij je zoveel jaar geleden even apart nam op de gang om wat te bespreken, zeg dan dat je nu eindelijk weet wat voor antwoord je wilt geven en pomp hem vervolgens recht op z'n kanis.
Dat ben je dan iig kwijt.
Lol
Denk alleen niet dat zij dit durft. Maar goed advies!
woensdag 24 april 2013 om 19:46
Nee, ik heb het wel gewild.
Ik heb 2 jaar met een mes op zak gelopen en gewacht op het moment dat ik die persoon weer tegen zou komen.
Toen ik hem zag verstijfde ik en deed helemaal niks. Waardoor ik een nog grotere hekel aan mezelf kreeg op dat moment.
Wat je misschien ook nog kan doen, als je bang bent voor de reactie van je ouders is gewoon dit forum onder hun neus schuiven en zeggen, 'pa, ma.. Dit is mijn verhaal'.
Of schrijf een brief naar hen. Of verzin een verhaal over een vriendin die iets gelijkwaardigs mee gemaakt heeft en probeer hun reactie te peilen.
Volgens mij ben je heel hard opzoek naar iemand die jou hierin steunt. En dan is zo'n psycholoog leuk, maar dat is geen steun. (niet dat ik zeg dat het nutteloos is, want het helpt juist wel erover praten)
Waarom ben je bang dat je ouders verkeerd gaan reageren? Refereer je daarbij aan iets wat eerder is gebeurd? Hoe is jullie band? Kan je niet één van de twee in vertrouwen nemen en ze het dan onderling laten uitzoeken? Klinkt misschien lullig, maar hun hadden jou voor die lul moeten beschermen. Daar zijn het je ouders voor. En ja het is zuur dat ze het niet doorgehad hebben, maar het blijven je ouders. Dus opzich, even los van jouw band met je ouders, zouden ze wel op de hoogte moeten zijn. Ik hoop dat je vind wat je nodig hebt om dit een plekje te kunnen geven en te verwerken!
Ik heb 2 jaar met een mes op zak gelopen en gewacht op het moment dat ik die persoon weer tegen zou komen.
Toen ik hem zag verstijfde ik en deed helemaal niks. Waardoor ik een nog grotere hekel aan mezelf kreeg op dat moment.
Wat je misschien ook nog kan doen, als je bang bent voor de reactie van je ouders is gewoon dit forum onder hun neus schuiven en zeggen, 'pa, ma.. Dit is mijn verhaal'.
Of schrijf een brief naar hen. Of verzin een verhaal over een vriendin die iets gelijkwaardigs mee gemaakt heeft en probeer hun reactie te peilen.
Volgens mij ben je heel hard opzoek naar iemand die jou hierin steunt. En dan is zo'n psycholoog leuk, maar dat is geen steun. (niet dat ik zeg dat het nutteloos is, want het helpt juist wel erover praten)
Waarom ben je bang dat je ouders verkeerd gaan reageren? Refereer je daarbij aan iets wat eerder is gebeurd? Hoe is jullie band? Kan je niet één van de twee in vertrouwen nemen en ze het dan onderling laten uitzoeken? Klinkt misschien lullig, maar hun hadden jou voor die lul moeten beschermen. Daar zijn het je ouders voor. En ja het is zuur dat ze het niet doorgehad hebben, maar het blijven je ouders. Dus opzich, even los van jouw band met je ouders, zouden ze wel op de hoogte moeten zijn. Ik hoop dat je vind wat je nodig hebt om dit een plekje te kunnen geven en te verwerken!
woensdag 24 april 2013 om 19:46
Nou ik ben de confrontatie met mijn ex nooit meer aangegaan, ben nog steeds bang van hem. Een keer ben ik hem aangevlogen met carnaval, toen lag ie zo op de grond, omdat ie mijn duw niet verwachtte. Maar als ik hem nu tegen kom dan durf ik hem niet te zeggen wat voor pijn hij me aangedaan heeft. Hij is daarbij ook nog anderhalve kop groter dan ik en hij heeft me vaak genoeg gedreigd, dus ik ga die confrontatie niet met hem aan, hoe graag ik het ook zou willen doen.
