Psyche
alle pijlers
Liegen: tot in het graf?
maandag 12 mei 2014 om 10:21
Liegen is slecht, de waarheid komt altijd boven water...
Maar sommige gebeurtenissen zijn zo heftig...is het dan niet beter om er voor altijd stil over te blijven? Dit is toch geen leugen om bestwil..of wel?
Ik wordt dit jaar 26...het lijkt een eeuwigheid sinds ik uit huis ben gelopen. Bijna 10 jaar geleden alweer. En waarom? Omdat ik nooit een emotionele band met mijn moeder had, geestelijk mishandeld...klappen krijgen terwijl ik niks deed. M'n hele kindertijd, pubertijd verpest. Voor m'n 12e al seksueel misbruikt door 3 personen...mama en stiefpa weten van niks...ze kijken ook niet naar mij om...te druk bezig met het krijgen van mijn halfbroertje - their first love child...m'n eigen vader ken ik nauwelijks. Nooit in mijn leven gehad.
12 jaar, werd depressief en automutilatie was mijn uitweg...ondertussen 2 halfbroertjes gekregen..toen begon mijn stiefpa handtastelijk te worden...dit werd met de komende jaren erger en erger...nog 4 jaar lang werd ik misbruikt. Mama was niet te bereiken..ik ging kapot van binnen...leefde als een spook in huis en sloot me op in mn zolder kamer...nooit gedacht dat ik 25 zou worden..
17 jaar, liep weg van huis...nog een nacht vol horror en ik kon et niet meer aan. Mama wist nog steeds van niks - maar ik zou het haar vertellen. M'n beste vriendin ving me op..paar dagen later belt m'n moeder, ze is op vakantie in het buitenland. Ze zei dat ik niemand van het misbruik mocht vertellen, geen familie - geen politie. Ze kwam mij niet halen..ze bleef in het buitenland. Ze is mij nooit komen halen. Ze bleef aan haar man's zijde staan. Rechter gaf na hoger beroep hem een boete, enkelband en voorwaardelijke straf van 5jr.
Na jeugdzorg, crisiscentrum etc.. Hele systeem verhaal ben ik nog steeds aan het proberen mijn leven op te bouwen. Mijn moeder is nog steeds getrouwd met mijn stiefvader, mijn half broertjes zijn ondertussen al 13 en 18 jaar.
Omdat ik er voor mn broertjes wil zijn, heb ik contact met mn moeder en stiefpa. Maar ze weten niks over wat er thuis gebeurde. Ze dachten dat ik ging studeren en op kamers woonde. Het doet mij nog steeds zoveel pijn.. M'n moeder heb ik moeten vergeven om de leegte in mijn hart te vervangen met kracht om vooruit te gaan in het leven & liefde te kunnen geven en ontvangen. Maar nooit heeft ze et erkend of sorry gezegd.
Zullen mijn broertjes dit ooit weten? De oudste vraagt nu al waarom ik nooit graag thuis kom. Hij wil erachter komen waar het fout ging tussen mij en 'onze' ouders. Het benauwd mij...ze weten niet hoeveel moeite het voor mij kost om te doen alsof er nooit iets is gebeurd..
Maar sommige gebeurtenissen zijn zo heftig...is het dan niet beter om er voor altijd stil over te blijven? Dit is toch geen leugen om bestwil..of wel?
Ik wordt dit jaar 26...het lijkt een eeuwigheid sinds ik uit huis ben gelopen. Bijna 10 jaar geleden alweer. En waarom? Omdat ik nooit een emotionele band met mijn moeder had, geestelijk mishandeld...klappen krijgen terwijl ik niks deed. M'n hele kindertijd, pubertijd verpest. Voor m'n 12e al seksueel misbruikt door 3 personen...mama en stiefpa weten van niks...ze kijken ook niet naar mij om...te druk bezig met het krijgen van mijn halfbroertje - their first love child...m'n eigen vader ken ik nauwelijks. Nooit in mijn leven gehad.
12 jaar, werd depressief en automutilatie was mijn uitweg...ondertussen 2 halfbroertjes gekregen..toen begon mijn stiefpa handtastelijk te worden...dit werd met de komende jaren erger en erger...nog 4 jaar lang werd ik misbruikt. Mama was niet te bereiken..ik ging kapot van binnen...leefde als een spook in huis en sloot me op in mn zolder kamer...nooit gedacht dat ik 25 zou worden..
17 jaar, liep weg van huis...nog een nacht vol horror en ik kon et niet meer aan. Mama wist nog steeds van niks - maar ik zou het haar vertellen. M'n beste vriendin ving me op..paar dagen later belt m'n moeder, ze is op vakantie in het buitenland. Ze zei dat ik niemand van het misbruik mocht vertellen, geen familie - geen politie. Ze kwam mij niet halen..ze bleef in het buitenland. Ze is mij nooit komen halen. Ze bleef aan haar man's zijde staan. Rechter gaf na hoger beroep hem een boete, enkelband en voorwaardelijke straf van 5jr.
Na jeugdzorg, crisiscentrum etc.. Hele systeem verhaal ben ik nog steeds aan het proberen mijn leven op te bouwen. Mijn moeder is nog steeds getrouwd met mijn stiefvader, mijn half broertjes zijn ondertussen al 13 en 18 jaar.
Omdat ik er voor mn broertjes wil zijn, heb ik contact met mn moeder en stiefpa. Maar ze weten niks over wat er thuis gebeurde. Ze dachten dat ik ging studeren en op kamers woonde. Het doet mij nog steeds zoveel pijn.. M'n moeder heb ik moeten vergeven om de leegte in mijn hart te vervangen met kracht om vooruit te gaan in het leven & liefde te kunnen geven en ontvangen. Maar nooit heeft ze et erkend of sorry gezegd.
Zullen mijn broertjes dit ooit weten? De oudste vraagt nu al waarom ik nooit graag thuis kom. Hij wil erachter komen waar het fout ging tussen mij en 'onze' ouders. Het benauwd mij...ze weten niet hoeveel moeite het voor mij kost om te doen alsof er nooit iets is gebeurd..
maandag 12 mei 2014 om 10:24
Wat heb jij veel meegemaakt, dikke voor jou. En wat je broertjes betreft, ik denk dat ik zou wachten totdat ze beiden op zichzelf wonen, en ze dan vertellen waarom je het huis uitging. Dit is geen geheim om altijd met je mee te dragen, maar ook geen geheim om nu zeker je jongere broertje deelgenoot van te maken.
maandag 12 mei 2014 om 10:30
Je broertjes vertellen is een moeilijke keuze. Hou er rekening mee dat zowel je stiefgeval en je moeder, het glashard zullen ontkennen, als je het zou vertellen. Je hoeft je moeder niet te vergeven, ze moet jouw om vergeving smeken, die vrouw verdient het woord moeder niet. En sorry zal ze ook nooit zeggen.
Sterkte verder,
Sterkte verder,
maandag 12 mei 2014 om 10:31
Jee heftig hoor, allereerst sterkte.
De man die jou misbruikt heeft is dus de vader van je halfbroertjes?
Ik zou het erg moeilijk vinden om dit over hun vader te vertellen. Zou ook kijken of je het zelf aankan om ermee om te gaan als ze niet reageren hoe je zou willen. Kan me voorstellen dat als iemand dit over je vader verteld, dat de eerste reactie is om het niet te geloven. Kan jij hiermee om gaan?
Uiteindelijk zal je denk ik toch een reden moeten geven, als je de band met je broertjes wilt houden. Maar of dit de volledige waarheid moet zijn weet ik niet.
Pff, sorry, heb je niet echt wat aan denk ik.
Wat hebben ze je broertjes eigenlijk verteld toen hun vader die enkelband omkreeg?
De man die jou misbruikt heeft is dus de vader van je halfbroertjes?
Ik zou het erg moeilijk vinden om dit over hun vader te vertellen. Zou ook kijken of je het zelf aankan om ermee om te gaan als ze niet reageren hoe je zou willen. Kan me voorstellen dat als iemand dit over je vader verteld, dat de eerste reactie is om het niet te geloven. Kan jij hiermee om gaan?
Uiteindelijk zal je denk ik toch een reden moeten geven, als je de band met je broertjes wilt houden. Maar of dit de volledige waarheid moet zijn weet ik niet.
Pff, sorry, heb je niet echt wat aan denk ik.
Wat hebben ze je broertjes eigenlijk verteld toen hun vader die enkelband omkreeg?
maandag 12 mei 2014 om 10:37
Misschien voor jou is de eerste stap om hulp te zoeken. Mocht je dat niet kunnen of willen dan is het misschien goed om lotgenoten te zoeken op bijv. seksueelgeweld.nl Misschien kun je dan vandaar naar goede hulp zoeken. Want ga echt naar iemand die je kunt vertrouwen en waar jij je op je gemak voelt. Ik heb meer dan 15 jaar geleden goede hulp gevonden. Mijn therapeut zei ooit het is als een geamputeerde arm die komt nooit meer terug,maar ik leer je hoe je ermee kan omgaan en weer verder kunt leven op een manier dat jij je daar goed bij voelt. Ook staat erop die site hulp speciaal gericht op seksueel misbruik.
http://www.seksueelgeweld.nl/
sterkte.
http://www.seksueelgeweld.nl/
sterkte.
maandag 12 mei 2014 om 10:42
Moeilijk zeg
Ik vind je broertjes nu nog te jong om het te vertellen. Waarschijnlijk zullen hun vader en moeder het ontkennen en komen zij in een loyaliteitsconflict. Dit kan best veel invloed hebben op jullie (goede) band.
Aan de andere kant ben ik er ook voor om niet te liegen. Dus is het zoeken naar een middenweg. Een weg waarbij jij jezelf niet verloochend en hun toch, op dit moment, niet alles hoeft te vertellen.
Ik vind het trouwens ongelooflijk dat jij alsof er nooit iets is gebeurd. Heb jij goede professionele hulp? Kun je met hem/haar overleggen wat wijsheid is?
Ik vind je broertjes nu nog te jong om het te vertellen. Waarschijnlijk zullen hun vader en moeder het ontkennen en komen zij in een loyaliteitsconflict. Dit kan best veel invloed hebben op jullie (goede) band.
Aan de andere kant ben ik er ook voor om niet te liegen. Dus is het zoeken naar een middenweg. Een weg waarbij jij jezelf niet verloochend en hun toch, op dit moment, niet alles hoeft te vertellen.
Ik vind het trouwens ongelooflijk dat jij alsof er nooit iets is gebeurd. Heb jij goede professionele hulp? Kun je met hem/haar overleggen wat wijsheid is?
maandag 12 mei 2014 om 10:43
De rechter heeft je stiefvader wel veroordeelt voor seksueel misbruik? Hoe zag jouw moeder dit? Ik bedoel geloofde ze jou toen wel of vond ze dat de rechter slecht had geoordeeld?
En idd hoe verklaarde je stiefpa zijn enkelband? TO, veel sterkte en ik zou even wachten met het vertellen aan je stiefbroertjes.
En idd hoe verklaarde je stiefpa zijn enkelband? TO, veel sterkte en ik zou even wachten met het vertellen aan je stiefbroertjes.
maandag 12 mei 2014 om 11:01
Ik zou het je broertjes nog niet vertellen. Die raak je anders ook nog kwijt. Grote kans dat ee ouders ontkennen, en je broers kunnen dan uit overlevingsdrang niet anders dan voor hun ouders kiezen.
Als ze volwassen zijn, kun je het altijd nog vertellen.
Vind iemand anders om hier over te praten. Iemand waarvan je zeker weet, dat die open staat voor je verhaal en je gelooft.
Als ze volwassen zijn, kun je het altijd nog vertellen.
Vind iemand anders om hier over te praten. Iemand waarvan je zeker weet, dat die open staat voor je verhaal en je gelooft.
maandag 12 mei 2014 om 11:02
Als je het niet wilt vertellen kun je ook kiezen voor een halve waarheid, zonder te liegen.
Gewoon; ik vind jouw vader niet aardig en daar heb ik mijn redenen voor.
Hij is 18. De kans is groot dat hij zijn eigen (en de juiste) conclusie trekt. Voor die van 13 is het voldoende.
Maar goeie genade, wat heb jij veel meegemaakt. Sommige mensen treffen gewoon echt alle ellende op een stokje. Ik wens je voor de rest van je leven alle goeds toe, dat heb je wel verdiend.
Gewoon; ik vind jouw vader niet aardig en daar heb ik mijn redenen voor.
Hij is 18. De kans is groot dat hij zijn eigen (en de juiste) conclusie trekt. Voor die van 13 is het voldoende.
Maar goeie genade, wat heb jij veel meegemaakt. Sommige mensen treffen gewoon echt alle ellende op een stokje. Ik wens je voor de rest van je leven alle goeds toe, dat heb je wel verdiend.
maandag 12 mei 2014 om 11:16
Zolang het jouw broertjes goed gaat zou ik eerlijk gezegd er niet teveel over zeggen. Vertel dat jullie problemen hadden en dat je daarom niet meer thuis kon blijven wonen. Misschien komt het misbruik nog wel ter sprake, later, als ze volwassen mannen zijn.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 12 mei 2014 om 11:21
Jeetje meid, wat een verhaal .
Ik zou het ze niet vertellen. Ze zijn denk ik nog iets te jong.
Het is vreselijk wat die man je heeft aangedaan.. Maar jongens van die leeftijd identificeren zich nog ontzettend met hun vader. Ik denk dat het je broertjes veel leed zou berokkenen om dit op 18 jarige leeftijd te horen. En dan heeft die man nóg meer ellende geproduceerd (even om duidelijk te zijn, jij bent daar niet de veroorzaker van!).
Ik zou het de oudste vertellen als hij een jaar of 23 is. Misschien kun je hem daarmee ook tevreden houden? Vertellen dat je het hem na zijn 23e verjaardag zult vertellen?
Heel veel sterkte meid. Ik hoop dat je toekomst er rooskleurig uit ziet!
Ik zou het ze niet vertellen. Ze zijn denk ik nog iets te jong.
Het is vreselijk wat die man je heeft aangedaan.. Maar jongens van die leeftijd identificeren zich nog ontzettend met hun vader. Ik denk dat het je broertjes veel leed zou berokkenen om dit op 18 jarige leeftijd te horen. En dan heeft die man nóg meer ellende geproduceerd (even om duidelijk te zijn, jij bent daar niet de veroorzaker van!).
Ik zou het de oudste vertellen als hij een jaar of 23 is. Misschien kun je hem daarmee ook tevreden houden? Vertellen dat je het hem na zijn 23e verjaardag zult vertellen?
Heel veel sterkte meid. Ik hoop dat je toekomst er rooskleurig uit ziet!
maandag 12 mei 2014 om 11:29
Ik zou het in elk geval zeker niet stilhouden als één van de twee ooit een dochter krijgt. Verder zou ik me eerst op de vlakte houden, zeggen dat het niet klikte tussen hun vader en jou, eventuel dat je niet op details in wilt gaan, maar dat legt natuurlijk al een zekere druk.
Ik weet niet of ik op deze voorwaarden nog met m'n moeder om had kunnen gaan, trouwens. En ik vind het knap dat je deze man nog onder ogen kunt komen. Sterkte!
Ik weet niet of ik op deze voorwaarden nog met m'n moeder om had kunnen gaan, trouwens. En ik vind het knap dat je deze man nog onder ogen kunt komen. Sterkte!
Later is nu
maandag 12 mei 2014 om 19:01
Je kunt de waarheid vertellen. Dat jij niet langer in een huis met je stiefvader kon wonen omdat je je er uitertst onprettig voelde als hij in de buurt was.
Pas later, als allebei de kinderen uit huis zijn en ze vragen er om zou je de volledige waarheid vertellen. Maar je hoeft nu dus niet te liegen.
Ikzelf zou het trouwens van de daken schreeuwen. Maar dat ben ik en dat hoef jij niet te doen.
Pas later, als allebei de kinderen uit huis zijn en ze vragen er om zou je de volledige waarheid vertellen. Maar je hoeft nu dus niet te liegen.
Ikzelf zou het trouwens van de daken schreeuwen. Maar dat ben ik en dat hoef jij niet te doen.
maandag 12 mei 2014 om 19:14
Je kunt de oudste toch vertellen dat er veel conflicten waren tussen jouw en stiefpa en dat je daarom uit huis bent gegaan?Maar wees wel eerlijk als hij meer details wil, hij is 18, dus hij moet het aankunnen .
Je halfbroertje van 13 vraagt nu niks en die zou ik zeker tot 18 jaar niks vertellen als hij er zelf niet naar vraagt.
Sterkte hoor, heftig verhaal.
Heel lief dat je er wilt zijn voor je halfbroertjes!
Je halfbroertje van 13 vraagt nu niks en die zou ik zeker tot 18 jaar niks vertellen als hij er zelf niet naar vraagt.
Sterkte hoor, heftig verhaal.
Heel lief dat je er wilt zijn voor je halfbroertjes!
maandag 12 mei 2014 om 20:01
Ik weet niet echt een advies maar vind het heel mooi dat je ondanks alles een goede band met je broertjes hebt.
Dat is heel bijzonder, aangezien je al min of meer weg was toen zij nog maar net naar school gingen.
Mijn eerste ingeving is, als je het wilt vertellen, op t moment dat ze beiden 18 (en 18+ zijn).
Dat is heel bijzonder, aangezien je al min of meer weg was toen zij nog maar net naar school gingen.
Mijn eerste ingeving is, als je het wilt vertellen, op t moment dat ze beiden 18 (en 18+ zijn).
maandag 12 mei 2014 om 23:28
maandag 12 mei 2014 om 23:42
Waarom wil je er voor je broertjes zijn? Ik bedoel, ben je bang dat ze te lijden hebben onder de thuissituatie? Of bedoel je dat je graag goed contact met hen hebt willen houden al deze tijd?
Zijn zij erbij gebaat - ook later, als zij ouder zijn - om niets te weten?
Ben jij erbij gebaat dat zij niets weten?
Zijn zij erbij gebaat - ook later, als zij ouder zijn - om niets te weten?
Ben jij erbij gebaat dat zij niets weten?
