Psyche
alle pijlers
losmaken van ouders
zaterdag 17 augustus 2013 om 17:47
Hoi,
ik heb nog nooit iets op een forum geschreven maar ik wil graag iets delen en misschien heeft er iemand tips?
Het gaat hierom. Ik ben 31 jaar en mijn relatie is net uit gegaan. Ik ga hierdoor een eigen huisje zoeken. Maar ik merk dat ik dat associeer met me losmaken van mijn ouders en dat ik dat nooit goed heb gedaan. Het voelt alsof ik me voor het eerst wil losmaken van mijn ouders om een eigen persoon te zijn.
Dit heeft mijn hele leven beinvloed en ook de relatie met mijn vriend. Ik voelde me altijd heel kinderachtig en het voelt alsof ik nooit mezelf heb kunnen zijn. Nooit mijn eigen leven heb kunnen beginnen.. Daardoor kan ik me ook niet goed open stellen.
Ik heb nagedacht waarom dit is en dat is omdat ik dan het gevoel heb dat ik hun verdriet doe en dat ik eigenlijk alle aandacht aan hun moet geven en me op hun (vooral mijn moeder) moet richten.
Ik voel me ook heel schuldig dan en denk dat ik ze dat verschuldigd ben. Het is ook zo dat volgens mij als je je losmaakt dat je dan ook je verleden een plaatsje moet geven of tenminste dat komt dan ook op. Dat er zoveel is gebeurd vroeger. Missschien moet ik dat eerst verwerken. Ik kom daar maar niet los van.
Ik heb wel gelezen dat een kind niet iemand eigendom is en ik begrijp dat cognitief wel maar mijn gevoel zit me in de weg. Ik wil nu graag een tweede kans om me bewust los te maken maar ik weet niet hoe.
Daar komt ook bij dat ik me ontzettend schaam dat ik al 31 ben en dat dat eigenlijk al lang gebeurt moet zijn?Ik durf dit niet met iemand te bespreken.
Wie heeft er tips?
Bedankt!
ik heb nog nooit iets op een forum geschreven maar ik wil graag iets delen en misschien heeft er iemand tips?
Het gaat hierom. Ik ben 31 jaar en mijn relatie is net uit gegaan. Ik ga hierdoor een eigen huisje zoeken. Maar ik merk dat ik dat associeer met me losmaken van mijn ouders en dat ik dat nooit goed heb gedaan. Het voelt alsof ik me voor het eerst wil losmaken van mijn ouders om een eigen persoon te zijn.
Dit heeft mijn hele leven beinvloed en ook de relatie met mijn vriend. Ik voelde me altijd heel kinderachtig en het voelt alsof ik nooit mezelf heb kunnen zijn. Nooit mijn eigen leven heb kunnen beginnen.. Daardoor kan ik me ook niet goed open stellen.
Ik heb nagedacht waarom dit is en dat is omdat ik dan het gevoel heb dat ik hun verdriet doe en dat ik eigenlijk alle aandacht aan hun moet geven en me op hun (vooral mijn moeder) moet richten.
Ik voel me ook heel schuldig dan en denk dat ik ze dat verschuldigd ben. Het is ook zo dat volgens mij als je je losmaakt dat je dan ook je verleden een plaatsje moet geven of tenminste dat komt dan ook op. Dat er zoveel is gebeurd vroeger. Missschien moet ik dat eerst verwerken. Ik kom daar maar niet los van.
Ik heb wel gelezen dat een kind niet iemand eigendom is en ik begrijp dat cognitief wel maar mijn gevoel zit me in de weg. Ik wil nu graag een tweede kans om me bewust los te maken maar ik weet niet hoe.
Daar komt ook bij dat ik me ontzettend schaam dat ik al 31 ben en dat dat eigenlijk al lang gebeurt moet zijn?Ik durf dit niet met iemand te bespreken.
Wie heeft er tips?
Bedankt!
zaterdag 17 augustus 2013 om 18:42
zaterdag 17 augustus 2013 om 18:46
Ik heb hier ook last van...vind het heel moeilijk om de juiste balans te vinden..dus alle tips zijn welkom. Heb wel een goede band met mijn ouders, maar ervaar het ook alsof ik mezelf niet goed kan ontplooien.in mijn achterhoofd hou ik er toch teveel rekening mee. Hoe het met hun gaat beïnvloed mij als persoon teveel vind ik zelf...maar wat en hoe is de juiste balans..is echt een issue
zaterdag 17 augustus 2013 om 19:30
zaterdag 17 augustus 2013 om 21:13
zondag 18 augustus 2013 om 11:07
Bij mij is het "vanzelf" gegaan, toen ik lekker in mijn vel kwam te zitten en blij was met de keuzes die ik maakte, op gebied van studie, werk, partner, wonen etc.
Maar heb me dat tot mijn 27e/28e ofzo ook vaak afgevraagd. En vooral verwonderd waarom ik bijv. vaak mijn ouders om hun mening vroeg en die ook belangrijker vond dan de mening van ex-partners.
Maar heb me dat tot mijn 27e/28e ofzo ook vaak afgevraagd. En vooral verwonderd waarom ik bijv. vaak mijn ouders om hun mening vroeg en die ook belangrijker vond dan de mening van ex-partners.
zondag 18 augustus 2013 om 11:22
Hier een ervaringsdeskundige
Op mijn 21e zei een psych tegen me dat ik een individatie/separatie probleem had. Dat ik me niet had losgemaakt van ouders. Ik zag dat toen niet in, was het niet met hem eens en zelfs een beetje boos; hoe kon hij dat zeggen want ik heb de geweldigste ouders van de wereld!!
De problemen bleven (daar wijd ik niet over uit) maar op mijn 23e kwam ik bij een andere psych en tijdens deze therapie, die overigens 3 jaar lang elke week duurde, vielen mijn ouders wel vanhun voetstuk in mijn ogen . Ik leerde er anders naar te kijken en het besef dat ik los moest komen kwam toen pas vanuit mij zelf.
Ik ben op mijn 25e met een WO-studie begonnen (had na Vwo niets meer afgemaakt -1 van de redenen van mijn 'loser'-gevoel)
Met die studie waren ze het niet erg eens; ze zagen liever iets praktischers.
Toch doorgezet, op mezelf gaan wonen en gaan studeren. Mijn moeder heeft er nu 3 jaar later nog moeite mee dat mijn studie prio 1 is en niet familie. Tegelijk ziet ze dat het goed met me gaat. Inmiddels ben ik weer verhuisd, samen met verloofde in een mooi koophuis vlak bij de universiteit. Mijn leven opbouwen ging in stapjes, maar alles bij elkaar heb ik in 3 jaar alles omgegooid op een constructieve manier; de enige die mijn ouders had kunnen laten inzien dat ik moest doen wat ik zelf wilde om gelukkig te worden.
Ze accepteren het en het contact is veel minder maar redelijk goed. Het is wennen om ze niet voor elk wissewasje te bellen; maar daar heb ik nu nieuwe vrienden voor.
Ik heb nu een week vakantie na mijn scriptie afronding en begin volgende week met mijn master. Ik zit me vooral erg schuldig te voelen dat ik niets met mn moeder heb afgesproken; zij heeft toevallig ook vakantie. Toch is dat niet mijn probleem maar het hare; ik onderdruk het schuldgevoel en hoop dat dat ooit over gaat. Maar eerlijk gezegd, het gaat pas over als ik weer vlak bij ze woon denk ik. En dat is nu nét wat ik niet meer wil; ik voel me als een vis in het water in de stad, terwijl het dorpje aallang niet meer als thuis voelt.
Dus TO: lange adem, veel standvastigheid dus jouw 1e prio is nu je eigen doelen stellen, concreet maken, en erop af gaan. Zelf.
O ja een gesprek kan helpen. Misschien hebben ze meer begrip dan jij durft te hopen. Ik werd door psych geholpen deze gesprekken op een goede manier aan te gaan, om me gezond en stukje bij beetje los te maken (met behoud van goede band) ipv het op te laten lopen tot ik me los had moeten scheuren met alle schade aan de relatie vandien.
Hoop dat je wat hebt aan dit lange verhaal
Op mijn 21e zei een psych tegen me dat ik een individatie/separatie probleem had. Dat ik me niet had losgemaakt van ouders. Ik zag dat toen niet in, was het niet met hem eens en zelfs een beetje boos; hoe kon hij dat zeggen want ik heb de geweldigste ouders van de wereld!!
De problemen bleven (daar wijd ik niet over uit) maar op mijn 23e kwam ik bij een andere psych en tijdens deze therapie, die overigens 3 jaar lang elke week duurde, vielen mijn ouders wel vanhun voetstuk in mijn ogen . Ik leerde er anders naar te kijken en het besef dat ik los moest komen kwam toen pas vanuit mij zelf.
Ik ben op mijn 25e met een WO-studie begonnen (had na Vwo niets meer afgemaakt -1 van de redenen van mijn 'loser'-gevoel)
Met die studie waren ze het niet erg eens; ze zagen liever iets praktischers.
Toch doorgezet, op mezelf gaan wonen en gaan studeren. Mijn moeder heeft er nu 3 jaar later nog moeite mee dat mijn studie prio 1 is en niet familie. Tegelijk ziet ze dat het goed met me gaat. Inmiddels ben ik weer verhuisd, samen met verloofde in een mooi koophuis vlak bij de universiteit. Mijn leven opbouwen ging in stapjes, maar alles bij elkaar heb ik in 3 jaar alles omgegooid op een constructieve manier; de enige die mijn ouders had kunnen laten inzien dat ik moest doen wat ik zelf wilde om gelukkig te worden.
Ze accepteren het en het contact is veel minder maar redelijk goed. Het is wennen om ze niet voor elk wissewasje te bellen; maar daar heb ik nu nieuwe vrienden voor.
Ik heb nu een week vakantie na mijn scriptie afronding en begin volgende week met mijn master. Ik zit me vooral erg schuldig te voelen dat ik niets met mn moeder heb afgesproken; zij heeft toevallig ook vakantie. Toch is dat niet mijn probleem maar het hare; ik onderdruk het schuldgevoel en hoop dat dat ooit over gaat. Maar eerlijk gezegd, het gaat pas over als ik weer vlak bij ze woon denk ik. En dat is nu nét wat ik niet meer wil; ik voel me als een vis in het water in de stad, terwijl het dorpje aallang niet meer als thuis voelt.
Dus TO: lange adem, veel standvastigheid dus jouw 1e prio is nu je eigen doelen stellen, concreet maken, en erop af gaan. Zelf.
O ja een gesprek kan helpen. Misschien hebben ze meer begrip dan jij durft te hopen. Ik werd door psych geholpen deze gesprekken op een goede manier aan te gaan, om me gezond en stukje bij beetje los te maken (met behoud van goede band) ipv het op te laten lopen tot ik me los had moeten scheuren met alle schade aan de relatie vandien.
Hoop dat je wat hebt aan dit lange verhaal
Because it says so in the book!
zondag 18 augustus 2013 om 14:17
Bedankt iedereen voor alle reacties! Wat fijn dat ik nu het gevoel heb dat ik de enige ben en dat het niet abnormaal is om dit nog op mijn leeftijd door te maken.
@hermionegranger: dank je voor je reactie, ik lees dat je moeder niet voor elk wissewasje om hulp vraagt, wat goed zeg! Je schrijft ook dat je je schuldig voelt dat je niet met je moeder afspreekt maar dat dat haar probleem is, ik zou ook graag zo willen kunnen denken. Grappig dat je ook verhuisd bent. Ik ben zelf verhuisd naar de andere kant van het land maar toch voel ik nog een touwtje vastzitten dat ik maar niet kan doorknippen. Heb het zelf vaak voorgesteld:)
Ik wil graag nog even wat van mijn hart..
Mijn relatie is net uitgegaan omdat de verhoudingen scheef waren. Ik klampte me aan hem vast en voelde me vaak een klein kind..en hij nam alle verantwoordelijkheid over. Dat komt denk ik ook omdat ik niet mezelf kon zijn. Ik kon me niet openstellen omdat ik me niet een eigen persoontje voel. Dat ik niet mijn eigen weg in kan. Nu ben ik dus op zoek naar een kamer en komen de open wonden van het losmaken van mijn ouders weer terug. Ik denk dat hij dat ook wel doorhad. Soms denk ik dat ik hele levensfasen heb overgelagen. Het idee van ineens wakker worden en beseffen dat ik al 31 ben en eigenlijk nooit de fase heb doorlopen van vrienden maken een eigen woning hebben (terwijl ik wel jaren op mezelf heb gewoond.)Mijn moeder was mijn beste vriendin en ik ging altijd met haar op reis. Ze regelde alles voor mij, een huisje etc. Ik voel me jong maar tegelijkertijd ook oud. En ik zou aan kinderen moeten beginnen op mijn leeftijd. Dit maakt me zo in de war. Het lijkt ook wel dat ik me niet kan losmaken omdat het teveel verdriet doet. Want volgens mij betekent loslaten ook de pijn en het verdriet zien dat er is gebeurt in mijn jeugd en dat is zo moeilijk.Soms heb ik het gevoel alsof me dat niet gaat lukken. En alsof de gevoelens van schuld en alsof ik eigendom ben van mijn ouders niet weggaat, ik heb geen idee hoe ik dat kan veranderen.Misschien is naar een therapeut gaan wel geen slecht idee.. Zo nu heb ik even mijn hart gelucht, dat is fijn..
Bedankt iedereen!
Groetjes
@hermionegranger: dank je voor je reactie, ik lees dat je moeder niet voor elk wissewasje om hulp vraagt, wat goed zeg! Je schrijft ook dat je je schuldig voelt dat je niet met je moeder afspreekt maar dat dat haar probleem is, ik zou ook graag zo willen kunnen denken. Grappig dat je ook verhuisd bent. Ik ben zelf verhuisd naar de andere kant van het land maar toch voel ik nog een touwtje vastzitten dat ik maar niet kan doorknippen. Heb het zelf vaak voorgesteld:)
Ik wil graag nog even wat van mijn hart..
Mijn relatie is net uitgegaan omdat de verhoudingen scheef waren. Ik klampte me aan hem vast en voelde me vaak een klein kind..en hij nam alle verantwoordelijkheid over. Dat komt denk ik ook omdat ik niet mezelf kon zijn. Ik kon me niet openstellen omdat ik me niet een eigen persoontje voel. Dat ik niet mijn eigen weg in kan. Nu ben ik dus op zoek naar een kamer en komen de open wonden van het losmaken van mijn ouders weer terug. Ik denk dat hij dat ook wel doorhad. Soms denk ik dat ik hele levensfasen heb overgelagen. Het idee van ineens wakker worden en beseffen dat ik al 31 ben en eigenlijk nooit de fase heb doorlopen van vrienden maken een eigen woning hebben (terwijl ik wel jaren op mezelf heb gewoond.)Mijn moeder was mijn beste vriendin en ik ging altijd met haar op reis. Ze regelde alles voor mij, een huisje etc. Ik voel me jong maar tegelijkertijd ook oud. En ik zou aan kinderen moeten beginnen op mijn leeftijd. Dit maakt me zo in de war. Het lijkt ook wel dat ik me niet kan losmaken omdat het teveel verdriet doet. Want volgens mij betekent loslaten ook de pijn en het verdriet zien dat er is gebeurt in mijn jeugd en dat is zo moeilijk.Soms heb ik het gevoel alsof me dat niet gaat lukken. En alsof de gevoelens van schuld en alsof ik eigendom ben van mijn ouders niet weggaat, ik heb geen idee hoe ik dat kan veranderen.Misschien is naar een therapeut gaan wel geen slecht idee.. Zo nu heb ik even mijn hart gelucht, dat is fijn..
Bedankt iedereen!
Groetjes
zondag 18 augustus 2013 om 14:31
Probeer je eens in je ouders te verplaatsen, zij zullen beslist willen dat jij je losmaakt. Geen enkele ouder wil dat gevoel van eigendom voor zijn of haar kind hebben. Als dat wel zo is dan is er iets niet goed met je ouders.
En wat maakt het uit dat je 31 bent dit is jouw unieke leven waar de dingen gaan zoals ze gaan. Je moet niks.
En wat maakt het uit dat je 31 bent dit is jouw unieke leven waar de dingen gaan zoals ze gaan. Je moet niks.
zondag 18 augustus 2013 om 15:06
Laat inderdaad het moeten volgens bepaalde leeftijd ofzo los, je moet al helemaal geen kinderen (willen) op een bepaalde leeftijd!
@lilyrose, dat was transference focused psychotherapy na meerdere keren, zoals jij, niet tot de kern komen en problemen die maar verergerden. Ik heb toen duidelijk aangegeven dat ik echt wilde veranderen, en heb er zware intake sessies met harde afspraken over moeten doorstaan. Ze beginnen er niet zomaar aan (ivm kosten) dus je moet én erg diep zitten én ontzettend veel karakter tonen willen ze het überhaupt overwegen. Was gewoon bij ggz, maar ivm de kosten doen ze het amper.
Het heeft mij ontzettend geholpen met alles en ken mezelf nu echt.
TO dat je relatie uit is is nu echt heel klote en ik wil dat niet bagatelliseren maar waarschijnlijk ben je over een paar blij ermee als blijkt dat jij er erg door bent gegroeid en jezelf leren kennen en je eigen leven ingericht hebt. Maar daar moet je nu dus hard aan gaan werken.
Bij mij helpt het als ik probeer om door de ogen van mensen die mij nu leren kennen (of sinds ik 'mezelf ben') naar mezelf te kijken.
Zij zien een volwassen vrouw met heel veel verschillende kanten. Dat ben ik, ik verwijt mezelf niet meer wie ik echt wil zijn en ben. Ik verwijt mezelf ook niet meer dat ik een echte denker ben of hoogsensitief (voor de vivapolitie, ja officiële diagnose ggz psychiater) maar ik maak er mijn kracht van. Ik wil mezelf niet meer zien als de mislukte stuiterbal die ik tussen mn 17e en 24e was, want ik ben nu de Hermione die ik nu ben, en die vind ik neer dan oké. Sorry als iemand braakneigingen krijgt van bovenstaande, maar het voelt gewoon zo lekker om blij mezelf te zijn en met mn leven. Ook al is dat leven, en ben ik, totáál anders dan iemand uit mijn familie /omgeving had kunnen bedenken.
En ik ben er nu trots op ja, dat ik bovenstaande nu kan zeggen. Hetleuke is dan wel dat mmijn omgeving het me geloof ik wel gunt,de mensen die mijn zwarte periode meemaakten dan. De nieuwe mensen in mn leven weten niet beter of dat ik gewoon onafhankelijk, zelfverzekerd en goed in mijn vak ben. Maar het kostte me ook lang om hoe ik ben, hoe ik wíl zijn, en hoe ik overkom op mensen, te stroomlijnen. Gun jij jezelf ook die tijd, het is het dubbel en dwars waard en heeft geen zin om er nu boos over te zijn op je zelf.
Kijk vooruit; je hebt nu een 'schone lei' maak er gebruik van zou ik zeggen om jezelf nu eindelijk een góed 'op te bouwen'
@lilyrose, dat was transference focused psychotherapy na meerdere keren, zoals jij, niet tot de kern komen en problemen die maar verergerden. Ik heb toen duidelijk aangegeven dat ik echt wilde veranderen, en heb er zware intake sessies met harde afspraken over moeten doorstaan. Ze beginnen er niet zomaar aan (ivm kosten) dus je moet én erg diep zitten én ontzettend veel karakter tonen willen ze het überhaupt overwegen. Was gewoon bij ggz, maar ivm de kosten doen ze het amper.
Het heeft mij ontzettend geholpen met alles en ken mezelf nu echt.
TO dat je relatie uit is is nu echt heel klote en ik wil dat niet bagatelliseren maar waarschijnlijk ben je over een paar blij ermee als blijkt dat jij er erg door bent gegroeid en jezelf leren kennen en je eigen leven ingericht hebt. Maar daar moet je nu dus hard aan gaan werken.
Bij mij helpt het als ik probeer om door de ogen van mensen die mij nu leren kennen (of sinds ik 'mezelf ben') naar mezelf te kijken.
Zij zien een volwassen vrouw met heel veel verschillende kanten. Dat ben ik, ik verwijt mezelf niet meer wie ik echt wil zijn en ben. Ik verwijt mezelf ook niet meer dat ik een echte denker ben of hoogsensitief (voor de vivapolitie, ja officiële diagnose ggz psychiater) maar ik maak er mijn kracht van. Ik wil mezelf niet meer zien als de mislukte stuiterbal die ik tussen mn 17e en 24e was, want ik ben nu de Hermione die ik nu ben, en die vind ik neer dan oké. Sorry als iemand braakneigingen krijgt van bovenstaande, maar het voelt gewoon zo lekker om blij mezelf te zijn en met mn leven. Ook al is dat leven, en ben ik, totáál anders dan iemand uit mijn familie /omgeving had kunnen bedenken.
En ik ben er nu trots op ja, dat ik bovenstaande nu kan zeggen. Hetleuke is dan wel dat mmijn omgeving het me geloof ik wel gunt,de mensen die mijn zwarte periode meemaakten dan. De nieuwe mensen in mn leven weten niet beter of dat ik gewoon onafhankelijk, zelfverzekerd en goed in mijn vak ben. Maar het kostte me ook lang om hoe ik ben, hoe ik wíl zijn, en hoe ik overkom op mensen, te stroomlijnen. Gun jij jezelf ook die tijd, het is het dubbel en dwars waard en heeft geen zin om er nu boos over te zijn op je zelf.
Kijk vooruit; je hebt nu een 'schone lei' maak er gebruik van zou ik zeggen om jezelf nu eindelijk een góed 'op te bouwen'
Because it says so in the book!
woensdag 21 augustus 2013 om 09:03
ik las je verhaal. ik zelf en vriendinnen om me heen worstelen hier ook mee. psycholoog is inderdaad een goede oplossing; die kan helder voor je krijgen waar de knelpunten zitten zonder oordeel. de tijd is er helemaal voor jou.
Ik zelf ga op dit moment door hetzelfde ben een half jaar in therapie geweest. Even de dosis op me in laten werken in het dagelijks leven en nu begin ik straks met t staartje van de laatste sessies therapie. Ik voel me een rijker mens. Veel 'voller' van binnen. Laat mezelf meer toe. En dat maakt me juist rustiger, zekerder, minder op de buitenwereld gekeerd maar veel meer op mezelf en mijn bezigheden.
ik weet zeker dat t goed komt. zorg dat je iemand vind waar je je goed bij voelt. (psycholoog) maar die niet, das misschien persoonlijk, te soft is. Ik heb er een paar gehad ie begonnen gelijk; 'oh, ja das erg.' dan denk ik; ik wil geen medeleven. ik wil graag mijn leven op de rit. dus t was even zoeken maar heb nu iemand waar t heel prettig mee is.
succes! en ga t aan! het is heerlijk wat er met je gebeurd. dag gedachte, hello moment.
Ik zelf ga op dit moment door hetzelfde ben een half jaar in therapie geweest. Even de dosis op me in laten werken in het dagelijks leven en nu begin ik straks met t staartje van de laatste sessies therapie. Ik voel me een rijker mens. Veel 'voller' van binnen. Laat mezelf meer toe. En dat maakt me juist rustiger, zekerder, minder op de buitenwereld gekeerd maar veel meer op mezelf en mijn bezigheden.
ik weet zeker dat t goed komt. zorg dat je iemand vind waar je je goed bij voelt. (psycholoog) maar die niet, das misschien persoonlijk, te soft is. Ik heb er een paar gehad ie begonnen gelijk; 'oh, ja das erg.' dan denk ik; ik wil geen medeleven. ik wil graag mijn leven op de rit. dus t was even zoeken maar heb nu iemand waar t heel prettig mee is.
succes! en ga t aan! het is heerlijk wat er met je gebeurd. dag gedachte, hello moment.
