Psyche
alle pijlers
Nature VS Nurture
maandag 25 augustus 2014 om 22:49
Ik kijk vaak programma's, zoals long lost family, waarin kinderen hun ouders, na 30 - 50 jaar terug vinden.
En de overeenkomsten zijn vaak soms eng. Deze kinderen zijn vaak al na een paar weken voor adoptie afgestaan en nu na 40 jaar lachen ze hetzelfde, lopen ze op dezelfde manier.
Vaak hebben ze een zelfde soort baan of woonomgeving.
Zelfs geemigreerd naar hetzelfde land of dorpje.
Vraag me altijd af waar dit gedrag vandaan komt.
En de overeenkomsten zijn vaak soms eng. Deze kinderen zijn vaak al na een paar weken voor adoptie afgestaan en nu na 40 jaar lachen ze hetzelfde, lopen ze op dezelfde manier.
Vaak hebben ze een zelfde soort baan of woonomgeving.
Zelfs geemigreerd naar hetzelfde land of dorpje.
Vraag me altijd af waar dit gedrag vandaan komt.
maandag 25 augustus 2014 om 23:01
quote:Scamp schreef op 25 augustus 2014 @ 22:49:
Ik kijk vaak programma's, zoals long lost family, waarin kinderen hun ouders, na 30 - 50 jaar terug vinden.
En de overeenkomsten zijn vaak soms eng. Deze kinderen zijn vaak al na een paar weken voor adoptie afgestaan en nu na 40 jaar lachen ze hetzelfde, lopen ze op dezelfde manier.
Vaak hebben ze een zelfde soort baan of woonomgeving.
Zelfs geemigreerd naar hetzelfde land of dorpje.
Vraag me altijd af waar dit gedrag vandaan komt.Ja dit! Wij hebben de geëmigreerde familie van mijn man opgezocht en daar dus ook de nichten en neven ontmoet. Nichtje van mijn man, was in haar doen en laten net mijn mans zusje. De nichtjes hebben elkaar nooit ontmoet!
Ik kijk vaak programma's, zoals long lost family, waarin kinderen hun ouders, na 30 - 50 jaar terug vinden.
En de overeenkomsten zijn vaak soms eng. Deze kinderen zijn vaak al na een paar weken voor adoptie afgestaan en nu na 40 jaar lachen ze hetzelfde, lopen ze op dezelfde manier.
Vaak hebben ze een zelfde soort baan of woonomgeving.
Zelfs geemigreerd naar hetzelfde land of dorpje.
Vraag me altijd af waar dit gedrag vandaan komt.Ja dit! Wij hebben de geëmigreerde familie van mijn man opgezocht en daar dus ook de nichten en neven ontmoet. Nichtje van mijn man, was in haar doen en laten net mijn mans zusje. De nichtjes hebben elkaar nooit ontmoet!
maandag 25 augustus 2014 om 23:14
dinsdag 26 augustus 2014 om 01:06
Ik ben door mijn adoptie heel erg bewust van deze "vraag", heb mij altijd afgevraagd hoe het zou voelen als ik zelf moeder zou worden.
Ik ben als bijna 1jarige geadopteerd en heb mij altijd eigen gevoeld, nooit getwijfeld of ik beter zou "passen" bij mijn biologische moeder. Als ik het dan ook over mijn ouders heb bedoel ik mijn echte ouders dus de adoptie ouders. Ik haat het woord adoptie-ouders, en gebruik het dan ook liever niet.
Voor mij ligt het antwoord toch wel meer naar de nurture kant toe. Ik geloof zeker dat je in zekere zin met bepaalde eigenschappen geboren wordt maar dat de opvoeding en je omgeving bepaald wat je met deze eigenschappen doet.
Zo heb ik absoluut de humor van mijn vader en de gezelligheidsdrang van mijn moeder. Het frappante is dat mijn kinderen ook weer in zekere zin lijken op mijn ouders. Dat kan natuurlijk biologisch gezien niet maar ze zijn opgevoed door mij en ik weer door mijn ouders, dus geef ik op die manier ook weer mijn gekkigheid door aan hen.
Uiterlijk is het natuurlijk een ander verhaal. Dat heb ik ook altijd wel jammer gevonden. Ik wou zo graag op mijn ouders lijken maar dat lukt natuurlijk niet.
Ik vind het nature/nurture verhaal altijd wel heel interessant. Juist door mijn achtergrond ben ik mij er altijd van bewust geweest. Mijn ouders zijn helaas al vrij jong overleden en mijn kinderen hebben ze niet gekend. Maar ik heb het nog vaak over ze, zelfs nu een kleine dertig jaar later, zo zijn ze toch nog een deel van mijn gezin.
Ik ben als bijna 1jarige geadopteerd en heb mij altijd eigen gevoeld, nooit getwijfeld of ik beter zou "passen" bij mijn biologische moeder. Als ik het dan ook over mijn ouders heb bedoel ik mijn echte ouders dus de adoptie ouders. Ik haat het woord adoptie-ouders, en gebruik het dan ook liever niet.
Voor mij ligt het antwoord toch wel meer naar de nurture kant toe. Ik geloof zeker dat je in zekere zin met bepaalde eigenschappen geboren wordt maar dat de opvoeding en je omgeving bepaald wat je met deze eigenschappen doet.
Zo heb ik absoluut de humor van mijn vader en de gezelligheidsdrang van mijn moeder. Het frappante is dat mijn kinderen ook weer in zekere zin lijken op mijn ouders. Dat kan natuurlijk biologisch gezien niet maar ze zijn opgevoed door mij en ik weer door mijn ouders, dus geef ik op die manier ook weer mijn gekkigheid door aan hen.
Uiterlijk is het natuurlijk een ander verhaal. Dat heb ik ook altijd wel jammer gevonden. Ik wou zo graag op mijn ouders lijken maar dat lukt natuurlijk niet.
Ik vind het nature/nurture verhaal altijd wel heel interessant. Juist door mijn achtergrond ben ik mij er altijd van bewust geweest. Mijn ouders zijn helaas al vrij jong overleden en mijn kinderen hebben ze niet gekend. Maar ik heb het nog vaak over ze, zelfs nu een kleine dertig jaar later, zo zijn ze toch nog een deel van mijn gezin.
Optimist tot in de kist!
dinsdag 26 augustus 2014 om 01:10
quote:Scamp schreef op 25 augustus 2014 @ 22:49:
Ik kijk vaak programma's, zoals long lost family, waarin kinderen hun ouders, na 30 - 50 jaar terug vinden.
En de overeenkomsten zijn vaak soms eng. Deze kinderen zijn vaak al na een paar weken voor adoptie afgestaan en nu na 40 jaar lachen ze hetzelfde, lopen ze op dezelfde manier.
Vaak hebben ze een zelfde soort baan of woonomgeving.
Zelfs geemigreerd naar hetzelfde land of dorpje.
Vraag me altijd af waar dit gedrag vandaan komt.Ik ben altijd bang geweest om op mijn biol. moeder te lijken. Wat ik van haar weet is dat ze met Jan en alleman het bed in dook en zo zijn er meerdere kids gekomen waarvan ze allemaal afstand deed. Ik heb haar een keertje opgezocht maar ben erg geschrokken van de harde afwijzing. Niet alle moeder/kind herenigingen zijn zoals je ze op tv ziet, helaas. Ik ben trouwens pas gaan zoeken jaren na het overlijden van mijn ouders.
Ik kijk vaak programma's, zoals long lost family, waarin kinderen hun ouders, na 30 - 50 jaar terug vinden.
En de overeenkomsten zijn vaak soms eng. Deze kinderen zijn vaak al na een paar weken voor adoptie afgestaan en nu na 40 jaar lachen ze hetzelfde, lopen ze op dezelfde manier.
Vaak hebben ze een zelfde soort baan of woonomgeving.
Zelfs geemigreerd naar hetzelfde land of dorpje.
Vraag me altijd af waar dit gedrag vandaan komt.Ik ben altijd bang geweest om op mijn biol. moeder te lijken. Wat ik van haar weet is dat ze met Jan en alleman het bed in dook en zo zijn er meerdere kids gekomen waarvan ze allemaal afstand deed. Ik heb haar een keertje opgezocht maar ben erg geschrokken van de harde afwijzing. Niet alle moeder/kind herenigingen zijn zoals je ze op tv ziet, helaas. Ik ben trouwens pas gaan zoeken jaren na het overlijden van mijn ouders.
Optimist tot in de kist!
dinsdag 26 augustus 2014 om 12:05
quote:MrsStanleyWalker schreef op 25 augustus 2014 @ 22:35:
Ik dacht dat we er onderhand wel uit waren dat nature èn nurture beiden een rol in het geheel hebben. Dacht ik zo.
Bij mijn weten is dit nog altijd een psychologische visie en is er enkel de laatste jaren ook 'zelfbepaling' bijgekomen.
Voor de andere die het niet snappen geef er dan geen commentaar op.
Ik dacht dat we er onderhand wel uit waren dat nature èn nurture beiden een rol in het geheel hebben. Dacht ik zo.
Bij mijn weten is dit nog altijd een psychologische visie en is er enkel de laatste jaren ook 'zelfbepaling' bijgekomen.
Voor de andere die het niet snappen geef er dan geen commentaar op.
dinsdag 26 augustus 2014 om 13:41
quote:annlo schreef op 26 augustus 2014 @ 12:05:
[...]
Bij mijn weten is dit nog altijd een psychologische visie en is er enkel de laatste jaren ook 'zelfbepaling' bijgekomen.
Voor de andere die het niet snappen geef er dan geen commentaar op.
Er valt niet zoveel te snappen, je vraag is enorm vaag. In z'n algemeenheid wat MrsStanleyWalker zegt, maar dat is niet echt een kwestie waar nog onduidelijkheid over bestaat. Dus dan moet je preciezer zijn. Gaat het hier over de aanleg voor taal of de taal die je spreekt? Crimineel gedrag? Seksuele voorkeur? Intelligentie? Sociale vaardigheden? Lievelingskleuren? Schoonheidsidealen?
Als je een debat op wetenschappelijke leest wilt, stel dan op z'n minst een duidelijke vraag.
[...]
Bij mijn weten is dit nog altijd een psychologische visie en is er enkel de laatste jaren ook 'zelfbepaling' bijgekomen.
Voor de andere die het niet snappen geef er dan geen commentaar op.
Er valt niet zoveel te snappen, je vraag is enorm vaag. In z'n algemeenheid wat MrsStanleyWalker zegt, maar dat is niet echt een kwestie waar nog onduidelijkheid over bestaat. Dus dan moet je preciezer zijn. Gaat het hier over de aanleg voor taal of de taal die je spreekt? Crimineel gedrag? Seksuele voorkeur? Intelligentie? Sociale vaardigheden? Lievelingskleuren? Schoonheidsidealen?
Als je een debat op wetenschappelijke leest wilt, stel dan op z'n minst een duidelijke vraag.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
