Psyche
alle pijlers
Littekens door zelfbeschadiging
dinsdag 3 juli 2012 om 23:26
Hoi allemaal,
In de Viva van deze week stond in de rubriek "anybody" en vrouw die littekens had door zelfbeschadiging. Het was niet heel erg zichtbaar op de foto.
Ik heb zelf ook littekens op mijn boven en onderarm, helaas.
Ik heb dit altijd verborgen voor mensen maar dit wil ik niet mijn hele leven blijven doen, maar ik vind het behoorlijk eng om korte mouwen te dragen. Ik ben bang voor blikken en reacties van anderen. Het is namelijk meteen te zien waar het vandaan komt.
Niet alle littekens zijn "wit", sommige zijn nog roze van kleur.
Ik ben benieuwd wat jullie zouden denken als jullie iemand met zulke littekens zouden zien op het terras bijvoorbeeld?
Liefs
In de Viva van deze week stond in de rubriek "anybody" en vrouw die littekens had door zelfbeschadiging. Het was niet heel erg zichtbaar op de foto.
Ik heb zelf ook littekens op mijn boven en onderarm, helaas.
Ik heb dit altijd verborgen voor mensen maar dit wil ik niet mijn hele leven blijven doen, maar ik vind het behoorlijk eng om korte mouwen te dragen. Ik ben bang voor blikken en reacties van anderen. Het is namelijk meteen te zien waar het vandaan komt.
Niet alle littekens zijn "wit", sommige zijn nog roze van kleur.
Ik ben benieuwd wat jullie zouden denken als jullie iemand met zulke littekens zouden zien op het terras bijvoorbeeld?
Liefs
woensdag 4 juli 2012 om 10:00
Ik heb er ook, op mijn armen oude, op mijn benen verse. En idd, in je armen snijdt lekkerder, maar armen zijn zoveel zichtbaarder. Ik doe gewoon shirtjes aan en hempjes, een korte broek kan, tot de knie.
Zwemmen doe ik niet, dat durf ik niet, ik zeg meestal dat ik bang ben van water.
En het is idd een coping mechanisme, meestal wordt het gelijk aan borderline gekoppelt, maar dat heb ik niet. En staren dat keb ik, mestal vragen mensen of ik een kat heb en dan blijven ze maar staren. Vreselijk.
Zwemmen doe ik niet, dat durf ik niet, ik zeg meestal dat ik bang ben van water.
En het is idd een coping mechanisme, meestal wordt het gelijk aan borderline gekoppelt, maar dat heb ik niet. En staren dat keb ik, mestal vragen mensen of ik een kat heb en dan blijven ze maar staren. Vreselijk.
woensdag 4 juli 2012 om 10:22
Alleen is drank en dergelijke een middel waar je echt ook verslaafd aan raakt.
Zelfbeschadiging is een overlevingsmechanisme.
Het lijkt op verslaving omdat het zo goed werkt. De spanning loopt op, je raakt gedissocieerd oid en dit is het enige wat je kent en zo goed werkt om, om te gaan met deze gevoelens. Waardoor je het steeds meer nodig hebt ook.
Als je het niet doet plof je uit elkaar.
Het werkt ongeveer hetzelfde maar er zit wel een verschil in. Er is onderzoek naar gedaan en het schijnt dus ook geen stofjes vrij te maken die je beter voelen.
Als ik mezelf niet zou hebben beschadigd, die uitweg niet had gevonden had ik dit stuk niet meer kunnen typen. Had het heel anders met me afgelopen. Hoe? geen idee. Misschien was ik er letterlijk niet meer geweest misschien ergens opgesloten en volledig van de wereld.
Inderdaad is het een kenmerk van borderline, maar niet elke borderliner beschadigd zichzelf net als dat niet elke zelfbeschadiger borderline heeft.
Ik heb veel etiketjes, maar die niet..
Zelfbeschadiging is een overlevingsmechanisme.
Het lijkt op verslaving omdat het zo goed werkt. De spanning loopt op, je raakt gedissocieerd oid en dit is het enige wat je kent en zo goed werkt om, om te gaan met deze gevoelens. Waardoor je het steeds meer nodig hebt ook.
Als je het niet doet plof je uit elkaar.
Het werkt ongeveer hetzelfde maar er zit wel een verschil in. Er is onderzoek naar gedaan en het schijnt dus ook geen stofjes vrij te maken die je beter voelen.
Als ik mezelf niet zou hebben beschadigd, die uitweg niet had gevonden had ik dit stuk niet meer kunnen typen. Had het heel anders met me afgelopen. Hoe? geen idee. Misschien was ik er letterlijk niet meer geweest misschien ergens opgesloten en volledig van de wereld.
Inderdaad is het een kenmerk van borderline, maar niet elke borderliner beschadigd zichzelf net als dat niet elke zelfbeschadiger borderline heeft.
Ik heb veel etiketjes, maar die niet..
woensdag 4 juli 2012 om 10:30
Herkenning, als ik dit ook niet als overlevings mechanisme had gevonden, weet ik ook niet waar ik zou zijn beland. Misschienhad ik er veel erger aan toegeweest als nu. Ik ken het gevoel, het wel moeten doen anders word je gek of plof je idd uit elkaar.
Het is niet simpel en zelfs de hulpverlening lang geleden toen ik er pas mee begon wist zich er geen raad mee.
Het is niet simpel en zelfs de hulpverlening lang geleden toen ik er pas mee begon wist zich er geen raad mee.
woensdag 4 juli 2012 om 11:12
quote:tjongetjonge schreef op 04 juli 2012 @ 10:22:
Alleen is drank en dergelijke een middel waar je echt ook verslaafd aan raakt.
Zelfbeschadiging is een overlevingsmechanisme.
Het lijkt op verslaving omdat het zo goed werkt. De spanning loopt op, je raakt gedissocieerd oid en dit is het enige wat je kent en zo goed werkt om, om te gaan met deze gevoelens. Waardoor je het steeds meer nodig hebt ook.
Als je het niet doet plof je uit elkaar.
Het werkt ongeveer hetzelfde maar er zit wel een verschil in. Er is onderzoek naar gedaan en het schijnt dus ook geen stofjes vrij te maken die je beter voelen.
Als ik mezelf niet zou hebben beschadigd, die uitweg niet had gevonden had ik dit stuk niet meer kunnen typen. Had het heel anders met me afgelopen. Hoe? geen idee. Misschien was ik er letterlijk niet meer geweest misschien ergens opgesloten en volledig van de wereld.
Inderdaad is het een kenmerk van borderline, maar niet elke borderliner beschadigd zichzelf net als dat niet elke zelfbeschadiger borderline heeft.
Ik heb veel etiketjes, maar die niet..
Goed dat je dit gewoon deelt met ons allemaal!
Je hebt helemaal gelijk over de verschillen. De vrouw die het mij uitlegde destijds wilde zelfbeschadiging eerst even uit een bepaalde hoek halen en breder plaatsen. Juist even weg van de labeltjes... Als je er, zoals ik destijds, weinig van weet, is dat handig om er beter over te kunnen praten/nadenken/e.d..
Alleen is drank en dergelijke een middel waar je echt ook verslaafd aan raakt.
Zelfbeschadiging is een overlevingsmechanisme.
Het lijkt op verslaving omdat het zo goed werkt. De spanning loopt op, je raakt gedissocieerd oid en dit is het enige wat je kent en zo goed werkt om, om te gaan met deze gevoelens. Waardoor je het steeds meer nodig hebt ook.
Als je het niet doet plof je uit elkaar.
Het werkt ongeveer hetzelfde maar er zit wel een verschil in. Er is onderzoek naar gedaan en het schijnt dus ook geen stofjes vrij te maken die je beter voelen.
Als ik mezelf niet zou hebben beschadigd, die uitweg niet had gevonden had ik dit stuk niet meer kunnen typen. Had het heel anders met me afgelopen. Hoe? geen idee. Misschien was ik er letterlijk niet meer geweest misschien ergens opgesloten en volledig van de wereld.
Inderdaad is het een kenmerk van borderline, maar niet elke borderliner beschadigd zichzelf net als dat niet elke zelfbeschadiger borderline heeft.
Ik heb veel etiketjes, maar die niet..
Goed dat je dit gewoon deelt met ons allemaal!
Je hebt helemaal gelijk over de verschillen. De vrouw die het mij uitlegde destijds wilde zelfbeschadiging eerst even uit een bepaalde hoek halen en breder plaatsen. Juist even weg van de labeltjes... Als je er, zoals ik destijds, weinig van weet, is dat handig om er beter over te kunnen praten/nadenken/e.d..
anoniem_154619 wijzigde dit bericht op 04-07-2012 11:13
Reden: 'Juist even weg van de labeltjes...'
Reden: 'Juist even weg van de labeltjes...'
% gewijzigd
woensdag 4 juli 2012 om 11:47
Goed dat je eerlijk bent geweest en fijn dat je zo'n fijne reactie hebt gekregen! Het lijkt me echt rot om het gevoel te hebben dat je altijd helemaal bedekt moet zijn, zo benauwend. Dus het lijkt me zeker de moeite waard om je er in stapjes een beetje overheen te zetten. Wel denk ik dat het goed is om je bewust te blijven van het effect dat het op mensen kan hebben, bij nieuwe belangrijke ontmoetingen en sollicitaties bijvoorbeeld.
Over de waarom discussie:
http://tma.socsci.uva.nl/19_2/goldstein.pdf
Dit is een antropologisch artikel van 7 pagina's dat ik zelf heel verhelderend en vernieuwend vond.
Over de waarom discussie:
http://tma.socsci.uva.nl/19_2/goldstein.pdf
Dit is een antropologisch artikel van 7 pagina's dat ik zelf heel verhelderend en vernieuwend vond.
vrijdag 6 juli 2012 om 23:53
@Sabbaticalmeds
Jezus, jij bent kritischXD. Als je het zelf niet doet kan je ook niet begrijpen waarom mensen het doen, (No offense) dat zal iedereen hebben, okay je hebt van die aandachttrekkers die het alleen doen voor medelijden ofzo. Maar sommige mensen zien op het moment zelf geen andere uitweg, het wordt allemaal even te veel en impulsief gedrag zorgt dat ze gaan snijden. Even is de pijn weg en voelen ze zich goed of voelen ze gewoon even niets. Erna hebben ze pas spijt, want met littekens lopen is behoorlijk kut. En hardlopen zoals je zei zal waarschijnlijk veel te lang duren, op het moment zelf moet het eruit, niet na een halfuur rennen.
Jezus, jij bent kritischXD. Als je het zelf niet doet kan je ook niet begrijpen waarom mensen het doen, (No offense) dat zal iedereen hebben, okay je hebt van die aandachttrekkers die het alleen doen voor medelijden ofzo. Maar sommige mensen zien op het moment zelf geen andere uitweg, het wordt allemaal even te veel en impulsief gedrag zorgt dat ze gaan snijden. Even is de pijn weg en voelen ze zich goed of voelen ze gewoon even niets. Erna hebben ze pas spijt, want met littekens lopen is behoorlijk kut. En hardlopen zoals je zei zal waarschijnlijk veel te lang duren, op het moment zelf moet het eruit, niet na een halfuur rennen.
zaterdag 7 juli 2012 om 00:16
@Sabbaticalmeds
Tuurlijk zijn er andere uitwegen, ook voor zelfmoord, drugsverslavingen, maar je zal er zelf vanaf moeten komen. Zelf moet je de discipline krijgen en denken, NEE ik doe het niet. En de mensen die snijden zijn daar op het moment zelf nog niet klaar voor. Als je dat lukt is het ook niet meer nodig om te snijden, of andere dramatische dingen. Toch?
Tuurlijk zijn er andere uitwegen, ook voor zelfmoord, drugsverslavingen, maar je zal er zelf vanaf moeten komen. Zelf moet je de discipline krijgen en denken, NEE ik doe het niet. En de mensen die snijden zijn daar op het moment zelf nog niet klaar voor. Als je dat lukt is het ook niet meer nodig om te snijden, of andere dramatische dingen. Toch?
zaterdag 7 juli 2012 om 00:17
@Sabbaticalmeds
En snijders die het voor medelijden doen vind ik verschrikkelijk, het is sowieso niet goed, maar die wat het voor medelijden doen hebben er nog een ander psychisch probleem bijXD
Dan bedoel ik de echt aandachttrekkers die met verse wonden met korte mouwen lopen, zodat iedereen het ziet. En dan gaat het niet over de mensen die het al 10 jaar niet meer doen en weer zonder geheimen hun leven willen leiden.
En snijders die het voor medelijden doen vind ik verschrikkelijk, het is sowieso niet goed, maar die wat het voor medelijden doen hebben er nog een ander psychisch probleem bijXD
Dan bedoel ik de echt aandachttrekkers die met verse wonden met korte mouwen lopen, zodat iedereen het ziet. En dan gaat het niet over de mensen die het al 10 jaar niet meer doen en weer zonder geheimen hun leven willen leiden.
maandag 16 juli 2012 om 15:27
TO: Ik ben benieuwd of je nu vaker met lange mouwen de deur uit bent gegaan en of het je bevalt? Ik hoop het wel, het voelde voor mij namelijk heel bevrijdend om me niet elke keer te 'verstoppen'.
Ik draag (inmiddels) zelf gewoon korte mouwen, shirtjes etc.Ik heb zowel littekens op mijn armen als op m'n benen, maar ik heb het geluk dat ze wel redelijk 'mooi' genezen zijn. Ook heb ik een wat donkerdere huid dus valt het minder op naar mijn idee. In het begin droeg ik ook altijd lange mouwen ookal was het 30+ graden buiten. Maar op een gegeven moment was ik het gewoon zat en ben ik korte mouwen gaan dragen. Ook ik dans veel en intensief en het was een verademing om niet altijd te stikken van de hitte in die lange mouwen
Heb ook een aantal jaren gesneden, in de 2e of 3e klas van de middelbare school begonnen geloof ik. De vraag van mensen waarom je eraan begint, of waarom in je armen omdat dit zo goed zichtbaar is? Tsja, op die leeftijd overzag ik echt nog niet de consequenties hiervan, en ik moest op dát moment een manier hebben om om te gaan met mijn pijn. Daarnaast sneden inderdaad mijn armen veel 'lekkerder' om het maar even zo te zeggen. Het verwijt dat dit alleen maar om aandacht zou gaan gaat bij mij niet op. Bij mij weet alleen mijn beste vriendin het en verder heb ik het nooit aan iemand verteld. Als mensen ernaar vragen, wat eigenlijk niet heel vaak gebeurd, praat ik eroverheen. Bij een sollicitatie oid draag ik meestal toch een net jasje ofzo, dus met lange mouwen.
Ik heb er inmiddels wel prima mee leren leven en geaccepteerd dat dit nu eenmaal bij mij hoort.
Ik draag (inmiddels) zelf gewoon korte mouwen, shirtjes etc.Ik heb zowel littekens op mijn armen als op m'n benen, maar ik heb het geluk dat ze wel redelijk 'mooi' genezen zijn. Ook heb ik een wat donkerdere huid dus valt het minder op naar mijn idee. In het begin droeg ik ook altijd lange mouwen ookal was het 30+ graden buiten. Maar op een gegeven moment was ik het gewoon zat en ben ik korte mouwen gaan dragen. Ook ik dans veel en intensief en het was een verademing om niet altijd te stikken van de hitte in die lange mouwen
Heb ook een aantal jaren gesneden, in de 2e of 3e klas van de middelbare school begonnen geloof ik. De vraag van mensen waarom je eraan begint, of waarom in je armen omdat dit zo goed zichtbaar is? Tsja, op die leeftijd overzag ik echt nog niet de consequenties hiervan, en ik moest op dát moment een manier hebben om om te gaan met mijn pijn. Daarnaast sneden inderdaad mijn armen veel 'lekkerder' om het maar even zo te zeggen. Het verwijt dat dit alleen maar om aandacht zou gaan gaat bij mij niet op. Bij mij weet alleen mijn beste vriendin het en verder heb ik het nooit aan iemand verteld. Als mensen ernaar vragen, wat eigenlijk niet heel vaak gebeurd, praat ik eroverheen. Bij een sollicitatie oid draag ik meestal toch een net jasje ofzo, dus met lange mouwen.
Ik heb er inmiddels wel prima mee leren leven en geaccepteerd dat dit nu eenmaal bij mij hoort.
