Mijn hart luchten

Hee lieve mensen.
Ik ben al 5 jaar best wel depressief. Ik werkte 5 jaar geleden bij United als cameraman.
Het eerste half jaar als stagair (1 van de 2 uitverkorene). Ik had zoveel talent voor het filmen van voetbalwedstrijden (eredivisie), dat ze me na een half jaar gelijk in dienst namen. Ik ging als een speer!! Ik ontwikkelde me razend snel. Regisseurs exprerimenteerde met nieuwe concepten, gebruikte mijn talent.
Ik werd geprezen om mijn goede kwaliteiten. Ik fungeerde als cameraman in een team op het allerhoogste niveau. Ook nog eens in extreem korte tijd. Ik ging veel sneller dan mijn collega's. Ik zou ontzettend gelukkig moeten zijn. Ik is waar ik stond.
Er kwamen onzekerheden voorbij. Ik vond het moeilijk mij te uiten. Ik had niemand om mijn hart bij te luchten. Niet mijn ouders, niet mijn collega's, niet mijn vrienden, geen vriendin. Ik voelde mij eenzaam. Ik vond geen aansluiting. Ik voelde mij ongemakkelijk in contact. Die ongemakkelijkheid werd steeds extremer. Ik kwam diep ongelukkig thuis.
Er ontstond pijn in mijn lichaam. Ik dacht, wat is dit?
Ik kreeg hartkloppingen. Ik ging het compenseren met vreetbuien. Ik at 8 suikerkoeken achter elkaar op om het ongemak weg te nemen.
Het lukte mij niet. Het was tijdelijke verhelping. Na een jaar zei mijn lichaam. Het is klaar. Ik houd ermee op. Het legde me lam. Ik was gebroken. Mijn lichaam lag verstijfd in mijn bed. Elk spanninkje kon mijn lichaam kapot maken (zo voelde het iig).
Nu 5 jaar later. Nog steeds constante pijn in mijn lichaam. Extreem overgevoelig voor spanning. Nog niemand gevonden waar ik mijn hart bij kan luchten.
Ik zou zo graag iemand hebben die echt naar me wilt luisteren. Me gewoon wilt aanhoren. Naar mijn verhaal wilt luisteren. Bereid is om mijn pijn te voelen.

Ik werk inmiddels sinds een paar maanden weer. Ik ben orderpicker. Ik maak mijn uren, maar het is zwaar. Het trekt aan me. Ik ben ooit talentvol cameraman geweest. Extreem talentvol. Ik ben nog steeds jong.. het kan nog steeds.
Wat doe ik hier? Ik scan een product, stop het in een doosje en ga naar het volgende product. Godverdomme Merlijn.. Wat doe je hier???
Ik kom thuis, helemaal kapot, helemaal alleen. Ik zie een vacature voor het werk dat ik ooit deed. Zal ik dan toch weer eens solliciteren?
Nee man, ik ben er nog niet klaar voor. Eerst maar weer eens wat ritme opbouwen. Je hebt al stappen gemaakt. Nu rustig aan doen en een stabiele omgeving creëren. Daarna kun je de volgende stap nemen.
Maar jezus.. hoe lang moet dat nog duren. Nu ben ik nog 29, nu kan het nog. Over een paar jaar ben ik te oud.
Kut....

Ja ik wil er graag een volledig kloppend verhaal van maken zodat jullie mij snappen. En ik wil te graag mijn hart luchten. Ik heb zoveel wat op mijn hart ligt wat ik graag aan iemand zou willen vertellen!

Dan denk ik.... Oohja, en dit wil ik graag kwijt en dit en dit... ooh shit.. straks vergeet ik dat te typen en voor dat ik het weet typ ik als een malle en krijg ik daar weer stress van.

Ja dat is waar foeksie. Ik was ook bang dat ik teveel zou schrijven en dat daardoor niemand het zou lezen. Of dat ik niet duidelijk genoeg zou zijn, waardoor mensen zouden afhaken.
Dat ben ik gewend wanneer ik mijn onzekerheid uit. Dat mensen daar geen zin in hebben.
Vooral mijn ouders konden mij nooit dragen in emoties/uitingen als frustratie, verdriet, angst.
Ik ben ze in bescherming gaan nemen daartegen. Zodat ik het ging opkroppen. Het ging zich vastzetten in mijn lichaam.
Toen ik die burn-out kreeg woonde ik bij mijn ouders. Die wouden duidelijk van me af. Ik was te heftig voor hun en zij voor mij. Zij hadden zelfs meer paniek dan ik. Ik moest hun dragen terwijl ik er zelf helemaal doorheen zat.
Ik ben anti-kraak gaan wonen. Lekker goedkoop. Gelukkig durf ik weer een beetje te werken. Het is zwaar en het zuigt. Maar thuiszitten doet dat nog meer. Na 5 jaar zit ik nog steeds met die overambitieuze mind-set. Ik wil avontuur!!! Ik wil lange reizen maken!! Geldige unieke dingen bereiken. Ik leg de lat zo hoog voor mezelf. Maar ik hikte zo erg aan tegen mijn potentieel. Als ik de juiste omgeving had gehad met ouders die er voor me konden zijn en vrienden. Dan was het me zeker gelukt. Dan had ik al die moeilijkheden kunnen doorstaan en mijn talent en passie kunnen leven.
Nu zit ik alleen in een anti-kraak kamertje. Verdien net 180-200 per week. Met eenvoudig leven en lage huur kom ik daarmee rond. Dit is de rauwe kant van het leven. Heel wat anders dan wat ik verwacht had van mijn leven. Gewilt had.
Ik had zo graag iemand gehad die me op kon peppen, die voor me door het vuur wou gaan!!! In plaats daarvan had ik een vader die zei.. 'Je moet het allemaal zelf maar weten, het is jou leven.'

Soms... soms.... loop ik door het bos. Vind ik enthousiasme in het ontdekken van nieuwe stukjes bos en heide.. heel soms. Een klein vlaagje genot in het kleine, het simpele. De zon die door de bomen heenschijnt. 2 seconde later komt die ambitieuze stem weer binnen.. 'Ach, wat zit je jezelf aan te praten, het zijn maar bomen, wat een gelul man!! Je moet grootse avonturen aangaan!! Niet nutteloos een beetje ronddwalen in het bos!!!"
Het doet pijn, heel veel pijn. Het is een conflict tussen 2 stemmen. De overgevoelige stem die heel bang is voor schade 'Doe nou alsjeblieft rustig aan anders lig je weer in zak en as... of... erger nog....'
En 'ach man poesie!!! Je bent nog een jonge knul!!! Gewoon ergens je tanden in bijten en ervoor gaan. Je zit jezelf die overgevoeligheid aan te praten gek. Gewoon knallen!'
Ik denk zeker dat die drijf volgen me ook meer tevredenheid kan bezorgen waardoor ik ook lekkerder in mijn vel kom te zitten.
Maar het voelt ook belangrijk om een vertrouwde omgeving te creëren.
Ik heb het al 2 keer zonder geprobeerd die drijf aan te gaan. 2 keer heb ik mezelf helemaal kapot gewerkt. Alles in mijn eentje proberen te werken.
Professionele hulp help wel. Maar het voelt niet als thuis zijn. Iemand die er echt voor je staat. Iemand die je naar Japan rijdt als dat nodig is. Iemand waar je je thuis kunt voelen.
Of ik moet dat bij mezelf vinden, of bij een ander voordat ik weer wat ambities aanga.
Rustig opbouwen en steeds iets meer uit mijn comfortzone treden helpt wel en het gaat ook stukke beter. Maar die verrekte ongedult die aan me blijft knagen. Die potentie van een fantastische carrière die ik had kunnrn hebben!!! Wat had? Die ik nog steeds kan hebben. Maar ik moet snel zijn!! Arggghhhh.........