Psyche
alle pijlers
Moeder heeft kanker
zaterdag 28 juni 2014 om 22:45
Bedankt allemaal!! Pff, de operatie is eindelijk achter de rug.. Niet dat we er echt om zaten te springen, maar we hoeven er nu niet meer tegen aan te hikken!
De operatie is voor zover we het nu begrijpen best goed gegaan. M'n moeder moest wakker zijn tijdens de operatie (ja, dat kan dus echt, ik kon het ook niet geloven) en de chirurg vertelde mij aan de telefoon dat ze goed haar best heeft gedaan om mee te werken. Ze hebben niet alles kunnen verwijderen, maar dat kan helaas bij geen enkele hersentumor. Ik ben gisteren gelijk naar haar toe gegaan toen ik werd gebeld dat ze ontwaakt was uit de narcose. Ik was ontzettend zenuwachtig onderweg omdat ik geen idee had hoe ik haar zou aantreffen. Ze was heel erg blij om te zien. Ze heeft wel moeite met praten en uit haar woorden komen, omdat de plek waar haar tumor zit op haar taal gebied zit in haar hoofd. Ik begreep grotendeels de dingen die ze zei, met wat hulp van mij. De chirurg zei dat haar spraak waarschijnlijk wel weer kan herstellen met veel rust, tijd en logopedie. Ik hoop dat het echt zo is, ze maakt zich er wel nu al best wel zorgen over. Ik vond het wel heel erg naar en 'zielig' om haar zo te zien liggen met zo'n groot verband om haar hoofd en zo te zien vechten met uit haar woorden komen. Vandaag ben ik ook weer even langs geweest. Net voor mij waren er al 3 mensen op bezoek geweest, ze was erg moe hiervan en zeker door het praten. Maar het was fijn elkaar even te zien, had wat fruit voor haar meegenomen. Die cup a soup en droge boterhammen van het ziekenhuis wordt je ook niet echt beter
Volgende week wordt er weer een scan van haar hoofd gemaakt. Ook zullen we dan (denk ik) te horen krijgen hoeveel er ongeveer van de tumor is verwijderd, en hoe agressief te tumor is. Als het een 'level' 3 tumor is moet ze waarschijnlijk ook nog bestraling en chemo krijgen. Is het level 2, dan hoeft dit misschien niet.. ik hoop het zo!! Chemo is zo afschuwelijk
Maarja.. voor nu nog maar even proberen positief te blijven. Het is wel heel raar dat ik niet met haar kan whatsappen zoals we altijd doen.. maar het is nu even niet anders!
De operatie is voor zover we het nu begrijpen best goed gegaan. M'n moeder moest wakker zijn tijdens de operatie (ja, dat kan dus echt, ik kon het ook niet geloven) en de chirurg vertelde mij aan de telefoon dat ze goed haar best heeft gedaan om mee te werken. Ze hebben niet alles kunnen verwijderen, maar dat kan helaas bij geen enkele hersentumor. Ik ben gisteren gelijk naar haar toe gegaan toen ik werd gebeld dat ze ontwaakt was uit de narcose. Ik was ontzettend zenuwachtig onderweg omdat ik geen idee had hoe ik haar zou aantreffen. Ze was heel erg blij om te zien. Ze heeft wel moeite met praten en uit haar woorden komen, omdat de plek waar haar tumor zit op haar taal gebied zit in haar hoofd. Ik begreep grotendeels de dingen die ze zei, met wat hulp van mij. De chirurg zei dat haar spraak waarschijnlijk wel weer kan herstellen met veel rust, tijd en logopedie. Ik hoop dat het echt zo is, ze maakt zich er wel nu al best wel zorgen over. Ik vond het wel heel erg naar en 'zielig' om haar zo te zien liggen met zo'n groot verband om haar hoofd en zo te zien vechten met uit haar woorden komen. Vandaag ben ik ook weer even langs geweest. Net voor mij waren er al 3 mensen op bezoek geweest, ze was erg moe hiervan en zeker door het praten. Maar het was fijn elkaar even te zien, had wat fruit voor haar meegenomen. Die cup a soup en droge boterhammen van het ziekenhuis wordt je ook niet echt beter
Volgende week wordt er weer een scan van haar hoofd gemaakt. Ook zullen we dan (denk ik) te horen krijgen hoeveel er ongeveer van de tumor is verwijderd, en hoe agressief te tumor is. Als het een 'level' 3 tumor is moet ze waarschijnlijk ook nog bestraling en chemo krijgen. Is het level 2, dan hoeft dit misschien niet.. ik hoop het zo!! Chemo is zo afschuwelijk
Maarja.. voor nu nog maar even proberen positief te blijven. Het is wel heel raar dat ik niet met haar kan whatsappen zoals we altijd doen.. maar het is nu even niet anders!
zaterdag 28 juni 2014 om 22:49
quote:ambrosia9 schreef op 23 juni 2014 @ 22:40:
Veel sterkte, ik ken wel iemand die ook een hersentumor heeft, ongeneeslijk, zou niet langer dan een jaar te leven hebben. We zijn nu ruim 12 jaar verder, ze is er nog steeds en de tumor is nog geen 10% van wat het was. Ik hoop heel erg dat jouw moeder ook een succesverhaal zal zijn wat dit betreft.Wauw, wat een mooi verhaal! Ongelooflijk dat je hoort nog maar één jaar te hebben, en nu al 12 jaar verder bent! Ik hoop ook echt zo dat mijn moeder nog minimaal zo lang mee gaat.. Weet je misschien waardoor het komt dat ze toch nog zo lang alweer leeft? Door chemotherapie of iets anders? Of gewoon veel geluk? Ik heb een juicer gekocht voor mijn moeder waar ze zelf verse groenten en fruit sapjes mee kan maken om haar immuunsysteem te boosten. Ook slikt ze nu 3x daags kurkuma capsules, ik had gelezen online dat het de groei van kankercellen zou kunnen remmen.. Geen idee of 't echt werkt! Maarja, Baat het niet, dan schaadt het niet..
Veel sterkte, ik ken wel iemand die ook een hersentumor heeft, ongeneeslijk, zou niet langer dan een jaar te leven hebben. We zijn nu ruim 12 jaar verder, ze is er nog steeds en de tumor is nog geen 10% van wat het was. Ik hoop heel erg dat jouw moeder ook een succesverhaal zal zijn wat dit betreft.Wauw, wat een mooi verhaal! Ongelooflijk dat je hoort nog maar één jaar te hebben, en nu al 12 jaar verder bent! Ik hoop ook echt zo dat mijn moeder nog minimaal zo lang mee gaat.. Weet je misschien waardoor het komt dat ze toch nog zo lang alweer leeft? Door chemotherapie of iets anders? Of gewoon veel geluk? Ik heb een juicer gekocht voor mijn moeder waar ze zelf verse groenten en fruit sapjes mee kan maken om haar immuunsysteem te boosten. Ook slikt ze nu 3x daags kurkuma capsules, ik had gelezen online dat het de groei van kankercellen zou kunnen remmen.. Geen idee of 't echt werkt! Maarja, Baat het niet, dan schaadt het niet..
zaterdag 28 juni 2014 om 22:59
quote:smilemore schreef op 24 juni 2014 @ 00:00:
Jeetje meid wat heftig. Ik begrijp je angst ik ben 26 en ben iets meer dan een jaar geleden mijn vader verloren. Ik kan soms ineens intens verdrietig en bang worden dat mijn moeder iets gebeurd of overlijd. En nou is jouw mama ziek. Een grote angst die werkelijkheid word. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Helpen de gesprekken met de psycholoog je? Knuffel
Ja het idee op onze leeftijd geen ouders meer te hebben is verschrikkelijk eng. Ik was altijd ontzettend bang dat mijn moeder iets zou overkomen, omdat ik ook al geen paps meer had. Iedere dag belde of whatsappte ik wel met mijn moeder, ook om stiekem een beetje te checken of het wel goed met d'r ging. Omdat ik hier altijd zo mee bezig was altijd en nog altijd verdrietig was om mijn vader ging ik naar een psycholoog. Na de 2 intake gesprekken kwam het verschrikkelijke nieuws van mijn moeder. Waarvoor ik eigenlijk kwam, praten over het verlies van mijn vader en de angst dat mijn moeder iets zou overkomen, was nu niet meer van belang. Nu praat ik over de huidige situatie waarin m'n moeder verkeert en hoe ik hiermee om moet/kan gaan etc.. Ik moet zeggen dat het me zeker wel helpt! Het helpt een beetje relativeren. In augustus ga ik via m'n psych ook beginnen met mindfullness. Hopelijk kan ik hierdoor wat meer de zorgen over m'n moeder laten gaan en ook eens 100% met mezelf bezig zijn en genieten van dingen die ik doe die niet met haar te maken hebben.
Heb jij wel eens gesproken met een psych over het verlies van je vader?
Jeetje meid wat heftig. Ik begrijp je angst ik ben 26 en ben iets meer dan een jaar geleden mijn vader verloren. Ik kan soms ineens intens verdrietig en bang worden dat mijn moeder iets gebeurd of overlijd. En nou is jouw mama ziek. Een grote angst die werkelijkheid word. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Helpen de gesprekken met de psycholoog je? Knuffel
Ja het idee op onze leeftijd geen ouders meer te hebben is verschrikkelijk eng. Ik was altijd ontzettend bang dat mijn moeder iets zou overkomen, omdat ik ook al geen paps meer had. Iedere dag belde of whatsappte ik wel met mijn moeder, ook om stiekem een beetje te checken of het wel goed met d'r ging. Omdat ik hier altijd zo mee bezig was altijd en nog altijd verdrietig was om mijn vader ging ik naar een psycholoog. Na de 2 intake gesprekken kwam het verschrikkelijke nieuws van mijn moeder. Waarvoor ik eigenlijk kwam, praten over het verlies van mijn vader en de angst dat mijn moeder iets zou overkomen, was nu niet meer van belang. Nu praat ik over de huidige situatie waarin m'n moeder verkeert en hoe ik hiermee om moet/kan gaan etc.. Ik moet zeggen dat het me zeker wel helpt! Het helpt een beetje relativeren. In augustus ga ik via m'n psych ook beginnen met mindfullness. Hopelijk kan ik hierdoor wat meer de zorgen over m'n moeder laten gaan en ook eens 100% met mezelf bezig zijn en genieten van dingen die ik doe die niet met haar te maken hebben.
Heb jij wel eens gesproken met een psych over het verlies van je vader?
zaterdag 28 juni 2014 om 23:13
Fijn dat alles tot zover goed lijkt te gaan.
Ik heb elf jaar geleden twee mensen leren kennen, beide een hersentumor. Ze leven allebei nog! De tumoren zijn niet weg maar er valt mee te leven. Een van beide heeft ook regelmatig epileptische aanvallen en die voelt ze wel aankomen. Ze gaat dan op de bank liggen en heeft een personenalarm, daar drukt ze dan op en dan worden mijn schoonouders gewaarschuwd. Meestal is er niks aan de hand verder, wel is ze daarna erg moe.
Ik wens jou en je moeder veel sterkte.
Ik ben zelf drie jaar geleden mijn moeder verloren aan eierstokkanker.
Ik heb elf jaar geleden twee mensen leren kennen, beide een hersentumor. Ze leven allebei nog! De tumoren zijn niet weg maar er valt mee te leven. Een van beide heeft ook regelmatig epileptische aanvallen en die voelt ze wel aankomen. Ze gaat dan op de bank liggen en heeft een personenalarm, daar drukt ze dan op en dan worden mijn schoonouders gewaarschuwd. Meestal is er niks aan de hand verder, wel is ze daarna erg moe.
Ik wens jou en je moeder veel sterkte.
Ik ben zelf drie jaar geleden mijn moeder verloren aan eierstokkanker.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
zaterdag 28 juni 2014 om 23:22
quote:suzyqfive schreef op 28 juni 2014 @ 23:13:
Fijn dat alles tot zover goed lijkt te gaan.
Ik heb elf jaar geleden twee mensen leren kennen, beide een hersentumor. Ze leven allebei nog! De tumoren zijn niet weg maar er valt mee te leven. Een van beide heeft ook regelmatig epileptische aanvallen en die voelt ze wel aankomen. Ze gaat dan op de bank liggen en heeft een personenalarm, daar drukt ze dan op en dan worden mijn schoonouders gewaarschuwd. Meestal is er niks aan de hand verder, wel is ze daarna erg moe.
Ik wens jou en je moeder veel sterkte.
Ik ben zelf drie jaar geleden mijn moeder verloren aan eierstokkanker.
Wat naar dat jij je moeder al bent verloren door deze klote ziekte! Bah.
Mijn moeder slikt nu inderdaad medicijnen tegen epilepsie, voordat ze wist dat ze de tumor heeft kreeg ze ook al 3 aanvallen, waarvan de laatste super heftig waarbij ze een hele tijd buiten bewustzijn was.
Fijn dat alles tot zover goed lijkt te gaan.
Ik heb elf jaar geleden twee mensen leren kennen, beide een hersentumor. Ze leven allebei nog! De tumoren zijn niet weg maar er valt mee te leven. Een van beide heeft ook regelmatig epileptische aanvallen en die voelt ze wel aankomen. Ze gaat dan op de bank liggen en heeft een personenalarm, daar drukt ze dan op en dan worden mijn schoonouders gewaarschuwd. Meestal is er niks aan de hand verder, wel is ze daarna erg moe.
Ik wens jou en je moeder veel sterkte.
Ik ben zelf drie jaar geleden mijn moeder verloren aan eierstokkanker.
Wat naar dat jij je moeder al bent verloren door deze klote ziekte! Bah.
Mijn moeder slikt nu inderdaad medicijnen tegen epilepsie, voordat ze wist dat ze de tumor heeft kreeg ze ook al 3 aanvallen, waarvan de laatste super heftig waarbij ze een hele tijd buiten bewustzijn was.
maandag 30 juni 2014 om 23:37
quote:SweetEscape schreef op zaterdag 28 juni 2014 22:59 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="smilemore in "Moeder heeft kanker"" class="messagelink">smilemore schreef op 24 juni 2014 @ 00:00</a>:</b>
Jeetje meid wat heftig. Ik begrijp je angst ik ben 26 en ben iets meer dan een jaar geleden mijn vader verloren. Ik kan soms ineens intens verdrietig en bang worden dat mijn moeder iets gebeurd of overlijd. En nou is jouw mama ziek. Een grote angst die werkelijkheid word. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Helpen de gesprekken met de psycholoog je? Knuffel</div></blockquote>
Ja het idee op onze leeftijd geen ouders meer te hebben is verschrikkelijk eng. Ik was altijd ontzettend bang dat mijn moeder iets zou overkomen, omdat ik ook al geen paps meer had. Iedere dag belde of whatsappte ik wel met mijn moeder, ook om stiekem een beetje te checken of het wel goed met d'r ging. Omdat ik hier altijd zo mee bezig was altijd en nog altijd verdrietig was om mijn vader ging ik naar een psycholoog. Na de 2 intake gesprekken kwam het verschrikkelijke nieuws van mijn moeder. Waarvoor ik eigenlijk kwam, praten over het verlies van mijn vader en de angst dat mijn moeder iets zou overkomen, was nu niet meer van belang. Nu praat ik over de huidige situatie waarin m'n moeder verkeert en hoe ik hiermee om moet/kan gaan etc.. Ik moet zeggen dat het me zeker wel helpt! Het helpt een beetje relativeren. In augustus ga ik via m'n psych ook beginnen met mindfullness. Hopelijk kan ik hierdoor wat meer de zorgen over m'n moeder laten gaan en ook eens 100% met mezelf bezig zijn en genieten van dingen die ik doe die niet met haar te maken hebben.
Heb jij wel eens gesproken met een psych over het verlies van je vader?
Ik hoop dat jullie het best mogelijke nieuws krijgen en dat de chemo's haar bespaard blijven. Schrijf je hier wanneer je meer weet?
Goed van je dat je professionele hulp gezocht hebt. Het lijkt me zwaar om dit allemaal alleen te moeten verwerken.
Ik herken veel in wat je zegt; de zorgen om je moeder, het checken, die angst.
Ik heb na het overlijden van m'n vader een paar gesprekken gehad met een maatschappelijk werkster, dit hielp toen wel tijdelijk omdat ik er niet over deed praten en ik weinig begrip kreeg van mijn werkgever maar ik zit er sterk aan te denken om naar een psych te gaan omdat ik nu voor de tweede keer vast loop in 1 jaar. Mindfullness is ook iets waar ik aan gedacht heb. Maar ik heb de stappen nog niet genomen
ik hoop dat de mindfullness je leert wat rust te vinden. Hou je taai he
Jeetje meid wat heftig. Ik begrijp je angst ik ben 26 en ben iets meer dan een jaar geleden mijn vader verloren. Ik kan soms ineens intens verdrietig en bang worden dat mijn moeder iets gebeurd of overlijd. En nou is jouw mama ziek. Een grote angst die werkelijkheid word. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Helpen de gesprekken met de psycholoog je? Knuffel</div></blockquote>
Ja het idee op onze leeftijd geen ouders meer te hebben is verschrikkelijk eng. Ik was altijd ontzettend bang dat mijn moeder iets zou overkomen, omdat ik ook al geen paps meer had. Iedere dag belde of whatsappte ik wel met mijn moeder, ook om stiekem een beetje te checken of het wel goed met d'r ging. Omdat ik hier altijd zo mee bezig was altijd en nog altijd verdrietig was om mijn vader ging ik naar een psycholoog. Na de 2 intake gesprekken kwam het verschrikkelijke nieuws van mijn moeder. Waarvoor ik eigenlijk kwam, praten over het verlies van mijn vader en de angst dat mijn moeder iets zou overkomen, was nu niet meer van belang. Nu praat ik over de huidige situatie waarin m'n moeder verkeert en hoe ik hiermee om moet/kan gaan etc.. Ik moet zeggen dat het me zeker wel helpt! Het helpt een beetje relativeren. In augustus ga ik via m'n psych ook beginnen met mindfullness. Hopelijk kan ik hierdoor wat meer de zorgen over m'n moeder laten gaan en ook eens 100% met mezelf bezig zijn en genieten van dingen die ik doe die niet met haar te maken hebben.
Heb jij wel eens gesproken met een psych over het verlies van je vader?
Ik hoop dat jullie het best mogelijke nieuws krijgen en dat de chemo's haar bespaard blijven. Schrijf je hier wanneer je meer weet?
Goed van je dat je professionele hulp gezocht hebt. Het lijkt me zwaar om dit allemaal alleen te moeten verwerken.
Ik herken veel in wat je zegt; de zorgen om je moeder, het checken, die angst.
Ik heb na het overlijden van m'n vader een paar gesprekken gehad met een maatschappelijk werkster, dit hielp toen wel tijdelijk omdat ik er niet over deed praten en ik weinig begrip kreeg van mijn werkgever maar ik zit er sterk aan te denken om naar een psych te gaan omdat ik nu voor de tweede keer vast loop in 1 jaar. Mindfullness is ook iets waar ik aan gedacht heb. Maar ik heb de stappen nog niet genomen
ik hoop dat de mindfullness je leert wat rust te vinden. Hou je taai he
