Psyche
alle pijlers
Middelbare leeftijd maar nog zo ...?
vrijdag 21 december 2012 om 11:35
Ik ga eerst maar mijn tekst schrijven want een titel weet ik eigenlijk niet, want wat is nou mijn probleem?
Ik ben van slag en dat komt door gisteren.
Woensdag was mijn laatste werkdag van dit jaar, en ik heb er echt naartoe geleefd, naar deze kerstperiode.
Op mijn werk werd ik de afgelopen weken af en toe gek van de drukte, had nergens tijd voor na het werk, of ik had de puf niet.
Dus het heerlijke relaxte van de donkere dagen voor kerst zouden nu beginnen..
Ik was gisterochtend bij een vriendin die ik al een tijdje niet onder vier ogen gesproken had, wel op verjaardagen en met anderen erbij, maar met zijn tweeën heb je het toch over wat meer persoonlijke dingen.
Wat ze me vertelde heeft me zo geschokt. Ik wil er niet teveel over uitwijden hier, maar het komt erop neer dat haar kind verdachte is in een ernstige zaak, en dat ze vertelde in welke hel zij en haar gezin de laatste maanden heeft doorgebracht, en wat dit waarschijnlijk voor de komende tijd nog gaat worden.
Mijn vriendin heeft het al flink te verduren gekregen in de jaren hiervoor, ongeluk, ziekte, noem maar op. En nu dit.
Na dat bezoek stapte ik op de fiets en reed richting huis. Onderweg kwam een bekende van vroeger me tegemoet. Allebei verrast stapten we van de fiets:"héé, hoe is het dan met jou??"
En daar kwam de volgende bak ellende..
Zij was de moeder van een vriendje van een van mijn kinderen, ik heb haar tien jaar geleden regelmatig bij school gezien en haar kind speelde vaak bij ons.
Het was een probleemgezin, en ik ben destijds in contact gebleven omdat ik het joch zo zielig vond, die at regelmatig bij ons mee. Op school was het bekend, via daar kinderbescherming en alles ingeschakeld maar alles bleef gaan zoals het ging.
Ze vertelde dat ze aan de drank was geraakt en samen met haar kind vanwege schulden bij een kennis was ondergedoken. Ook omdat haar kind 'ergens intern' moest en dat niet wilde.
Zoon doet geen opleiding en heeft geen werk.
In haar ogen zag ik de blik van een verslaafde, ze zag er armoedig uit en rook muf.
Ze keek met stralende ogen naar me op: met jou gaat het goed hé? Ze vroeg naar mijn werk en waar ik nu woon, en ik schaamde me om te zeggen dat het me goed gaat en dat ik zo'n fijn huis heb. Dat het goed gaat met mijn kinderen, dat die het zo heerlijk hebben, school, vrienden en uitgaan. Ik heb dit dus niet echt gezegd, bleef oppervlakkig, maar besefte ook dat dat misschien overkwam als het contact afhouden, wat ik arrogant zou vinden.
Op het moment dat ik thuiskwam barstte ik van de koppijn en heb ik even lopen janken. Hier kan ik niks aan doen.
Mijn vriendin kan ik tot op zekere hoogte steunen, zij heeft grenzeloos vertrouwen in de onschuld van haar kind, ik twijfel. (daar voel ik me ook schuldig over).
En dan die moeder en haar zoon.. die zijn zo diep gezonken, ze hebben al met alle instanties te maken gehad..
Het maakt me ook allemaal best angstig.
Ik vertelde dit 's avonds aan mijn kinderen, want ik heb de rest van de dag niet veel nuttigs in huis gedaan, ik was echt compleet ontdaan.
Mijn kinderen hebben me weer moed in gepraat, dat het niet raar is dat ik me zo voelde want het was wel een beetje veel voor één dag..
En dat ik voor ons drieën ons eigen veilige wereldje heb gecreeerd, maar dat er buiten toch een heleboel dingen gebeuren die niet zo vredig zijn, dat zeiden ze ook, en toen schoot ik weer in de tranen.
Wat ben ik een muts, mijn kinderen zijn volwassener dan ik, besef ik.
Ik geloof dat ik ongeveer weet hoe de topictitel moet worden.
Nog niet helemaal.
Ga ik het een keer leren om me niet alles aan te trekken?
Ik ben van slag en dat komt door gisteren.
Woensdag was mijn laatste werkdag van dit jaar, en ik heb er echt naartoe geleefd, naar deze kerstperiode.
Op mijn werk werd ik de afgelopen weken af en toe gek van de drukte, had nergens tijd voor na het werk, of ik had de puf niet.
Dus het heerlijke relaxte van de donkere dagen voor kerst zouden nu beginnen..
Ik was gisterochtend bij een vriendin die ik al een tijdje niet onder vier ogen gesproken had, wel op verjaardagen en met anderen erbij, maar met zijn tweeën heb je het toch over wat meer persoonlijke dingen.
Wat ze me vertelde heeft me zo geschokt. Ik wil er niet teveel over uitwijden hier, maar het komt erop neer dat haar kind verdachte is in een ernstige zaak, en dat ze vertelde in welke hel zij en haar gezin de laatste maanden heeft doorgebracht, en wat dit waarschijnlijk voor de komende tijd nog gaat worden.
Mijn vriendin heeft het al flink te verduren gekregen in de jaren hiervoor, ongeluk, ziekte, noem maar op. En nu dit.
Na dat bezoek stapte ik op de fiets en reed richting huis. Onderweg kwam een bekende van vroeger me tegemoet. Allebei verrast stapten we van de fiets:"héé, hoe is het dan met jou??"
En daar kwam de volgende bak ellende..
Zij was de moeder van een vriendje van een van mijn kinderen, ik heb haar tien jaar geleden regelmatig bij school gezien en haar kind speelde vaak bij ons.
Het was een probleemgezin, en ik ben destijds in contact gebleven omdat ik het joch zo zielig vond, die at regelmatig bij ons mee. Op school was het bekend, via daar kinderbescherming en alles ingeschakeld maar alles bleef gaan zoals het ging.
Ze vertelde dat ze aan de drank was geraakt en samen met haar kind vanwege schulden bij een kennis was ondergedoken. Ook omdat haar kind 'ergens intern' moest en dat niet wilde.
Zoon doet geen opleiding en heeft geen werk.
In haar ogen zag ik de blik van een verslaafde, ze zag er armoedig uit en rook muf.
Ze keek met stralende ogen naar me op: met jou gaat het goed hé? Ze vroeg naar mijn werk en waar ik nu woon, en ik schaamde me om te zeggen dat het me goed gaat en dat ik zo'n fijn huis heb. Dat het goed gaat met mijn kinderen, dat die het zo heerlijk hebben, school, vrienden en uitgaan. Ik heb dit dus niet echt gezegd, bleef oppervlakkig, maar besefte ook dat dat misschien overkwam als het contact afhouden, wat ik arrogant zou vinden.
Op het moment dat ik thuiskwam barstte ik van de koppijn en heb ik even lopen janken. Hier kan ik niks aan doen.
Mijn vriendin kan ik tot op zekere hoogte steunen, zij heeft grenzeloos vertrouwen in de onschuld van haar kind, ik twijfel. (daar voel ik me ook schuldig over).
En dan die moeder en haar zoon.. die zijn zo diep gezonken, ze hebben al met alle instanties te maken gehad..
Het maakt me ook allemaal best angstig.
Ik vertelde dit 's avonds aan mijn kinderen, want ik heb de rest van de dag niet veel nuttigs in huis gedaan, ik was echt compleet ontdaan.
Mijn kinderen hebben me weer moed in gepraat, dat het niet raar is dat ik me zo voelde want het was wel een beetje veel voor één dag..
En dat ik voor ons drieën ons eigen veilige wereldje heb gecreeerd, maar dat er buiten toch een heleboel dingen gebeuren die niet zo vredig zijn, dat zeiden ze ook, en toen schoot ik weer in de tranen.
Wat ben ik een muts, mijn kinderen zijn volwassener dan ik, besef ik.
Ik geloof dat ik ongeveer weet hoe de topictitel moet worden.
Nog niet helemaal.
Ga ik het een keer leren om me niet alles aan te trekken?
vrijdag 21 december 2012 om 11:44
gelukkig trek je je dingen aan!
als je afgestompt zou wezen geef je nergens meer om
zo'n probleem gezin met verslaving is heel lastig, je hebt je best gedaan en ook de professionele instanties komen dus niet verder
wat betreft je vriendin, zorgen dat ze bij jou kan uitpraten en huilen
waarschijnlijk is ze daar al heel blij mee!
ik ben al een week van slag hiervan:
http://www.parool.nl/paro ... ezoekt-plek-botsing.dhtml
misschien moet je dat trouwens maar niet lezen, wordt je nog verdrietiger van
als je afgestompt zou wezen geef je nergens meer om
zo'n probleem gezin met verslaving is heel lastig, je hebt je best gedaan en ook de professionele instanties komen dus niet verder
wat betreft je vriendin, zorgen dat ze bij jou kan uitpraten en huilen
waarschijnlijk is ze daar al heel blij mee!
ik ben al een week van slag hiervan:
http://www.parool.nl/paro ... ezoekt-plek-botsing.dhtml
misschien moet je dat trouwens maar niet lezen, wordt je nog verdrietiger van
vrijdag 21 december 2012 om 12:01
quote:Anthonius schreef op 21 december 2012 @ 11:58:
" Mijn vriendin kan ik tot op zekere hoogte steunen, zij heeft grenzeloos vertrouwen in de onschuld van haar kind, ik twijfel. (daar voel ik me ook schuldig over)."
Dit viel me op... Wat weet jij dat die moeder niet weet?Niks. Maar ik steek voor niemand mijn hand in het vuur. Mijn vriendin als moeder doet dat wel.
" Mijn vriendin kan ik tot op zekere hoogte steunen, zij heeft grenzeloos vertrouwen in de onschuld van haar kind, ik twijfel. (daar voel ik me ook schuldig over)."
Dit viel me op... Wat weet jij dat die moeder niet weet?Niks. Maar ik steek voor niemand mijn hand in het vuur. Mijn vriendin als moeder doet dat wel.
vrijdag 21 december 2012 om 12:17
Perel, zo'n reactie is menselijk! Natuurlijk kunnen bepaalde dingen je aangrijpen, dat is niet gek hoor. Zeker als je dan twee zware verhalen achter elkaar hoort. Zolang je ze uiteindelijk ook maar weer van je af kan zetten. Tuurlijk, het is triest. Maar niet jouw probleem, jij kan er niets aan doen behalve er zijn voor je vriendin.
vrijdag 21 december 2012 om 12:19
quote:Perel schreef op 21 december 2012 @ 12:01:
[...]
Niks. Maar ik steek voor niemand mijn hand in het vuur. Mijn vriendin als moeder doet dat wel.
Nee dat snap ik, dat je voor niemand je hand in het vuur steekt en dat zij als moeder achter haar kind staat...
Maar toch is er iets waardoor jij dat niet doet, en dat is niet van 'ik steek voor niemand mn hand ih vuur' want dan zou je wel erg weinig vertrouwen in de mensheid hebben en een erg negatieve kijk op de wereld hebben, kan hoor, maar dat gevoel kreeg ik nou niet echt! Waarom denk jij dat die jongen best nog wel eens schuldig zou kunnen zijn dan?
[...]
Niks. Maar ik steek voor niemand mijn hand in het vuur. Mijn vriendin als moeder doet dat wel.
Nee dat snap ik, dat je voor niemand je hand in het vuur steekt en dat zij als moeder achter haar kind staat...
Maar toch is er iets waardoor jij dat niet doet, en dat is niet van 'ik steek voor niemand mn hand ih vuur' want dan zou je wel erg weinig vertrouwen in de mensheid hebben en een erg negatieve kijk op de wereld hebben, kan hoor, maar dat gevoel kreeg ik nou niet echt! Waarom denk jij dat die jongen best nog wel eens schuldig zou kunnen zijn dan?
vrijdag 21 december 2012 om 12:25
vrijdag 21 december 2012 om 12:31
quote:Anthonius schreef op 21 december 2012 @ 12:19:
[...]
Nee dat snap ik, dat je voor niemand je hand in het vuur steekt en dat zij als moeder achter haar kind staat...
Maar toch is er iets waardoor jij dat niet doet, en dat is niet van 'ik steek voor niemand mn hand ih vuur' want dan zou je wel erg weinig vertrouwen in de mensheid hebben en een erg negatieve kijk op de wereld hebben, kan hoor, maar dat gevoel kreeg ik nou niet echt! Waarom denk jij dat die jongen best nog wel eens schuldig zou kunnen zijn dan?
Wat ik eerder schreef is waar, er is niet meer dan dat.
Als ik je vertel dat ik uit ervaring heb geleerd dat mensen die je denkt van haver tot gort te kennen ineens toch anders in elkaar blijken te zitten, neem je dan genoegen met mijn verklaring?
En over het algemeen heb ik inderdaad niet zoveel vertrouwen in mensen, dat klopt.
En verder heb ik eigenlijk niet zoveel zin om daar verder op in te gaan.
[...]
Nee dat snap ik, dat je voor niemand je hand in het vuur steekt en dat zij als moeder achter haar kind staat...
Maar toch is er iets waardoor jij dat niet doet, en dat is niet van 'ik steek voor niemand mn hand ih vuur' want dan zou je wel erg weinig vertrouwen in de mensheid hebben en een erg negatieve kijk op de wereld hebben, kan hoor, maar dat gevoel kreeg ik nou niet echt! Waarom denk jij dat die jongen best nog wel eens schuldig zou kunnen zijn dan?
Wat ik eerder schreef is waar, er is niet meer dan dat.
Als ik je vertel dat ik uit ervaring heb geleerd dat mensen die je denkt van haver tot gort te kennen ineens toch anders in elkaar blijken te zitten, neem je dan genoegen met mijn verklaring?
En over het algemeen heb ik inderdaad niet zoveel vertrouwen in mensen, dat klopt.
En verder heb ik eigenlijk niet zoveel zin om daar verder op in te gaan.
vrijdag 21 december 2012 om 12:38
Ik denk dat door zulke verhalen, zo dichtbij, je ervan doordrongen raakt dat het niet zo maar een gegeven is dat het bij jou goed gaat allemaal. En het maakt je 'mens' dat je daarbij stil staat, dat het je raakt. Zo lang jij over het geheel genomen goed en prettig functioneert, en niet mee de afgrond in gaat door zware verhalen, maakt het echt niets uit dat jij je dingen wel eens erg aantrekt. Het hoort bij jou!
vrijdag 21 december 2012 om 12:47
quote:Orzoo schreef op 21 december 2012 @ 12:31:
Je geeft om je medemens en dat siert je juist! dat je je zo rot voelde.
Als het helpt...ik heb laatst in een emo bui zitten janken omdat ik net een nieuwe bank besteld heb terwijl elders mensen sterven van de honger en kou.
Ja daar kan ik er ook nog wel wat meer onder zetten, zoals bijvoorbeeld met je volle tassen langs de straatkrantverkoper heen lopen, of er loopt bij ons ook altijd een zwerfster met een kar met daarin een aantal honden.
Maar wat het zo heftig maakte gister was dat het om mensen gaat die ik ken, het had mij ook kunnen gebeuren, maar toch niet want ik ben oververantwoordelijk soms naar mijn regelmaat met gezond eten en leven en ik weet alles van mijn kinderen, we weten ten allen tijde van elkaar waar we zijn en ongeveer ook met wie, we bespreken van alles, ik ben daar echt heel strikt in.
Tot vermoeiens toe bij de jongens soms, maar ze werken wel mee.
Je geeft om je medemens en dat siert je juist! dat je je zo rot voelde.
Als het helpt...ik heb laatst in een emo bui zitten janken omdat ik net een nieuwe bank besteld heb terwijl elders mensen sterven van de honger en kou.
Ja daar kan ik er ook nog wel wat meer onder zetten, zoals bijvoorbeeld met je volle tassen langs de straatkrantverkoper heen lopen, of er loopt bij ons ook altijd een zwerfster met een kar met daarin een aantal honden.
Maar wat het zo heftig maakte gister was dat het om mensen gaat die ik ken, het had mij ook kunnen gebeuren, maar toch niet want ik ben oververantwoordelijk soms naar mijn regelmaat met gezond eten en leven en ik weet alles van mijn kinderen, we weten ten allen tijde van elkaar waar we zijn en ongeveer ook met wie, we bespreken van alles, ik ben daar echt heel strikt in.
Tot vermoeiens toe bij de jongens soms, maar ze werken wel mee.
vrijdag 21 december 2012 om 12:50
quote:Perel schreef op 21 december 2012 @ 12:31:
[...]
Wat ik eerder schreef is waar, er is niet meer dan dat.
Als ik je vertel dat ik uit ervaring heb geleerd dat mensen die je denkt van haver tot gort te kennen ineens toch anders in elkaar blijken te zitten, neem je dan genoegen met mijn verklaring?
En over het algemeen heb ik inderdaad niet zoveel vertrouwen in mensen, dat klopt.
En verder heb ik eigenlijk niet zoveel zin om daar verder op in te gaan.
Dan laten we het hierbij, sorry!
Het viel me gewoon op!
[...]
Wat ik eerder schreef is waar, er is niet meer dan dat.
Als ik je vertel dat ik uit ervaring heb geleerd dat mensen die je denkt van haver tot gort te kennen ineens toch anders in elkaar blijken te zitten, neem je dan genoegen met mijn verklaring?
En over het algemeen heb ik inderdaad niet zoveel vertrouwen in mensen, dat klopt.
En verder heb ik eigenlijk niet zoveel zin om daar verder op in te gaan.
Dan laten we het hierbij, sorry!
Het viel me gewoon op!
vrijdag 21 december 2012 om 12:50
quote:Perel schreef op 21 december 2012 @ 12:47:
[...]
Ja daar kan ik er ook nog wel wat meer onder zetten, zoals bijvoorbeeld met je volle tassen langs de straatkrantverkoper heen lopen, of er loopt bij ons ook altijd een zwerfster met een kar met daarin een aantal honden.
Maar wat het zo heftig maakte gister was dat het om mensen gaat die ik ken, het had mij ook kunnen gebeuren, maar toch niet want ik ben oververantwoordelijk soms naar mijn regelmaat met gezond eten en leven en ik weet alles van mijn kinderen, we weten ten allen tijde van elkaar waar we zijn en ongeveer ook met wie, we bespreken van alles, ik ben daar echt heel strikt in.
Tot vermoeiens toe bij de jongens soms, maar ze werken wel mee.Ik voeg nog even toe: dan voelt dat misschien best als arrogant, als ik denk dat ik zo alles kan 'bezweren", dat voelt ook niet echt helemaal 'senang'.
[...]
Ja daar kan ik er ook nog wel wat meer onder zetten, zoals bijvoorbeeld met je volle tassen langs de straatkrantverkoper heen lopen, of er loopt bij ons ook altijd een zwerfster met een kar met daarin een aantal honden.
Maar wat het zo heftig maakte gister was dat het om mensen gaat die ik ken, het had mij ook kunnen gebeuren, maar toch niet want ik ben oververantwoordelijk soms naar mijn regelmaat met gezond eten en leven en ik weet alles van mijn kinderen, we weten ten allen tijde van elkaar waar we zijn en ongeveer ook met wie, we bespreken van alles, ik ben daar echt heel strikt in.
Tot vermoeiens toe bij de jongens soms, maar ze werken wel mee.Ik voeg nog even toe: dan voelt dat misschien best als arrogant, als ik denk dat ik zo alles kan 'bezweren", dat voelt ook niet echt helemaal 'senang'.
vrijdag 21 december 2012 om 12:50
Dat je met je vriendin meeleeft snap ik.
Maar ik vind het eerlijk gezegd een beetje apart dat die vrouw die je tegenkwam haar hele ziel en zaligheid op straat legde (zeg je dat zo?)
Ik heb ook een kuttijd gehad een aantal jaar terug maar ik ging dat niet op straat vertellen aan mensen die ik nauwelijks ken. Die konden toch niks voor me doen en waarom zou ik ze ermee belasten?
Tenzij je zelf heel erg doorgevraagd hebt natuurlijk.
Maar ik vind het eerlijk gezegd een beetje apart dat die vrouw die je tegenkwam haar hele ziel en zaligheid op straat legde (zeg je dat zo?)
Ik heb ook een kuttijd gehad een aantal jaar terug maar ik ging dat niet op straat vertellen aan mensen die ik nauwelijks ken. Die konden toch niks voor me doen en waarom zou ik ze ermee belasten?
Tenzij je zelf heel erg doorgevraagd hebt natuurlijk.
vrijdag 21 december 2012 om 13:02
quote:Moonlight82 schreef op 21 december 2012 @ 12:50:
Dat je met je vriendin meeleeft snap ik.
Maar ik vind het eerlijk gezegd een beetje apart dat die vrouw die je tegenkwam haar hele ziel en zaligheid op straat legde (zeg je dat zo?)
Ik heb ook een kuttijd gehad een aantal jaar terug maar ik ging dat niet op straat vertellen aan mensen die ik nauwelijks ken. Die konden toch niks voor me doen en waarom zou ik ze ermee belasten?
Tenzij je zelf heel erg doorgevraagd hebt natuurlijk.Ja, dat was ook raar. Ze werd vrijwel meteen heel vertrouwelijk over bepaalde dingen en ik begreep uit wat ze zei dat ze niet besefte dat ik haar jaren geleden voor het laatst zag, want ze had het over recentere dingen op een manier alsof ik dat allang wist. Ze had een vreemde blik in haar ogen, beetje dement-achtig, niet helemaal jofel. Ik dacht dat is wat alcohol op den duur met mensen doet, zo in en in triest. Haar toenmalige vriend heb ik al eens zien zitten met een tas bierblikken op een bankje in het park, over dat kaliber hebben we het hier.
Dat je met je vriendin meeleeft snap ik.
Maar ik vind het eerlijk gezegd een beetje apart dat die vrouw die je tegenkwam haar hele ziel en zaligheid op straat legde (zeg je dat zo?)
Ik heb ook een kuttijd gehad een aantal jaar terug maar ik ging dat niet op straat vertellen aan mensen die ik nauwelijks ken. Die konden toch niks voor me doen en waarom zou ik ze ermee belasten?
Tenzij je zelf heel erg doorgevraagd hebt natuurlijk.Ja, dat was ook raar. Ze werd vrijwel meteen heel vertrouwelijk over bepaalde dingen en ik begreep uit wat ze zei dat ze niet besefte dat ik haar jaren geleden voor het laatst zag, want ze had het over recentere dingen op een manier alsof ik dat allang wist. Ze had een vreemde blik in haar ogen, beetje dement-achtig, niet helemaal jofel. Ik dacht dat is wat alcohol op den duur met mensen doet, zo in en in triest. Haar toenmalige vriend heb ik al eens zien zitten met een tas bierblikken op een bankje in het park, over dat kaliber hebben we het hier.
vrijdag 21 december 2012 om 13:08
Herkenbaar hoor Perel, mooi hoe jouw kinderen hebben gereageerd op je. De volgende keer als andermans verhalen hen aangrijpen doe jij dit ook voor hen. Dat maakt jullie toch alleen mensen die een warm en hecht gezin vormen en die dus meeleven met anderen? Dat heeft denk ik niets met leeftijd te maken en is ook niets mis mee.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 21 december 2012 om 13:20
Kan idd zijn, dat de alcohol al veel schade heeft aangericht. En misschien was ze op t moment ook dronken?
En sommige types hebben ook gewoon dat ze graag hun ellende aan anderen vertellen. Ze heeft die alcohol zelf opgedronken, ze heeft zelf wel een aandeel in haar eigen ellende.
Weet je, ik heb soms het idee dat ik mensen moet indelen in: Nog te helpen - en Niet meer te redden.
Heel hard misschien en het past niet bij mijn christelijke opvoeding maar voor mij heeft het geen zin om in bepaalde mensen energie te blijven steken.
Ik kan maar beperkt iets doen voor andere mensen en dan help ik liever iemand die écht wil vechten dat een ander waarbij het een bodemloze put lijkt.
(Tegelijk weet ik dan ook wel weer voorbeelden waarbij anderen wél nog naar die bodemloze put omkeken en het daarna toch beter ging)
Maarja je kunt niet de hele wereld helpen. Je moet selectief zijn.
En sommige types hebben ook gewoon dat ze graag hun ellende aan anderen vertellen. Ze heeft die alcohol zelf opgedronken, ze heeft zelf wel een aandeel in haar eigen ellende.
Weet je, ik heb soms het idee dat ik mensen moet indelen in: Nog te helpen - en Niet meer te redden.
Heel hard misschien en het past niet bij mijn christelijke opvoeding maar voor mij heeft het geen zin om in bepaalde mensen energie te blijven steken.
Ik kan maar beperkt iets doen voor andere mensen en dan help ik liever iemand die écht wil vechten dat een ander waarbij het een bodemloze put lijkt.
(Tegelijk weet ik dan ook wel weer voorbeelden waarbij anderen wél nog naar die bodemloze put omkeken en het daarna toch beter ging)
Maarja je kunt niet de hele wereld helpen. Je moet selectief zijn.
