Mam, ik mis je!

In de eerste maanden na het overlijden van mijn moeder heb ik ook regelmatig met mijn telefoon in de hand gestaan of de gedachte gehad: "oh, dat moet ik mama vertellen".

Ja, het doet zoveel pijn, snijdt door je hart en ik heb ook heel veel gehuild en mis haar nog steeds, 6 jaar na dato.



De rauwe randjes worden minder maar geef jezelf de tijd om verdriet te hebben, het is ook niet niks.

Huil maar

Het slijt, meer kan ik niet zeggen.

Mijn moeder is 26 jaar geleden overleden en er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan haar denk.

Uiteindelijk kan je aan haar denken zonder de scherpe randjes, gaat alleen wel een hoop tijd overheen.

Sterkte!

12 Jaar geleden is mijn Moeder ook overleden, Ik ben nu 25 . nog steeds Mis Ik haar en huil Ik soms, en zijn er dingen die ik met zou willen delen .

Bij mij heeft het lang Geduurt voor ik het een plekje kon geven

Maar werd het met de jaren wel "beter"

Nu kan ik terug denken aan haar en aan de mooie dingen denken.

Huil wanneer je wilt huilen, scheld als je wilt schelden en doe het vooral op jouw manier,

Ik wens je heel veel sterkte

Vreselijk meid.



Ik heb ong. een jaar geleden ook zo'n topic geopend, omdat mijn vader was overleden. Bij het lezen van jouw topic begin ik weer gelijk te huilen. Ik heb helaas ook geen tips. Bij mij gaat het in periodes beter en slechter. Ik heb recentelijk mijn eerste huis gekocht met m'n vriend, en nu heb ik het er dan ook zwaar mee. Je wilt toch dat je ouders er zijn op dat soort momenten. Dat zal ook wel zo blijven, en dat probeer ik te accepteren. Wat iedereen al zegt, de rauwe randjes gaan eraf. Maar het echt een plekje geven, dat is heel moeilijk, en kan erg lang duren.

Heel veel sterkte

Hier helaas ook herkenning. Ook na 10 jaar blijft het missen.

Mijn moeder is een maand geleden overleden, heel onverwachts ook.

Ik huil ook veel, maar dan wel vaak als ik alleen ben. Praten doe ik er ook niet veel over, eigenlijk alleen met mijn zus.

Alles gaat door en dat maakt het ook zo moeilijk, kost me veel energie.

Het gemis blijft bij mij ook nog steeds na 23 jaar.



Sterkte

Mijn moeder is bijna 10 jaar geleden gestorven. Langzaam aan zal het beter worden, maar het leven is nooit meer hetzelfde. En het is waar het verdriet slijt, alhoewel ik toch vannacht weer eens in mijn dromen heb liggen huilen om haar.

Excuses voor de off topic maar silvershadow ik heb je privebericht gestuurd.

Sterkte allemaal.



Ik heb het verdriet heeeel lang gehad na het overlijden van mijn vader. Het gevoel ook "dit verdriet gaat nooit meer voorbij". Maar het verdriet slijt, het gemis blijft. Maar ik kan nu terug denken met een lach.



Ik voel momenteel weer verdriet, nu om mijn vriendin. Ze was er voor mijn gevoel altijd, nadat we beiden elders gingen wonen hielden we contact, geregeld even lekker op de thee, een belletje, een mailtje, en nu niets meer.

Heel veel sterkte!

Ik vind het lied van Karin Bloemen altijd zo mooi https://www.youtube.com/r ... n+kind+meer+karin+bloemen

Hoi Annie, wat heftig voor je... Nog gecondoleerd.



Ik verloor mijn moeder in 2012. Ze had kanker, maar dit werd veel te laat ontdekt. Ze stierf binnen twee weken na de diagnose.

Het eerste jaar is gewoon ongelofelijk klote. Ik mailde heel veel met mijn moeder over koetjes en kalfjes en grotere zaken. Ik woonde net twee maanden samen en was daarom net wat verder weg van mijn ouders gaan wonen.

Ik heb in die tijd veel aan mijn werk/collega's gehad. Als ik aan het werk was gaf dat de nodige afleiding, kon ik net doen alsof er niks veranderd was. Mijn collega's vonden me ook erg sterk. Maar s avonds bij mn vriend moest ik dan soms ontzettend huilen, meestal als in bed het licht uitging. De afleiding van alledag viel dan weg en je bent dan opeens alleen met je gedachten. Op dat moment liet ik het ook altijd gewoon gaan. Mijn vriend hield me dan maar gewoon vast en hoorde alles aan wat ik op dat moment kwijt wilde. En hij haalde glaasjes water, tissues.



Het was een vreselijke tijd, maar de huilbuien werden uiteindelijk minder. En hoe akelig ook, je went aan een leven zonder moeder. Het gemis wordt niet minder, maar het gevoel went.

Met name na het eerste halfjaar heb ik het moeilijk gehad. Mensen gaan door met hun leven maar verwerken duurt langer dan dat. Het begon bij mij pas echt zeer te doen toen mensen er niet meer naar vroegen.

Wij zijn anderhalf jaar na mijn moeders dood naar een andere plaats verhuisd. En ik kreeg een nieuwe baan(leukere baan). Dat was voor mij een soort afsluiting van de echte rouwperiode. Tijd voor en frisse start. De eerste avond in ons nieuwe huis heb ik vreselijk moeten huilen. Ik had echt het gevoel dat ik haar achterliet.

Inmiddels heb ik een kleine urn staan(een subtiel beeldje). Ze hoort er gewoon bij. En ik heb nog vaak verdriet, maar het is milder. Bij belangrijke momenten is het altijd even slikken, maar de feestdagen dit jaar voelde weer echt gezellig.



Tijd en afleiding zijn voor mij echt het belangrijkste geweest. En mijn schoonouders gekgenoeg. Bij hun voelde het compleet, er miste daar niemand en er was geborgenheid. Dat was voor mij heel belangrijk.

Heb je mensen in je omgeving waar je je veilig bij voelt? Vriendinnen of familie waar je je ei wel bij kwijt kan? Je zegt dat je geen prater bent en liefst alleen. Maar hierbij kun je wel steun van anderen gebruiken.

gecondoleerd annie, nog zo kort geleden! Wel goed van je dat je hier komt praten, gezien je schrijft dat je geen prater bent. Steun zoeken kan toch helpen, soms is gewoon even zeggen waar je mee zit en dat iemand het erkent en je een knuffel geeft al verlichtend. Het duurt meestal toch nog een hele tijd voordat het missen een beetje minder wordt, in die tijd is het fijn om het wat te kunnen delen en dat mensen je kunnen steunen. Schroom niet om ook steun te zoeken bij je naasten, dit hoeft niet elke dag eindeloos huilen te zijn, kan ook gewoon dat je af en toe aangeeft dat je je moeder mist en dat zij begrip voor je tonen. Wanneer je iets alleen draagt neemt het vaak exponentieel toe in zwaarte - zonde!



Sterkte!

quote:_nut_ schreef op 08 februari 2015 @ 08:11:



Mijn moeder is een maand geleden overleden, heel onverwachts ook.

Ik huil ook veel, maar dan wel vaak als ik alleen ben. Praten doe ik er ook niet veel over, eigenlijk alleen met mijn zus.

Alles gaat door en dat maakt het ook zo moeilijk, kost me veel energie.

annie,laat de tranen maar gewoon gaan!Rouwen is ook belangrijk.Neem daar goed de tijd voor!Het eerste jaar is het moeilijkste.Dan

zijn de scherpe randjes eraf.Maar het gemis blijft.In mei is het 4 jaar geleden dat mijn schoonvader overleden is.Al heb ik het geaccepteerd zo zal het gemis altijd blijven.Wat me toen veel geholpen is om daar veel over te praten en dingen te doen die ik leuk

vind,maar vooral ook goed rouwen.Sterkte met alles!Ik leef met je mee.

Ik ken jouw situatie een beetje. Ik verloor beide ouders. Mijn vader had geen ziekte, van de ene dag op de andere overleed hij. Mijn moeder leed aan baarmoederhalskanker maar we zagen het niet aankomen, toch niet dat het allemaal zo snel kwam. Beide verloor ik nog geen jaar na elkaar. Het was een helse tijd en ik geef het ook toe, het is moeilijk om jezelf uit te kunnen drukken. Ik vond geen steun genoeg bij mijn partner, familie.. Indien je echt erg erg diep zit ook na vier maand kan ik je maar één zaak aanraden ga eens langs bij een psycholoog, het hielp mij erg snel op de been. Indien je wat verdere info wil uitwisselen of tips wil krijgen kan ik deze altijd geven in een privé berichtje sterkte!