Psyche
alle pijlers
manisch depressief
dinsdag 24 april 2012 om 14:28
Hallo
Ik heb een schoonmoeder die manisch depressief is. Helaas denkt zij dat iedereen gek is behalve zij. Ze wil dus ook geen behandeling, zich niet laten instellen op medicatie enz. Het enig wat ze doet is 1 keer in de zoveel tijd een spuit halen (en elke keer met heel veel discussie want ook dit wil ze niet0.
Zo'n spuit betekent dat ze een tijd als een zombie op de bank zit en dan weer druk wordt. De triggers bij haar zijn feestdagen. zowel de nationale feestdagen maar ook verjaardagen enz. Ze gaat dan helemaal door het lint, wordt agressief enz.
al jaren gaan wij uit verplichting met de feestdagen bij hen langs. En elke keer is het feest. Wij zitten altijd in de ruzie daar.
Nu was dit weekend de communie van onze oudste. En ze heeft zich schandalig gedragen. Ze was weer manisch en ze heeft de hele dag verpest. Ze is opdringerig, agressief en bot. Zo heeft ze dingen geroepen als ik wou dat ik je nooit geworpen had, en tegen mij dat ik lui en dik was enz.
De hele dag draaide om haar en ik had haar met liefde buiten gezet. Ware het niet dat ik mijn man daar verdriet mee zou doen want het blijft zijn moeder.
Maar eigenlijk was dit voor mij de druppel. zij wil geen hulp/medicijnen en wij mogen het uitzoeken en zitten met de gevolgen. ik wil dus niet meer naar hen toe op feestdagen wanneer zij zo manisch is.
Hoe denken jullie hierover?
Ik heb een schoonmoeder die manisch depressief is. Helaas denkt zij dat iedereen gek is behalve zij. Ze wil dus ook geen behandeling, zich niet laten instellen op medicatie enz. Het enig wat ze doet is 1 keer in de zoveel tijd een spuit halen (en elke keer met heel veel discussie want ook dit wil ze niet0.
Zo'n spuit betekent dat ze een tijd als een zombie op de bank zit en dan weer druk wordt. De triggers bij haar zijn feestdagen. zowel de nationale feestdagen maar ook verjaardagen enz. Ze gaat dan helemaal door het lint, wordt agressief enz.
al jaren gaan wij uit verplichting met de feestdagen bij hen langs. En elke keer is het feest. Wij zitten altijd in de ruzie daar.
Nu was dit weekend de communie van onze oudste. En ze heeft zich schandalig gedragen. Ze was weer manisch en ze heeft de hele dag verpest. Ze is opdringerig, agressief en bot. Zo heeft ze dingen geroepen als ik wou dat ik je nooit geworpen had, en tegen mij dat ik lui en dik was enz.
De hele dag draaide om haar en ik had haar met liefde buiten gezet. Ware het niet dat ik mijn man daar verdriet mee zou doen want het blijft zijn moeder.
Maar eigenlijk was dit voor mij de druppel. zij wil geen hulp/medicijnen en wij mogen het uitzoeken en zitten met de gevolgen. ik wil dus niet meer naar hen toe op feestdagen wanneer zij zo manisch is.
Hoe denken jullie hierover?
woensdag 25 april 2012 om 21:43
mijn man heeft suicide gepleegd.
hij was overwegend manisch, electroshocks gehad, wat niet.
ik ben 6 jaar met hem getrouwd geweest, hij heeft echt geprobeerd normaal te leven.
drank afgezworen, op regelmatig een andere auto en motor na niks aan de hand qua gedrag.
maar klassieke manisch depressiviteit wordt steeds erger met het ouder worden.
hij was overwegend manisch, electroshocks gehad, wat niet.
ik ben 6 jaar met hem getrouwd geweest, hij heeft echt geprobeerd normaal te leven.
drank afgezworen, op regelmatig een andere auto en motor na niks aan de hand qua gedrag.
maar klassieke manisch depressiviteit wordt steeds erger met het ouder worden.
wij slapen nooit.
woensdag 25 april 2012 om 21:49
Ik ken je verhaal Valentina, hebben we elkaar eerder gesproken?
En ja, het wordt erger met het ouder worden. Ook de trigger wordt steeds kleiner (met ander woorden; er is steeds minder aan stress nodig om weer een episode te ontketenen).
Ik heb ooit een boekje gelezen: 'God is in de war, Hij denkt dat hij Pieter is' krijg je wel aardig een indruk van mensen met een bipolaire stoornis.
Ik ben ook nog met het boek bezig hoe het voor de partner is.
En ja, het wordt erger met het ouder worden. Ook de trigger wordt steeds kleiner (met ander woorden; er is steeds minder aan stress nodig om weer een episode te ontketenen).
Ik heb ooit een boekje gelezen: 'God is in de war, Hij denkt dat hij Pieter is' krijg je wel aardig een indruk van mensen met een bipolaire stoornis.
Ik ben ook nog met het boek bezig hoe het voor de partner is.
I have my fears but they do not have me
woensdag 25 april 2012 om 21:53
zou best kunnen aponi.
als partner heb ik hoofdzakelijk veel geluk en plezier met hem beleefd, hij kon zelf ook wel lachen om zijn gedrag,
hij heeft dat manische ook lang om kunnen zetten in positief tot aan vlagen briljant.
dan heb je echt een uitzonderlijke echtgenoot, maar t is niet vol te houden.
als partner heb ik hoofdzakelijk veel geluk en plezier met hem beleefd, hij kon zelf ook wel lachen om zijn gedrag,
hij heeft dat manische ook lang om kunnen zetten in positief tot aan vlagen briljant.
dan heb je echt een uitzonderlijke echtgenoot, maar t is niet vol te houden.
wij slapen nooit.
woensdag 25 april 2012 om 21:54
quote:gekkemeid00 schreef op 24 april 2012 @ 22:51:
Medicijnen zijn heel belangrijk vooral om de persoon (redelijk) stabiel te houden.
...dat ze hun medicijnen aan de kant gooiden met alle gevolgen van dien.
Medicijnen aan de kant gooien? Je bedoelt het vast niet zo maar hier gaan dus mijn haren van omhoog staan.
Het komt over alsof manisch depressieve mensen op een dag besluiten dat ze geen zin meer hebben in het slikken van die pillen. Het is zo'n gedoe en ach ik heb er geen last van als ik weer eens manisch ben dus wat zou het?
De reden achter het stoppen met je medicijnen is dat je op een koord wordt gezet. Geen ladder naar beneden, geen touw om omhoog te klimmen. Iets wat jij en vele mensen met jou stabiliteit noemen. Je bent niet meer blij, niet meer verdrietig. Je voelt niets meer. Emotie, het uiten van emotie is iets waardoor je je een mens voelt.
Je niet meer mens voelen is de reden voor sommigen om eruit te stappen. Als je niets meer voelt, interesseert je ook niets. Dus waarom zou je verder gaan?
Ik persoonlijk vind die gedachte triester dan een verpeste feestdag..
Medicijnen zijn heel belangrijk vooral om de persoon (redelijk) stabiel te houden.
...dat ze hun medicijnen aan de kant gooiden met alle gevolgen van dien.
Medicijnen aan de kant gooien? Je bedoelt het vast niet zo maar hier gaan dus mijn haren van omhoog staan.
Het komt over alsof manisch depressieve mensen op een dag besluiten dat ze geen zin meer hebben in het slikken van die pillen. Het is zo'n gedoe en ach ik heb er geen last van als ik weer eens manisch ben dus wat zou het?
De reden achter het stoppen met je medicijnen is dat je op een koord wordt gezet. Geen ladder naar beneden, geen touw om omhoog te klimmen. Iets wat jij en vele mensen met jou stabiliteit noemen. Je bent niet meer blij, niet meer verdrietig. Je voelt niets meer. Emotie, het uiten van emotie is iets waardoor je je een mens voelt.
Je niet meer mens voelen is de reden voor sommigen om eruit te stappen. Als je niets meer voelt, interesseert je ook niets. Dus waarom zou je verder gaan?
Ik persoonlijk vind die gedachte triester dan een verpeste feestdag..
woensdag 25 april 2012 om 22:02
Was er bij jouw partner wel ziekte inzicht dan, Valentine? En kon hij je trouw blijven (gezien de rem van alles af gaat)?
En_tje.... Iemand met een bipolaire stoornis, heeft net als iedereen ook een persoonlijkheid en een referentiekader. Dat bepaald voor een groot deel hoe iemand met zo'n ziekte omgaat. En dat kan heeeeel verschillend zijn.
Mijn ex werd onrustig, kreeg last van grootheidswaan en mede daardoor slikte hij zijn medicijnen niet meer, want er was niets mis met hem.
En_tje.... Iemand met een bipolaire stoornis, heeft net als iedereen ook een persoonlijkheid en een referentiekader. Dat bepaald voor een groot deel hoe iemand met zo'n ziekte omgaat. En dat kan heeeeel verschillend zijn.
Mijn ex werd onrustig, kreeg last van grootheidswaan en mede daardoor slikte hij zijn medicijnen niet meer, want er was niets mis met hem.
I have my fears but they do not have me
woensdag 25 april 2012 om 22:02
woensdag 25 april 2012 om 22:07
Cupcakegirl, misschien kunnen jij en je man coaching krijgen. Leren hoe je hiermee om moet gaan en ook leren je eigen grenzen te stellen.
Dat je schoonmoeder ziek is, is natuurlijk heel vervelend voor haar - maar het is ook vervelend voor jullie, de mensen die eronder lijden. Je geeft aan dat je man geen 'nee' wil zeggen omdat het nu eenmaal zijn moeder is, maar jullie lijden er wel onder. Wellicht kan je begeleiding krijgen waar jullie je grens kunnen stellen, hoe je dat kan doen, of je dat moet doen, hoe je ermee om moet gaan, dat soort dingen.
Dat je schoonmoeder ziek is, is natuurlijk heel vervelend voor haar - maar het is ook vervelend voor jullie, de mensen die eronder lijden. Je geeft aan dat je man geen 'nee' wil zeggen omdat het nu eenmaal zijn moeder is, maar jullie lijden er wel onder. Wellicht kan je begeleiding krijgen waar jullie je grens kunnen stellen, hoe je dat kan doen, of je dat moet doen, hoe je ermee om moet gaan, dat soort dingen.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
woensdag 25 april 2012 om 22:08
mijn man wist precies hoe hij in elkaar zat.
heeft op die manier ook zijn alcoholverslaving overwonnen, heel knap.
vandaar dat hij dus de tuin ging omspitten, iets aan het huis verbouwen of iets voor zijn werk ging doen.
na zijn dood bleek er op zijn werk al een planning te liggen voor een half jaar. hoefden ze alleen maar uit te voeren.
heeft op die manier ook zijn alcoholverslaving overwonnen, heel knap.
vandaar dat hij dus de tuin ging omspitten, iets aan het huis verbouwen of iets voor zijn werk ging doen.
na zijn dood bleek er op zijn werk al een planning te liggen voor een half jaar. hoefden ze alleen maar uit te voeren.
wij slapen nooit.
woensdag 25 april 2012 om 22:11
In Amerika is Depakine keuze nummer 1 wat betreft een bipolaire stoornis. Lithium staat op 2. Behalve mijn ex heb ik nog 2 vriendinnen met een bipolaire stoornis. Zij slikken allebei seroquel.
Een van de vriendinnen heeft mij gevraagd haar een seintje te geven als ze zich weer ietwat manisch begint te gedragen. Dat doe ik dan ook. Vind ze op dat moment niet leuk, maar ze handelt er wel altijd goed naar door gelijk contact met de psychiater op te nemen.
Een van de vriendinnen heeft mij gevraagd haar een seintje te geven als ze zich weer ietwat manisch begint te gedragen. Dat doe ik dan ook. Vind ze op dat moment niet leuk, maar ze handelt er wel altijd goed naar door gelijk contact met de psychiater op te nemen.
I have my fears but they do not have me
woensdag 25 april 2012 om 22:23
't is inderdaad aan een psychiater om te bepalen welke medicatie in welke situatie het meest geschikt is, niet aan ene Johand van het Viva forum. Die en passant denkt te kunnen vertellen welke medicatie een góede psychiater voorschrijft.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
donderdag 26 april 2012 om 07:57
Begrijp niet zo goed waarom er zo bits op de opmerking van Johand wordt gereageerd. Zo raar is het niet wat hij zegt. De medicijndiscussie is een oneindige, in de kern niet relevant voor dit topic.
TO, ik voel met jou en je schoonmoeder mee. Heb zelf twee manische perioden mee gemaakt, vrij mild in vergelijking met wat hier beschreven wordt. In die perioden was mijn schoonmoeder mijn houvast, alleen zij stond dichtbij en toch ver genoeg van me af om me af en toe in mijn chaos te bereiken. Van man en eigen ouders ( met wie ik goede band heb) kon ik niets verdragen).
Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn als de rollen omgedraaid waren en ik juist mijn schoonmoeder verward en in de turbo-stand voorbij zou zien komen. Moeilijk, heel moeilijk.
Sterkte voor jullie allebei. Voor BPS kies je niet, het overkomt je.
TO, ik voel met jou en je schoonmoeder mee. Heb zelf twee manische perioden mee gemaakt, vrij mild in vergelijking met wat hier beschreven wordt. In die perioden was mijn schoonmoeder mijn houvast, alleen zij stond dichtbij en toch ver genoeg van me af om me af en toe in mijn chaos te bereiken. Van man en eigen ouders ( met wie ik goede band heb) kon ik niets verdragen).
Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn als de rollen omgedraaid waren en ik juist mijn schoonmoeder verward en in de turbo-stand voorbij zou zien komen. Moeilijk, heel moeilijk.
Sterkte voor jullie allebei. Voor BPS kies je niet, het overkomt je.
(Iranian version)
