Psyche
alle pijlers
Lichte depressie?
maandag 4 februari 2013 om 09:12
Ik voel me al een tijd niet goed. Eigenlijk speelt het al een jaar of 4. Ik zat toen in een baan waar ik heel ongelukkig was en kon totaal niet overweg met mijn manager. Heb het een jaar geprobeerd en toen een andere baan gezocht. Op de dag dat ik daar begon kregen we de sleutel van ons nieuwe huis en hebben we 5 maanden verbouwd en veel zelf gedaan. Toen we klaar waren was ik uitgeblust en heb een hele lange periode nergens zin in gehad. In mijn relatie kwamen de verschillen tussen ons ook duidelijk naar voren en die stond ook onder druk.
Toen ik eindelijk begon op te krabbelen besloten we voor een kindje te gaan. Ik werd binnen 2 maanden zwanger en voelde me de eerste helft fantastisch. Bij de 20 weken echo kregen we te horen dat ons kindje geboren zou worden met meerdere ernstige aangeboren hartafwijkingen. Twee weken later kwam ik thuis te zitten met heel veel harde buiken en dreigende vroeggeboorte en kreeg ik het advies om volledige bedrust te houden. Met 27 weken ging mijn bloeddruk omhoog en heb ik een week in het ziekenhuis gelegen en bij 31 weken bleek ik zwangerschapsvergiftging te hebben. Ik moest blijven tot de geboorte en hopen dat we het zo lang mogelijk konden rekken vanwege de operatie die ons kindje na zijn geboorte zou moeten ondergaan. Uiteindelijk heb ik het 6 weken vol kunnen houden en toen werd ik ingeleid.
Mijn zoontje was helaas toch te klein om direct geopereerd te worden en de afwijkingen aan zijn hartje bleken het gevolg van een genetisch syndroom met een hele lang lijst van 190 lichamelijke afwijkingen en gedragsstoornissen. Die ene operatie werden 3 open hartoperaties en de geplande 1 a 2 maanden ziekenhuis werden er 4. Op de dag dat hij exact 4 maanden was kwam hij thuis. Dat was heel heftig omdat hij nog moest afkicken van alle medicijnen en daar heel veel last van had. Ik kolfde fulltime maar dat bleek niet vol te houden dus na 5 maanden ben ik gestopt. Sinds de R in de maand is gekomen is zoon vaak ziek. Hij is door zijn syndroom gevoeliger voor virusjes en infecties en het duurt ook langer voor het weer over is. Hij eet en drinkt ook nog niet zelf en heeft volledig sondevoeding. En hij loopt erg achter in ontwijkkeling. Hij wordt volgende week een jaar en kan net pas rollen en nog niet zitten.
Sinds oktober werk ik weer 3 dagen in de week en gaat zoon naar een verpleegkundig kinderdagverblijf. Maar ik heb het niet meer naar mijn zin. Zou het liefst stoppen met werken maar dat kunnen we ons financieel niet veroorloven. Naast mijn werk en de zorg voor mijn zoon heb ik eigenlijk nergens zin in. Ik ben nog 15 kg te zwaar en probeer af te vallen maar dat lukt ook niet terwijl ik me redelijk aan de weightwatchers punten houdt. Als ik nu in de spiegel kijk vind ik mezelf echt veels te dik en ik draag nog steeds mijn zwangerschapskleding. Ik weet eigenlijk niet waar ik de energie vandaan moet halen om te gaan sporten.
Mijn beste vriendin is teleurgesteld in mij omdat ik de afgelopen maanden zo weinig van me heb laten horen en de sexuele relatie met mijn vriend is er eigenlijk niet momenteel. Ik ben vaak ziek of verkouden en heb veel last van mijn maag, buik en rug. Spannings gerelateerde klachten. En ik ben moe, zo onwijs moe.
Als ik niet met zoon bezig ben zit ik veel op internet verhalen te lezen over andere kindjes met vergelijkbare afwijkingen, bezoek fora om met andere moeders te praten, heb zelfs al zo’n beetje alle verhalen gelezen op de lieve engeltjes site. Ik merk dat ik nog heel erg de behoefte heb om mijn verhaal te doen omdat ik het gevoel heb dat iedereen om mij heen verder gaat. Inclusief vriend. Ik weet dat dit niet normaal is. Ik kan ook geen geklaag van vriendinnen aanhoren dat bijvoorbeeld de roze wolk zo tegenvalt omdat ze de eerste paar weken nog zo moe is van de zware bevalling, of een andere vriendin die heel erg verdrietig was omdat ze een geplande keizersnede kreeg ivm stuitligging. Ik ben dan gewoon jaloers. Ik had ook zo graag een normale zwangerschap en kraamtijd gehad. En nu minder zorgen. We hebben afgelopen maand gehoord dat zoon dit jaar weer een open hartoperatie nodig heeft vanwege een vernauwing. Wanneer dit jaar is nog niet duidelijk. Wanneer zijn hartje er last van krijgt.
Ik zit er dus best wel doorheen. Ik ben al met een psycholoog wezen praten en dat is wel lekker om tegen aan te klagen maar verder helpt het niet echt. Ik kan echt intens genieten van mijn zoontje. Als hij niet ziek of onderweg is is hij eigenlijk altijd vrolijk en heel makkelijk. Maar ik kan ook zo stressen en controle freekerig gedrag vertonen waar ik zelf het meeste last van heb. Ben zo snel uit balans en heb dus buiten zorgen voor zoon en sushi eten nergens zin in.
Lang verhaal. En wat wil ik van jullie vragen jullie je misschien af? Misschien tips, ervaringsverhalen, horen dat het uiteindelijk beter wordt? Kamp ik misschien met een lichte depressie? Dank ieg voor het lezen!
Toen ik eindelijk begon op te krabbelen besloten we voor een kindje te gaan. Ik werd binnen 2 maanden zwanger en voelde me de eerste helft fantastisch. Bij de 20 weken echo kregen we te horen dat ons kindje geboren zou worden met meerdere ernstige aangeboren hartafwijkingen. Twee weken later kwam ik thuis te zitten met heel veel harde buiken en dreigende vroeggeboorte en kreeg ik het advies om volledige bedrust te houden. Met 27 weken ging mijn bloeddruk omhoog en heb ik een week in het ziekenhuis gelegen en bij 31 weken bleek ik zwangerschapsvergiftging te hebben. Ik moest blijven tot de geboorte en hopen dat we het zo lang mogelijk konden rekken vanwege de operatie die ons kindje na zijn geboorte zou moeten ondergaan. Uiteindelijk heb ik het 6 weken vol kunnen houden en toen werd ik ingeleid.
Mijn zoontje was helaas toch te klein om direct geopereerd te worden en de afwijkingen aan zijn hartje bleken het gevolg van een genetisch syndroom met een hele lang lijst van 190 lichamelijke afwijkingen en gedragsstoornissen. Die ene operatie werden 3 open hartoperaties en de geplande 1 a 2 maanden ziekenhuis werden er 4. Op de dag dat hij exact 4 maanden was kwam hij thuis. Dat was heel heftig omdat hij nog moest afkicken van alle medicijnen en daar heel veel last van had. Ik kolfde fulltime maar dat bleek niet vol te houden dus na 5 maanden ben ik gestopt. Sinds de R in de maand is gekomen is zoon vaak ziek. Hij is door zijn syndroom gevoeliger voor virusjes en infecties en het duurt ook langer voor het weer over is. Hij eet en drinkt ook nog niet zelf en heeft volledig sondevoeding. En hij loopt erg achter in ontwijkkeling. Hij wordt volgende week een jaar en kan net pas rollen en nog niet zitten.
Sinds oktober werk ik weer 3 dagen in de week en gaat zoon naar een verpleegkundig kinderdagverblijf. Maar ik heb het niet meer naar mijn zin. Zou het liefst stoppen met werken maar dat kunnen we ons financieel niet veroorloven. Naast mijn werk en de zorg voor mijn zoon heb ik eigenlijk nergens zin in. Ik ben nog 15 kg te zwaar en probeer af te vallen maar dat lukt ook niet terwijl ik me redelijk aan de weightwatchers punten houdt. Als ik nu in de spiegel kijk vind ik mezelf echt veels te dik en ik draag nog steeds mijn zwangerschapskleding. Ik weet eigenlijk niet waar ik de energie vandaan moet halen om te gaan sporten.
Mijn beste vriendin is teleurgesteld in mij omdat ik de afgelopen maanden zo weinig van me heb laten horen en de sexuele relatie met mijn vriend is er eigenlijk niet momenteel. Ik ben vaak ziek of verkouden en heb veel last van mijn maag, buik en rug. Spannings gerelateerde klachten. En ik ben moe, zo onwijs moe.
Als ik niet met zoon bezig ben zit ik veel op internet verhalen te lezen over andere kindjes met vergelijkbare afwijkingen, bezoek fora om met andere moeders te praten, heb zelfs al zo’n beetje alle verhalen gelezen op de lieve engeltjes site. Ik merk dat ik nog heel erg de behoefte heb om mijn verhaal te doen omdat ik het gevoel heb dat iedereen om mij heen verder gaat. Inclusief vriend. Ik weet dat dit niet normaal is. Ik kan ook geen geklaag van vriendinnen aanhoren dat bijvoorbeeld de roze wolk zo tegenvalt omdat ze de eerste paar weken nog zo moe is van de zware bevalling, of een andere vriendin die heel erg verdrietig was omdat ze een geplande keizersnede kreeg ivm stuitligging. Ik ben dan gewoon jaloers. Ik had ook zo graag een normale zwangerschap en kraamtijd gehad. En nu minder zorgen. We hebben afgelopen maand gehoord dat zoon dit jaar weer een open hartoperatie nodig heeft vanwege een vernauwing. Wanneer dit jaar is nog niet duidelijk. Wanneer zijn hartje er last van krijgt.
Ik zit er dus best wel doorheen. Ik ben al met een psycholoog wezen praten en dat is wel lekker om tegen aan te klagen maar verder helpt het niet echt. Ik kan echt intens genieten van mijn zoontje. Als hij niet ziek of onderweg is is hij eigenlijk altijd vrolijk en heel makkelijk. Maar ik kan ook zo stressen en controle freekerig gedrag vertonen waar ik zelf het meeste last van heb. Ben zo snel uit balans en heb dus buiten zorgen voor zoon en sushi eten nergens zin in.
Lang verhaal. En wat wil ik van jullie vragen jullie je misschien af? Misschien tips, ervaringsverhalen, horen dat het uiteindelijk beter wordt? Kamp ik misschien met een lichte depressie? Dank ieg voor het lezen!
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
maandag 4 februari 2013 om 09:32
maandag 4 februari 2013 om 09:59
Het hele proces van acceptatie is een energievreter, ik heb het bij mijn zus gezien. Die was 3 jaar volledig uit het lood geslagen.
De zorg voor je kindje en dat combineren met werk, partner en huishouden doen een aanslag op je. Probeer je een paar uur per week los te weken van alles en even tjd voor jezelf te nemen. Lekker even naar de sauna of floaten of sporten.
De zorg voor je kindje en dat combineren met werk, partner en huishouden doen een aanslag op je. Probeer je een paar uur per week los te weken van alles en even tjd voor jezelf te nemen. Lekker even naar de sauna of floaten of sporten.
maandag 4 februari 2013 om 10:31
Dat is niet niks wat je allemaal op je bordje hebt gekregen boannan. Wat een zorgen om je zoontje. Dat zal heel veel energie kosten. Ik vind het niet raar dat je er doorheen zit. Misschien helpt het om alles een beetje op een rijtje te krijgen. Wat is voor jou nu prioriteit? Je zoontje natuurlijk maar dat jezelf beter in je vel gaat zitten is ook heel belangrijk, daar zal je zoontje uiteindelijk ook baat bij hebben. Heb je mensen in je omgeving die je kunnen helpen? Aan wie je de zorg van je zoontje toevertrouwt? Misschien dat je hen af en toe eens kunt laten oppassen zodat je een beetje kunt bijtanken. Het afvallen is belangrijk voor je dat snap ik, maar vraag niet teveel van jezelf. Zorg ervoor dat je gezond eet maar dat je wel genoeg binnenkrijgt. Dit geeft je de energie die je nu hard nodig hebt. Afvallen kan altijd nog. Ga een goed gesprek aan met je vriendin waarin je uitlegt dat je op dit moment gewoon niet de energie hebt om veel contact op te nemen. Een goede vriendin zal dit begrijpen en je de ruimte geven die je nodig hebt. Misschien dat zij jou ook kan helpen in het verwerken van alles wat je de laatste tijd hebt meegemaakt.
Ik denk dat het heel goed is dat je een psycholoog bezoekt maar klikt het wel echt met hem/haar? Heb je wel het gevoel dat je verder geholpen wordt? Zo nee ga dan op zoek naar iemand anders.
Ik denk dat het belangrijkste is dat je niet teveel van jezelf eist. Neem alle hindernissen stapje voor stapje. Schakel hulp in waar mogelijk en probeer zo lief mogelijk voor jezelf te zijn! Sterkte
Ik denk dat het heel goed is dat je een psycholoog bezoekt maar klikt het wel echt met hem/haar? Heb je wel het gevoel dat je verder geholpen wordt? Zo nee ga dan op zoek naar iemand anders.
Ik denk dat het belangrijkste is dat je niet teveel van jezelf eist. Neem alle hindernissen stapje voor stapje. Schakel hulp in waar mogelijk en probeer zo lief mogelijk voor jezelf te zijn! Sterkte
maandag 4 februari 2013 om 10:40
O ja en wat me nog even te binnen schiet, welke technieken gebruikt jouw psycholoog, cognitieve gedragstherapie? Dit is namelijk een zeer effectieve therapie. Het helpt je om heel realistisch te leren denken. Iedereen heeft onrealistische gedachten, en als dit een patroon wordt kan het een vervelende situatie nog vervelender maken. CGT help je deze denkfouten op te sporen en er realistische gedachten er tegenover te zetten.
