Leven op poten

Ach TO, geef het wat tijd.

Vaak ben je de eerste tijd na een scheiding of overlijden van een dierbare (heel vergelijkbare gebeurtenissen overigens) in shock en/of ontkenning, en boos dat dit je gebeurt.



Na die initiele adrenalinekick komt er een moment waarop het regelen van de eerste periode afgelopen is en de realiteit opdoemt uit de mist. En dat is vaak het moment waarop je pas het verdriet voelt over wat er gebeurd is. Het is dus heel erg logisch (niet leuk natuurlijk) dat je je zo voelt nu - nog zo'n cliché "rouwen is een werkwoord" laat maar komen dat verdriet. Dag mag. En moet ook. Ik zeg niet dat je nu moet gaan zwelgen in je misere maar het is heel okee om stil te staan bij alle veranderingen en wat die met je doen. Misschien kan het je helpen om een keer of een paar keer met een therapeut of zo te praten om het zo makkelijker te verwerken allemaal, als je daar voor open staat.

Je kunt het. Maar dat heeft tijd nodig. In de eerste tijd leef je op adrenaline en dan voel je je megasterk, maar inderdaad, ineens zak je door het ijs en komt alles knetterhard binnen.



En dat appje van je ex zegt alles, die gaat je wel helpen.





En uiteindelijk kun je het alleen.



Sterkte! Het komt echt weer goed!

Zijn het ook zijn kinderen? Is het ook zijn huis? Zo ja, dan klopt het natuurlijk sowieso van geen kant dat het allemaal op jouw schouders neerkomt.

En daarnaast: je draai vinden op jezelf is ook gewoon even wennen. Dat vond ik ook toen ik ineens weer op mezelf was, en inderdaad een huis moest verkopen, gevoel had dat ik vast zat en niet verder kon, financiele misere als zwaard van damocles boven mn hoofd, en dan had ik nog niet eens kinderen om voor te zorgen dus ik kan me zo voorstellen dat het je nu zwaar valt!

Maar echt, je kunt dit. Misschien hoeft het ook allemaal niet zo perfect. Misschien kan vrijdag ook de we-koken-niet-maar-eten-gebakken-eieren-dag worden. En misschien zijn je kinderen al oud genoeg om zelf ook eens een ei in de pan te gooien. Of om een wasje te draaien, en zo jou een beetje te helpen?

Binnenkort is het kerstvakantie, heb je dan een paar dagen vrij? Tijd om even met een boek op de bank te ploffen en weer tijd te nemen voor jezelf?

Ziek melden als je niet ziek bent zou ik niet doen. Maar misschien kan je uitleggen dat je vrij veel te regelen hebt thuis en dat je graag een dag/middag vrij zou willen nemen?

Mag ik vragen waarom je je man kwijt wilt??? Er is zo te zien veel goeds aan hem. En iedereen heeft zijn negatieve kanten. Ja, mijn man ook. En ikzelf óók. Toegeven dat je spijt hebt van de breuk en graag relatietherapie wilt, is ook een optie.



Dan, je hebt erg veel nieuwe dingen op je bordje. Werk, andere thuissituatie, kinderen, bijna sint, bijna kerst(vakantie). December is per definitie een maand met korte dagen, een soort van winterslaap (ik in elk geval wel), leuke maar drukke dagen, aparte dingen op school, meer drukte in de winkels.



Kortom, je kunt dit ook best wel zelf, maar ik denk dat je dit soort dingen in het voorjaar gewoon beter trekt. In januari komt het kindergeld, dat scheelt een paar honderd euro. Februari is een korte maand, dan hoef je niet zo lang te doen met je salaris en in maart worden de dagen alweer wat langer en zonniger. Dan is het makkelijker om na je werk nog even snel de ramen te doen, of om een was te draaien.

Even haar andere topics lezen. Denk dat het goed is dat ze van hem af is.

Qua huishouden; laat de boel de boel.



Akkoord, boodschappen en koken, daar kom je niet onderuit.

Laat je kinderen die spijkerbroek een dagje langer dragen, een jeans kan best een week en anders leren ze het maar. Scheelt al in de was. Shirts met opdruk en een vlekje? Jammer dan, minimaal twee dagen dragen. In het weekend wassen, drogen en meteen vouwen. Strijken schrappen, is niet nodig en voor kinderkleren al helemaal niet.



Beddengoed kan best twee weken, desnoods drie. Leg dan wel de bedden open overdag en zet een raam op een kiertje. Handdoeken; ieder een eigen plek voor een eigen handdoek, dan kan ie best een paar dagen, na het douchen ben je schoon he. Houd er eventueel eentje apart voor het drogen van de vloer als dat nodig is.



Leer je kinderen om na het gebruik van de wastafel even een doekje over wastafel en kraan te halen en zelf doe je dan ´s avonds de spiegel nog even. Scheelt enorm in hoe het uitziet. Badkamer echt poetsen doe ik hooguit 1x per 2 maanden. Wij drogen dus wel na het douchen even de kraan en glazen deur en de swiffer staat boven klaar voor gebruik.



Leer je kinderen ook om de woonkamer opgeruimd te houden. Zet een grote kist neer waar ze alles in kunnen mikken. Zet een doosje neer waar je je post in doet. Doe de administratie 1x per maand en begin dan onderin dat doosje.



Trek de slaapkamerdeur(en) van de kinderen dicht en bemoei je er niet meer mee. Ze kunnen opruimen, of niet. Dat hoef jij niet te doen!!



Leer ze ook om zittend te plassen als je jongens hebt. Dat scheelt enorm in het poetsen van de wc.



Na het koken alles in de afwasmachine of je kinderen laten afwassen. Doekje over het aanrecht. Klaar. Op zaterdag een kind een stofdoek over de tafels laten halen, ander kind laten stofzuigen. Ook niet mopperen als het niet geweldig gebeurt, alles moet geleerd worden en het gaat vast niet helemaal zoals je het zelf zou doen, maar dat is niet erg.



Een boodschappenlijstje maken. Maak dingen in een dubbele hoeveelheid. Nasi bijvoorbeeld. Vandaag met saté, morgen met een gebakken eitje. Spaghettisaus vandaag met spaghetti, de rest invriezen, volgende week met macaroni. Aardappelen koken, de helft vandaag als puree, andere helft laten afkoelen, morgen gebakken aardappelen. Scheelt in het kookwerk.

quote:yasmijn schreef op 03 december 2014 @ 09:23:

Even haar andere topics lezen. Denk dat het goed is dat ze van hem af is.Ik loep eigenlijk nooit dus ik neem het van jou aan.

Leuk al die tips Exces, maar het huis staat te koop he. Mijn ervaring is dat je dus als een malloot aan de poets moet als er kijkers kopen.



Heb net kort je andere topics doorgebladerd, wat een situatie Ik vind hem overigens wel een lul de behanger dat hij nu al naar de andere kant van de wereld verhuisd is en jou alles af laat handelen. Heeeeeel herkenbaar ook, mijn ex vluchtte naar Thailand en ging daar lekker onbereikbaar zitten zijn terwijl ik het huis moest verkopen.

Ik verklaar je overigens volledig voor gek dat je meebetaalt aan zijn huur en je de lasten van de afgelopen jaren gaat verrekenen. Heb je al een advocaat om je te steunen? Lijkt me wel dat je die nodig hebt hierbij.

Wat financieen betreft: zou het mogelijk zijn om het huis te verhuren onder de leegstandswet en zelf al iets goedkopers te huren? Dan kan je en verder, en heb je minder zware financiele lasten.

quote:Spijk-er schreef op 03 december 2014 @ 10:06:

Leuk al die tips Exces, maar het huis staat te koop he. Mijn ervaring is dat je dus als een malloot aan de poets moet als er kijkers kopen.







Niet helemaal eens. Als alles is opgeruimd (lang leve een paar grote kisten), de kinderen een jeans een paar dagen langer dragen dan een halve middag, je ´s avonds na het tandenpoetsen de wastafel schoonveegt, en voor 2 dagen kookt, dan wordt een kijker daar niet warm of koud van hoor. Hier kun je altijd binnenlopen en mocht mijn moeder over vijf minuten aan de deur staan, volstaat een rondje stofzuiger. Kwestie van prioriteiten stellen en keuzes maken. Kijkers kijken normaal gesproken niet IN de keukenkastjes, ONDER het dressoir of ACHTER de wasmachine.



Akkoord, het opruimen van de kinderkamers aan de kinderen overlaten is misschien niet de handigste tip .

Ja, ze hebben het niet voor niets altijd over een rollercoaster. Het is een heftige periode, ik weet er alles van.

Over een poosje gaat het een stuk beter is mijn ervaring, maar ja, daar heb je nu niets aan.

Ik heb overigens toen wel de keuze gemaakt om niet afhankelijk te zijn van ex, maar dat is dus een keuze die voor een ieder weer anders is.

Succes met alles.

quote:linvie schreef op 03 december 2014 @ 11:33:

Oh ja, surprises.. We moesten er ZES maken!! Wat een stress.. Nu is één surprise van de jongste (net 8 sinds een week) voor school niet heel geweldig geworden, zit ik daar mee in mn maag: moeten we eigenlijk nog beetje opleuken, dit is wel héél eenvoudig... Maar wanneer?? En we zijn allemaal moe. En vanmiddag voetballen en gym, en daarna gaan ze naar hun vader, morgen moet het ingeleverd. 'Laat het los' zeg ik dan tegen mezelf, maar lukt me niet, ik blijf er maar mee zitten. Straks vinden ze het stom op school, straks is het kindje teleurgesteld die het krijgt, straks denken ze, nou die moeder heeft zich er ook mooi van af gemaakt, die helpt dr kind niet eens met een mooie surprise.. Of is het juist leuk dat het zo rommelig en eenvoudig is? Dat ze het echt zelf heeft gemaakt? Nou, dat soort dingen...Lieve schat, dan help je je kind met het gedichtje waarin je vertelt over een beginnend pietje dat het knutselen nog niet helemaal onder de knie heeft. Als er genoeg chocolade bij zit is dat kind echt wel blij hoor.

En eerlijk waar; ik heb hier prachtige surprises binnen zien komen. Mijn dochter kreeg eens een complete manege. Hoe geweldig dat ding ook was, na een maand of twee ging ie toch echt de vuilnisbak in.



Gisteren komt niet terug. Het heeft dus geen enkele zin om je druk te maken over de dingen die voorbij zijn. Richt je liever op de toekomst. En het huis bijhouden is echt genoeg. Ik zie inderdaad blitsblank gepoetste huizen maar opgeruimd is ook echt wel prima hoor. Ons huis is gekocht door een man die onverwacht langs kwam. Krant nog op tafel, verlepte bloemen, aanrecht vol afwas, een draaiende wasmachine. Kortom, er werd geleefd en achteraf bleek precies dát wat hem aantrok.

quote:linvie schreef op 03 december 2014 @ 12:35:

Oh jee, ik dacht het beter ging, maar voel de stress alweer in mn lijf. Niet over die surprise hoor. Maar mn lijf wil niet meer ontspannen ofzo. Ik voel een constante knijp in mn maag ofzo, en eten gaat niet gewoon, want keel dicht geknepen, het gaat ook te gehaast ofzo, en bewust rustiger doen helpt niet, want het knijpen blijft, ademhaling zit hoog. Kortom, voelt niet lekker, voelt niet goed, hoe krijg ik mezelf weer normaal?? Gatsie. Ik zucht heel veel in hoop op ontspanning van mn lijf, maar helpt niet. Ik vind het niet normaal. Er zit ongezond verhoogde spanning in mn lijf die ik niet onder controle krijg. Eventjes was die weg, na bellen met vriendin, lezen van jullie reacties, aantal besluiten, mn toon werd luchtiger... Maar nu zit ik weer helemaal dichtgeknepen, mn lijf is echt van slag. Mn lijf is echt 'over-spannen', maar ik wil echt niet overspannen worden/raken! Dus moet gewoon iets slims doen zodat ik snel weer voldoende in balans raak. Maar ik heb nu al twe werkochtenden verlummelt, maar word er niet beter van.



Oh, die spanning in mn lijf is echt rot! Ik eet nu, en bij elke hap voel ik de weerstand van mn lichaam, moet het eten er gewoon 'doorheen drukken' ofzo, echt heel bizar, mn lichaam werkt gewoon tegen, zowel mn maag als keel. Net alsof je probeert te eten terwijl je hardloopt ofzo. Ben gewoon misselijk van de spanning. Maar heb dit al drie dagen dus...



Gotsie, vind het zo stom, voel me net een hypochonder. Stel je niet aan en doe wat! Maar ik weet echt even niet wat ik moet doen om dit te verhelpen?Als de sodemieter naar de huisarts. Klinkt namelijk een beetje als een burn-out.

Joh doe eens rustig, er hoeft helemaal niets nu. Die surprise is prima. En desnoods bel je de makelaar dat er na de kerstvakantie weer kijkers kunnen komen. Snel verkopen is fijn, maar je hebt er niets aan als je er aan onderdoor gaat.

Adem in. Adem uit.