Psyche
alle pijlers
mama ik mis je
woensdag 21 november 2012 om 21:44
Mama, alweer bijna 2 jaar zonder jou,
en ik, al die tijd in de kou.
AL jouw vrolijkheid en behulpzaamheid hebben we moeten missen,
HOe het nu zou zijn met jij erbij is voor mij alleen maar gissen.
Was je nog maar even hier,
Dan hadden we gewoon samen nog een keer plezier.
Natuurlijk maken alle andere mensen om me heen me ook blij,
Maar alleen jij was er altijd voor mij.
en ik, al die tijd in de kou.
AL jouw vrolijkheid en behulpzaamheid hebben we moeten missen,
HOe het nu zou zijn met jij erbij is voor mij alleen maar gissen.
Was je nog maar even hier,
Dan hadden we gewoon samen nog een keer plezier.
Natuurlijk maken alle andere mensen om me heen me ook blij,
Maar alleen jij was er altijd voor mij.
donderdag 22 november 2012 om 09:48
quote:oogappeltje schreef op 21 november 2012 @ 22:01:
Ik heb vandaag zo een knallende ruzie gehad met mijn moeder. Jouw gedicht doet me huilen. Heel veel sterkte en bedankt voor deze boodschap.
Daar is een moeder ook voor, af en toe gewoon lekker ruzie maken!
Die onvoorwaardelijke liefde is iets fantastisch!
Ik weet daardoor ook zeker dat ik ooit kinderen wil... Zij zullen altijd van je houden!
Ik heb vandaag zo een knallende ruzie gehad met mijn moeder. Jouw gedicht doet me huilen. Heel veel sterkte en bedankt voor deze boodschap.
Daar is een moeder ook voor, af en toe gewoon lekker ruzie maken!
Die onvoorwaardelijke liefde is iets fantastisch!
Ik weet daardoor ook zeker dat ik ooit kinderen wil... Zij zullen altijd van je houden!
donderdag 22 november 2012 om 20:27
Voor alle meiden met een lieve mama welke jullie moesten afstaan:
Karin Bloemen zei het zo mooi:
Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt
Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind
Je wilt er over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er die dag
De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten
En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog één keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft al hou je niks te klagen
Je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Karin Bloemen zei het zo mooi:
Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt
Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind
Je wilt er over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er die dag
De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten
En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog één keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft al hou je niks te klagen
Je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
donderdag 22 november 2012 om 21:57
quote:thaorchid schreef op 22 november 2012 @ 20:27:
Voor alle meiden met een lieve mama welke jullie moesten afstaan:
Karin Bloemen zei het zo mooi:
Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt
Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind
Je wilt er over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er die dag
De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten
En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog één keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft al hou je niks te klagen
Je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Prachtig, zulke mooie stukken tekst mogen van mij blijven komen.. doet me echt goed!
Voor alle meiden met een lieve mama welke jullie moesten afstaan:
Karin Bloemen zei het zo mooi:
Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt
Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind
Je wilt er over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er die dag
De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten
En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog één keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft al hou je niks te klagen
Je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Prachtig, zulke mooie stukken tekst mogen van mij blijven komen.. doet me echt goed!
