Psyche
alle pijlers
Naar de psychiater
woensdag 5 november 2014 om 11:53
Ongeveer 3 jaar geleden is mijn moeder aan kanker overleden. Er was veel drama aan verbonden. Ik was toen 23 jaar en woonde net op kamers. Nu dacht ik dat ik wel klaar was met alle 'dingen' en weer sterk op mijn eigen benen stond.
Maar ik heb een terugval gehad, volgens mijn psyolog die ik na maanden van niet spreken weer sprak. In mijn ogen stelde het niet veel voor. Ik dacht weer een paar goede gesprekken en dan kan ik er weer tegen aan. Maar er is me nu voorgeteld dat ik naar een psychiater ga. Er werd gelijk al gesproken over medicatie. Iets waar ik in mijn omgeving niet een positief beeld van heb. En ook echt niet wil.
Als je naar een psychiater gaat kun je dat dan zien als iets ernstig?
Maar ik heb een terugval gehad, volgens mijn psyolog die ik na maanden van niet spreken weer sprak. In mijn ogen stelde het niet veel voor. Ik dacht weer een paar goede gesprekken en dan kan ik er weer tegen aan. Maar er is me nu voorgeteld dat ik naar een psychiater ga. Er werd gelijk al gesproken over medicatie. Iets waar ik in mijn omgeving niet een positief beeld van heb. En ook echt niet wil.
Als je naar een psychiater gaat kun je dat dan zien als iets ernstig?
woensdag 5 november 2014 om 12:00
Hoe bedoel je dat? Het is een specialist, zoals een cardioloog, internist, etc. Ik heb met mijn tweede en derde psychiater echt hele goede ervaringen, ben zelfs zo goed als genezen, wat ik echt niet voor mogelijk had gehouden.
Als ik zie wat ik ermee gewonnen heb met naar een psychiater gaan, kan ik die stap alleen maar toejuichen en ik zou medicatie een serieuze kans geven. Als je je beter wil voelen en je leven weer wil kunnen oppakken, is dit de juiste weg.
Als ik zie wat ik ermee gewonnen heb met naar een psychiater gaan, kan ik die stap alleen maar toejuichen en ik zou medicatie een serieuze kans geven. Als je je beter wil voelen en je leven weer wil kunnen oppakken, is dit de juiste weg.
You know how I know? Because I reeaally think so!
woensdag 5 november 2014 om 12:16
woensdag 5 november 2014 om 12:20
woensdag 5 november 2014 om 12:25
woensdag 5 november 2014 om 12:25
Ik persoonlijk zie deze specialisten gewoon als een soort automonteur. Zij hebben er verstand van, maar dat werkt het beste als jij duidelijk kunt aangeven waar het aan mankeert.
Dus niet bang zijn van die lui, maar gewoon duidelijk aangeven wat jij denkt, en ze als sparring partner gebruiken. En als jij geen zin hebt in medicatie, gewoon niet doen natuurlijk. Je bent een volwassen vrouw die gewoon zelf kan nadenken.
Niks bijzonder aan deze lui, gewoon vakmensen. Het moet klikken, dus niet bang zijn om te kijken voor een ander.
Er heerst een beetje een taboe op het feit dat je langs de psychiater gaat. Dus ik persoonlijk zou dat onder de pet houden.
Dus niet bang zijn van die lui, maar gewoon duidelijk aangeven wat jij denkt, en ze als sparring partner gebruiken. En als jij geen zin hebt in medicatie, gewoon niet doen natuurlijk. Je bent een volwassen vrouw die gewoon zelf kan nadenken.
Niks bijzonder aan deze lui, gewoon vakmensen. Het moet klikken, dus niet bang zijn om te kijken voor een ander.
Er heerst een beetje een taboe op het feit dat je langs de psychiater gaat. Dus ik persoonlijk zou dat onder de pet houden.
woensdag 5 november 2014 om 12:26
Nee, absoluut niet. Een goede psychiater zal alles in het werk stellen om je te helpen weer jezelf te kunnen zijn. Dat is tenminste mijn ervaring.
Ik heb met de psychiater gezocht naar een medicijnencocktail die mijn symptomen het beste onderdrukte en het minste bijwerkingen gaf. Was een hele zoektocht en dat is een behoorlijk heftige periode, maar het resultaat is geweldig en alle pijn en moeite waard.
Ik ben van de slaapmedicatie wel aangekomen en de adviezen van de diëtiste werkte niet voor mij. Nu heb ik mijn leefgewoontes radicaal veranderd en ik zit weer met medicatie op mijn normale gewicht.
Verder heeft de psychiater er ook voor gezorgd dat ik de juiste hulpverleners en behandeling kreeg. Met hulpverleners is het niet anders dan met medicatie, er zijn er heel veel, maar er zijn er maar een paar waarmee jij verder kan komen. Mijn psychiater had zeg maar de regie over mijn behandelingstraject en die overzag het oerwoud van medicatie en hulpverleners.
Ik heb met de psychiater gezocht naar een medicijnencocktail die mijn symptomen het beste onderdrukte en het minste bijwerkingen gaf. Was een hele zoektocht en dat is een behoorlijk heftige periode, maar het resultaat is geweldig en alle pijn en moeite waard.
Ik ben van de slaapmedicatie wel aangekomen en de adviezen van de diëtiste werkte niet voor mij. Nu heb ik mijn leefgewoontes radicaal veranderd en ik zit weer met medicatie op mijn normale gewicht.
Verder heeft de psychiater er ook voor gezorgd dat ik de juiste hulpverleners en behandeling kreeg. Met hulpverleners is het niet anders dan met medicatie, er zijn er heel veel, maar er zijn er maar een paar waarmee jij verder kan komen. Mijn psychiater had zeg maar de regie over mijn behandelingstraject en die overzag het oerwoud van medicatie en hulpverleners.
You know how I know? Because I reeaally think so!
woensdag 5 november 2014 om 12:29
Ik ben ook heel lang tegen medicatie geweest. Al die tijd zag het er naar uit dat ik nooit uit de tweedelijns-GGZ zou komen.
Nu ik sinds een klein jaar 'indien nodig' medicatie heb, praten we over het afronden van de tweedelijns-behandeling en een overdracht naar de eerstelijns-ggz voor een nazorg-traject (standaard hier na zo lang tweedelijns te hebben gezeten).
Ik zou het zien als iets tijdelijks, een hulpmiddeltje om de boel weer op de rit te krijgen. Je kunt met een gebroken been je leven ook tijdelijk een stuk makkelijker maken met een stel krukken. Nou, medicatie zijn jouw krukken. Tijdelijk een beetje hulp, zodat je het straks weer alleen kan.
Nu ik sinds een klein jaar 'indien nodig' medicatie heb, praten we over het afronden van de tweedelijns-behandeling en een overdracht naar de eerstelijns-ggz voor een nazorg-traject (standaard hier na zo lang tweedelijns te hebben gezeten).
Ik zou het zien als iets tijdelijks, een hulpmiddeltje om de boel weer op de rit te krijgen. Je kunt met een gebroken been je leven ook tijdelijk een stuk makkelijker maken met een stel krukken. Nou, medicatie zijn jouw krukken. Tijdelijk een beetje hulp, zodat je het straks weer alleen kan.
woensdag 5 november 2014 om 12:32
Naar de psychiater na een terugval, terwijl je zelf vindt dat het best goed gaat? Zou ik zeer zeker niet doen!
En aan de medicijnen al he-le-maal niet!
Of, of....je moet je zo beroerd voelen dat je allerlei akelige klachten hebt (niet slapen wekenlang, zelfmoordgedachten, zwaar depressief etc.) dan moet je dat doen.
Ikzelf heb na therapie in 2003 bij een psycholoog, in 2006 een behoorlijike terugval gehad. Na vier/vijf gesprekken had ik de zaak weer op de rit, en tot nu toe gaat het gelukkig goed.
Tegen medicatie heb ik absoluut niks (ik slik ze zelf ook....) maar: Bezint eer ge begint, want je komt er heel moeilijk weer vanaf.
Sterkte met weer opkrabbelen, want je moeder verliezen na zo'n ziekte is zeer heftig.
En aan de medicijnen al he-le-maal niet!
Of, of....je moet je zo beroerd voelen dat je allerlei akelige klachten hebt (niet slapen wekenlang, zelfmoordgedachten, zwaar depressief etc.) dan moet je dat doen.
Ikzelf heb na therapie in 2003 bij een psycholoog, in 2006 een behoorlijike terugval gehad. Na vier/vijf gesprekken had ik de zaak weer op de rit, en tot nu toe gaat het gelukkig goed.
Tegen medicatie heb ik absoluut niks (ik slik ze zelf ook....) maar: Bezint eer ge begint, want je komt er heel moeilijk weer vanaf.
Sterkte met weer opkrabbelen, want je moeder verliezen na zo'n ziekte is zeer heftig.
woensdag 5 november 2014 om 13:16
Als jij jouw terug val niet zoveel vindt voorstellen, en je denkt er na een paar gesprekken weer bovenop te kunnen zijn, zou ik dat doen hoor als ik jou was.
En zeker geen medicatie gaan slikken, waarom zou je?
Je zegt je psycholoog na lange tijd weer eens gesproken te hebben. Dan neem ik aan dat jij zelf een beter inzicht in jouw situatie hebt, dan jouw psycholoog.
Mocht het trouwens toch niet lukken met een paar gesprekken, dan kan je altijd nog medicatie nemen.
En zeker geen medicatie gaan slikken, waarom zou je?
Je zegt je psycholoog na lange tijd weer eens gesproken te hebben. Dan neem ik aan dat jij zelf een beter inzicht in jouw situatie hebt, dan jouw psycholoog.
Mocht het trouwens toch niet lukken met een paar gesprekken, dan kan je altijd nog medicatie nemen.
woensdag 5 november 2014 om 13:27
Eens met Anoniemex; medicijnen kunnen altijd nog. Zeker zijn er veel mensen die baat hebben bij medicatie; evengoed zijn er veel mensen die onterecht medicatie gebruiken, omdat dat veel te vaak wordt voorgeschreven tegenwoordig.
Medicatie heeft zin bij sommige psychische problemen. Het is maar helemaal de vraag of jij een psychisch probleem hebt. Met 23 jaar, net op kamers, je moeder verliezen is geen psychisch probleem. Als je daardoor sober en van slag bent, is dat een heel normale psychische reactie. Pas als je vastloopt in de rouw, het duurt jaren en/of je kunt niet meer normaal functioneren, zou je misschien kunnen spreken over psychische problematiek. En dan nog is medicatie niet per definitie geïndiceerd. Inderdaad ben je mogelijk al geholpen met een paar gesprekken.
Sterkte, en blijf naar jezelf luisteren. Psychiaters zijn meestal gelukkig goede vakmensen, maar hebben niet altijd gelijk.
Medicatie heeft zin bij sommige psychische problemen. Het is maar helemaal de vraag of jij een psychisch probleem hebt. Met 23 jaar, net op kamers, je moeder verliezen is geen psychisch probleem. Als je daardoor sober en van slag bent, is dat een heel normale psychische reactie. Pas als je vastloopt in de rouw, het duurt jaren en/of je kunt niet meer normaal functioneren, zou je misschien kunnen spreken over psychische problematiek. En dan nog is medicatie niet per definitie geïndiceerd. Inderdaad ben je mogelijk al geholpen met een paar gesprekken.
Sterkte, en blijf naar jezelf luisteren. Psychiaters zijn meestal gelukkig goede vakmensen, maar hebben niet altijd gelijk.
donderdag 6 november 2014 om 00:32
Je vind zelf blijkbaar dat alles wel meevalt op dit moment maar je psycholoog wil je doorverwijzen naar een psychiater en heeft het over medicatie.
Ik vraag me dan af wat er aan de hand is. Een beetje psycholoog zegt dit niet zomaar. Jouw eigen oordeel kan ook vertekend zijn door je psychische klachten/stoornissen. Hoe ziet je dagindeling er nu uit? Ga je naar school of studie of werk je? Zie je vrienden, heb je een sociaal leven? Of doe je eigenlijk nauwelijks iets, wil je niks en kan het je niet veel schelen?
Over psychiaters en medicatie kan ik uit eigen ervaring zeggen dat het me veel heeft geholpen. Zeker de medicatie. Inmiddels is gebleken dat ik niet zonder kan en dat ik altijd medicatie zal moeten slikken en ik slik ze ook al 16 jaar.
Ik vind dat niet erg.
Ik slik een tricyclische antidepressiva. Daar hoort een bijsluiter bij met een waslijst van bijwerkingen. Ik heb echter nauwelijks last van bijwerkingen. Ik ben wel te dik, maar die aanleg had ik altijd al en ik ben de afgelopen 4 maanden met een normaal gezond eetpatroon al 15 kg afgevallen. Het enige waar ik last van heb is dat ik wat sneller transpireer. Dat is soms vervelend maar een peulenschil in vergelijking met de ellende als ik de medicatie niet slik.
Verder is deze medicatie absoluut veilig. Dit medicijn is al 50 jaar op de markt. Er gebeurt niets met je hersenen of organen, je krijgt er geen ziektes van en je gaat er niet eerder aan dood.
Ik vraag me dan af wat er aan de hand is. Een beetje psycholoog zegt dit niet zomaar. Jouw eigen oordeel kan ook vertekend zijn door je psychische klachten/stoornissen. Hoe ziet je dagindeling er nu uit? Ga je naar school of studie of werk je? Zie je vrienden, heb je een sociaal leven? Of doe je eigenlijk nauwelijks iets, wil je niks en kan het je niet veel schelen?
Over psychiaters en medicatie kan ik uit eigen ervaring zeggen dat het me veel heeft geholpen. Zeker de medicatie. Inmiddels is gebleken dat ik niet zonder kan en dat ik altijd medicatie zal moeten slikken en ik slik ze ook al 16 jaar.
Ik vind dat niet erg.
Ik slik een tricyclische antidepressiva. Daar hoort een bijsluiter bij met een waslijst van bijwerkingen. Ik heb echter nauwelijks last van bijwerkingen. Ik ben wel te dik, maar die aanleg had ik altijd al en ik ben de afgelopen 4 maanden met een normaal gezond eetpatroon al 15 kg afgevallen. Het enige waar ik last van heb is dat ik wat sneller transpireer. Dat is soms vervelend maar een peulenschil in vergelijking met de ellende als ik de medicatie niet slik.
Verder is deze medicatie absoluut veilig. Dit medicijn is al 50 jaar op de markt. Er gebeurt niets met je hersenen of organen, je krijgt er geen ziektes van en je gaat er niet eerder aan dood.
donderdag 6 november 2014 om 09:27
Zoals hiltje al aangeeft; psycholoog zal dit vast niet zomaar doen.
Wat psychiaters betreft - ook deze heb je in soorten en maten. Natuurlijk zijn er nog echte pillenboeren, maar als het goed is sterven die langzaam uit. Binnen de GGZ is het steeds gebruikelijker om standaard medicatie volgens vaste richtlijnen voor te schrijven, dit om het aloude probleem op te lossen dat elke psychiater zijn/haar eigen voorkeuren kan botvieren op de patiënt.
Bovendien, in je huidige situatie ben jij uiteindelijk degene die beslist wat er gebeurd. Dus als jij niet direct aan de medicatie wil gaan dan gebeurd dat niet. Desalniettemin kan medicatie in veel gevallen wel een goed hulpmiddel zijn.
Wat psychiaters betreft - ook deze heb je in soorten en maten. Natuurlijk zijn er nog echte pillenboeren, maar als het goed is sterven die langzaam uit. Binnen de GGZ is het steeds gebruikelijker om standaard medicatie volgens vaste richtlijnen voor te schrijven, dit om het aloude probleem op te lossen dat elke psychiater zijn/haar eigen voorkeuren kan botvieren op de patiënt.
Bovendien, in je huidige situatie ben jij uiteindelijk degene die beslist wat er gebeurd. Dus als jij niet direct aan de medicatie wil gaan dan gebeurd dat niet. Desalniettemin kan medicatie in veel gevallen wel een goed hulpmiddel zijn.
donderdag 6 november 2014 om 11:10
Heb je gevraagd aan je psycholoog waarom zij vindt dat je bij een psychiater beter op je plaats bent. Als jij denkt dat je met een paar gesprekken bij de psycholoog alles weer op de rit hebt dan voelt het voor jou minder acuut dan dat het bij haar overkomt. Dus of jullie hebben een communicatiestoornis of je hebt geen goed inzicht in je eigen psychische toestand. Dus praat nog eens met je psycholoog hier over of jullie elkaar goed begrijpen.
Een psychiater is vaak wel iemand die medicijnen voorschrijft die je helpen om je over en moeilijke periode te tillen. Je krijgt dan meer rust in je hoofd en lijf zodat je wat meer overzicht krijgt in de emoties en de gedachten waar je mee zit. AD is net als de ACpil als het gaat om aankomen, sommige hebben er wel last van en anderen niet.
Als je gelukkig wil worden dan hangt daar altijd een prijskaartje aan. De ene keer moet je een opleiding volgen waar je geen zin in hebt, een financieel risico nemen, verdriet riskeren en nu is het wat dikker worden en eventuele bij werkingen bij op en afbouw.
Probeer er nog eens rustig over na te denken en blijf altijd het dichtst bij je zelf als het gaat om het nemen van een grote beslissing maar probeer ook open te blijven staan voor andere mogelijkheden. Sterkte hoor meis, blijf vooruit kijken, ook een rotperiode als deze gaat voorbij, het kost alleen even tijd en energie.
Een psychiater is vaak wel iemand die medicijnen voorschrijft die je helpen om je over en moeilijke periode te tillen. Je krijgt dan meer rust in je hoofd en lijf zodat je wat meer overzicht krijgt in de emoties en de gedachten waar je mee zit. AD is net als de ACpil als het gaat om aankomen, sommige hebben er wel last van en anderen niet.
Als je gelukkig wil worden dan hangt daar altijd een prijskaartje aan. De ene keer moet je een opleiding volgen waar je geen zin in hebt, een financieel risico nemen, verdriet riskeren en nu is het wat dikker worden en eventuele bij werkingen bij op en afbouw.
Probeer er nog eens rustig over na te denken en blijf altijd het dichtst bij je zelf als het gaat om het nemen van een grote beslissing maar probeer ook open te blijven staan voor andere mogelijkheden. Sterkte hoor meis, blijf vooruit kijken, ook een rotperiode als deze gaat voorbij, het kost alleen even tijd en energie.
donderdag 6 november 2014 om 14:10
De psycholoog vind ,omdat het steeds terug komt, dat we er eens een goed aanpak tegen aan moeten. Het zit het me nog steeds niet lekker (door het imago van psychiatrie. Maar ik wil wel eens kijken wat mijn optie zijn. Wat als het kan zorgen dat ik niet zo snel in de stress kan schiet. En mijn zelfvertrouwen in zo heel en weer waait.
vrijdag 7 november 2014 om 04:33
Tja.. Ik ken geen Psychiater die uiteindelijk geen medicijnen voor gaat schrijven.. Zelf ben ik er geen voorstander van, want ik vind het vaak symptoombestrijding, terwijl het onderliggende probleem er niet mee opgeslost is, maar het kan een snelle of tijdelijke oplossing zijn. Ik persoonlijk heb liever een goede psycholoog die echt met me aan het werk gaat, maar als je echt een chemische disbalans hebt, kan medicatie helpen. Helaas kunnen ze dat niet meten en is het vaak experimenteren wat werkt..
