Psyche
alle pijlers
Mijn zusje....
vrijdag 31 augustus 2012 om 17:00
Hoi allemaal,
Ik weet eigenlijk niet of het hier goed staat, maar wil toch even mijn verhaal doen. Dus, bijvoorbaat een waarschuwing, kan lang verhaal worden!
Toen mijn zusje twee was is ze bij ons gekomen, ze is dus geadopteerd. Ik was toen 7. Ondertussen is zij nu 31.
Mijn zusje is verstandelijk beperkt, heeft een IQ van 67, heeft borderline en liegt en bedriegt altijd. Het meeste van wat zij vertelt is gelogen of gefantaseerd.
Uiteraard is hier een heel proces aan onderzoeken aan vooraf gegaan voordat duidelijk werd wat er nu precies met haar aan de hand is.
Ons jeugd heeft altijd in het teken van haar gestaan. Zij was zielig, zij had/heeft aandacht nodig. Ik snap dat wel. Haar ouders waren heel erg en lieten haar en haar zus snachts gewoon in bed liggen(waren ze 1 en 3!!!) en zij gingen stappen. Uiteindelijk vader in de gevangenis beland en moeder in een inrichting. Haar moeder was ook een borderliner en waarschijnlijk ook beperkt. In ieder geval zal mijn zusje echt wel erfelijk belast zijn door haar ouders.
We hebben een hoop met haar meegemaakt en maken nog een hoop met haar mee. Ook blijft ze volhouden dat ze achtergesteld wordt en dat wij niet van haar houden. Wij zijn juist achtergesteld doordat zij alle aandacht vroeg en kreeg. En natuurlijk houden we van haar maar het komt niet aan bij haar.
Uiteindelijk is ze wel op zichzelf gaan wonen, mijn ouders zijn haar bewindvoerder dus die regelen haar geld zaken. In het begin deed mijn moeder samen met haar boodschappen maar dit kan ze nu zelf.
Toen ze 24 was besloot ze graag een kind te willen, hiervoor is ze met jan en alleman naar bed gegaan. Ook met mijn neef....(serieus, wat bezielt mijn neef?). Toen ze zwanger bleek te zijn was het nog de vraag of het misschien van neef was. We hebben toen geprobeerd het hele zwanger worden uit haar hoofd te praten, maar dat was niet gelukt. Uiteindelijk een heel lief neefje erbij gekregen. Jammer genoeg ging het opvoeden niet goed(wat wij al verwacht hadden) en heeft ze dus hulp gekregen voor een x aantal uur per week. Zij is erg eigenwijs en gelooft dat zij het beter weet en heeft de hulp(meerdere) weg gepest. Ik kan me dit goed voorstellen, zij kan echt onder je huid kruipen en je helemaal de grond in boren en trappen, tegen je schelden enz.
We hebben dit toen opgelost door dan maar zelf bij haar te helpen. En helpen opvoeden en helpen het huishouden te doen. Ze neemt niks van je aan, op het moment zegt ze ja, nee en amen en als je weg bent doet ze het precies zoals zij wilt.
Helaas bleef ze ruzie zoeken met ons(mijn zus en ik) en uiteindelijk is mijn moeder over gebleven om haar te helpen.
Tot overmaat van ramp haalt ze altijd fratsen uit als mijn ouders op vakantie zijn, met als toppunt vorig jaar. De vader van mijn neefje mocht hem van de rechter ophalen(mijn zusje heeft dit altijd tegen gewerkt, want ze wilt niet dat mijn neefje contact met zijn vader heeft. Gelukkig heeft vader hier altijd voor gestreden en na 5 jaar eindelijk een bezoeksregeling kunnen afdwingen via de rechter). Mijn zusje wilde dit niet en liet een vriendin hem afwimpelen, vader in paniek mijn oudere zus en mij gebeld en wij hebben geadviseerd om de politie te bellen. Deze hebben de deur open moeten trappen en vonden daar dingen waar een ventje van 5 niet mee geconfronteerd dient te worden. Terecht heeft de politie neefje meegenomen. Mijn oudere zus en ik zijn mee gegaan naar het bureau en hebben gewacht tot de welzijnsmedewerker er was en hem heeft meegenomen. Zusje kwam niet, die heeft bij de buurvrouw lopen klagen hoe gemeen oudere zus en ik wel niet waren enz enz.
Dit was vorig jaar en neefje zit in een tehuis... Voorlopig mag hij niet met haar mee naar huis, misschien maar goed ook. Er is een voogd toegewezen en die heeft flink misbruik gemaakt van de situatie. Hoewel mijn zusje denkt dat zij hem heeft misbruikt. Zij hebben een seksrelatie onderhouden met elkaar. Hij zei gewoon, als je seks met mij hebt dan mag je neefje weer zien. Dit is uitgekomen en voogd is ontslagen en nieuwe voogd weer aangesteld(een vrouw dit keeren die betrekt mijn ouders er ook bij omdat mijn zusje gewoon de helft niet begrijpt van wat er verlangt wordt van haar)
Nu kwam mijn zusje dus met het verhaal dat ze zwanger is van voogd. Mijn oudere zus heeft toen geregeld dat zij snel een echo kon laten maken en daar is zusje alleen heen geweest. Toen kwam ze terug met het verhaal dat ze drie en een halve maand zwanger is, het hartje niet goed klopt en dat ze door verwezen moet worden naar Amsterdam(wij wonen in Rotterdam). Week later is ze toch 5 maanden zwanger en is het een meisje met een ernstige hartafwijking...
Ik ben er zo klaar mee want ook dit is weer gelogen. Nieuwe voogd is op onderzoek uit gegaan en heeft contact met de huisarts gehad. Zij heeft dus de info gekregen dat mijn zusje nooit naar de echo afspraak is geweest en dat de betreffende gynacoloog nooit met zusje heeft gesproken.
Ik weet dat ze er niks aan kan doen. Ze lijdt aan waanideeën en zit tegen een psychose aan. Volgende week hebben mijn ouders en zusje weer een gesprek met de psychiater. Ze is dus gewoon ziek. Erg ziek.
En ik, ik kan het gewoon niet los zien. Alle aandacht is vroeger naar haar gegaan, met haar hebben we zoveel ellende mee gemaakt. Mijn ouders hebben zoveel verdriet van en om haar. En deze verhalen maken mij zo boos, zo boos. En zij kan er gewoon niks aan doen. En toch neem ik het haar kwalijk. Ik kan er niks aan doen. Ik word er gewoon naar van.
Ik zou graag willen weten hoe andere hier mee om zouden gaan? Ik weet het gewoon niet. Mijn hart krimpt gewoon als ik aan neefje denk. Zij had ook nog tegen hem gezegd dat hij heel goed zijn best moest doen want dan mocht hij naar huis.... Dit vertelde hij tegen mijn moeder... Mijn moeder heeft toen terecht gezegd dat hij dat niet hoefde te doen want hij was al zo lief van zichzelf en dat mama goed haar best moest doen, niet hij.
Pfff lang verhaal, sorry daarvoor maar ik heb wel even mijn hart kunnen luchten!
Ik weet eigenlijk niet of het hier goed staat, maar wil toch even mijn verhaal doen. Dus, bijvoorbaat een waarschuwing, kan lang verhaal worden!
Toen mijn zusje twee was is ze bij ons gekomen, ze is dus geadopteerd. Ik was toen 7. Ondertussen is zij nu 31.
Mijn zusje is verstandelijk beperkt, heeft een IQ van 67, heeft borderline en liegt en bedriegt altijd. Het meeste van wat zij vertelt is gelogen of gefantaseerd.
Uiteraard is hier een heel proces aan onderzoeken aan vooraf gegaan voordat duidelijk werd wat er nu precies met haar aan de hand is.
Ons jeugd heeft altijd in het teken van haar gestaan. Zij was zielig, zij had/heeft aandacht nodig. Ik snap dat wel. Haar ouders waren heel erg en lieten haar en haar zus snachts gewoon in bed liggen(waren ze 1 en 3!!!) en zij gingen stappen. Uiteindelijk vader in de gevangenis beland en moeder in een inrichting. Haar moeder was ook een borderliner en waarschijnlijk ook beperkt. In ieder geval zal mijn zusje echt wel erfelijk belast zijn door haar ouders.
We hebben een hoop met haar meegemaakt en maken nog een hoop met haar mee. Ook blijft ze volhouden dat ze achtergesteld wordt en dat wij niet van haar houden. Wij zijn juist achtergesteld doordat zij alle aandacht vroeg en kreeg. En natuurlijk houden we van haar maar het komt niet aan bij haar.
Uiteindelijk is ze wel op zichzelf gaan wonen, mijn ouders zijn haar bewindvoerder dus die regelen haar geld zaken. In het begin deed mijn moeder samen met haar boodschappen maar dit kan ze nu zelf.
Toen ze 24 was besloot ze graag een kind te willen, hiervoor is ze met jan en alleman naar bed gegaan. Ook met mijn neef....(serieus, wat bezielt mijn neef?). Toen ze zwanger bleek te zijn was het nog de vraag of het misschien van neef was. We hebben toen geprobeerd het hele zwanger worden uit haar hoofd te praten, maar dat was niet gelukt. Uiteindelijk een heel lief neefje erbij gekregen. Jammer genoeg ging het opvoeden niet goed(wat wij al verwacht hadden) en heeft ze dus hulp gekregen voor een x aantal uur per week. Zij is erg eigenwijs en gelooft dat zij het beter weet en heeft de hulp(meerdere) weg gepest. Ik kan me dit goed voorstellen, zij kan echt onder je huid kruipen en je helemaal de grond in boren en trappen, tegen je schelden enz.
We hebben dit toen opgelost door dan maar zelf bij haar te helpen. En helpen opvoeden en helpen het huishouden te doen. Ze neemt niks van je aan, op het moment zegt ze ja, nee en amen en als je weg bent doet ze het precies zoals zij wilt.
Helaas bleef ze ruzie zoeken met ons(mijn zus en ik) en uiteindelijk is mijn moeder over gebleven om haar te helpen.
Tot overmaat van ramp haalt ze altijd fratsen uit als mijn ouders op vakantie zijn, met als toppunt vorig jaar. De vader van mijn neefje mocht hem van de rechter ophalen(mijn zusje heeft dit altijd tegen gewerkt, want ze wilt niet dat mijn neefje contact met zijn vader heeft. Gelukkig heeft vader hier altijd voor gestreden en na 5 jaar eindelijk een bezoeksregeling kunnen afdwingen via de rechter). Mijn zusje wilde dit niet en liet een vriendin hem afwimpelen, vader in paniek mijn oudere zus en mij gebeld en wij hebben geadviseerd om de politie te bellen. Deze hebben de deur open moeten trappen en vonden daar dingen waar een ventje van 5 niet mee geconfronteerd dient te worden. Terecht heeft de politie neefje meegenomen. Mijn oudere zus en ik zijn mee gegaan naar het bureau en hebben gewacht tot de welzijnsmedewerker er was en hem heeft meegenomen. Zusje kwam niet, die heeft bij de buurvrouw lopen klagen hoe gemeen oudere zus en ik wel niet waren enz enz.
Dit was vorig jaar en neefje zit in een tehuis... Voorlopig mag hij niet met haar mee naar huis, misschien maar goed ook. Er is een voogd toegewezen en die heeft flink misbruik gemaakt van de situatie. Hoewel mijn zusje denkt dat zij hem heeft misbruikt. Zij hebben een seksrelatie onderhouden met elkaar. Hij zei gewoon, als je seks met mij hebt dan mag je neefje weer zien. Dit is uitgekomen en voogd is ontslagen en nieuwe voogd weer aangesteld(een vrouw dit keeren die betrekt mijn ouders er ook bij omdat mijn zusje gewoon de helft niet begrijpt van wat er verlangt wordt van haar)
Nu kwam mijn zusje dus met het verhaal dat ze zwanger is van voogd. Mijn oudere zus heeft toen geregeld dat zij snel een echo kon laten maken en daar is zusje alleen heen geweest. Toen kwam ze terug met het verhaal dat ze drie en een halve maand zwanger is, het hartje niet goed klopt en dat ze door verwezen moet worden naar Amsterdam(wij wonen in Rotterdam). Week later is ze toch 5 maanden zwanger en is het een meisje met een ernstige hartafwijking...
Ik ben er zo klaar mee want ook dit is weer gelogen. Nieuwe voogd is op onderzoek uit gegaan en heeft contact met de huisarts gehad. Zij heeft dus de info gekregen dat mijn zusje nooit naar de echo afspraak is geweest en dat de betreffende gynacoloog nooit met zusje heeft gesproken.
Ik weet dat ze er niks aan kan doen. Ze lijdt aan waanideeën en zit tegen een psychose aan. Volgende week hebben mijn ouders en zusje weer een gesprek met de psychiater. Ze is dus gewoon ziek. Erg ziek.
En ik, ik kan het gewoon niet los zien. Alle aandacht is vroeger naar haar gegaan, met haar hebben we zoveel ellende mee gemaakt. Mijn ouders hebben zoveel verdriet van en om haar. En deze verhalen maken mij zo boos, zo boos. En zij kan er gewoon niks aan doen. En toch neem ik het haar kwalijk. Ik kan er niks aan doen. Ik word er gewoon naar van.
Ik zou graag willen weten hoe andere hier mee om zouden gaan? Ik weet het gewoon niet. Mijn hart krimpt gewoon als ik aan neefje denk. Zij had ook nog tegen hem gezegd dat hij heel goed zijn best moest doen want dan mocht hij naar huis.... Dit vertelde hij tegen mijn moeder... Mijn moeder heeft toen terecht gezegd dat hij dat niet hoefde te doen want hij was al zo lief van zichzelf en dat mama goed haar best moest doen, niet hij.
Pfff lang verhaal, sorry daarvoor maar ik heb wel even mijn hart kunnen luchten!
vrijdag 31 augustus 2012 om 20:13
Je praat alsof je op gelijke voet met je ouders staat, terwijl je gewoon naast haar staat. Je bent haar gelijke, niet haar moeder ofzo.
Ik accepteer ook geen bemoeienis van mijn broer of zus. Medeleven is prima, maar ze moeten zich niet al smijn ouders gaan gedragen. Ik zou daar snel klaar mee zijn.
Ik accepteer ook geen bemoeienis van mijn broer of zus. Medeleven is prima, maar ze moeten zich niet al smijn ouders gaan gedragen. Ik zou daar snel klaar mee zijn.
vrijdag 31 augustus 2012 om 20:16
quote:amy2010 schreef op 31 augustus 2012 @ 19:32:
By the way (nav @Eindeloos), je ouders hebben deze problemen vast ook niet zien aankomen toen ze een 2-jarige hummeltje adopteerde die in een vreselijke situatie zat. Het is erg jammer dat hun goede bedoelingen zo een diepe impact op jullie levens heeft (gehad). Je ouders komen op mij over als betrokken en zorgzaam. Ze hadden ook kunnen zeggen dat ze je zusje verbannen. Ouders doen dat helaas ook bij hun eigen biologische kinderen laatstaan bij een kind van een ander. Dus ik heb respect voor je ouders dat ze doorgaan met een situatie die voor hun ook aangrijpend moet zijn en wat ze zich ongetwijfeld anders hadden voorgesteld.
Hoezo een kind van een ander? Als je een kind adopteert is het gewoon je eigen kind hoor.
En hoezo respect voor de ouders? De zus heeft een verstandelijke beperking. Die heeft haar hele leven hulp nodig, dat is dus logisch dat de ouders voor haar zorgen. Respect? Ja, maar het is gewoon de ouderlijke taak.
By the way (nav @Eindeloos), je ouders hebben deze problemen vast ook niet zien aankomen toen ze een 2-jarige hummeltje adopteerde die in een vreselijke situatie zat. Het is erg jammer dat hun goede bedoelingen zo een diepe impact op jullie levens heeft (gehad). Je ouders komen op mij over als betrokken en zorgzaam. Ze hadden ook kunnen zeggen dat ze je zusje verbannen. Ouders doen dat helaas ook bij hun eigen biologische kinderen laatstaan bij een kind van een ander. Dus ik heb respect voor je ouders dat ze doorgaan met een situatie die voor hun ook aangrijpend moet zijn en wat ze zich ongetwijfeld anders hadden voorgesteld.
Hoezo een kind van een ander? Als je een kind adopteert is het gewoon je eigen kind hoor.
En hoezo respect voor de ouders? De zus heeft een verstandelijke beperking. Die heeft haar hele leven hulp nodig, dat is dus logisch dat de ouders voor haar zorgen. Respect? Ja, maar het is gewoon de ouderlijke taak.
vrijdag 31 augustus 2012 om 20:31
@geheimtaal, ik probeer me juist niet te bemoeien met haar en gedraag me zeker niet als haar moeder. Wat wel zo is, is dat als mijn ouders op vakantie zijn dat mijn oudere zus en ik wel een oogje in het zeil houden. Ik zorg dan dat ze elke week haar huishoud geld krijgt enz. Zij kan dit ook niet zelf. Ze ziet eruit als een volwassen vrouw maar heeft het gedrag en verstand van een meisje van twaalf. Wij hebben geprobeerd haar te helpen met de opvoeding van neefje omdat dit ook niet goed ging. Proffesionele hulp pestte ze weg. Van ons nam ze nog iets aan en hebben we op die manier geprobeerd te helpen. En het ging echt niet belerend, wij hebben alles juist met haar door gesproken en met haar overlegt wat zij fijn vond maar ze achter je rug om gooide ze alle regels over haar schouders en deed ze het weer anders.
vrijdag 31 augustus 2012 om 20:32
quote:geheimtaal schreef op 31 augustus 2012 @ 20:13:
Je praat alsof je op gelijke voet met je ouders staat, terwijl je gewoon naast haar staat. Je bent haar gelijke, niet haar moeder ofzo.
Ik accepteer ook geen bemoeienis van mijn broer of zus. Medeleven is prima, maar ze moeten zich niet al smijn ouders gaan gedragen. Ik zou daar snel klaar mee zijn.Ik denk dat in de situatie waarin TO en haar familie zitten, het niet anders kan. Het lijkt me voor de ouders verschrikkelijk frustrerend, vermoeiend en verdrietig. Bovendien heeft TO al beschreven wat er gebeurt als de ouders op vakantie gaan, als je in zo´n rol terecht komt dan ben je geen ´zus´ meer, maar dan ben je een vervangend ouder geworden, of ze het nu leuk vinden of niet. TO haar zus kan niet voor zichzelf zorgen, en haar familie moet dat doen met alle narigheid van dien. Ik vind het dapper dat het zo lang heeft volgehouden, families gaan voor minder uit elkaar.
Je praat alsof je op gelijke voet met je ouders staat, terwijl je gewoon naast haar staat. Je bent haar gelijke, niet haar moeder ofzo.
Ik accepteer ook geen bemoeienis van mijn broer of zus. Medeleven is prima, maar ze moeten zich niet al smijn ouders gaan gedragen. Ik zou daar snel klaar mee zijn.Ik denk dat in de situatie waarin TO en haar familie zitten, het niet anders kan. Het lijkt me voor de ouders verschrikkelijk frustrerend, vermoeiend en verdrietig. Bovendien heeft TO al beschreven wat er gebeurt als de ouders op vakantie gaan, als je in zo´n rol terecht komt dan ben je geen ´zus´ meer, maar dan ben je een vervangend ouder geworden, of ze het nu leuk vinden of niet. TO haar zus kan niet voor zichzelf zorgen, en haar familie moet dat doen met alle narigheid van dien. Ik vind het dapper dat het zo lang heeft volgehouden, families gaan voor minder uit elkaar.
vrijdag 31 augustus 2012 om 20:57
quote:geheimtaal schreef op 31 augustus 2012 @ 20:16:
[...]
Hoezo een kind van een ander? Als je een kind adopteert is het gewoon je eigen kind hoor.
En hoezo respect voor de ouders? De zus heeft een verstandelijke beperking. Die heeft haar hele leven hulp nodig, dat is dus logisch dat de ouders voor haar zorgen. Respect? Ja, maar het is gewoon de ouderlijke taak.Ik werk in de psychiatrie. En ik vind het van veel respect betuigen dat deze ouders nog steeds in beeld zijn. Borderliners maken vaak zoveel relaties kapot in hun directe omgeving, dat er op een gegeven moment helemaal geen familie meer betrokken is. Ik zie in mijn werk dat er dus vaak al helemaal geen contacten meer zijn omdat de ouders/familie er aan onder door gaan en op een gegeven moment geen andere keuze hebben dan het contact te verbreken. Heel triest, voor beide partijen.
[...]
Hoezo een kind van een ander? Als je een kind adopteert is het gewoon je eigen kind hoor.
En hoezo respect voor de ouders? De zus heeft een verstandelijke beperking. Die heeft haar hele leven hulp nodig, dat is dus logisch dat de ouders voor haar zorgen. Respect? Ja, maar het is gewoon de ouderlijke taak.Ik werk in de psychiatrie. En ik vind het van veel respect betuigen dat deze ouders nog steeds in beeld zijn. Borderliners maken vaak zoveel relaties kapot in hun directe omgeving, dat er op een gegeven moment helemaal geen familie meer betrokken is. Ik zie in mijn werk dat er dus vaak al helemaal geen contacten meer zijn omdat de ouders/familie er aan onder door gaan en op een gegeven moment geen andere keuze hebben dan het contact te verbreken. Heel triest, voor beide partijen.
vrijdag 31 augustus 2012 om 21:10
@geheimtaal ik weet ook dat ik niet verantwoordelijk ben voor haar leven, het rrakt je gewoon de dingen die ze doet. Helemaal door neefje natuurlijk. Ik heb zo'n medelijde met hem, wat moet er nou van dat ventje terecht komen? In elke andere situatie hadden ik of mijn zus hem met liefde in huis genomen. Alleen je krijgt haar erbij. En dat wil ik mijn eigen kinderen niet aan doen. Ook wil ik mijn ouders ondersteunen en helpen. Het is voor hen ook erg lastig en moeilijk allemaal. Vandaar toch de tweestrijd in mijn gevoelens. Aan de ene kant wil ik niks met haar meer en aan de andere kant wil ik mijn ouders zo goed mogelijk ondersteunen. En daar moet ik een goede balans in gaan vinden.
@daisymadelief ik kan me daar toch wel iets bij voorstellen hoor, hoe triest ook....
@daisymadelief ik kan me daar toch wel iets bij voorstellen hoor, hoe triest ook....
vrijdag 31 augustus 2012 om 21:15
Daisymadelief, ik vind het een plicht als ouders zijnde om voor je verstandelijk gehandicapte kind te zorgen ook al is het volwassen. Dat dat niet altijd gebeurt vind ik echt onberijpelijk.
Mirrimpie, ik snap heel goed dat het je raakt, het is je zus! En ik snap ook echt wel hoe je er in staat. Maar misschien is het toch verstandiger om iets meer astand te nemen en wat meer voor jezelf tekiezen? Dat zal niet makkelijk zijn, maar misschien wel noodzakelijk voor zowel jou als je zus.
Mirrimpie, ik snap heel goed dat het je raakt, het is je zus! En ik snap ook echt wel hoe je er in staat. Maar misschien is het toch verstandiger om iets meer astand te nemen en wat meer voor jezelf tekiezen? Dat zal niet makkelijk zijn, maar misschien wel noodzakelijk voor zowel jou als je zus.
vrijdag 31 augustus 2012 om 21:30
Volkomen logisch dat je voor jezelf, en je gezin, kiest. Heb er alle begrip voor, voel je niet schuldig! Zij hebben jou heel hard nodig zodat je al je energie in hen kan steken. En in jezelf natuurlijk;-)!!
Heel veel sterkte, want het is ook een soort proces van afscheid waar je doorheen zult gaan voor jezelf, ook al is het dan van 1 kant. Dat heeft tijd nodig. Succes met alles!
Heel veel sterkte, want het is ook een soort proces van afscheid waar je doorheen zult gaan voor jezelf, ook al is het dan van 1 kant. Dat heeft tijd nodig. Succes met alles!
