Psyche
alle pijlers
Moeite met dood van patiënt
zaterdag 8 maart 2014 om 23:54
Een maand geleden ben ik als vrijwilliger begonnen bij een verzorgingshuis. Ik loop bij een revalidatie- en palliatieve afdeling. Ondanks het feit dat de helft van mensen in minder dan 3 maanden komt te overlijden, vind ik het ontzettend leuk werk vanaf dag 1. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en ondanks alles wat ze moeten doorstaan zijn ze ontzettend lief en dankbaar.
Als ik er ben breng ik tijd door met degenen die daar behoefte aan hebben. Een daarvan was een man van de palliatieve afdeling. Ik merkte dat hij altijd een stuk opgewekter was als ik langskwam. Soms bleef ik buiten mijn werktijden om even hangen om hem gezelschap te houden.
Een paar dagen geleden bedacht ik onderweg dat ik hem mee naar buiten zou nemen, omdat hij dit al maanden niet had gedaan. Toen ik aankwam vertelde een van de verpleegkundigen dat ik niet meer bij hem langs hoefde te gaan, omdat hij niet meer wakker zou worden. Vandaag werd me verteld dat hij gisteravond is overleden.
Ik wist dat hij het niet lang meer zou uithouden, maar dit komt bij mij erg hard aan. Het kostte me veel moeite om langs zijn kamer te lopen zonder langs te gaan voor een praatje, omdat ik wist dat hij er niet meer was.
Hij was erg boos en verdrietig vanwege het feit dat hij niks meer zelfstandig kon doen en verweet zichzelf allerlei dingen. Aan de ene kant was hij blij dat hij nog leefde, aan de andere kant was hij er klaar mee. Ik gun hem alle rust, maar vind het vreselijk dat ik geen afscheid heb kunnen nemen.
Ik wil niet verdrietig zijn in het bijzijn van patiënten, omdat ze het al zwaar genoeg hebben. Ik wil er juist voor ze zijn om ze te laten genieten van de momenten die nog hebben, maar weet niet hoe ik met het gevoel moet omgaan dat de mensen met wie ik nu een band schep straks weg zijn.
Als ik er ben breng ik tijd door met degenen die daar behoefte aan hebben. Een daarvan was een man van de palliatieve afdeling. Ik merkte dat hij altijd een stuk opgewekter was als ik langskwam. Soms bleef ik buiten mijn werktijden om even hangen om hem gezelschap te houden.
Een paar dagen geleden bedacht ik onderweg dat ik hem mee naar buiten zou nemen, omdat hij dit al maanden niet had gedaan. Toen ik aankwam vertelde een van de verpleegkundigen dat ik niet meer bij hem langs hoefde te gaan, omdat hij niet meer wakker zou worden. Vandaag werd me verteld dat hij gisteravond is overleden.
Ik wist dat hij het niet lang meer zou uithouden, maar dit komt bij mij erg hard aan. Het kostte me veel moeite om langs zijn kamer te lopen zonder langs te gaan voor een praatje, omdat ik wist dat hij er niet meer was.
Hij was erg boos en verdrietig vanwege het feit dat hij niks meer zelfstandig kon doen en verweet zichzelf allerlei dingen. Aan de ene kant was hij blij dat hij nog leefde, aan de andere kant was hij er klaar mee. Ik gun hem alle rust, maar vind het vreselijk dat ik geen afscheid heb kunnen nemen.
Ik wil niet verdrietig zijn in het bijzijn van patiënten, omdat ze het al zwaar genoeg hebben. Ik wil er juist voor ze zijn om ze te laten genieten van de momenten die nog hebben, maar weet niet hoe ik met het gevoel moet omgaan dat de mensen met wie ik nu een band schep straks weg zijn.
zondag 9 maart 2014 om 00:46
Het klinkt alsof hij veel aan je gehad heeft echter is elk persoon anders en ook wanneer die terminaal zijn. Soms wil iemand juist bij je kunnen uithuilen en boos zijn om zijn/haar situatie maar dat tegelijkertijd niet bij zijn/haar familie en vrienden doen om deze niet verder te belasten. Dat gemooiweer vind ik zelf verschrikkelijk om aan te zien maar ik snap het.
Voor jou denk ik dat dit je leer-school is. Als je na het praten met je coördinator over je gevoelens mbt tot de dood van deze man (neem aan dat je dat gaat doen...) nog steeds niet de acceptatie kunt vinden dan is dit inderdaad (nog) niets voor jou.
Voor jou denk ik dat dit je leer-school is. Als je na het praten met je coördinator over je gevoelens mbt tot de dood van deze man (neem aan dat je dat gaat doen...) nog steeds niet de acceptatie kunt vinden dan is dit inderdaad (nog) niets voor jou.
zondag 9 maart 2014 om 02:13
Probeer (hoe moeilijk ook) werk en privé meer te scheiden. Dus niet na werktijd blijven hangen, hoe goed de intentie waarmee je het doet ook is.
Er zijn namelijk zó veel mensen die jouw aandacht maarwat graag zouden willen, en dat is op zich niet verkeerd, maar het moet niet ten koste gaan van jou zelf!
En verder, de dood blijft een lastig iets. Ook in professionele sfeer. Het is helemaal niet raar dat je er moeite mee hebt, neem de tijd, praat erover. En probeer te zien dat de dood bij het leven hoort.
Sterkte.
Er zijn namelijk zó veel mensen die jouw aandacht maarwat graag zouden willen, en dat is op zich niet verkeerd, maar het moet niet ten koste gaan van jou zelf!
En verder, de dood blijft een lastig iets. Ook in professionele sfeer. Het is helemaal niet raar dat je er moeite mee hebt, neem de tijd, praat erover. En probeer te zien dat de dood bij het leven hoort.
Sterkte.
zondag 9 maart 2014 om 02:30
Ik heb dit tijdens mijn allereerste stage ook meegemaakt. Ik was net 18 en ik werkte daar en kreeg een bijzondere band met een 88 jarige man. Net als jij eigenlijk hij overleed tijdens mijn stage en ik was echt verdrietig.
Ik ben nu 31 en werk nog steeds in de zorg. Gaat hartstikke goed, dit ga jij ook leren.
Ik denk wel nog steeds aan die meneer, blijft altijd speciaal
Ik ben nu 31 en werk nog steeds in de zorg. Gaat hartstikke goed, dit ga jij ook leren.
Ik denk wel nog steeds aan die meneer, blijft altijd speciaal
zondag 9 maart 2014 om 04:37
Lieve TO,
Iedereen die in de zorg werkt herkent dit, iedereen heeft een eerste patient verloren en dat doet pijn...is ook mooi dat je dit voelt want dat betekend dat je er echt was als mens voor hem!
Gun jezelf je hier verdrietig over te MOGEN voelen. Wat mij nog weleens hielp voor een beetje afsluiting is een wandeling buiten, zet in je hoofd alle mooie en leuke momenten op een rij en realiseer je hoe ongelofelijk mooi jouw rol was in die moeilijke laatste dagen. Zeg hem gedag in je hoofd en probeer hem dan los te laten zodat je weer ruimte krijgt om een ander te kunnen helpen.
Wat je ook kunt overwegen is om de volgende keer met een van de verzorgenden samen langs te gaan als de persoon overleden is om even echt afscheid te nemen, nu mocht je er kennelijk niet meer bij? Denk je dat dat je geholpen xou hebben?
Dit is hoe ik het in mijn eerste stappen in de zorg deed en heel soms is er nog weleens zo'n moment. Ik geniet van de mooie dingen maar sta mezelf achter de schermen ook verdriet toe...als je het opkropt komt het een keer terug!
Veel sterkte en realiseer je dat dit werk niet voor iedereen is maar dat het ongelofelijk belangrijk is dat jij dit doet!
Iedereen die in de zorg werkt herkent dit, iedereen heeft een eerste patient verloren en dat doet pijn...is ook mooi dat je dit voelt want dat betekend dat je er echt was als mens voor hem!
Gun jezelf je hier verdrietig over te MOGEN voelen. Wat mij nog weleens hielp voor een beetje afsluiting is een wandeling buiten, zet in je hoofd alle mooie en leuke momenten op een rij en realiseer je hoe ongelofelijk mooi jouw rol was in die moeilijke laatste dagen. Zeg hem gedag in je hoofd en probeer hem dan los te laten zodat je weer ruimte krijgt om een ander te kunnen helpen.
Wat je ook kunt overwegen is om de volgende keer met een van de verzorgenden samen langs te gaan als de persoon overleden is om even echt afscheid te nemen, nu mocht je er kennelijk niet meer bij? Denk je dat dat je geholpen xou hebben?
Dit is hoe ik het in mijn eerste stappen in de zorg deed en heel soms is er nog weleens zo'n moment. Ik geniet van de mooie dingen maar sta mezelf achter de schermen ook verdriet toe...als je het opkropt komt het een keer terug!
Veel sterkte en realiseer je dat dit werk niet voor iedereen is maar dat het ongelofelijk belangrijk is dat jij dit doet!
Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.
zondag 9 maart 2014 om 06:36
Heel lief wat je doet! Ik ben het er wel mee eens dat je werk en privé wat meer mag scheiden.
Met je hart werken is goed, zeker doen. Een band opbouwen ook, maar hou wel in je achterhoofd dat het werk is. Dus hou je aan je werk tijden, dat scheidt je gevoel van privé in werk en creëer je op die manier toch wat afstand.
Een eerst overlijden mee maken is zeker heftig. Toen mijn eerste client overleed, wie echt mijn maatje was, zeven jaar begeleid, kwam dat ook heel hard binnen. Dat is een wijze les, ik werk nog steeds met hart en ziel, maar voor mijzelf met een bepaalde gereserveerdheid. Werk is werk. Overlijden kan daar bij horen, de keren daarna, was het nog steeds zeer verdrietig, maar raakte het mij toch anders.
Natuurlijk mag en moet je rouwen en hopelijk heb je collega's waar je dit mee kan delen. Ik denk dat ze daar mogelijk niet beseffen dat het zoveel impact op je heeft. Geef dat aan, vraag of je afscheid mag nemen. Ga naar de begrafenis desnoods.
Ik moest het ook afsluiten, ik heb namens ons team een mooi stuk in de kerk voorgedragen. Maar dat is voor jou natuurlijk niet aan de orde, maar een begrafenis bijwonen mag! Is goed ter afsluiting. En onthoudt dat je zijn leven met jouw komst, nog net dat beetje extra hebt gegeven. Je was er voor hem! Hij heeft dat gewaardeerd. Wees daar trots op.
Met je hart werken is goed, zeker doen. Een band opbouwen ook, maar hou wel in je achterhoofd dat het werk is. Dus hou je aan je werk tijden, dat scheidt je gevoel van privé in werk en creëer je op die manier toch wat afstand.
Een eerst overlijden mee maken is zeker heftig. Toen mijn eerste client overleed, wie echt mijn maatje was, zeven jaar begeleid, kwam dat ook heel hard binnen. Dat is een wijze les, ik werk nog steeds met hart en ziel, maar voor mijzelf met een bepaalde gereserveerdheid. Werk is werk. Overlijden kan daar bij horen, de keren daarna, was het nog steeds zeer verdrietig, maar raakte het mij toch anders.
Natuurlijk mag en moet je rouwen en hopelijk heb je collega's waar je dit mee kan delen. Ik denk dat ze daar mogelijk niet beseffen dat het zoveel impact op je heeft. Geef dat aan, vraag of je afscheid mag nemen. Ga naar de begrafenis desnoods.
Ik moest het ook afsluiten, ik heb namens ons team een mooi stuk in de kerk voorgedragen. Maar dat is voor jou natuurlijk niet aan de orde, maar een begrafenis bijwonen mag! Is goed ter afsluiting. En onthoudt dat je zijn leven met jouw komst, nog net dat beetje extra hebt gegeven. Je was er voor hem! Hij heeft dat gewaardeerd. Wees daar trots op.
zondag 9 maart 2014 om 06:44
Ik denk dat juist de mensen die er veel gevoel inleggen heel geschikt zijn voor dit werk
Ik werk ook met de dood tijdens mijn vrijwilligerswerk. De eerste keer was ook bij mij moeilijk, daarna 'wen' je er aan. Heel soms is een situatie zo verdrietig dat ik nog steeds wel eens een traantje laat. Dat mag. Liever (een beetje) teveel gevoel bij je cliënt, dan te weinig. Het kunnen loslaten moet je wel leren.
Super dat je dit doet! Ik weet zeker dat je voor hem een beetje verschil hebt gemaakt. Sterkte
Ik werk ook met de dood tijdens mijn vrijwilligerswerk. De eerste keer was ook bij mij moeilijk, daarna 'wen' je er aan. Heel soms is een situatie zo verdrietig dat ik nog steeds wel eens een traantje laat. Dat mag. Liever (een beetje) teveel gevoel bij je cliënt, dan te weinig. Het kunnen loslaten moet je wel leren.
Super dat je dit doet! Ik weet zeker dat je voor hem een beetje verschil hebt gemaakt. Sterkte
zondag 9 maart 2014 om 08:35
Soms heb je dat gewoon. Bewijst ook dat je een mens bent en geen machine. Geef jezelf even de tijd, het komt vanzelf weer goed is mijn ervaring.
Professioneel zijn betekent niet dat dingen je niet mogen raken, het betekent dat je die emoties in goede banen kunt leiden en het dan afsluit voor jezelf.
Professioneel zijn betekent niet dat dingen je niet mogen raken, het betekent dat je die emoties in goede banen kunt leiden en het dan afsluit voor jezelf.
zondag 9 maart 2014 om 09:22
quote:raa85 schreef op zondag 09 maart 2014 06:44 Ik denk dat juist de mensen die er veel gevoel inleggen heel geschikt zijn voor dit werk
Ik werk ook met de dood tijdens mijn vrijwilligerswerk. De eerste keer was ook bij mij moeilijk, daarna 'wen' je er aan. Heel soms is een situatie zo verdrietig dat ik nog steeds wel eens een traantje laat. Dat mag. Liever (een beetje) teveel gevoel bij je cliënt, dan te weinig. Het kunnen loslaten moet je wel leren.
Super dat je dit doet! Ik weet zeker dat je voor hem een beetje verschil hebt gemaakt. Sterkte Dit dus. Je bent geen robot. Er zullen altijd - om het maar even oneerbiedig te zeggen - "gevallen" zijn die je meer aangrijpen dan de rest. Probeer er op je werk over te praten. Top dat je dit doet!
Ik werk ook met de dood tijdens mijn vrijwilligerswerk. De eerste keer was ook bij mij moeilijk, daarna 'wen' je er aan. Heel soms is een situatie zo verdrietig dat ik nog steeds wel eens een traantje laat. Dat mag. Liever (een beetje) teveel gevoel bij je cliënt, dan te weinig. Het kunnen loslaten moet je wel leren.
Super dat je dit doet! Ik weet zeker dat je voor hem een beetje verschil hebt gemaakt. Sterkte Dit dus. Je bent geen robot. Er zullen altijd - om het maar even oneerbiedig te zeggen - "gevallen" zijn die je meer aangrijpen dan de rest. Probeer er op je werk over te praten. Top dat je dit doet!
zondag 9 maart 2014 om 09:26
Herkenbaar. Ik ben verpleegkundige.
Iedereen die in de zorg werkt, heeft haar 'speciaaltjes', mensen met wie je een bijzondere klik hebt, soms echt een band mee kunt voelen. En dat mag! Dat is logisch ook, het is mensenwerk.
Dit hoort erbij echt, in het begin kun je hier erg van streek van zijn, later leer je makkelijker accepteren dat dit erbij hoort, en kun je ook makkelijker accepteren dat alles wat met het team gedaan hebt voor zo'n persoon goed was en dat je een bijdrage hebt kunnen leveren aan iemand welzijn en comfort in zijn/haar laatste fase. Dat is fijn.
Leer ook dat het niet om jou gaat (jij heb geen afscheid kunnen nemen, jij vindt het moeilijk), maar om de patiënt. Heeft iemand rustig kunnen sterven, was iemand comfortabel? Is alles gedaan om lijden te verlichten? Dan is het goed.
Iedereen die in de zorg werkt, heeft haar 'speciaaltjes', mensen met wie je een bijzondere klik hebt, soms echt een band mee kunt voelen. En dat mag! Dat is logisch ook, het is mensenwerk.
Dit hoort erbij echt, in het begin kun je hier erg van streek van zijn, later leer je makkelijker accepteren dat dit erbij hoort, en kun je ook makkelijker accepteren dat alles wat met het team gedaan hebt voor zo'n persoon goed was en dat je een bijdrage hebt kunnen leveren aan iemand welzijn en comfort in zijn/haar laatste fase. Dat is fijn.
Leer ook dat het niet om jou gaat (jij heb geen afscheid kunnen nemen, jij vindt het moeilijk), maar om de patiënt. Heeft iemand rustig kunnen sterven, was iemand comfortabel? Is alles gedaan om lijden te verlichten? Dan is het goed.
donderdag 13 maart 2014 om 23:24
Heel erg bedankt voor de reacties!
De verpleegkundigen hebben vanaf het begin al gezegd dat ik altijd naar ze toe kan als ik ergens mee zit en het vooral niet moet opkroppen. Ik vind het alleen heel moeilijk om mijn emoties te bespreken met mensen die ik amper ken. Ik zag geen teken van verdriet bij hen, terwijl ik moeite had om het droog te houden. Dat maakt het voor mij nog moeilijker om naar ze toe te stappen.
Volgende week heb ik een gesprek met de coördinator oom te bespreken hoe het tot nu toe nu gaat.
De verpleegkundigen hebben vanaf het begin al gezegd dat ik altijd naar ze toe kan als ik ergens mee zit en het vooral niet moet opkroppen. Ik vind het alleen heel moeilijk om mijn emoties te bespreken met mensen die ik amper ken. Ik zag geen teken van verdriet bij hen, terwijl ik moeite had om het droog te houden. Dat maakt het voor mij nog moeilijker om naar ze toe te stappen.
Volgende week heb ik een gesprek met de coördinator oom te bespreken hoe het tot nu toe nu gaat.
vrijdag 14 maart 2014 om 10:25
quote:topsykrets schreef op 13 maart 2014 @ 23:24:
Heel erg bedankt voor de reacties!
De verpleegkundigen hebben vanaf het begin al gezegd dat ik altijd naar ze toe kan als ik ergens mee zit en het vooral niet moet opkroppen. Ik vind het alleen heel moeilijk om mijn emoties te bespreken met mensen die ik amper ken. Ik zag geen teken van verdriet bij hen, terwijl ik moeite had om het droog te houden. Dat maakt het voor mij nog moeilijker om naar ze toe te stappen.
Volgende week heb ik een gesprek met de coördinator oom te bespreken hoe het tot nu toe nu gaat.
Ook al zie je het op dat moment niet aan de verpleegkundigen af, ik denk dat ze zich jouw gevoel goed kunnen voorstellen. Ze willen je de ruimte geven om er over te praten, doe dat gerust als je wil.
En ik vind ook niet dat het hebben van verdriet om een patiënt je ongeschikt maakt voor je werk. Als je het zelf te zwaar vindt moet je misschien een andere keuze maken, maar praat jezelf niet aan dat je hierdoor ongeschikt bent.
Je hebt het met moeite droog gehouden, je hebt je best gedaan anderen niet met jouw emoties te belasten. Als je meer ervaring krijgt, wordt je daar nog beter in, maar schaam je niet voor je emoties en vraag gerust om wat steun hierbij.
Heel erg bedankt voor de reacties!
De verpleegkundigen hebben vanaf het begin al gezegd dat ik altijd naar ze toe kan als ik ergens mee zit en het vooral niet moet opkroppen. Ik vind het alleen heel moeilijk om mijn emoties te bespreken met mensen die ik amper ken. Ik zag geen teken van verdriet bij hen, terwijl ik moeite had om het droog te houden. Dat maakt het voor mij nog moeilijker om naar ze toe te stappen.
Volgende week heb ik een gesprek met de coördinator oom te bespreken hoe het tot nu toe nu gaat.
Ook al zie je het op dat moment niet aan de verpleegkundigen af, ik denk dat ze zich jouw gevoel goed kunnen voorstellen. Ze willen je de ruimte geven om er over te praten, doe dat gerust als je wil.
En ik vind ook niet dat het hebben van verdriet om een patiënt je ongeschikt maakt voor je werk. Als je het zelf te zwaar vindt moet je misschien een andere keuze maken, maar praat jezelf niet aan dat je hierdoor ongeschikt bent.
Je hebt het met moeite droog gehouden, je hebt je best gedaan anderen niet met jouw emoties te belasten. Als je meer ervaring krijgt, wordt je daar nog beter in, maar schaam je niet voor je emoties en vraag gerust om wat steun hierbij.
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
vrijdag 14 maart 2014 om 10:41
De verpleegkundigen hebben tijdens hun opleiding en in hun werkzame leven al leren omgaan met dit verdriet. Degenen die er niet mee hebben leren omgaan werken niet in een hospice.
Jouw verdriet is helemaal niet raar. Wat al eerder gezegd is, je hebt met de één wat meer dan met de ander, en soms zit er zo'n speciale bij die je voor altijd bij zal blijven.
Ik herinner me ook de eerste patient die ik verzorgd heb die overleden is. En nog een aantal zullen me voor altijd bijblijven. Een heleboel anderen ben ik vergeten. Meestal niet eens omdat zij niet bijzonder zijn, maar omdat het goed was.
De eerste is altijd bijzonder denk ik. De eerste die je verzorgd hebt die is overleden, de eerste waar je echt bij geweest bent bij het overlijden, de eerste die zó veel pijn had dat je wenste dat het overlijden sneller zou gaan, degene waarbij de familie de erfenis al stond te verdelen terwijl hij nog niet eens zijn laatste adem had uitgeblazen...
Praat er over met de verpleegkundigen. Zij zijn óók getraind (getraint? Getrained? Taalpolitie, excuus, weet niet hoe je het schrijft ) in het opvangen van collega's, juist omdát elke pleeg het heeft meegemaakt en weet waar je het over hebt. En ook zij zullen je waarschijnlijk vertellen dat het heel normaal is om verdriet te hebben. Je zal er voor jezelf wel mee moeten leren omgaan, om elke patient met dit gevoel gaan rondlopen is in een hospiceomgeving niet te doen. Mar juist door er over te praten ga je leren om er op jouw manier mee om te gaan. Je moet alleen jouw manier nog ontdekken. Dat komt wel, en als het niet komt, zul je wat anders moeten gaan doen. Maar zoals je schrijft, denk ik dat je alleen je eigen manier moet gaan zoeken en dat het dan helemaal goed komt.
Verzorgen en verplegen doe je goed met je gevoel, zonder gevoel (compassie) kun je dit werk niet naar behoren doen. Wat dat betreft zit je dus goed! Er is alleen een verschil tussen persoonlijke compassie en professionele compassie, het is een deurtje die je dicht moet leren gooien als je het hospice uitstapt. De één doet dat door een extra blokje om te fietsen om het hoofd leeg te laten waaien, de ander door een bepaalde cd op te zetten, en weer een ander knuffelt de kinderen even stevig en het is weg.
Jouw verdriet is helemaal niet raar. Wat al eerder gezegd is, je hebt met de één wat meer dan met de ander, en soms zit er zo'n speciale bij die je voor altijd bij zal blijven.
Ik herinner me ook de eerste patient die ik verzorgd heb die overleden is. En nog een aantal zullen me voor altijd bijblijven. Een heleboel anderen ben ik vergeten. Meestal niet eens omdat zij niet bijzonder zijn, maar omdat het goed was.
De eerste is altijd bijzonder denk ik. De eerste die je verzorgd hebt die is overleden, de eerste waar je echt bij geweest bent bij het overlijden, de eerste die zó veel pijn had dat je wenste dat het overlijden sneller zou gaan, degene waarbij de familie de erfenis al stond te verdelen terwijl hij nog niet eens zijn laatste adem had uitgeblazen...
Praat er over met de verpleegkundigen. Zij zijn óók getraind (getraint? Getrained? Taalpolitie, excuus, weet niet hoe je het schrijft ) in het opvangen van collega's, juist omdát elke pleeg het heeft meegemaakt en weet waar je het over hebt. En ook zij zullen je waarschijnlijk vertellen dat het heel normaal is om verdriet te hebben. Je zal er voor jezelf wel mee moeten leren omgaan, om elke patient met dit gevoel gaan rondlopen is in een hospiceomgeving niet te doen. Mar juist door er over te praten ga je leren om er op jouw manier mee om te gaan. Je moet alleen jouw manier nog ontdekken. Dat komt wel, en als het niet komt, zul je wat anders moeten gaan doen. Maar zoals je schrijft, denk ik dat je alleen je eigen manier moet gaan zoeken en dat het dan helemaal goed komt.
Verzorgen en verplegen doe je goed met je gevoel, zonder gevoel (compassie) kun je dit werk niet naar behoren doen. Wat dat betreft zit je dus goed! Er is alleen een verschil tussen persoonlijke compassie en professionele compassie, het is een deurtje die je dicht moet leren gooien als je het hospice uitstapt. De één doet dat door een extra blokje om te fietsen om het hoofd leeg te laten waaien, de ander door een bepaalde cd op te zetten, en weer een ander knuffelt de kinderen even stevig en het is weg.
vrijdag 14 maart 2014 om 10:50
En voor een volgende keer, als een patient niet meer aanspreekbaar is, kun je daar evengoed nog even langsgaan. Even een aai over de arm, je laatste wens voor diegene uitspreken (of dat nou hardop is of in jezelf als er familie bij is), ook voor jezelf even afscheid nemen. Het is nu buiten jou om hard gegaan, en juist omdat je wat met hem had opgebouwd zou ik het helemaal niet vreemd gevonden hebben als je, in de periode dat hij niet meer aanspreekbaar was, toch even langs was gegaan. Sterker nog, toen ik nog in een ziekenhuis werkte deed ik dat ook bij patienten waar ik veel voor gezorgd had, ook als ik die dag niet bij ze ingedeeld stond. Niks mis mee, hoor. En ook nog nooit van familie het idee gekregen dat dat vreemd was, sterker nog, vaak kregen wij als afdeling juist te horen dat ze zo blij waren dat ook verpleegkundigen die niet voor de patient zorgden tóch steeds even kwamen buurten, kijken hoe het ging en zo. Dus ik denk dat dat op een palliatieve afdeling ook niet als vreemd ervaren wordt.
woensdag 19 maart 2014 om 22:16
Ik had gisteren een gesprek met mijn teammanager en heb het met haar gedeeld. Ze had er veel begrip voor. Ze gaf me als tip om niet te denken aan het feit dat hij is overleden, maar eerder aan het feit dat iets voor hem heb kunnen betekenen. Bedenken dat ik er voor hem ben geweest en dat hij het waardeerde. Bedenken dat ik alles voor hem heb gedaan wat ik kon doen (ook al voelde ik me zo machteloos) en dat iedere keer dat ik bij ze ben de laatste keer kan zijn. Ik probeer de patiënten niet te zien al mensen die op hun dood zitten te wachten, maar het is heel moeilijk als je ziet hoe hard iemand achteruit gaat.
Het verdriet is helaas niet minder geworden: ik huil nog steeds als ik eraan denk (nu bijvoorbeeld). Ik denk vaak aan de laatste keer dat ik hem zag, toen hij zo blij was dat ik hem hielp bij het eten. Ik heb veel familieleden verloren, maar het waren geen mensen die heel dicht bij me stonden of met wie ik vlak voor hun dood tijd heb doorgebracht. Het is voor mij de eerste keer dat ik echt rouw en weet niet zo goed hoe ik het moet verwerken.
Het verdriet is helaas niet minder geworden: ik huil nog steeds als ik eraan denk (nu bijvoorbeeld). Ik denk vaak aan de laatste keer dat ik hem zag, toen hij zo blij was dat ik hem hielp bij het eten. Ik heb veel familieleden verloren, maar het waren geen mensen die heel dicht bij me stonden of met wie ik vlak voor hun dood tijd heb doorgebracht. Het is voor mij de eerste keer dat ik echt rouw en weet niet zo goed hoe ik het moet verwerken.
