Psyche
alle pijlers
Mental
zaterdag 13 juni 2020 om 00:48
Hi iedereen,
Dit wordt geen leuk topic. Ik zit namelijk met pittig veel donkere gedachtes en ik heb vaak daarom de wens om te stoppen met het leven. Hier is het verhaal.
Ik ben nu 25 jaar, maar ik zit al zo'n 13 jaar in de knoop met mijn hoofd. Ik begon als verlegen meisje en heb nu een halte bereikt met verschillende labels. Bekend met de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis? Misschien anders wel met de sociale fobie (lijkt er heel erg op). Maar dit is waar ik op dit moment opnieuw in aan het vallen ben. Ik vind mezelf een mislukking. Eindexamenjaar kunstacademie, en door Corona thuis werkende. Die angststoornis/persoonlijkheidss. whatever, is weer groot geworden door het te moeten vermijden van mensen en extreme faalangst voor mijn examen.
Ik cope al jaren met angst, depressie en overprikkeling door een gevoel van controle uit te oefenen. Dit doe ik doordat ik en grote perfectiedrang heb en daarmee mezelf te vertellen dat ik mislukt ben bij elk 'foutje' wat ik maak. Zo kan ik mijn gevoelens uitschakelen, erg ongezond. Ik ben een hsp'er en heb nooit mijn gevoelens toe durven laten. Ik ben altijd extreem bang geweest om een 'slecht' mens te zijn of afgekeurd te worden. Ik wil gewoon controle, ik voel negatieve emoties zo diep, ik wil het gewoon niet voelen. Bang voor wat anderen vinden en om de controle te verliezen.
Begin dit jaar ging het eindelijk sinds al die jaren goed met me. Ik sprak de kritiek eindelijk goed en effectief tegen, was verliefd, kon eindelijk open en mezelf zijn bij de mensen om me heen en ik kreeg eindelijk zelfvertrouwen. De jongen wees me af, waar ik overheen ben gekomen. Daarna kwam een nieuwe jongen, met nog meer mentale shit als ik. Mijn faalangst in het examen bleef groeien, de relatie met die gast werd steeds ingewikkelder en ik wist ergens wel dat ik destructief aan het worden was.
Nu is die relatie voorbij, voel ik me schuldig door slechte keuzes, zit ik nog steeds opgesloten in dit huis, want ik heb een herkansing. Door uitstelgedrag door enorme angst, overspannenheid en zelfkritiek. Ik kan geen vloeiende gesprekken meer voeren met mensen (vermijding), als ik op straat kom raak ik in paniek en ik vermijd vrienden. WTF. Ik heb het weer vern*kt... na wel 5 soorten therapie van 12 jaar tot nu. Ik heb te weinig ballen en vechterslust. Ik wil niet meer half vechten, ik wil rust. Ik ben zo bang voor de toekomst en mezelf. Ik weet hoe destructief ik kan zijn. Ik ben al zo vaak op dit punt geweest. Ik val elke keer terug, ik sta weer stil en verstop me.
Ik weet dat ik dit alleen zelf kan oplossen, en ik weet dat ik niet zomaar ga stoppen met toch doorgaan. Ik wil gewoon van die ** zelfkritiek af.
Ook ik schrijf dit om het van me af te gooien, en ik ben benieuwd naar de reacties. Misschien zijn er mensen die zich ergens herkennen?
Dit wordt geen leuk topic. Ik zit namelijk met pittig veel donkere gedachtes en ik heb vaak daarom de wens om te stoppen met het leven. Hier is het verhaal.
Ik ben nu 25 jaar, maar ik zit al zo'n 13 jaar in de knoop met mijn hoofd. Ik begon als verlegen meisje en heb nu een halte bereikt met verschillende labels. Bekend met de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis? Misschien anders wel met de sociale fobie (lijkt er heel erg op). Maar dit is waar ik op dit moment opnieuw in aan het vallen ben. Ik vind mezelf een mislukking. Eindexamenjaar kunstacademie, en door Corona thuis werkende. Die angststoornis/persoonlijkheidss. whatever, is weer groot geworden door het te moeten vermijden van mensen en extreme faalangst voor mijn examen.
Ik cope al jaren met angst, depressie en overprikkeling door een gevoel van controle uit te oefenen. Dit doe ik doordat ik en grote perfectiedrang heb en daarmee mezelf te vertellen dat ik mislukt ben bij elk 'foutje' wat ik maak. Zo kan ik mijn gevoelens uitschakelen, erg ongezond. Ik ben een hsp'er en heb nooit mijn gevoelens toe durven laten. Ik ben altijd extreem bang geweest om een 'slecht' mens te zijn of afgekeurd te worden. Ik wil gewoon controle, ik voel negatieve emoties zo diep, ik wil het gewoon niet voelen. Bang voor wat anderen vinden en om de controle te verliezen.
Begin dit jaar ging het eindelijk sinds al die jaren goed met me. Ik sprak de kritiek eindelijk goed en effectief tegen, was verliefd, kon eindelijk open en mezelf zijn bij de mensen om me heen en ik kreeg eindelijk zelfvertrouwen. De jongen wees me af, waar ik overheen ben gekomen. Daarna kwam een nieuwe jongen, met nog meer mentale shit als ik. Mijn faalangst in het examen bleef groeien, de relatie met die gast werd steeds ingewikkelder en ik wist ergens wel dat ik destructief aan het worden was.
Nu is die relatie voorbij, voel ik me schuldig door slechte keuzes, zit ik nog steeds opgesloten in dit huis, want ik heb een herkansing. Door uitstelgedrag door enorme angst, overspannenheid en zelfkritiek. Ik kan geen vloeiende gesprekken meer voeren met mensen (vermijding), als ik op straat kom raak ik in paniek en ik vermijd vrienden. WTF. Ik heb het weer vern*kt... na wel 5 soorten therapie van 12 jaar tot nu. Ik heb te weinig ballen en vechterslust. Ik wil niet meer half vechten, ik wil rust. Ik ben zo bang voor de toekomst en mezelf. Ik weet hoe destructief ik kan zijn. Ik ben al zo vaak op dit punt geweest. Ik val elke keer terug, ik sta weer stil en verstop me.
Ik weet dat ik dit alleen zelf kan oplossen, en ik weet dat ik niet zomaar ga stoppen met toch doorgaan. Ik wil gewoon van die ** zelfkritiek af.
Ook ik schrijf dit om het van me af te gooien, en ik ben benieuwd naar de reacties. Misschien zijn er mensen die zich ergens herkennen?
zaterdag 13 juni 2020 om 08:12
Lieve lieve TO, hier geen herkenning van je specifieke probleem, maar ook ik voelde me wel goed aan het begin van het jaar en best wel kut met de lockdown. 3 van mijn familieleden zijn in depressie geraakt en mijn vriend is ook down (of bijna depressief). Het is niet gek dat je je nu super kut voelt. Na deze crisis kan je je geluk weer opbouwen en je zal je echt weer beter voelen 
zaterdag 13 juni 2020 om 08:20
zaterdag 13 juni 2020 om 08:23
Ben je kunstenaar? Het schijnt dat kunstzinnige mensen altijd moeten lijden om tot hun prestaties te komen. Het is nooit goed genoeg voor ze.
Enerzijds moeten ze vrij genoeg zijn om hun gevoelens uit te drukken in hun werkstuk (met angst zou dat niet goed lukken omdat je ontspannen moet zijn om je gevoelens te laten stromen) en anderzijds wordt hetgeen ze presteren wel beoordeeld door anderen waardoor ze onder druk staan wat dus angst opwekt.
Enerzijds moeten ze vrij genoeg zijn om hun gevoelens uit te drukken in hun werkstuk (met angst zou dat niet goed lukken omdat je ontspannen moet zijn om je gevoelens te laten stromen) en anderzijds wordt hetgeen ze presteren wel beoordeeld door anderen waardoor ze onder druk staan wat dus angst opwekt.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 13 juni 2020 om 10:41
Bedankt voor de reacties!
@hallohoihey567 @S-Groot
Ik ga in de herkansingsperiode op zoek naar een bijbaantje om weer uit die isolatie te komen, maar ik zie alleen maar maars. Maar. Dat is ook iets wat ik zelf op moet lossen. Ik ben al zo lang in therapie geweest, en ik stel me elke keer afhankelijk op. Ik moet het zelf gaan doen nu. Ik zie ook wel in dat het posten van mijn verhaal eigenlijk opnieuw ergens weer een manier is om in zelfmedelijden te gaan zitten. Ik heb al ZO veel handvaten gekregen. Ik vergeet ze alleen op de momenten dat ik ze nodig heb, want chaos in mijn hoofd. Het voelt vaak wel alsof ik niet gebouwd ben om in deze maatschappij te functioneren, maar ook dat is ergens weer een gedachte om niet te 'hoeven' dealen met de realiteit. Vermijding.
@retrostar
Ik zou mezelf niet omschrijven als kunstenaar, misschien ooit. Maar daar ben ik nog lang niet. Maar je hebt wel een punt, kunstenaars moeten ook heel kritisch kunnen kijken naar hun werk. Die wisselwerking tussen ontspanning en spanning blijft een worsteling als kunstenaar, denk ik. Voor mij in ieder geval wel
@hallohoihey567 @S-Groot
Ik ga in de herkansingsperiode op zoek naar een bijbaantje om weer uit die isolatie te komen, maar ik zie alleen maar maars. Maar. Dat is ook iets wat ik zelf op moet lossen. Ik ben al zo lang in therapie geweest, en ik stel me elke keer afhankelijk op. Ik moet het zelf gaan doen nu. Ik zie ook wel in dat het posten van mijn verhaal eigenlijk opnieuw ergens weer een manier is om in zelfmedelijden te gaan zitten. Ik heb al ZO veel handvaten gekregen. Ik vergeet ze alleen op de momenten dat ik ze nodig heb, want chaos in mijn hoofd. Het voelt vaak wel alsof ik niet gebouwd ben om in deze maatschappij te functioneren, maar ook dat is ergens weer een gedachte om niet te 'hoeven' dealen met de realiteit. Vermijding.
@retrostar
Ik zou mezelf niet omschrijven als kunstenaar, misschien ooit. Maar daar ben ik nog lang niet. Maar je hebt wel een punt, kunstenaars moeten ook heel kritisch kunnen kijken naar hun werk. Die wisselwerking tussen ontspanning en spanning blijft een worsteling als kunstenaar, denk ik. Voor mij in ieder geval wel
zaterdag 13 juni 2020 om 14:22
Zoals iemand al schreef, heeft Corona een flinke mentale impact op heel veel mensen. Je bent daarin zeker niet de enige.
En ook het afstuderen, wat door veel studenten als een enorm stressvolle periode wordt ervaren, staat bekend om de flinke mentale impact die het heeft.
En nu zit jij dus midden in beide scenario’s, tegelijk! Het is dus helemaal niet zo gek dat dit invloed op jouw mentale welzijn heeft en dat het voor jou nu voelt als een terugval. Maar eerlijk gezegd zou ik mij denk ik meer zorgen om jou maken als je nu helemaal nergens last van zou hebben.
Voor wat betreft jouw perfectionisme... Ik heb er jaren last van gehad. Ik durfde mezelf niet toe te staan om fouten te maken, en ik werd er echt naar van als het eens wel gebeurde. Ook maakte het me heel onzeker, alsof ik nergens goed voor was.
Ik vertelde dat op een gegeven moment aan een lerares tijdens een evaluatie, waarop zij ontzet uitriep: “Waar hááál je de arrogantie vandaan?!” Je begrijpt, die had ik echt niet zien aankomen, want ik voelde me verre van arrogant (en dat wil ik ook helemaal niet zijn!), dus ik schrok daar behoorlijk van. Daarop begon de lerares uit te leggen: “Ieder mens maakt fouten. Fouten maken is zelfs heel belangrijk, omdat ze ons helpen om te leren en ons te ontwikkelen. Er is echt geen mens op aarde die nooit fouten maakt. En nu vind jij dat jij als enige mens op aarde zo perfect bent dat jij nooit fouten zou mogen maken? Dat vind ik behoorlijk arrogant!”
In eerste instantie was ik flabbergasted en ook behoorlijk boos over wat zij had gezegd. Ik voelde me volledig onbegrepen. Maar eerlijk is eerlijk, we zijn inmiddels al heel wat jaren verder, en elke keer als het gevoel van perfectionisme zich aan mij opdringt, dan denk ik weer terug aan deze toch wel wijze woorden, en helpen ze mij enorm om te relativeren.
Ik hoop dat jij hier ook wat aan hebt
En ook het afstuderen, wat door veel studenten als een enorm stressvolle periode wordt ervaren, staat bekend om de flinke mentale impact die het heeft.
En nu zit jij dus midden in beide scenario’s, tegelijk! Het is dus helemaal niet zo gek dat dit invloed op jouw mentale welzijn heeft en dat het voor jou nu voelt als een terugval. Maar eerlijk gezegd zou ik mij denk ik meer zorgen om jou maken als je nu helemaal nergens last van zou hebben.
Voor wat betreft jouw perfectionisme... Ik heb er jaren last van gehad. Ik durfde mezelf niet toe te staan om fouten te maken, en ik werd er echt naar van als het eens wel gebeurde. Ook maakte het me heel onzeker, alsof ik nergens goed voor was.
Ik vertelde dat op een gegeven moment aan een lerares tijdens een evaluatie, waarop zij ontzet uitriep: “Waar hááál je de arrogantie vandaan?!” Je begrijpt, die had ik echt niet zien aankomen, want ik voelde me verre van arrogant (en dat wil ik ook helemaal niet zijn!), dus ik schrok daar behoorlijk van. Daarop begon de lerares uit te leggen: “Ieder mens maakt fouten. Fouten maken is zelfs heel belangrijk, omdat ze ons helpen om te leren en ons te ontwikkelen. Er is echt geen mens op aarde die nooit fouten maakt. En nu vind jij dat jij als enige mens op aarde zo perfect bent dat jij nooit fouten zou mogen maken? Dat vind ik behoorlijk arrogant!”
In eerste instantie was ik flabbergasted en ook behoorlijk boos over wat zij had gezegd. Ik voelde me volledig onbegrepen. Maar eerlijk is eerlijk, we zijn inmiddels al heel wat jaren verder, en elke keer als het gevoel van perfectionisme zich aan mij opdringt, dan denk ik weer terug aan deze toch wel wijze woorden, en helpen ze mij enorm om te relativeren.
Ik hoop dat jij hier ook wat aan hebt
nummer*zoveel wijzigde dit bericht op 13-06-2020 20:50
0.16% gewijzigd
zaterdag 13 juni 2020 om 20:38
@Nummer*Zoveel
Je rationele kijk hier op is echt heel fijn. Dat kan ik echt wel goed gebruiken, ik besef me nu wel wat meer hoe logisch dit eigenlijk is. Hier is geen controle op uit te oefenen, dus loslaten die shit..
Ik weet hoe het voelt als iemand je op zo'n manier op je plek zet. Mensen die je op zo'n moment precies die klap geven die je nooit gedacht nodig te hebben. Kort pijnlijk, maar op lange termijn waardevol. Ik probeer dit in mijn brein te prenten, dit principe helpt me uit mijn hoofd te blijven. Bedankt!!
Je rationele kijk hier op is echt heel fijn. Dat kan ik echt wel goed gebruiken, ik besef me nu wel wat meer hoe logisch dit eigenlijk is. Hier is geen controle op uit te oefenen, dus loslaten die shit..
Ik weet hoe het voelt als iemand je op zo'n manier op je plek zet. Mensen die je op zo'n moment precies die klap geven die je nooit gedacht nodig te hebben. Kort pijnlijk, maar op lange termijn waardevol. Ik probeer dit in mijn brein te prenten, dit principe helpt me uit mijn hoofd te blijven. Bedankt!!
zaterdag 13 juni 2020 om 20:51
BlackLeaf schreef: ↑13-06-2020 20:38@Nummer*Zoveel
Je rationele kijk hier op is echt heel fijn. Dat kan ik echt wel goed gebruiken, ik besef me nu wel wat meer hoe logisch dit eigenlijk is. Hier is geen controle op uit te oefenen, dus loslaten die shit..
Ik weet hoe het voelt als iemand je op zo'n manier op je plek zet. Mensen die je op zo'n moment precies die klap geven die je nooit gedacht nodig te hebben. Kort pijnlijk, maar op lange termijn waardevol. Ik probeer dit in mijn brein te prenten, dit principe helpt me uit mijn hoofd te blijven. Bedankt!!
Fijn dat je er iets mee kunt en aan hebt
