Psyche
alle pijlers
Mijn gevoel
zondag 6 april 2014 om 16:08
25 Jaar Ben ik nu
En "al" 11 Jaar Zonder jou
"Al" omdat dat bijna de helft van mijn leven is en "al" Omdat het Als de dag van gister was toen je ons verliet.
Je was ziek en je had geen Kracht meer .. Maar op die laatste middag vroeg je mij wat mij het beste leek, aan de beademing en leven als een plantje of niet aan de beademing en er dan binnenkort niet meer zijn
Mijn antwoord was dat je voor jezelf moest kijken wat JIJ wou.
Je koos voor de beademing, en ik durf met zekerheid te zeggen dat je dat voor ons deed, want voor jou was het al klaar. Die laatste middag stuurde de doktors mij en mijn broer naar huis, we zaten er al dagen van sochtends vroeg tot savonds laat , "het zou wel goedkomen zeiden ze, we zouden je de volgende dag na de operatie weer zien. Met tegenzin gingen we naar huis om te slapen, in bed heb ik gebeden, iets wat ik (bijna) nooit deed, ik vroeg of alles goed mocht komen en ging proberen te slapen, had net mijn ogen gesloten toen broer de kamer inkwam, we moesten terug naar het ziekenhuis, het was niet goed.
Van de rit weet ik alleen nog dat broer heel hard reed en dat we naar jouw etage rende , de familie kamer die we hadden gekregen zat al met opa, oma en tante, iemand van hun.. Ik weet niet meer wie, nam mij op schoot en legde uit dat je tijdens de operatie een ingeklapte long had gekregen, maar ze hadden je weer bij gekregen. Het verhaal was nog niet af toen de dokter binnen kwam.. Aan z'n gezicht wisten we dat het fout was.. "Sorry zei hij en wou z'n verhaal doen. Of hij het verhaal af heeft kunnen maken weet ik niet meer, want vanaf dat moment stond het leven stil, broer sloeg tegen een kast, ik gilde en huilde.
Je was er niet meer.. Mijn moeder
43 jaar was overleden, de operatie die je toch aanging was teveel voor je. Toen we even later bij je mochten op de kamer heb ik geschreeuwd dat jij dat niet was die daar lag, dat ze je moesten halen , ben weggerend en heb de eerste paar uren op de gang gezeten, wou niemand om me heen, iedereen ging naar je toe .. Ik kon het niet, na een paar uur ben ik met mijn grote broer naar binnen gegaan en werd ik rustiger, daar lag je dan.. Alsof je sliep.. Alsof je weer wakker zou worden.. Maar dat zou niet meer gebeuren.. Nooit meer... Nooit meer lachen samen, nooit meer huilen, nooit meer ruzie maken.. Want dat deden wij ook.. Dat vond je belangrijk, niet de lieve vrede houden omdat je ziek was maar ook ruzie maken als we boos waren,
Nooit meer bij je in bed slapen en op het laatst alleen in jouw bed maar op de zelfde kamer waar jij in je ziekenhuis bed lag, nooit meer snachts wat te eten maken als we alle2 niet konden slapen, nooit meer wakker worden van de zuurstofslang die over de grond sleepte als je stiekem je sigaretje rookte.. Ons geheim..
En dan nu zijn we 11 jaar verder, heb ik mijn diploma's behaald, heb ik een paar maanden in het buitenland gewerkt en woon ik nu samen en heb een leuke baan, en ben ik zoals veel mensen zeggen "goed beland"
soms vraag ik mij af waarom? Maar jij zei altijd "alle gebeurd met een reden en hoevaak ik er soms mee klaar ben.. Zal ik nooit opgeven. De pijn en gemis is nog groot, de dingen die ik nu met je zou willen delen, de onderzoeken en ziekenhuis bezoeken die ik nu afloop zonder jouw steun en advies, de vrouw die mij als geen ander kende, oh mam wat mis ik dat,
Hoe ouder ik word hoe vaker mensen zeggen dat ik op jou lijk,
Mooi, gek, spontaan, zorgzaam, sociaal, sterk en lief .. Zo denk ik terug aan jou, en als mensen zeggen dat ik op jou lijk.. Dan ben ik er daar meer dan trots op
En "al" 11 Jaar Zonder jou
"Al" omdat dat bijna de helft van mijn leven is en "al" Omdat het Als de dag van gister was toen je ons verliet.
Je was ziek en je had geen Kracht meer .. Maar op die laatste middag vroeg je mij wat mij het beste leek, aan de beademing en leven als een plantje of niet aan de beademing en er dan binnenkort niet meer zijn
Mijn antwoord was dat je voor jezelf moest kijken wat JIJ wou.
Je koos voor de beademing, en ik durf met zekerheid te zeggen dat je dat voor ons deed, want voor jou was het al klaar. Die laatste middag stuurde de doktors mij en mijn broer naar huis, we zaten er al dagen van sochtends vroeg tot savonds laat , "het zou wel goedkomen zeiden ze, we zouden je de volgende dag na de operatie weer zien. Met tegenzin gingen we naar huis om te slapen, in bed heb ik gebeden, iets wat ik (bijna) nooit deed, ik vroeg of alles goed mocht komen en ging proberen te slapen, had net mijn ogen gesloten toen broer de kamer inkwam, we moesten terug naar het ziekenhuis, het was niet goed.
Van de rit weet ik alleen nog dat broer heel hard reed en dat we naar jouw etage rende , de familie kamer die we hadden gekregen zat al met opa, oma en tante, iemand van hun.. Ik weet niet meer wie, nam mij op schoot en legde uit dat je tijdens de operatie een ingeklapte long had gekregen, maar ze hadden je weer bij gekregen. Het verhaal was nog niet af toen de dokter binnen kwam.. Aan z'n gezicht wisten we dat het fout was.. "Sorry zei hij en wou z'n verhaal doen. Of hij het verhaal af heeft kunnen maken weet ik niet meer, want vanaf dat moment stond het leven stil, broer sloeg tegen een kast, ik gilde en huilde.
Je was er niet meer.. Mijn moeder
43 jaar was overleden, de operatie die je toch aanging was teveel voor je. Toen we even later bij je mochten op de kamer heb ik geschreeuwd dat jij dat niet was die daar lag, dat ze je moesten halen , ben weggerend en heb de eerste paar uren op de gang gezeten, wou niemand om me heen, iedereen ging naar je toe .. Ik kon het niet, na een paar uur ben ik met mijn grote broer naar binnen gegaan en werd ik rustiger, daar lag je dan.. Alsof je sliep.. Alsof je weer wakker zou worden.. Maar dat zou niet meer gebeuren.. Nooit meer... Nooit meer lachen samen, nooit meer huilen, nooit meer ruzie maken.. Want dat deden wij ook.. Dat vond je belangrijk, niet de lieve vrede houden omdat je ziek was maar ook ruzie maken als we boos waren,
Nooit meer bij je in bed slapen en op het laatst alleen in jouw bed maar op de zelfde kamer waar jij in je ziekenhuis bed lag, nooit meer snachts wat te eten maken als we alle2 niet konden slapen, nooit meer wakker worden van de zuurstofslang die over de grond sleepte als je stiekem je sigaretje rookte.. Ons geheim..
En dan nu zijn we 11 jaar verder, heb ik mijn diploma's behaald, heb ik een paar maanden in het buitenland gewerkt en woon ik nu samen en heb een leuke baan, en ben ik zoals veel mensen zeggen "goed beland"
soms vraag ik mij af waarom? Maar jij zei altijd "alle gebeurd met een reden en hoevaak ik er soms mee klaar ben.. Zal ik nooit opgeven. De pijn en gemis is nog groot, de dingen die ik nu met je zou willen delen, de onderzoeken en ziekenhuis bezoeken die ik nu afloop zonder jouw steun en advies, de vrouw die mij als geen ander kende, oh mam wat mis ik dat,
Hoe ouder ik word hoe vaker mensen zeggen dat ik op jou lijk,
Mooi, gek, spontaan, zorgzaam, sociaal, sterk en lief .. Zo denk ik terug aan jou, en als mensen zeggen dat ik op jou lijk.. Dan ben ik er daar meer dan trots op
