Psyche
alle pijlers
Moeilijk probleem
dinsdag 22 mei 2012 om 07:39
Vanwege mogelijke herkenbaarheid heb ik even een ander account aangemaakt i.v.m. dit probleem.
Mijn man en ik zijn inmiddels ruim 14 jaar samen en zijn sinds 5 jaar getrouwd. Hij is nu 40 en ik ben 36. We hebben geen kinderen. Ik heb altijd veel steun en rust bij mijn man gevonden. Ik ben zelf nogal druk, energiek, onrust en ook streverig, hard werken, verder komen in het leven. Mijn man is rustiger, een rots in de branding en stabiel.
De laatste jaren merk ik dat hij steeds meer zijn eigen ding is gaan doen. In plaats van b.v. aandacht aan zijn carriere gaat de aandacht nu voornamelijk naar hobby etc.
Ik probeer zoveel mogelijk te accepteren dat iemand verandert en dus andere waarden kan krijgen in zijn leven. Toch steekt het ook wel eens: daar waar ik hard bezig ben met mijn baan loopt hij in mijn ogen soms een beetje te flierefluiten (ik zeg dat bewust zo omdat het soms voor mij zo voelt). Als er dingen moeten gebeuren, dan neem ik initiatief ander gebeurt er weinig, in onze relatie ben ik bijna altijd leading (sommige punten ook weer niet overigens).
Ergens vullen we elkaar goed aan, we zijn op veel vlakken tegenpolen maar inhoudelijk denken we vaak wel hetzelfde over zaken, ergens mis ik soms toch ook een stukje drive bij hem.
Hierover heb ik onlangs met een psycholoog gesproken en die stipte aan dat mogelijk 15 jaar geleden die stabiele rots in de branding wel aantrekklijk voor mij kon zijn, maar dat ik gaandeweg wellicht toch meer pas bij iemand die ook lekker actief is, een drive heeft etc. etc,
Die opmerking(en) deden me pijn. Ik houd veel van mijn man en wil hem niet kwijt. In mijn ogen was het direct een conclusie van: einde relatie.
Dan gaat er van alles door mijn hoofd: wat ik juist zo waardeerde (rust, stabiliteit, evenwicht) begint me nu tegen te staan (saai, geen drive, te rustig)... is dit wellicht het bekende verhaal van als je het eenmaal hebt dan waardeer je het niet meer? of passen twee verschillende karakters toch minder goed bij elkaar dan ik altijd dacht.
Ik begrijp dat dit verhaal allemaal nogal kort of misschien rommelig overkomt, maar wil ook niet teveel details opschrijven om jullie een paginalang verhaal te besparen.
Mijn man en ik zijn inmiddels ruim 14 jaar samen en zijn sinds 5 jaar getrouwd. Hij is nu 40 en ik ben 36. We hebben geen kinderen. Ik heb altijd veel steun en rust bij mijn man gevonden. Ik ben zelf nogal druk, energiek, onrust en ook streverig, hard werken, verder komen in het leven. Mijn man is rustiger, een rots in de branding en stabiel.
De laatste jaren merk ik dat hij steeds meer zijn eigen ding is gaan doen. In plaats van b.v. aandacht aan zijn carriere gaat de aandacht nu voornamelijk naar hobby etc.
Ik probeer zoveel mogelijk te accepteren dat iemand verandert en dus andere waarden kan krijgen in zijn leven. Toch steekt het ook wel eens: daar waar ik hard bezig ben met mijn baan loopt hij in mijn ogen soms een beetje te flierefluiten (ik zeg dat bewust zo omdat het soms voor mij zo voelt). Als er dingen moeten gebeuren, dan neem ik initiatief ander gebeurt er weinig, in onze relatie ben ik bijna altijd leading (sommige punten ook weer niet overigens).
Ergens vullen we elkaar goed aan, we zijn op veel vlakken tegenpolen maar inhoudelijk denken we vaak wel hetzelfde over zaken, ergens mis ik soms toch ook een stukje drive bij hem.
Hierover heb ik onlangs met een psycholoog gesproken en die stipte aan dat mogelijk 15 jaar geleden die stabiele rots in de branding wel aantrekklijk voor mij kon zijn, maar dat ik gaandeweg wellicht toch meer pas bij iemand die ook lekker actief is, een drive heeft etc. etc,
Die opmerking(en) deden me pijn. Ik houd veel van mijn man en wil hem niet kwijt. In mijn ogen was het direct een conclusie van: einde relatie.
Dan gaat er van alles door mijn hoofd: wat ik juist zo waardeerde (rust, stabiliteit, evenwicht) begint me nu tegen te staan (saai, geen drive, te rustig)... is dit wellicht het bekende verhaal van als je het eenmaal hebt dan waardeer je het niet meer? of passen twee verschillende karakters toch minder goed bij elkaar dan ik altijd dacht.
Ik begrijp dat dit verhaal allemaal nogal kort of misschien rommelig overkomt, maar wil ook niet teveel details opschrijven om jullie een paginalang verhaal te besparen.
dinsdag 22 mei 2012 om 08:44
Je hebt onlangs met een psycholoog gesproken. Mag ik daaruit concluderen dat je in therapie bent gegaan om één of andere reden? Je man heeft dus geen probleem, maar jij.
Het is niet reëel dat je aan een ander vraagt om te veranderen, zodat jij gelukkiger wordt. De oplossing ligt bij jou. Ik moet eerlijk zeggen dat ik thuis/hobby ook veel belangrijker vind dan een carrière. Ik werk om te leven en leef niet om te werken.
Natuurlijk is je werk belangrijk (brood op de plank en het houd je van de straat). Kun je aangeven waarom werk zo belangrijk voor je is? De uitdaging? Het geld? De status? Je man heeft waarschijnlijk iets van: uitdaging in hobby, geld is er genoeg en status is voldoende.
Het is niet reëel dat je aan een ander vraagt om te veranderen, zodat jij gelukkiger wordt. De oplossing ligt bij jou. Ik moet eerlijk zeggen dat ik thuis/hobby ook veel belangrijker vind dan een carrière. Ik werk om te leven en leef niet om te werken.
Natuurlijk is je werk belangrijk (brood op de plank en het houd je van de straat). Kun je aangeven waarom werk zo belangrijk voor je is? De uitdaging? Het geld? De status? Je man heeft waarschijnlijk iets van: uitdaging in hobby, geld is er genoeg en status is voldoende.
...
dinsdag 22 mei 2012 om 08:50
Heel herkenbaar. Ik ben nu ook 36 en heb zo'n 14 jaar een relatie met mijn man. Op mijn 22e was ik een onzeker meisje met een flinke angststoornis. Mijn man was toen een stabiele, zekere factor in mijn leven. Hij deed geen gekke dingen, ik wist altijd waar ik aan toe was en dat vond ik toen prettig.
Inmiddels ben ik een 36 jarige zelfverzekerde vrouw met een goede carriere. Nu vind ik het af en toe vervelend dat mijn man zo weinig onderneemt, nooit iets geks of spontaans doet. Maar ik realiseer me heel goed dat hij nog dezelfde persoon is als 14 jaar geleden en dat ik veranderd ben. Ik kan niet van hem verwachten dat hij nu ineens een andere man is. Maar dat wil niet zeggen dat het altijd makkelijk is.
Onze oplossing: veel praten over wat we van elkaar verwachten en waar we behoefte aan hebben. En ook, niet alleen je geluk bij elkaar zoeken, maar ook je eigen dingen opbouwen. Ik heb bijv. nu een aantal ondernemende, energieke vrienden waar ik dat stukje spontaniteit uit krijg dat ik niet altijd bij mijn man vindt. Maar we weten van elkaar dat we van elkaar houden en met elkaar verder willen.
Inmiddels ben ik een 36 jarige zelfverzekerde vrouw met een goede carriere. Nu vind ik het af en toe vervelend dat mijn man zo weinig onderneemt, nooit iets geks of spontaans doet. Maar ik realiseer me heel goed dat hij nog dezelfde persoon is als 14 jaar geleden en dat ik veranderd ben. Ik kan niet van hem verwachten dat hij nu ineens een andere man is. Maar dat wil niet zeggen dat het altijd makkelijk is.
Onze oplossing: veel praten over wat we van elkaar verwachten en waar we behoefte aan hebben. En ook, niet alleen je geluk bij elkaar zoeken, maar ook je eigen dingen opbouwen. Ik heb bijv. nu een aantal ondernemende, energieke vrienden waar ik dat stukje spontaniteit uit krijg dat ik niet altijd bij mijn man vindt. Maar we weten van elkaar dat we van elkaar houden en met elkaar verder willen.
dinsdag 22 mei 2012 om 08:57
Dus als een man een hobby heeft is dat een 'eigen ding' maar een carriere niet? Persoonlijk vind ik carriere maken altijd een overschat iets. Uiteindelijk moet je dingen doen waar je plezier in hebt, en dat kan ook prima zonder dat je steeds een stapje hoger op de apenrots van een organisatie klimt.
dinsdag 22 mei 2012 om 09:32
dinsdag 22 mei 2012 om 10:16
Dit vind ik een goede post.
Ik herken me namelijk heel erg in het verhaal van TO, mijn man en ik zijn beide in relatietherapie gegaan. Wij hebben beide verdieping gevonden en kunnen elkaar veel beter waarderen dan voorheen, en bovendien hebben we veel beter leren communiceren met elkaar.
Mijn man is eigenlijk hetzelfde gebleven + verdieping en ik ben veranderd + verdieping.
Ps: verdieping gaat niet ten koste van je ambities hoor, het helpt je juist om je plannen te verwezenlijken.
dinsdag 22 mei 2012 om 10:32
Ik heb de indruk dat vrouwen nogal vaak van zichzelf vinden dat ze zijn 'veranderd' en dat de ander 'niet is meegegroeid'.
De vermeende veranderingen zijn ook altijd verbeteringen want vrouwen 'ontwikkelen' zich tot veel interessantere en meer dynamische persoonlijkheden. Ik hoor nou nooit eens een vrouw zeggen dat ze met het ouder worden een stuk minder spontaan, heel wat neurotischer en een steeds grotere controlfreak is geworden. Misschien vindt haar man/vriend dat wel, maar die houdt wijselijk z'n mond en maakt er met een ontspannen, meer nonchalante levenshouding maar het beste van.
De vermeende veranderingen zijn ook altijd verbeteringen want vrouwen 'ontwikkelen' zich tot veel interessantere en meer dynamische persoonlijkheden. Ik hoor nou nooit eens een vrouw zeggen dat ze met het ouder worden een stuk minder spontaan, heel wat neurotischer en een steeds grotere controlfreak is geworden. Misschien vindt haar man/vriend dat wel, maar die houdt wijselijk z'n mond en maakt er met een ontspannen, meer nonchalante levenshouding maar het beste van.
dinsdag 22 mei 2012 om 10:39
@Ondernemer. Misschien komt dat wel doordat de vrouw vaak wat jonger is dan de man. Mijn man en ik verschillen 9 jaar bijvoorbeeld, ik was net 20 toen we elkaar ontmoetten. In je twintigerjaren verander je vooral anders dan in je dertigerjaren, meer vooruit, minder in de breedte. En bovendien kon ik zijn verandering in de breedte toen ook nog niet op waarde schatten.
Je hoort mij overigens niet zeggen dat mijn veranderingen alleen "verbeteringen" betroffen.
Je hoort mij overigens niet zeggen dat mijn veranderingen alleen "verbeteringen" betroffen.
dinsdag 22 mei 2012 om 10:52
Wat bedoel je dan met 'vooruit' veranderen en 'in de breedte' veranderen? Wat is het verschil?
Ik heb zelf de indruk dat mensen in essentie helemaal niet zoveel veranderen en dat gedragingen en karaktertrekken na je 20e wel grotendeels vastliggen. Wel zie ik in het algemeen dat mensen met het ouder worden wat nonchalanter/gemakkelijk in het leven komen te staan (geldt niet voor iedereen, maar het vuur van de jeugd met alle idealen en plannen wordt onderhevig aan een steeds grotere 'reality check').
Mijns inziens is hier ook sprake van een fundamentele attributiefout. Wij mensen ervaren voortdurend onze eigen emoties, indrukken en percepties, terwijl we van anderen alleen de oppervlakte waarnemen (gedrag). We denken daarom nogal snel van onszelf dat we een diep gevoelsleven hebben, eraan werken om een beter persoon te worden enz enz terwijl we dat bij anderen, zelfs onze partners, veel minder zien.
Ik heb zelf de indruk dat mensen in essentie helemaal niet zoveel veranderen en dat gedragingen en karaktertrekken na je 20e wel grotendeels vastliggen. Wel zie ik in het algemeen dat mensen met het ouder worden wat nonchalanter/gemakkelijk in het leven komen te staan (geldt niet voor iedereen, maar het vuur van de jeugd met alle idealen en plannen wordt onderhevig aan een steeds grotere 'reality check').
Mijns inziens is hier ook sprake van een fundamentele attributiefout. Wij mensen ervaren voortdurend onze eigen emoties, indrukken en percepties, terwijl we van anderen alleen de oppervlakte waarnemen (gedrag). We denken daarom nogal snel van onszelf dat we een diep gevoelsleven hebben, eraan werken om een beter persoon te worden enz enz terwijl we dat bij anderen, zelfs onze partners, veel minder zien.
dinsdag 22 mei 2012 om 12:21
Als je al het gras voor zijn voeten wegmaait, dan kan je ook niet zeuren over: hij doet het nooit.
Als je iemand geen ruimte geeft, dan kan er ook niet gegroeid worden.
Daarbij is het nogal wat om te verwachten dat de ander groeit, op de gebieden die je wenst.
Misschien heb ik het fout, maar ik zie 2 onzekere mensen.
Jouw man door de mislukkingen mbt tot werk (een vrouw die dan bezig is over ambities en ook nog in de verwijtende sfeer gaat dan echt niet helpen !)
En jij, door je pestverleden en een drive die vanuit daar misschien wel ontstaan is.
Het een is niet beter dan het andere. Jij bent een peertje, hij een appeltje en samen maken jullie goede appel-en-perenmoes.
Hij accepteert jou zoals je bent en vanuit dat (niet alleen dat natuurlijk) heb je kunnen floreren.
Geef hem dat ook.
Als je iemand geen ruimte geeft, dan kan er ook niet gegroeid worden.
Daarbij is het nogal wat om te verwachten dat de ander groeit, op de gebieden die je wenst.
Misschien heb ik het fout, maar ik zie 2 onzekere mensen.
Jouw man door de mislukkingen mbt tot werk (een vrouw die dan bezig is over ambities en ook nog in de verwijtende sfeer gaat dan echt niet helpen !)
En jij, door je pestverleden en een drive die vanuit daar misschien wel ontstaan is.
Het een is niet beter dan het andere. Jij bent een peertje, hij een appeltje en samen maken jullie goede appel-en-perenmoes.
Hij accepteert jou zoals je bent en vanuit dat (niet alleen dat natuurlijk) heb je kunnen floreren.
Geef hem dat ook.
dinsdag 22 mei 2012 om 12:25
En dat verwijt dat hij (weet het niet meer letterlijk) zou lamballen en jij je het schompes werkt, is niet fair.
Het is jouw ambitie, niet de zijne.
Het is jouw keuze omdat te doen.
En doordat hij zo is, heb je ook de ruimte om ambitieus te zijn.
Ik zou voor mezelf nagaan, sinds wanneer jij die omslag hebt gemaakt van: ' heerlijk een stabiele vent', naar : "jasses, een ambitieloze man".
Een soort ideaalplaatje van die twee succesvolle mensen, je weet wel, in dat leuke vrijstaande huis om de hoek. Ja, die ja, beiden zo hip and happening. Niet meer dat grijze gepeste muisje ?
Het is jouw ambitie, niet de zijne.
Het is jouw keuze omdat te doen.
En doordat hij zo is, heb je ook de ruimte om ambitieus te zijn.
Ik zou voor mezelf nagaan, sinds wanneer jij die omslag hebt gemaakt van: ' heerlijk een stabiele vent', naar : "jasses, een ambitieloze man".
Een soort ideaalplaatje van die twee succesvolle mensen, je weet wel, in dat leuke vrijstaande huis om de hoek. Ja, die ja, beiden zo hip and happening. Niet meer dat grijze gepeste muisje ?
dinsdag 22 mei 2012 om 12:43
Veel goede dingen zijn hier al gezegd, zeker door bijvoorbeeld Conundrum.
Nog even ter aanvulling daarop: kijk inderdaad naar wanneer je die omslag hebt gemaakt. Waardoor komt het dat je je man zijn 'lamballerigheid' vervelend vindt?
Misschien dat jij jou harde werken toch niet zo prettig vindt en dat op hem afreageerd? Hem verwijt dat hij niet ook een lading werk op zich neemt, omdat die van jou zo zwaar is?
Nog even ter aanvulling daarop: kijk inderdaad naar wanneer je die omslag hebt gemaakt. Waardoor komt het dat je je man zijn 'lamballerigheid' vervelend vindt?
Misschien dat jij jou harde werken toch niet zo prettig vindt en dat op hem afreageerd? Hem verwijt dat hij niet ook een lading werk op zich neemt, omdat die van jou zo zwaar is?
dinsdag 22 mei 2012 om 12:51
Veranderingen horen erbij. Niks mis mee. Houdt het ook leuk toch? Kunst is om ermee om te leren gaan en het als een positief ding te zien. Een uitdaging.
Als je 'iets mist' in een ander zegt dat iets over jezelf ook. Inderdaad wat Dubiootje zegt: misschien wil je iets in jezelf ontwikkelen. Je focus ligt nu heel erg op wat je in man mist, maar kijk eens naar jezelf ook. En deze 'moeilijke' periode is misschien wel even heel goed, zodat je nieuwe inzichten krijgt en daarmee verder kunt.
Dat je man bepaalde issues heeft met zijn werk is iets wat hij ook voor zichzelf moet uitvechten. Dat kun jij niet voor hem doen. Accepteer dat hij zijn eigen obstakels in zijn leven heeft en dat die zich ook wel weer zullen oplossen. Het is logisch dat je het vervelend vindt dat hij in de put kan zitten om iets, maar als jij dan ook nog meegaat daarin is het dubbel vervelend. Laat het ook een beetje los allemaal. Je hebt ook je eigen leven en hij ook. Geef hem ruimte om zijn eigen problemen op te lossen. Dat is ook een vorm van ondersteuning en hulp geven.
Als je 'iets mist' in een ander zegt dat iets over jezelf ook. Inderdaad wat Dubiootje zegt: misschien wil je iets in jezelf ontwikkelen. Je focus ligt nu heel erg op wat je in man mist, maar kijk eens naar jezelf ook. En deze 'moeilijke' periode is misschien wel even heel goed, zodat je nieuwe inzichten krijgt en daarmee verder kunt.
Dat je man bepaalde issues heeft met zijn werk is iets wat hij ook voor zichzelf moet uitvechten. Dat kun jij niet voor hem doen. Accepteer dat hij zijn eigen obstakels in zijn leven heeft en dat die zich ook wel weer zullen oplossen. Het is logisch dat je het vervelend vindt dat hij in de put kan zitten om iets, maar als jij dan ook nog meegaat daarin is het dubbel vervelend. Laat het ook een beetje los allemaal. Je hebt ook je eigen leven en hij ook. Geef hem ruimte om zijn eigen problemen op te lossen. Dat is ook een vorm van ondersteuning en hulp geven.
dinsdag 22 mei 2012 om 13:02
Ik bedoelde met "vooruit" groei op het carrierevlak, ervaringen (reizen, huis kopen/huren, samenwonen, trouwen). Tijdens je twintigerjaren beleef je gewoon heel veel volwassen dingen voor de eerste keer en kun je je nog niet voorstellen dat je je tijdens je dertigerjaren in een andere state of mind zal bevinden.
Ik bedoelde met in de "breedte" meer verdieping op het emotionele vlak. Veel dertigers zijn in een wat rustiger vaarwater gekomen en groeien op een ander gebied: het emotionele.
Sommige mensen groeien natuurlijk nooit, of doen het juist wel tegelijkertijd op alle manieren, of doen het andersom. Maar volgens mij werkt het voor het gros van de gezonde mensen wel zo.
woensdag 23 mei 2012 om 00:15
Eigenlijk is datgene wat Janneke zegt best wel gelijk aan wat de spych zegt, allen beschreven uit een ander perspectief. De psych maakt een stap verder door over andere partners te praten, waarbij jij denkt aan het verdriet dat je je partner zou aandoen. Janneke heeft het alleen over de relatie tussen jou en je man.
En als jij juist zo gegroeid bent en sterker bent geworden, hoe is je man veranderd? Is hij meegegroeid, of heb je het idee dat hij nog dezelfde is (en wellicht een beetje heeft stilgestaan)? Want bijvoorbeeld vriendschappen veranderen vaak, iedere fase in je leven brengt andere vriendinnen. Als jij een enorme groeispurt maakt en je vriendin blijft stilstaan is de kans groot dat je uit elkaar groeit. Zou het dan niet ondenkbaar zijn dat je ook in de relatie andere verwachtingen krijgt? En dat ook hij andere verwachtingen heeft gekregen, waardoor de schoen meer begint te wrikken?
En als jij juist zo gegroeid bent en sterker bent geworden, hoe is je man veranderd? Is hij meegegroeid, of heb je het idee dat hij nog dezelfde is (en wellicht een beetje heeft stilgestaan)? Want bijvoorbeeld vriendschappen veranderen vaak, iedere fase in je leven brengt andere vriendinnen. Als jij een enorme groeispurt maakt en je vriendin blijft stilstaan is de kans groot dat je uit elkaar groeit. Zou het dan niet ondenkbaar zijn dat je ook in de relatie andere verwachtingen krijgt? En dat ook hij andere verwachtingen heeft gekregen, waardoor de schoen meer begint te wrikken?
woensdag 23 mei 2012 om 00:24
Dat ze hier nou geen boekjes over maken, zoals het " oei, ik groei " - boek.
http://www.oeiikgroei.nl/category/mentale-sprongen/sprongen/
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
