Moeite met verwerken scheiding

Vorig jaar heb ik na jarenlang vechten voor mijn relatie de knoop doorgehakt om bij hem weg te gaan. Ik was op. De voornaamste reden was dat we te ver uiteen zaten op het gebied van emoties. Hij wilde er niks van weten en ik had een grote behoefte mijn emoties te kunnen delen. Toen ik een huisje toegewezen kreeg was ik in 1e instantie heel blij hiermee, de kans om opnieuw te beginnen.



Na de verhuizing kwam echter de klap. Opeens sta je er alleen voor en is mijn dochter niet meer altijd bij mij. Ik dacht hier mee om te kunnen gaan, maar oh, wat mis ik haar als ze er niet is. En wat valt het tegen om alleen te zijn. Het is een tijdje niet zo goed met me gegaan, Ik kreeg paniekaanvallen en had mijn angsten niet meer onder controle. Ik heb hiervoor medicijnen gekregen en therapie. Deze hebben de scherpe kantjes er vanaf gehaald, maar ik heb nog steeds moeite met het alleen zijn en het missen van mijn dochter. Ook realiseer ik me nu wat ik kwijt ben geraakt. Het ideaal plaatje dat ik ooit had, heb ik afscheid van moeten nemen. Eigenlijk kan ik wel zeggen dat ik mezelf erg overschat heb. Ik dacht dit wel even te doen, maar dat is niet zo. Ik vind het zo raar dat de keuze waar ik vorig jaar nog helemaal achterstond nu opeens zo onlogisch lijkt.



Een tijdje geleden ben ik begonnen met daten, wat geen succes was, dus stop er nu voorlopig maar weer mee. Ook omdat ik me realiseer dat ik dit alleen maar doe om te vluchten voor de eenzaamheid en de pijn die ik voel als ik aan mijn scheiding denk. Ik had vantevoren niet kunnen bedenken wat voor impact dit op me zou hebben. Wat het nog eens extra moeilijk maakt is dat mijn ex, na jaren zich afzijdig gehouden te hebben en niet betrokken willen/ kunnen zijn bij onze dochter, nu wel heel betrokken is bij haar en nu wel leuke dingen met haar doet, terwijl hij dat voorheen nooit deed. Heel fijn voor mijn dochter natuurlijk en dat gun ik haar ook van harte, maar ik vraag me dan des te meer af of ik hier wel goed aan heb gedaan. Heb ik die kant van hem niet willen of kunnen zien? We hebben zo vaak discussies gehad waarin ik hem vroeg om eens wat meer betrokken te zijn bij onze dochter, maar hij vond het nooit nodig. Nu zie ik die kant van hem wel en om eerlijk te zijn doet me dat pijn.



Nu worstel ik iedere dag met de vraag of ik hier goed aan heb gedaan en of dit werkelijk de goede keuze was. Terugdraaien is geen optie meer, maar het blijft aan me knagen. Ik voelde me niet gelukkig bij hem, maar nu voel ik me niet veel beter.

Langzaam aan ben ik daar ook mee bezig. Ik ben verhuisd naar een nieuw dorp en richt me nu erop om hier nieuwe contacten op te doen. Dat lukt redelijk goed, ik heb hele fijne buren, we komen regelmatig bij elkaar over de vloer. Samen met mijn buurvrouw ben ik gaan zingen in een koor, terwijl ik helemaal niet kan zingen, maar het is leuk om te doen en het is een leuke groep mensen. Ik doe wat contacten op via de school van mijn dochter en probeer verder ook niet teveel te eisen van mezelf. Ik heb mijn werk nog, een leuke vaste, parttime baan met fijne collega's, financieel ben ik er natuurlijk wel op achteruit gegaan, maar het is nog steeds goed te doen. Ik heb, na mijn scheiding iemand leren kennen die een hele goede vriend is geworden, bij wie ik altijd terecht kan en die me al door veel moeilijke momenten heen heeft geholpen. Dit is echt een hele waardevolle vriendschap geworden, zonder verdere bedoelingen, dus ook heel veilig.



Ik moet inderdaad mijn weg nog vinden en ben eigenlijk ook een beetje ongeduldig. Ik wil het liefst dat morgen alles weer goed is, maar zo werkt het niet. Ik heb het onderschat, ook al hak je zelf de knoop door, het is en blijft een moeilijk en langdurig proces. Je denkt helemaal klaar te zijn met je relatie en dan kom je erachter dat er nog veel pijn onder zit. Terugkijken heeft ook geen zin, maar op moeilijke momenten heb ik die neiging wel.

Zo omschrijf je het mooi. Ik weet dat het oude niet goed was en als je de verwachting hebt dat het nieuwe veel beter zal zijn, valt het heel hard tegen als blijkt dat het nieuwe ook moeilijk is en niet meteen goed. Ik had te hoge verwachtingen...

Nee, het is geen optie meer om terug te gaan. Op het moment dat ik tegen hem zei dat ik het zo niet meer kon, was zijn reactie ´ok, is goed, dan stoppen we er maar mee´. Hij wilde er niet meer voor vechten en stond ook niet open om iets te doen om het nog te redden. Hij vindt het wel best zo en heeft geen zin meer in dat relatie-gedoe, zoals hij het zelf noemt.

In de tijd dat we samen waren deed ik bijna alles voor en met onze dochter. Nu moet hij inderdaad en nu heeft hij ook haar aandacht, omdat ik er niet meer bij ben als ze bij hem is. Omdat ik toch al alles deed, vond hij het wel best en had geen behoefte om daar iets aan te veranderen.



Het klinkt misschien raar, maar ergens heb ik ook de angst mijn dochter een keer kwijt te raken aan hem, omdat hij nu wel de leuke papa is. Dit is één van de angsten die ik moeilijk onder controle krijg.

Onze dochter is 5. Ze is twee dagen per week bij haar vader. We zijn nooit in relatietherapie geweest, omdat hij dat niet wilde, vond hij onzin. Het is eigenlijk vanaf het begin zo geweest dat ik meer betrokken was bij haar opvoeding en alles regelde. Daar waren we het allebei over eens. In mijn beleving heb ik hem wel de ruimte gegeven, maar het kan goed dat hij daar anders over denkt, alleen zal ik dat nooit te weten komen, omdat hij zich nooit uitgelaten heeft over dit soort dingen.