Psyche
alle pijlers
Mijn moeder...
maandag 12 november 2012 om 18:23
Ik lees en schrijf soms al heel lang mee op dit forum, maar voor dit onderwerp heb ik een nieuw account aangemaakt omdat ik niet te herkenbaar wil zijn.
Het kan een lang verhaal worden, maar het is ook ingewikkeld. Zal toch mijn best doen om het beknopt te houden.
Ik ben een vrouw van 35 jaar, getrouwd en moeder van 2 mooie kinders. Maar dat is wel eens heel anders geweest.
Van mijn 18e tot 28e heb ik geworsteld met een eetstoornis, anorexia. Ik heb heel erg diep gezeten: ontelbare opnamens in ziekenhuizen en gespecialiseerde klinieken gehad en een aantal keren heb ik echt op het randje gelegen vanwege mijn levensgevaarlijke ondergewicht. Toen ik 26 was leerde ik mijn man kennen via een meisje bij wie ik in deeltijdbehandeling zat. Mijn allereerste vriendje en het begin van mijn nieuwe leven. Stapje voor stapje ging het steeds beter en leerde ik dat er meer bestond dan alleen niet eten en gewicht. Inmiddels kan ik vol overtuiging zeggen dat ik mijn anorexia overwonnen heb. Ik was ontzettend bang dat ik nooit moeder kon worden omdat ik 8 jaar niet gemenstrueerd had, maar ik heb twee prachtige kindjes gekregen, ben gelukkig met mijn man, heb een baan en een heel gezond gewicht.
Bezig zijn met eten speelt geen rol meer, maar ik blijf wel worstelen met de onderliggende problemen en dat gaat met name om mijn moeder/jeugd. Natuurlijk heb ik heel veel therapieeën gehad, maar omdat ik altijd zo extreem mager was, stond gewichtstoename en een eetpatroon opbouwen altijd op de voorgrond en is er niet veel aandacht besteed aan de onderliggende problemen. Dat komt ook omdat ik mijn ouders altijd in bescherming heb genomen. Ik vond dat ik geen reden had om anorexia te hebben, want ik werd niet mishandeld, niet misbruikt en kwam uit (een voor de buitenwereld) normaal gezin.
De oorzaak van mijn eetstoornis werd dus altijd een beetje gezocht in mijn perfectionistische karakter en mijn angst om volwassen te worden.
Later, eigenlijk pas na de therapieeën, ben ik gaan inzien dat mijn jeugd, opvoeding en het gedrag van mijn moeder wel degelijk een hele grote rol hebben gespeeld in het ontstaan van mijn eetstoornis.
Ik heb een hele gecompliceerde moeder. Eigenlijk ben ik ervan overtuigd dat ook zij een psychische aandoening heeft, maar dit is nooit onderzocht en ze is er ook nooit voor behandeld.
Ze ontwijkt dokters en de medische wereld. Heeft bv. ernstige longemfyseem en zit daardoor nu zelfs in een rolstoel, maar ze weigert naar een longarts te gaan. Ze is aan 1 oog vrijwel blind door staar, maar weigert naar een oogarts te gaan. Ze rookt en is een stille drinker (altijd al geweest) en haar gezondheid is zeer slecht. Ik ben de oudste van 4 kinderen, mijn jongste broertje van nu 23 jaar woont nog thuis en heeft een aantal jaren geleden de diagnose Asperger gekregen. Hier wordt hij bijna niet voor behandeld en zijn situatie wordt steeds slechter. Hij heeft dwangen, chanteert mijn moeder en heeft al een aantal zelfmoordpogingen gedaan. Steeds volgt dan een crisisopname waarna hij weer thuis komt en het weer verder gaat.
Mijn oudste broer is vrijgezel, woont op zichzelf maar wostelt met depressies en mijn zusje is in haar puberteit zwaar ontspoord met alcoholisme, drugs en promiscue gedrag maar heeft inmiddels wel een vaste relatie en ook een kindje en lijkt gelukkig.
Mijn ouders zijn nog samen, mijn vader is sinds een aantal jaren met pensioen en probeert de boel thuis draaiende te houden. Hij verzorgt mijn moeder en mijn broertje, doet het huishouden en verder heeft hij geen eigen leven.
De relatie met mijn ouders is uiterst moeizaam en beheerst nog steeds mijn leven. Met mijn moeder valt niet te praten, alleen over het weer en haar poezen en mijn vader lijkt uitgeput en klaar met strijden. Mijn jeugd heeft bestaan uit angst en verantwoording dragen. Mijn moeder had een opvliegend karakter en kon/kan geen relaties aangaan met anderen. Ze lijkt heel sociaal, trekt mensen aan, maar als ze te dichtbij komen stoot ze ze weer af. Ze had altijd wel ruzie met iemand, probeerde de liefde van haar kinderen te "kopen" met materiele dingen en daarover moesten wij weer liegen tegen mijn vader want die mocht van niks weten. Ze had toen ook al ernstige astma waardoor ze regelmatig heftige aanvallen had en ook meerdere keren is afgevoerd met de ambulance en is opgenomen in het ziekenhuis. Ik was zo bang dat ze dood zou gaan, ook omdat ze zoveel rookte en dronk.
En zo kan ik nog wel even doorgaan, ik kan het onmogelijk allemaal opschrijven hier.
Door de dingen die thuis nog steeds gebeuren, ook met mijn jongste broer, lukt het me gewoon niet om afstand te nemen. Ik maak me zorgen en heb het gevoel met een tijdbom te leven. Ieder moment kan mijn moeder iets gebeuren met haar slechte gezondheid, mijn broer kan doorslaan en gekke dingen gaan doen of mijn vader stort helemaal in. Op dit moment hebben mijn moeder en ik weer even geen contact, de druppel was dat ze helemaal niks heeft laten horen op de verjaardag van mijn oudste zoontje. En zo gaat het steeds. Er is bij mij weer een grens bereikt, dan is het weer even radiostilte en vervolgens gaat het weer gewoon verder. Definitief breken kan en durf ik niet.
Maar het beinvloedt nog wel steeds enorm mijn leven. Ik kan periodes ontzettend boos zijn, andere periodes ben ik vooral verdrietig en ik snap het gewoon niet. Ik kan niet begrijpen hoe mijn moeder in elkaar steekt, wat haar mankeert. Waarom ze zich zo gedraagt en haar eigen gedrag niet wil inzien. En ik twijfel ook of ze wel echt om mij geeft en of ze dat ooit gedaan heeft, ik heb er nooit iets van gevoeld.
Heb er al over gedacht zelf toch weer psychologische hulp te gaan zoeken, maar ergens ben ik gewoon zo boos dat ik weer moet boeten voor haar fouten en gedrag en al tientallen jaren knok op mijn leven op pootjes te krijgen en te houden. Terwijl zij gewoon lijkt door te gaan met haar 'leven': rokend achter haar computer en zich met mijn broer samenspannen tegen mijn vader.
Ik weet ook niet wat ik met dit topic wil. Erkenning? Tips? Herkenning? Ik hoop in elk geval op wat reacties, bedankt alvast!
Het kan een lang verhaal worden, maar het is ook ingewikkeld. Zal toch mijn best doen om het beknopt te houden.
Ik ben een vrouw van 35 jaar, getrouwd en moeder van 2 mooie kinders. Maar dat is wel eens heel anders geweest.
Van mijn 18e tot 28e heb ik geworsteld met een eetstoornis, anorexia. Ik heb heel erg diep gezeten: ontelbare opnamens in ziekenhuizen en gespecialiseerde klinieken gehad en een aantal keren heb ik echt op het randje gelegen vanwege mijn levensgevaarlijke ondergewicht. Toen ik 26 was leerde ik mijn man kennen via een meisje bij wie ik in deeltijdbehandeling zat. Mijn allereerste vriendje en het begin van mijn nieuwe leven. Stapje voor stapje ging het steeds beter en leerde ik dat er meer bestond dan alleen niet eten en gewicht. Inmiddels kan ik vol overtuiging zeggen dat ik mijn anorexia overwonnen heb. Ik was ontzettend bang dat ik nooit moeder kon worden omdat ik 8 jaar niet gemenstrueerd had, maar ik heb twee prachtige kindjes gekregen, ben gelukkig met mijn man, heb een baan en een heel gezond gewicht.
Bezig zijn met eten speelt geen rol meer, maar ik blijf wel worstelen met de onderliggende problemen en dat gaat met name om mijn moeder/jeugd. Natuurlijk heb ik heel veel therapieeën gehad, maar omdat ik altijd zo extreem mager was, stond gewichtstoename en een eetpatroon opbouwen altijd op de voorgrond en is er niet veel aandacht besteed aan de onderliggende problemen. Dat komt ook omdat ik mijn ouders altijd in bescherming heb genomen. Ik vond dat ik geen reden had om anorexia te hebben, want ik werd niet mishandeld, niet misbruikt en kwam uit (een voor de buitenwereld) normaal gezin.
De oorzaak van mijn eetstoornis werd dus altijd een beetje gezocht in mijn perfectionistische karakter en mijn angst om volwassen te worden.
Later, eigenlijk pas na de therapieeën, ben ik gaan inzien dat mijn jeugd, opvoeding en het gedrag van mijn moeder wel degelijk een hele grote rol hebben gespeeld in het ontstaan van mijn eetstoornis.
Ik heb een hele gecompliceerde moeder. Eigenlijk ben ik ervan overtuigd dat ook zij een psychische aandoening heeft, maar dit is nooit onderzocht en ze is er ook nooit voor behandeld.
Ze ontwijkt dokters en de medische wereld. Heeft bv. ernstige longemfyseem en zit daardoor nu zelfs in een rolstoel, maar ze weigert naar een longarts te gaan. Ze is aan 1 oog vrijwel blind door staar, maar weigert naar een oogarts te gaan. Ze rookt en is een stille drinker (altijd al geweest) en haar gezondheid is zeer slecht. Ik ben de oudste van 4 kinderen, mijn jongste broertje van nu 23 jaar woont nog thuis en heeft een aantal jaren geleden de diagnose Asperger gekregen. Hier wordt hij bijna niet voor behandeld en zijn situatie wordt steeds slechter. Hij heeft dwangen, chanteert mijn moeder en heeft al een aantal zelfmoordpogingen gedaan. Steeds volgt dan een crisisopname waarna hij weer thuis komt en het weer verder gaat.
Mijn oudste broer is vrijgezel, woont op zichzelf maar wostelt met depressies en mijn zusje is in haar puberteit zwaar ontspoord met alcoholisme, drugs en promiscue gedrag maar heeft inmiddels wel een vaste relatie en ook een kindje en lijkt gelukkig.
Mijn ouders zijn nog samen, mijn vader is sinds een aantal jaren met pensioen en probeert de boel thuis draaiende te houden. Hij verzorgt mijn moeder en mijn broertje, doet het huishouden en verder heeft hij geen eigen leven.
De relatie met mijn ouders is uiterst moeizaam en beheerst nog steeds mijn leven. Met mijn moeder valt niet te praten, alleen over het weer en haar poezen en mijn vader lijkt uitgeput en klaar met strijden. Mijn jeugd heeft bestaan uit angst en verantwoording dragen. Mijn moeder had een opvliegend karakter en kon/kan geen relaties aangaan met anderen. Ze lijkt heel sociaal, trekt mensen aan, maar als ze te dichtbij komen stoot ze ze weer af. Ze had altijd wel ruzie met iemand, probeerde de liefde van haar kinderen te "kopen" met materiele dingen en daarover moesten wij weer liegen tegen mijn vader want die mocht van niks weten. Ze had toen ook al ernstige astma waardoor ze regelmatig heftige aanvallen had en ook meerdere keren is afgevoerd met de ambulance en is opgenomen in het ziekenhuis. Ik was zo bang dat ze dood zou gaan, ook omdat ze zoveel rookte en dronk.
En zo kan ik nog wel even doorgaan, ik kan het onmogelijk allemaal opschrijven hier.
Door de dingen die thuis nog steeds gebeuren, ook met mijn jongste broer, lukt het me gewoon niet om afstand te nemen. Ik maak me zorgen en heb het gevoel met een tijdbom te leven. Ieder moment kan mijn moeder iets gebeuren met haar slechte gezondheid, mijn broer kan doorslaan en gekke dingen gaan doen of mijn vader stort helemaal in. Op dit moment hebben mijn moeder en ik weer even geen contact, de druppel was dat ze helemaal niks heeft laten horen op de verjaardag van mijn oudste zoontje. En zo gaat het steeds. Er is bij mij weer een grens bereikt, dan is het weer even radiostilte en vervolgens gaat het weer gewoon verder. Definitief breken kan en durf ik niet.
Maar het beinvloedt nog wel steeds enorm mijn leven. Ik kan periodes ontzettend boos zijn, andere periodes ben ik vooral verdrietig en ik snap het gewoon niet. Ik kan niet begrijpen hoe mijn moeder in elkaar steekt, wat haar mankeert. Waarom ze zich zo gedraagt en haar eigen gedrag niet wil inzien. En ik twijfel ook of ze wel echt om mij geeft en of ze dat ooit gedaan heeft, ik heb er nooit iets van gevoeld.
Heb er al over gedacht zelf toch weer psychologische hulp te gaan zoeken, maar ergens ben ik gewoon zo boos dat ik weer moet boeten voor haar fouten en gedrag en al tientallen jaren knok op mijn leven op pootjes te krijgen en te houden. Terwijl zij gewoon lijkt door te gaan met haar 'leven': rokend achter haar computer en zich met mijn broer samenspannen tegen mijn vader.
Ik weet ook niet wat ik met dit topic wil. Erkenning? Tips? Herkenning? Ik hoop in elk geval op wat reacties, bedankt alvast!
maandag 12 november 2012 om 18:39
Ben er even stil van... Wat moet dit moeilijk zijn voor je. En voor je vader ook.
Als jij denkt dat je er baat bij hebt, om weer even hulp te zoeken, dan moet je dat gewoon doen. Als je je voelt glijden, neem je iets vast wat stabiliteit geeft.
Waardoor je kunt blijven staan.
Je moeder kun je niet veranderen, het verleden ook niet. Hoe jij ermee omgaat, daar kun je keuzes is maken.
Heel veel succes!
Als jij denkt dat je er baat bij hebt, om weer even hulp te zoeken, dan moet je dat gewoon doen. Als je je voelt glijden, neem je iets vast wat stabiliteit geeft.
Waardoor je kunt blijven staan.
Je moeder kun je niet veranderen, het verleden ook niet. Hoe jij ermee omgaat, daar kun je keuzes is maken.
Heel veel succes!
maandag 12 november 2012 om 18:41
Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik denk dat je echt de knop om moet draaien en niet meer moet hopen op een betrokken/ liefdevolle moeder en oma voor je zoon. Het zit er niet in. En waarom dat zo is zul je waarschijnlijk ook niet weten.
Wees blij met de dingen die je wel hebt en doe je voordeel met het weten hoe het niet moet.
Wees blij met de dingen die je wel hebt en doe je voordeel met het weten hoe het niet moet.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 12 november 2012 om 18:51
quote:blijfgewoonbianca schreef op 12 november 2012 @ 18:41:
Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik denk dat je echt de knop om moet draaien en niet meer moet hopen op een betrokken/ liefdevolle moeder en oma voor je zoon. Het zit er niet in..
Hier komt het wel op neer inderdaad. Ik heb ook een moeder die er niet voor me kan zijn, zoals ik kan willen. Het is misschien wel anders dan bij jou, want mijn moeder heeft nogal wat psychische stoornissen, maar de kern is hetzelfde.
Ik heb me er in de loop der jaren bij neergelegd dat mijn moeder is zoals ze is, en dat ik dus niet meer kan verwachten. Dat heeft me héél veel rust gebracht.
Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik denk dat je echt de knop om moet draaien en niet meer moet hopen op een betrokken/ liefdevolle moeder en oma voor je zoon. Het zit er niet in..
Hier komt het wel op neer inderdaad. Ik heb ook een moeder die er niet voor me kan zijn, zoals ik kan willen. Het is misschien wel anders dan bij jou, want mijn moeder heeft nogal wat psychische stoornissen, maar de kern is hetzelfde.
Ik heb me er in de loop der jaren bij neergelegd dat mijn moeder is zoals ze is, en dat ik dus niet meer kan verwachten. Dat heeft me héél veel rust gebracht.
maandag 12 november 2012 om 19:32
Jeetje wat een heftig verhaal! Ik hoop dat je er met je man goed over kunt praten, want inderdaad, het is iets waar je mee moet leren leven. Maar dat houdt niet in dat het je niet frustreert en je moet je emoties kunnen ventileren!
Jij bent de enige die kan bepalen of je iets aan therapie hebt.. Je hebt dit eerder gehad maar geeft aan dat het voornamelijk om het eten draaide. (ik vind dit overigens moeilijk te begrijpen, er is toch altijd een reden waarom iemand anorexia ontwikkelt?) Misschien kun je bedenken wat voor therapievormen er zijn, dat zijn er namelijk nogal wat. Je kunt individueel met iemand praten, maar misschien praat je liever met mensen die hetzelfde meemaken?
In ieder geval heel veel sterkte!!
Jij bent de enige die kan bepalen of je iets aan therapie hebt.. Je hebt dit eerder gehad maar geeft aan dat het voornamelijk om het eten draaide. (ik vind dit overigens moeilijk te begrijpen, er is toch altijd een reden waarom iemand anorexia ontwikkelt?) Misschien kun je bedenken wat voor therapievormen er zijn, dat zijn er namelijk nogal wat. Je kunt individueel met iemand praten, maar misschien praat je liever met mensen die hetzelfde meemaken?
In ieder geval heel veel sterkte!!
maandag 12 november 2012 om 20:11
Dank jullie wel voor de reacties,fijn!
Lupine, ik denk dat jouw situatie juist erg vergelijkbaar is met die van mij!
Mijn moeder heeft geen officiële psychische diagnoses, maar ik ben ervan overtuigd dat ze wel aan bepaalde aandoeningen lijdt.
Wat zal ik nooit weten en juist dat vind ik ook zo moeilijk.
Als ik van jongs af aan had geweten dat mijn moeder bv. Borderline heeft en ze werd daarvoor behandeld, dan had ik daar voor mijn gevoel meer vrede mee gehad of het in elk geval beter kunnen accepteren. Nu begrijp ik haar gewoon echt niet, hoe hard ik mijn best ook doe.
Zeker nu ik zelf moeder ben lijk ik pas te voelen wat ik mis en wat ik gemist heb.
Mijn moeder kan geen liefde geven. In praktisch opzicht was ze er wel voor me: ze reed me naar de psychiaters, bracht schone kleren, materialistisch kwam ik niks tekort. Maar in al die jaren heeft ze me nooit gevraagd hoe het nu echt met me gaat.
Sterker nog, zij was het slachtoffer toen ik zo ziek was en dat moest iedereen horen.
Gelukkig heb ik een hele lieve man die zijn best doet om me te helpen en begrijpen,maar voor hem is het ook moeilijk om zijn vrouw al die tijd zo te zien worstelen.
Ik heb ook een hele lieve schoonfamilie,dat maakt ook veel goed.
Maar jullie hebben gelijk, ik kan mijn moeder niet meer veranderen en zal hiermee moeten leven.
Dat probeer ik ook wel, maar het is heel moeilijk juist omdat de thuissituatie zo slecht is momenteel.
Ik kan er niet definitief afstand van nemen,hoe graag ik dat ook zal willen.
Over therapie ga ik nog eens nadenken. Ik heb al zowel individuele als groepstherapie gehad, maar met name de groeps was erg gericht op het eten.
Nogmaals bedankt voor het meedenken!
Lupine, ik denk dat jouw situatie juist erg vergelijkbaar is met die van mij!
Mijn moeder heeft geen officiële psychische diagnoses, maar ik ben ervan overtuigd dat ze wel aan bepaalde aandoeningen lijdt.
Wat zal ik nooit weten en juist dat vind ik ook zo moeilijk.
Als ik van jongs af aan had geweten dat mijn moeder bv. Borderline heeft en ze werd daarvoor behandeld, dan had ik daar voor mijn gevoel meer vrede mee gehad of het in elk geval beter kunnen accepteren. Nu begrijp ik haar gewoon echt niet, hoe hard ik mijn best ook doe.
Zeker nu ik zelf moeder ben lijk ik pas te voelen wat ik mis en wat ik gemist heb.
Mijn moeder kan geen liefde geven. In praktisch opzicht was ze er wel voor me: ze reed me naar de psychiaters, bracht schone kleren, materialistisch kwam ik niks tekort. Maar in al die jaren heeft ze me nooit gevraagd hoe het nu echt met me gaat.
Sterker nog, zij was het slachtoffer toen ik zo ziek was en dat moest iedereen horen.
Gelukkig heb ik een hele lieve man die zijn best doet om me te helpen en begrijpen,maar voor hem is het ook moeilijk om zijn vrouw al die tijd zo te zien worstelen.
Ik heb ook een hele lieve schoonfamilie,dat maakt ook veel goed.
Maar jullie hebben gelijk, ik kan mijn moeder niet meer veranderen en zal hiermee moeten leven.
Dat probeer ik ook wel, maar het is heel moeilijk juist omdat de thuissituatie zo slecht is momenteel.
Ik kan er niet definitief afstand van nemen,hoe graag ik dat ook zal willen.
Over therapie ga ik nog eens nadenken. Ik heb al zowel individuele als groepstherapie gehad, maar met name de groeps was erg gericht op het eten.
Nogmaals bedankt voor het meedenken!
maandag 12 november 2012 om 20:19
Bedoelen jullie met afstand nemen en voor mezelf kiezen dat ik het contact met mjjn ouders definitief moet verbreken?
Die optie heb ik namelijk al heel lang in mijn hoofd, maar eigenlijk een soort van bewaard als laatste mogelijkheid.
Maar ik neig er steeds meer naar, puur uit zelfbescherming en als bescherming naar mijn gezin.
Mijn broer en zus hebben nog niet zolang geleden aangegeven dat ze, mocht ik dat ooit beslissen, zullen begrijpen en me daarin steunen.
Voor mij zal dit het laatste zijn waar ik voor kies, maar misschien komt dat moment toch eerder dan ik altijd dacht..
Die optie heb ik namelijk al heel lang in mijn hoofd, maar eigenlijk een soort van bewaard als laatste mogelijkheid.
Maar ik neig er steeds meer naar, puur uit zelfbescherming en als bescherming naar mijn gezin.
Mijn broer en zus hebben nog niet zolang geleden aangegeven dat ze, mocht ik dat ooit beslissen, zullen begrijpen en me daarin steunen.
Voor mij zal dit het laatste zijn waar ik voor kies, maar misschien komt dat moment toch eerder dan ik altijd dacht..
maandag 12 november 2012 om 20:21
Je hoeft niet definitief afstand te nemen. Je kunt aangeven dat je voorlopig afstand wil nemen omdat alles teveel energie kost en je dit niet trekt. En aangeven dat je als jij eraan toe bent contact opneemt.
Heb dat zelf ooit gedaan en het gaf me veel rust dat ik geen definitieve beslissing hoefde te nemen. uiteindelijk is het goed gekomen en als er nu nog wat gebeurt, raakt het me niet meer.
Heb dat zelf ooit gedaan en het gaf me veel rust dat ik geen definitieve beslissing hoefde te nemen. uiteindelijk is het goed gekomen en als er nu nog wat gebeurt, raakt het me niet meer.
maandag 12 november 2012 om 20:22
maandag 12 november 2012 om 20:28
Jij kunt alleen zelf beslissen hierover. Ik zou zelf nooit iemand adviseren om te breken, alhoewel dat soms de beste oplossing is.
De relatie tussen je moeder en jou kost je momenteel heel veel, te veel energie. Ik zou dus voorlopig en misschien voor altijd wel afstand bewaren, anders blijft het je opslokken.
En inderdaad wat sushilala zegt: probeer zelf het contact in de hand te houden. Ik doe dat ook, op die manier gaat het de laatste jaren heel goed. Mijn moeder klaagt er weleens over dat ik zo slecht bereikbaar ben, maar ik kan voor mijn gevoel niet anders. Het is dit, of er zelf aan onderdoor gaan.
Sterkte in ieder geval.
De relatie tussen je moeder en jou kost je momenteel heel veel, te veel energie. Ik zou dus voorlopig en misschien voor altijd wel afstand bewaren, anders blijft het je opslokken.
En inderdaad wat sushilala zegt: probeer zelf het contact in de hand te houden. Ik doe dat ook, op die manier gaat het de laatste jaren heel goed. Mijn moeder klaagt er weleens over dat ik zo slecht bereikbaar ben, maar ik kan voor mijn gevoel niet anders. Het is dit, of er zelf aan onderdoor gaan.
Sterkte in ieder geval.
maandag 12 november 2012 om 20:30
Eens met BGB dat je voor jezelf moet kiezen en geen verwachtingen meer moet hebben. Ik denk wel dat een (goede) psycholoog je hierbij kan helpen.
Je geeft zelf aan dat de therapieen die je hiervoor hebt gehad gericht waren op het (niet) eten. Zoek daarom een andere psych, eentje die je kan helpen met je grenzen leren kennen en aangeven. Die je kan helpen om geen verwachtingen te hebben.
Zou je wel contact met je vader willen hebben?
Je geeft zelf aan dat de therapieen die je hiervoor hebt gehad gericht waren op het (niet) eten. Zoek daarom een andere psych, eentje die je kan helpen met je grenzen leren kennen en aangeven. Die je kan helpen om geen verwachtingen te hebben.
Zou je wel contact met je vader willen hebben?
maandag 12 november 2012 om 20:34
Lilalinda, mijn zus heeft dagelijks contact met mijn moeder en zij hebben een hele andere band.
Qua karakter lijken zij veel meer op elkaar en mijn zus kan ook heel goed meegaan in haar koetjes-en-kalfjes gepraa
Maar zeker nu ze zelf moeder is geworden snapt ze mij wel veel beter zegt ze en onze band is daardoor ook veel beter geworden.
Mjjn broer heeft geen goede band met mijn moeder. Hij begrijpt haar ook niet en zit met veel boosheid .
Onze broer/zussenband is ook heel lang slecht geweest omdat ik door mijn ziekte heel veel jaren niet thuis heb gewoond en daardoor zijn zij juist erg naar kaaelkaar toe getrokken. Gelukkig is dit nu beter.
Qua karakter lijken zij veel meer op elkaar en mijn zus kan ook heel goed meegaan in haar koetjes-en-kalfjes gepraa
Maar zeker nu ze zelf moeder is geworden snapt ze mij wel veel beter zegt ze en onze band is daardoor ook veel beter geworden.
Mjjn broer heeft geen goede band met mijn moeder. Hij begrijpt haar ook niet en zit met veel boosheid .
Onze broer/zussenband is ook heel lang slecht geweest omdat ik door mijn ziekte heel veel jaren niet thuis heb gewoond en daardoor zijn zij juist erg naar kaaelkaar toe getrokken. Gelukkig is dit nu beter.
maandag 12 november 2012 om 20:34
quote:biep77 schreef op 12 november 2012 @ 20:19:
Bedoelen jullie met afstand nemen en voor mezelf kiezen dat ik het contact met mjjn ouders definitief moet verbreken?
..
Nee.
Maar niet te veel verwachten.
Je gaat zo af en toe langs en ja....dan gaat het over de poezen. Als je je daar op instelt is alles wat over jou gaat een enorme meevaller. En valt het niet mee kreeg je precies waar je voor kwam; even over de poezen kletsen.
En misschien kn je zo af en toe een klein half uurtjemet je vader een blokje wandelen, of hem eens opbellen, als je van je vader meer terug krijgt.
Bedoelen jullie met afstand nemen en voor mezelf kiezen dat ik het contact met mjjn ouders definitief moet verbreken?
..
Nee.
Maar niet te veel verwachten.
Je gaat zo af en toe langs en ja....dan gaat het over de poezen. Als je je daar op instelt is alles wat over jou gaat een enorme meevaller. En valt het niet mee kreeg je precies waar je voor kwam; even over de poezen kletsen.
En misschien kn je zo af en toe een klein half uurtjemet je vader een blokje wandelen, of hem eens opbellen, als je van je vader meer terug krijgt.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 12 november 2012 om 20:45
Goede tips,daar kan ik wel wat mee.
Enigste angst bij mij altijd is, dat ik zo bang ben dat mijn moeder iets gebeurt, dat ze komt te overlijden.
Niet ondenkbaar met haar toestand nu en dat dit gebeurt op het moment dat ik het contact (tijdelijk) verbroken heb.
Ben zo bang met een levenslang schuldgevoel achter te blijven.
Aan de andere kant heb ik die angst al jaren en heb ik eigenlijk daardoor nooit voor mezelf durven kiezen.
Op de vraag of ik wel contact met mijn vader zou willen vind ik het heel moeilijk antwoorden..
Mijn vader is zielig. Hij snapt mij volledig en we hebben hier al veel gesprekken over gehad in de periodes dat het contact met mijn moeder ook zo stroef liep.
Maar hij zit overal tussen. Hij wil zijn vrouw niet afvallen en kiest, voor mijn gevoel, uiteindelijk altijd voor haar.
Ik zou wel contact met hem willen houden omdat onze band beter is, maar hij is ook onlosmakelijk met mijn moeder en broertje verbonden en op die manier blijf ik dus betrokken in alle drama's die zich thuis afspelen en die mij dus zo ontzettend veel kosten.
Enigste angst bij mij altijd is, dat ik zo bang ben dat mijn moeder iets gebeurt, dat ze komt te overlijden.
Niet ondenkbaar met haar toestand nu en dat dit gebeurt op het moment dat ik het contact (tijdelijk) verbroken heb.
Ben zo bang met een levenslang schuldgevoel achter te blijven.
Aan de andere kant heb ik die angst al jaren en heb ik eigenlijk daardoor nooit voor mezelf durven kiezen.
Op de vraag of ik wel contact met mijn vader zou willen vind ik het heel moeilijk antwoorden..
Mijn vader is zielig. Hij snapt mij volledig en we hebben hier al veel gesprekken over gehad in de periodes dat het contact met mijn moeder ook zo stroef liep.
Maar hij zit overal tussen. Hij wil zijn vrouw niet afvallen en kiest, voor mijn gevoel, uiteindelijk altijd voor haar.
Ik zou wel contact met hem willen houden omdat onze band beter is, maar hij is ook onlosmakelijk met mijn moeder en broertje verbonden en op die manier blijf ik dus betrokken in alle drama's die zich thuis afspelen en die mij dus zo ontzettend veel kosten.
maandag 12 november 2012 om 20:57
quote:blijfgewoonbianca schreef op 12 november 2012 @ 20:34:
[...]
Nee.
Maar niet te veel verwachten.
Je gaat zo af en toe langs en ja....dan gaat het over de poezen. Als je je daar op instelt is alles wat over jou gaat een enorme meevaller. En valt het niet mee kreeg je precies waar je voor kwam; even over de poezen kletsen.
En misschien kn je zo af en toe een klein half uurtjemet je vader een blokje wandelen, of hem eens opbellen, als je van je vader meer terug krijgt.Zo heb ik het wel heel lang gedaan en dat gaat een tijdje goed, maar dan lopen de spanningen cq. irritaties toch weer op totdat de bom weer barst. Dat gebeurde vorige week zondag nadat ze dus niks had laten horen op de verjaardag van mijn zoontje. Dan komt er bij mij toch een lading shit in één keer uit, daar schrik ik gewoon zelf van. Blijkbaar slik en slik ik maar totdat ik echt overvol zit en dan komt alles eruit. Een heel naar gevoel is dat, het doet letterlijk pijn..
[...]
Nee.
Maar niet te veel verwachten.
Je gaat zo af en toe langs en ja....dan gaat het over de poezen. Als je je daar op instelt is alles wat over jou gaat een enorme meevaller. En valt het niet mee kreeg je precies waar je voor kwam; even over de poezen kletsen.
En misschien kn je zo af en toe een klein half uurtjemet je vader een blokje wandelen, of hem eens opbellen, als je van je vader meer terug krijgt.Zo heb ik het wel heel lang gedaan en dat gaat een tijdje goed, maar dan lopen de spanningen cq. irritaties toch weer op totdat de bom weer barst. Dat gebeurde vorige week zondag nadat ze dus niks had laten horen op de verjaardag van mijn zoontje. Dan komt er bij mij toch een lading shit in één keer uit, daar schrik ik gewoon zelf van. Blijkbaar slik en slik ik maar totdat ik echt overvol zit en dan komt alles eruit. Een heel naar gevoel is dat, het doet letterlijk pijn..
maandag 12 november 2012 om 21:37
Ik hoop dat ik je hier enigszins mag confronteren met wat je schrijft.
Mijn motto is 'leven en beleven'. Het leven reikt je vanalles aan en daar kun je boos, verward, onrustig over zijn of juist heel gelukkig. Dat is vaak geen vrijwillige keuze, maar een emotie die je ervaart.
Iedereen maakt vanalles mee, maar wat jij meemaakte maken de meeste mensen niet mee en dat is heel wat. Dat geldt net zo goed voor je broers, zus, vader èn je moeder. Jullie beïnvloeden ook elkaar. De manier waarop iemand daarmee omgaat verschilt. Jouw moeder gaat daar dus ook op haar manier mee om.
Ik lees kort samengevat 2 lijnen in je verhaal:
Een opsomming van psychische/fysieke belevingen/uitingen van jezelf, je broers en je zus, je vader en je moederIets dat op mij overkomt als jouw verklaringspoging daarvoor:Je moeder maakt in jouw ogen een puinhoop van zichzelf en gaat vreemd om met anderenHet is voor jou niet te verkroppen dat daar niets aan verbetert en misschien wel nooit zal verbeterenTegelijkertijd vinden er serieuze veranderingen plaats in de fysieke/psychische gesteldheid van iedereenje schrijft de narigheid van iedereen in het gezin toe aan je moederWat ik in de logica mis is een beschrijving van hoe jouw moeder dat proces volgens jouw beïnvloed heeft. Ik lees wel de volgende dingen:Je werd verplicht te liegenJe zag haar contact maken, afstoten en ruzie hebbenJe was bang dat ze zou sterven vanwege haar astma en leefwijzeJe kunt alleen over het weer en haar poezen praten"Door de dingen die thuis nog steeds gebeuren"Ik denk dat die laatste opmerking veel meer behelst dan je hiervoor schrijft, en dat je dat niet schrijft, maakt het voor de lezer lastig om je te adviseren hoe je daarmee om kunt gaan, terwijl ik denk dat dat misschien wel het belangrijkste is. Je hebt vooral de context beschreven maar niet de interactie, oftewel het proces in werking.
Wat ik ook mis is hoe je vader, je broers en zus hierover denken. Praten jullie hier samen wel over of vermijden jullie ook onderling het onderwerp?
Anderen hierboven geven aan dat je het van je af moet zetten en je moet concentreren op je eigen geluk. Daar ben ik het zeker mee eens, maar dat komt niet uit de lucht vallen. Het 'van je af zetten' is voornamelijk een kwestie van het 'een juiste plek toekennen'. Een plek die je begrijpt en waar je vrede mee hebt. Daarom heb ik puntsgewijs uitgeschreven wat ik opmaakte uit je verhaal. Ik hoop dat dat een voorbeeld is om de zaken duidelijk op een rijtje te krijgen, want het verhaal dat jij in je hoofd hebt is veel completer dan je hier beschreven hebt. Breken is gewoon weglopen, alle emoties in de kast parkeren en er nooit meer uit mogen nemen. Ik denk niet dat je daar goed aan doet. Het is belangrijk dat je een manier vindt om ermee om te gaan.
Tot slot denk ik dat het nuttig is je eigen stress te verlichten. Misschien is anorexia daar ook wel een uiting van geweest. Een nieuwe focus zodat de rest niet meer voorkwam in je hoofd (maar dat kan ik slechts gokken).
Aapjes en ook mensen krabben regelmatig aan hun hoofd als ze zenuwachtig zijn. Dat krabben vermindert het stressgevoel. Als je vrij kunt praten over 'de dingen die gebeuren' kan dat enorm opluchten. En waarschijnlijk heb je ook veel te vertellen. Dus zoek de juiste mensen om je verhalen en emoties mee te delen, bij voorkeur een aantal mensen die alles horen, zodat je niet telkens blanco hoeft te beginnen. Laat ook hen praten en wissel vooral gedachten uit; luisteren is niet genoeg. Stressverlichten helpt niet als het voortdurend weer aangevuld wordt. Dus stel je eigen grenzen. Bedenk hoe je direct afstand kunt nemen van gedrag dat je hekelt en voor je neus plaatsvindt.
Succes en veel geluk!!
Mijn motto is 'leven en beleven'. Het leven reikt je vanalles aan en daar kun je boos, verward, onrustig over zijn of juist heel gelukkig. Dat is vaak geen vrijwillige keuze, maar een emotie die je ervaart.
Iedereen maakt vanalles mee, maar wat jij meemaakte maken de meeste mensen niet mee en dat is heel wat. Dat geldt net zo goed voor je broers, zus, vader èn je moeder. Jullie beïnvloeden ook elkaar. De manier waarop iemand daarmee omgaat verschilt. Jouw moeder gaat daar dus ook op haar manier mee om.
Ik lees kort samengevat 2 lijnen in je verhaal:
Een opsomming van psychische/fysieke belevingen/uitingen van jezelf, je broers en je zus, je vader en je moederIets dat op mij overkomt als jouw verklaringspoging daarvoor:Je moeder maakt in jouw ogen een puinhoop van zichzelf en gaat vreemd om met anderenHet is voor jou niet te verkroppen dat daar niets aan verbetert en misschien wel nooit zal verbeterenTegelijkertijd vinden er serieuze veranderingen plaats in de fysieke/psychische gesteldheid van iedereenje schrijft de narigheid van iedereen in het gezin toe aan je moederWat ik in de logica mis is een beschrijving van hoe jouw moeder dat proces volgens jouw beïnvloed heeft. Ik lees wel de volgende dingen:Je werd verplicht te liegenJe zag haar contact maken, afstoten en ruzie hebbenJe was bang dat ze zou sterven vanwege haar astma en leefwijzeJe kunt alleen over het weer en haar poezen praten"Door de dingen die thuis nog steeds gebeuren"Ik denk dat die laatste opmerking veel meer behelst dan je hiervoor schrijft, en dat je dat niet schrijft, maakt het voor de lezer lastig om je te adviseren hoe je daarmee om kunt gaan, terwijl ik denk dat dat misschien wel het belangrijkste is. Je hebt vooral de context beschreven maar niet de interactie, oftewel het proces in werking.
Wat ik ook mis is hoe je vader, je broers en zus hierover denken. Praten jullie hier samen wel over of vermijden jullie ook onderling het onderwerp?
Anderen hierboven geven aan dat je het van je af moet zetten en je moet concentreren op je eigen geluk. Daar ben ik het zeker mee eens, maar dat komt niet uit de lucht vallen. Het 'van je af zetten' is voornamelijk een kwestie van het 'een juiste plek toekennen'. Een plek die je begrijpt en waar je vrede mee hebt. Daarom heb ik puntsgewijs uitgeschreven wat ik opmaakte uit je verhaal. Ik hoop dat dat een voorbeeld is om de zaken duidelijk op een rijtje te krijgen, want het verhaal dat jij in je hoofd hebt is veel completer dan je hier beschreven hebt. Breken is gewoon weglopen, alle emoties in de kast parkeren en er nooit meer uit mogen nemen. Ik denk niet dat je daar goed aan doet. Het is belangrijk dat je een manier vindt om ermee om te gaan.
Tot slot denk ik dat het nuttig is je eigen stress te verlichten. Misschien is anorexia daar ook wel een uiting van geweest. Een nieuwe focus zodat de rest niet meer voorkwam in je hoofd (maar dat kan ik slechts gokken).
Aapjes en ook mensen krabben regelmatig aan hun hoofd als ze zenuwachtig zijn. Dat krabben vermindert het stressgevoel. Als je vrij kunt praten over 'de dingen die gebeuren' kan dat enorm opluchten. En waarschijnlijk heb je ook veel te vertellen. Dus zoek de juiste mensen om je verhalen en emoties mee te delen, bij voorkeur een aantal mensen die alles horen, zodat je niet telkens blanco hoeft te beginnen. Laat ook hen praten en wissel vooral gedachten uit; luisteren is niet genoeg. Stressverlichten helpt niet als het voortdurend weer aangevuld wordt. Dus stel je eigen grenzen. Bedenk hoe je direct afstand kunt nemen van gedrag dat je hekelt en voor je neus plaatsvindt.
Succes en veel geluk!!
Leven en beleven
maandag 12 november 2012 om 22:03
Jeetje Watermanneke, wat een mooie reactie.
Ik moet hem nog even goed op me laten inwerken en over nadenken, maar ik denk dat ik wel begrijp wat je bedoelt.
Ik kom er nog op terug.
En ja, ik heb geprobeerd het één en ander beknopt te beschrijven.
Maar het is zoveel complexer als wat jullie hier lezen en dat gaat inderdaad met name om de situatie nu die thuis speelt.
Ik weet niet of ik dat allemaal hier moet neerzetten, want dat is waarschijnlijk erg herkenbaar, maar het is gewoon zo ingewikkeld.
Ik ga nu proberen te slapen en kom er later nog op terug.
Ik moet hem nog even goed op me laten inwerken en over nadenken, maar ik denk dat ik wel begrijp wat je bedoelt.
Ik kom er nog op terug.
En ja, ik heb geprobeerd het één en ander beknopt te beschrijven.
Maar het is zoveel complexer als wat jullie hier lezen en dat gaat inderdaad met name om de situatie nu die thuis speelt.
Ik weet niet of ik dat allemaal hier moet neerzetten, want dat is waarschijnlijk erg herkenbaar, maar het is gewoon zo ingewikkeld.
Ik ga nu proberen te slapen en kom er later nog op terug.
maandag 12 november 2012 om 22:31
Je bent nu een volwassen vrouw die de verantwoordelijkheid heeft voor 2 kinderen en die samen met je man in alle geluk te laten opgroeien. Dat is je eerste prioriteit en dat moet je nooit vergeten.
Als je ooit zoiets hebt gehad als anorexia dan blijf je vatbaar voor stresssituaties en die heb je met je familie in overvloed. Je kunt dus niet anders dan een keuze maken. Niet leuk maar het moet wel gebeuren vanwege je eerste prioriteit. Je kunt mensen niet gelukkig maken die het niet willen worden. Dat je vader voor je moeder kiest is zijn goed recht maar dat betekent dat hij een duidelijke keuze heeft gemaakt en hij zal dat van jou ook begrijpen.
Bouw de band op met je zus en broer, knuffel je gezin en leer dat er altijd dingen zijn die pijn blijven doen omdat sommige dingen gewoon oneerlijk zijn in het leven.
Als je ooit zoiets hebt gehad als anorexia dan blijf je vatbaar voor stresssituaties en die heb je met je familie in overvloed. Je kunt dus niet anders dan een keuze maken. Niet leuk maar het moet wel gebeuren vanwege je eerste prioriteit. Je kunt mensen niet gelukkig maken die het niet willen worden. Dat je vader voor je moeder kiest is zijn goed recht maar dat betekent dat hij een duidelijke keuze heeft gemaakt en hij zal dat van jou ook begrijpen.
Bouw de band op met je zus en broer, knuffel je gezin en leer dat er altijd dingen zijn die pijn blijven doen omdat sommige dingen gewoon oneerlijk zijn in het leven.
