Psyche
alle pijlers
Liefdesverdriet
maandag 17 februari 2014 om 23:22
Hallo!
Ik plaats hier even een bericht, omdat ik al ruim 2 maanden liefdesverdriet heb. We hebben ongeveer anderhalf jaar een relatie gehad wat de laatste 3 maanden al niet meer goed ging. Dit hadden we beide door en hebben hier ook samen veel over gepraat. We zaten beide met dezelfde frustratie over hoe het nou zo kon gaan tussen ons.. Er veranderde niks. Nu heeft hij er 2 maanden geleden een punt achter gezet en hebben we na een maand afstand gepraat en spullen uitgewisseld. Hij is realistischer dan ik. De combi hij en ik werkt niet. Nu een tijdje later romantiseer ik nog steeds alles, denk ik terug aan alle mooie momenten (wat al een hele tijd geleden is) en blijf maar met vragen en onbegrip zitten. Ik doe alles wat ik moet doen, maar het lijkt wel alsof het sinds 2 weken nog slechter gaat..
Het lijkt alsof hij gisteren nog bij me was.. Terwijl dat gewoon echt niet zo is!! Hij wilt geen contact (wat denk ik ook beter is voor mij) en hoopt elkaar ooit nog is te spreken. Maar nu mag ik niks! Elke dag heb ik nog de drang om hem te sms'en, maar alleen maar om te laten weten dat ik er nog ben en hem niet vergeten ben.. Geen goede achterliggende gedachte dus..
Ik heb het idee, en mijn vriendinnen ook, dat ik het nog steeds niet accepteer en hem dus nog steeds niet loslaat. In mijn ogen is hij het nog steeds en zou er nooit een ander komen (klinkt echt bizar hè?)
Het mooie is nog is dat het niet meer goed ging en wij elkaar niet meer gelukkig maakte. Hoe kan het dat ik dat nu nog steeds niet inzie en dat lijk te vergeten?
Mijn vraag is, wie is hier bekend mee en weet hoe lang dit ongeveer duurt? En doe ik het wel op de juiste manier en is het wel normaal dat ik zoo lang blijf romantiseren en me vasthouden aan hem?
Veel vragen hè, maar ik word hier zo onzeker van en wil graag wat licht aan het eind van de tunnel zien..
Wie heeft advies of ervaringen of zit zelf ook in zo'n soort gelijk schuitje?
Ik plaats hier even een bericht, omdat ik al ruim 2 maanden liefdesverdriet heb. We hebben ongeveer anderhalf jaar een relatie gehad wat de laatste 3 maanden al niet meer goed ging. Dit hadden we beide door en hebben hier ook samen veel over gepraat. We zaten beide met dezelfde frustratie over hoe het nou zo kon gaan tussen ons.. Er veranderde niks. Nu heeft hij er 2 maanden geleden een punt achter gezet en hebben we na een maand afstand gepraat en spullen uitgewisseld. Hij is realistischer dan ik. De combi hij en ik werkt niet. Nu een tijdje later romantiseer ik nog steeds alles, denk ik terug aan alle mooie momenten (wat al een hele tijd geleden is) en blijf maar met vragen en onbegrip zitten. Ik doe alles wat ik moet doen, maar het lijkt wel alsof het sinds 2 weken nog slechter gaat..
Het lijkt alsof hij gisteren nog bij me was.. Terwijl dat gewoon echt niet zo is!! Hij wilt geen contact (wat denk ik ook beter is voor mij) en hoopt elkaar ooit nog is te spreken. Maar nu mag ik niks! Elke dag heb ik nog de drang om hem te sms'en, maar alleen maar om te laten weten dat ik er nog ben en hem niet vergeten ben.. Geen goede achterliggende gedachte dus..
Ik heb het idee, en mijn vriendinnen ook, dat ik het nog steeds niet accepteer en hem dus nog steeds niet loslaat. In mijn ogen is hij het nog steeds en zou er nooit een ander komen (klinkt echt bizar hè?)
Het mooie is nog is dat het niet meer goed ging en wij elkaar niet meer gelukkig maakte. Hoe kan het dat ik dat nu nog steeds niet inzie en dat lijk te vergeten?
Mijn vraag is, wie is hier bekend mee en weet hoe lang dit ongeveer duurt? En doe ik het wel op de juiste manier en is het wel normaal dat ik zoo lang blijf romantiseren en me vasthouden aan hem?
Veel vragen hè, maar ik word hier zo onzeker van en wil graag wat licht aan het eind van de tunnel zien..
Wie heeft advies of ervaringen of zit zelf ook in zo'n soort gelijk schuitje?
Accept, let go, have failh
maandag 17 februari 2014 om 23:37
Lieverd,
Je gaat door een heel normaal proces. Wat jij beschrijft heb ik een paar keer doorgemaakt en het romantiseren is de 1e fase van verwerking... Het kost echt een hele poos om e.e.a. realistisch te kunnen accepteren en relativeren maar het komt goed!
Bij mij, en ik weet ook bij anderen, heeft dat echt een jaar geduurd (de eerste keer) tot zo'n half jaar de tweede keer vooraleer ik zo ver was.
En moet zeggen dat ik haar (en dan praat ik over mijn tweede) zelfs nog steeds weleens een beetje mis.
Er komt weer een dag dat je open komt te staan voor een andere leuke gozer! En dat romantiseren kun je koesteren. Die fijne herinneringen. Das heel normaal en daar zijn ze ook voor.
Accepteren kan dus echt een poos duren, langer dan twee maanden, maar het komt goed! Gaat geleidelijk maar vanzelf...
Heel veel sterkte!
Je gaat door een heel normaal proces. Wat jij beschrijft heb ik een paar keer doorgemaakt en het romantiseren is de 1e fase van verwerking... Het kost echt een hele poos om e.e.a. realistisch te kunnen accepteren en relativeren maar het komt goed!
Bij mij, en ik weet ook bij anderen, heeft dat echt een jaar geduurd (de eerste keer) tot zo'n half jaar de tweede keer vooraleer ik zo ver was.
En moet zeggen dat ik haar (en dan praat ik over mijn tweede) zelfs nog steeds weleens een beetje mis.
Er komt weer een dag dat je open komt te staan voor een andere leuke gozer! En dat romantiseren kun je koesteren. Die fijne herinneringen. Das heel normaal en daar zijn ze ook voor.
Accepteren kan dus echt een poos duren, langer dan twee maanden, maar het komt goed! Gaat geleidelijk maar vanzelf...
Heel veel sterkte!
