Mijn moeder

14-06-2020 18:53 41 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik zoek even een plekje om van mij af te schrijven.

Er is afgelopen week een gezwel gevonden in de baarmoeder van mijn moeder. Word geschat op 20/30 cm.
Ze gaat nu molen in scans bloed onderzoek en alles om te kijken of het goedaardig of kwaadaardig is en of er uitzaaien zijn.

Ik zelf ben uiteraard vreselijk geschrokken maar klap dicht kwa emoties op dat moment. En dat word door mijn familie en aanhang mij niet echt in dank afgenomen.
Voel mij niet echt geaccepteerd in mijn huidige keuzes die in maak.
Ik ben al langs geweest bij mijn ouders en mijn vader zei ook duidelijk dat die mij goed genoeg kent om te weten dat ik dit echt wel vreselijk vind maar dat ik meer tijd en ruimte nodig heb om het te laten bezinken.

Op een of andere manier voel ik mij nu vreselijk eenzaam.
Het leven gaat door maar voel wel emoties die ik niet kan plaatsen of uiten.
Alle reacties Link kopieren
S-Groot schreef:
14-06-2020 22:05
Je vader heeft begrip maar ik lees niet over hoe je moeder erop reageert. Het gaat vooral om haar toch?
Mijn moeder is vooral met zich zelf bezig en dat snap ik helemaal.
Alle reacties Link kopieren
Slimmekip schreef:
14-06-2020 20:16
Ik zou in jouw plaats ook zo gereageerd hebben, maar introverte karakters komen ook meer voor in mijn familie.

Ik weet niet of het bij jou ook zo werkt, maar als iemand anders slecht nieuws krijgt wil ik ook ‘sterk’ zijn voor diegene en denk ik dat ze er niks aan hebben als ik over de rooie ga.
Dat herken ik zeker.
Alle reacties Link kopieren
Ik vind dat iedereen meteen in huilen uitbarst dan weer niet gepast, en al helemaal niet dat men vindt dat iedereen dan maar meteen in huilen moet uitbarsten.
Alle reacties Link kopieren
derooiekater schreef:
14-06-2020 20:19
Daar heb ik er al wat van versleten maar die zeggen autisme.
Ben ik op getest maar niet definitief in dat hokje geplaatst.

Die naaste van mij heeft wat anders wat er wel op kan lijken. DM maar als je wil weten hoe en wat, misschien heb je er wat aan.
Alle reacties Link kopieren
Yasha schreef:
14-06-2020 21:29
Dat is niet voor iedereen zo simpel. Om gepast te kunnen reageren moet je kunnen inschatten wat voor de andere betrokken partij gepast gedrag is. En dat verschilt per persoon.
Voor mij (met een ASS) echt heel lastig en ik kan het na ruim 50 jaar nog steeds niet heel goed. En dat komt echt niet door gebrek aan inzet van mijn kant.
Maar vraag 10 mensen wat gepast gedrag is in een bepaalde situatie en je krijgt 10 verschillende antwoorden. Als je al een antwoord krijgt, want ik heb ook vaak ‘dat weet je best’ als antwoord gehad.

Er is een bandbreedte van 'gepast' reageren. Dat kan gaan van stil zijn maar bezorgd kijken, gelijk alles willen uitzoeken en regelen, alles willen weten, in huilen uitbarsten, alleen maar 'nee, nee, nee' zeggen, tot zachtjes wat snikken of gewoon zeggen "wat erg...". Heel veel is 'gepast'. Dat wil zeggen: niet aanstootgevend voor anderen.

Maar er zijn gedragingen die buiten die bandbreedte vallen en waar mensen aanstoot aan nemen, of je het nou zo bedoelt of niet. Bijvoorbeeld heel hard gaan lachen, gniffelen of zeggen "oh. Wat eten we vanavond?". En zo zijn er nog heel wat voorbeelden. Kortom: als je op geen enkele manier betrokkenheid toont. Dat is heel moeilijk te begrijpen voor anderen.

Als eigen emoties niet lukken kan je proberen te vragen hoe die ander zich voelt, of te vragen hoe je vader/partner heeft gereageerd, dan toon je tenminste betrokkenheid, ook al blijven je eigen emoties nog buiten beeld.
Alle reacties Link kopieren
Toen ik het telefoontje kreeg ben ik inderdaad stil gevallen heb toen gelijk gezegd dat ik langs zou komen omdat ze vertraging hadden opgelopen heb ik gelijk gekookt zodat ze gelijk konden aanschuiven.
Heb geluisterd en aan gegeven het vreselijk te vinden en niet goed weet hoe te reageren.
Alle reacties Link kopieren
derooiekater schreef:
15-06-2020 19:19
Toen ik het telefoontje kreeg ben ik inderdaad stil gevallen heb toen gelijk gezegd dat ik langs zou komen omdat ze vertraging hadden opgelopen heb ik gelijk gekookt zodat ze gelijk konden aanschuiven.
Heb geluisterd en aan gegeven het vreselijk te vinden en niet goed weet hoe te reageren.
Dat klinkt toch normaal?
Ik lees ook niks raars of ongepasts hoor
Alle reacties Link kopieren
derooiekater schreef:
15-06-2020 19:19
Toen ik het telefoontje kreeg ben ik inderdaad stil gevallen heb toen gelijk gezegd dat ik langs zou komen omdat ze vertraging hadden opgelopen heb ik gelijk gekookt zodat ze gelijk konden aanschuiven.
Heb geluisterd en aan gegeven het vreselijk te vinden en niet goed weet hoe te reageren.
En waar is iedereen dan zo boos over ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
Alle reacties Link kopieren
Ik weet het niet meer en snap het niet meer :cry:
Nu ineens ben ik niet welkom op de familie bbq een dag voor de uitslag.

Op mijn vraag waarom niet krijg ik te horen dat omdat ik in een verpleeghuis werk ze bang zijn voor corona.
Ik werk op een corona vrije afdeling.

Ik snap het niet meer. Het zal wel aan mij liggen. Maar ik krijg niet duidelijk wat er nu aan de hand is. Waarom ze zo doen. Vragen levert alleen een reactie op in de trant van als je dat zelf echt niet weet dan word het tijd voor een dokter. Of dat ik eerst eens moet gaan nadenken en stoppen met deze domme vraag te stellen.

Mijn vader zwijgt nu in alle talen die nam het nog voor mij op maar nu ook niet
Wat een bizarre manier van met elkaar omgaan heeft jouw familie! Zijn er eerder dit soort voorvallen geweest?

Kinderachtig gedoe ook, niet gewoon uitspreken waar ze boos over zijn.

Sterkte :hug:!
Alle reacties Link kopieren
Er is al gedonder in de familie geweest.

Ga voor volgende week een afspraak maken bij de huisarts.
Wat ontzettend naar 🙁
Zeker omdat jij je ook al genoeg zorgen maakt.
Heel veel sterkte!
Alle reacties Link kopieren
Wat doen ze gemeen!

Ik denk dat ze je gewoon proberen te raken en dat je niets meer moet vragen. Haal naar hen toe je schouders op (ongeacht wat je voelt) en laat ze.
Of ik zou gaan informeren naar de uitslag weet ik niet. Waarschijnlijk doe je het verkeerd als je het wel doet en verkeerd als je het niet doet. Als je het wel doet, zou ik het ook kort houden. Je medeleven uitspreken en het daar bij laten. Ik zou in ieder geval niet overdreven proberen hun goede wil terug te winnen (met vragen, hulp, acties), want ik geloof niet dat je dat gaat lukken. Als jij voorleeft 'ik kan zonder jullie' moeten zij gaan overdenken of ze zonder jou kunnen.
Alle reacties Link kopieren
Bedankt voor de reacties

Slimmekip klopt ik maak mij ook zorgen

Quincy2 klopt wat ik nu ook doe niks lijkt goed genoeg te zijn.
Ga ook meer afstand nemen.
Ik heb mijzelf wel voor genomen om te bellen dan kunnen ze niet roepen dat ik geen medeleven of interesse heb getoond.
Alle reacties Link kopieren
Wat gemeen om je zo te behandelen. Jammer dat je vader het ook niet meer voor je opneemt. Ik zou idd proberen afstand te nemen als ik jou was en het contact met je moeder goed te houden. Dat je gewoon direct haar belt.

Probeer je er niks van aan te trekken, maar ik snap dat het heel lastig is! Misschien wel een goed idee om naar de huisarts te gaan. Dan kan jij ook je verhaal kwijt, want het is vast fijn om met een neutraal iemand te kunnen praten.

Sterkte :hug:

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven