Psyche
alle pijlers
Negatief zelfbeeld
maandag 25 juli 2016 om 13:44
Als kind was ik van nature heel erg open en soms ook vrij dominant.
Maar door omstandigheden ging ik ernstig aan mezelf twijfelen. Ik werd heel erg onzeker. Ik loste dit op door te denken dat ik "anders" en speciaal en bijzonder was en door allerlei tics. Maar dit maakte mij eenzaam. En nerveus.
Ik was zo onzeker dat ik zelfs ten opzichte van mijn ouders en van mijn directe familie mij vaak niet op mijn gemak voelde.
Ik was zo overgevoelig voor kritiek dat mijn moeder maar 1x hoefde te zeggen dat ze vond dat ik te dik werd, dat ik meteen ernstig ging lijnen en daarin doorsloeg. Jarenlang.
Het was niet continu zo, soms ging het een periode beter en dan kwam mijn oorspronkelijke enthousiasme voor het leven weer naar boven. Op die momenten was het ook makkelijk om vrienden te maken. Een studie te doen.
Maar ik kon dus blokkeren. Ineens niet naar een feestje durven. Me snel afgewezen voelen. Niet goed genoeg. Dus ik dacht dat ik nooit kinderen zou durven krijgen. Nooit zou trouwen. Ik maakte mezelf wijs dat ik dat dan ook niet eens wilde.
En toch was daar die andere kant van mij, zo krachtig, zo dapper, om mezelf telkens over te halen om iets te ondernemen. Soms met kloppend hart en dwars door alle twijfel heen.
Want ik wilde heel graag echt leven, dus dat heb ik ook gedaan. Maar ik maakte mezelf wijs dat ik niet echt bij de maatschappij hoorde, dat ik toch niet paste. Daardoor deed ik dingen en kwam in situaties...achteraf bizar.
Ik miste de alarmbel wanneer ik over mijn grenzen ging, want vaak moest ik al over een grens gaan om gewoon iemand op te bellen of aan te spreken. Maar aan de buitenkant kwam ik steeds zelfverzekerder over. Tot je aan de buitenkant echt niks meer kon zien van mijn onzekerheid.
En bijna twintig jaar later, 20 jaar waarin ik mezelf heb geleefd en ervaringen heb opgedaan, waarin ik met vallen en opstaan mijn zelfvertrouwen had weten op te bouwen, stapje voor stapje, eindelijk echt een fijn leven gecreëerd. Ik was er nog niet.
Maar voor het eerst had ik het gevoel dat ik erbij hoorde, bij de wereld, bij de mensen. Dat ik mij niet langer wilde afzetten tegen de maatschappij.
Ik dacht dat ik het ergste gehad had. Dat ik sterker was geworden. Maar nee, juist toen alles eindelijk een tijdje goed ging begon ik weer met vlagen aan van alles te twijfelen. Voelde ik me om weinig afgewezen, werd ik weer heel erg onzeker. Daar gaf ik meestal niet aan toe, drukte het aan de kant. Iets wat je aandacht geeft groeit enz.
Maar durfde soms weer amper te eten...alles kwam terug, heel eng. Ook bvb tijdens een familiefeest, dat ik mij daar vaak zo ongemakkelijk voelde zonder reden. Zo maar ineen een schaamtegevoel krijgen bvb. Ik gedroeg me er weleens nukkig door, of onredelijk.
Maar daar had ik geen tijd voor, ik had een eigen zaakje, het moest maar eens over zijn met die onzin. Weg met die onzekerheid, wat heb je daar nou aan?
En toen kreeg ik pech, nog wat meer pech, grote en kleine verstorende dingen...stress...
En ik ben die onzekerheid gaan overschreeuwen, juist heel erg arrogant gaan doen. Helemaal de andere kant opgeslagen.
En nu ben ik die relatie kwijt en het werk waardoor ik eindelijk trots was.
En het lijkt alsof nu al helemaal al het zelfvertrouwen weg is, nog erger dan voorheen, dan toen ik klein was. Alsof alles voor niets is geweest.
En ik heb niet het gevoel dat ik niet van mezelf kon houden.
Ik vond tijdens die relatie dat ik een fijn leven had, ik hield van mijn leven en van hem en van mijn werk en volgens mij hield ik oprecht van mezelf.
En dan soms ineens dus niet en dan weer wel, meestal wel natuurlijk en soms even niet.
Wel kon ik dus ineens onverwacht heel erg onzeker worden. Twijfelen. Of in een dip raken. Mij buitengesloten voelen.
Nu heb ik zelf het idee dat ik zo krampachtig heb geprobeerd om mijn onzekerheid ( die ik zelf echt onnodig vind) te onderdrukken, dat ik er uiteindelijk psychotisch van ben geworden.
Klinkt dat een beetje aannemelijk?
Het probleem lijkt nu te zijn dat ik die kracht in mij niet meer kan vinden. Datgene wat mij kracht gaf heeft ook alles kapot gemaakt. Heeft mijn relatie kapot gemaakt, mijn werk.
Het gemis en de spijt zorgen ervoor dat dat deel van mij onbereikbaar blijft en ik alleen nog het zwakke en onzekere gevoel overhoud.
Ik houd van mijn kracht, maar ik ben ervan geschrokken. Mijn ego, wat toch al niet gebalanceerd was blijkbaar, heeft hierdoor nog eens een extra klap gekregen en is eigenlijk praktisch aan diggelen. Aan de ene kant vind ik mezelf een mooi mens, bijzonder en uniek en met veel kwaliteiten, dat hoor ik ook vaak van anderen, van de andere kant vind ik mezelf een mislukking. Soms twijfel ik aan een narcistische afwijking bij mezelf.
Er zijn tegenstrijdigheden waar ik niet mee kan leven, ik weet niet waarom.
Zo ben ik de laatste tijd regelmatig stiekem boos op vrienden omdat zij niet mijn ex zijn.
Daar kunnen zij niets aan doen en het slaat nergens op, maar het maakt mij half-gek dit soort zinloze emoties. Ik wil zo graag mijn ex terug, dat ik zo gefrustreerd ben dat ik bozige gevoelens krijg voor andere mensen...omdat zij hem niet zijn. Dus durf ik amper af te spreken.
Bij de ggz twijfelen ze aan wat ik nodig heb, de hulpverleners.
Ze twijfelen of ik wel genoeg houvast heb in mezelf op dit moment om een therapie te volgen. En wat voor therapie dan?
Eens in de twee/drie weken een gesprek van drie kwartier is niet genoeg.
Ik weet niet of ik wel of niet van mezelf houd, ik denk van wel, maarrr...
Het valt mij op dat ik vaak denk dat ik gestraft wordt. Dat ik mij niet goed voel, dat dat als een straf aanvoelt en dat ik dus wel slecht moet zijn. En dat is eigenlijk ook zo'm beetje de gedachtegang die ik kreeg vlak voor ik die psychose in dook. Ik twijfelde: ben ik slecht? Ben ik goed?
En ik denk dat ik, door mijn ex heel erg te missen, hem en onze relatie een soort van eer bewijs. En daarmee aan mezelf bewijs dat ik heus wel liefde kan voelen en kan geven, dat ik mij ECHT wel kan hechten.
Ik weet natuurlijk dat dat niet logisch is.
Het heeft mij aan het denken gezet.
Zijn er mensen die dit een beetje herkennen? Tips hebben?
Ervaringen willen delen?
Willen praten over wat "houden van jezelf" nu eigenlijk is.
Dat soort dingen, het hoeft van mij niet zo zwaar te zijn, mag ook met humor.
Maar door omstandigheden ging ik ernstig aan mezelf twijfelen. Ik werd heel erg onzeker. Ik loste dit op door te denken dat ik "anders" en speciaal en bijzonder was en door allerlei tics. Maar dit maakte mij eenzaam. En nerveus.
Ik was zo onzeker dat ik zelfs ten opzichte van mijn ouders en van mijn directe familie mij vaak niet op mijn gemak voelde.
Ik was zo overgevoelig voor kritiek dat mijn moeder maar 1x hoefde te zeggen dat ze vond dat ik te dik werd, dat ik meteen ernstig ging lijnen en daarin doorsloeg. Jarenlang.
Het was niet continu zo, soms ging het een periode beter en dan kwam mijn oorspronkelijke enthousiasme voor het leven weer naar boven. Op die momenten was het ook makkelijk om vrienden te maken. Een studie te doen.
Maar ik kon dus blokkeren. Ineens niet naar een feestje durven. Me snel afgewezen voelen. Niet goed genoeg. Dus ik dacht dat ik nooit kinderen zou durven krijgen. Nooit zou trouwen. Ik maakte mezelf wijs dat ik dat dan ook niet eens wilde.
En toch was daar die andere kant van mij, zo krachtig, zo dapper, om mezelf telkens over te halen om iets te ondernemen. Soms met kloppend hart en dwars door alle twijfel heen.
Want ik wilde heel graag echt leven, dus dat heb ik ook gedaan. Maar ik maakte mezelf wijs dat ik niet echt bij de maatschappij hoorde, dat ik toch niet paste. Daardoor deed ik dingen en kwam in situaties...achteraf bizar.
Ik miste de alarmbel wanneer ik over mijn grenzen ging, want vaak moest ik al over een grens gaan om gewoon iemand op te bellen of aan te spreken. Maar aan de buitenkant kwam ik steeds zelfverzekerder over. Tot je aan de buitenkant echt niks meer kon zien van mijn onzekerheid.
En bijna twintig jaar later, 20 jaar waarin ik mezelf heb geleefd en ervaringen heb opgedaan, waarin ik met vallen en opstaan mijn zelfvertrouwen had weten op te bouwen, stapje voor stapje, eindelijk echt een fijn leven gecreëerd. Ik was er nog niet.
Maar voor het eerst had ik het gevoel dat ik erbij hoorde, bij de wereld, bij de mensen. Dat ik mij niet langer wilde afzetten tegen de maatschappij.
Ik dacht dat ik het ergste gehad had. Dat ik sterker was geworden. Maar nee, juist toen alles eindelijk een tijdje goed ging begon ik weer met vlagen aan van alles te twijfelen. Voelde ik me om weinig afgewezen, werd ik weer heel erg onzeker. Daar gaf ik meestal niet aan toe, drukte het aan de kant. Iets wat je aandacht geeft groeit enz.
Maar durfde soms weer amper te eten...alles kwam terug, heel eng. Ook bvb tijdens een familiefeest, dat ik mij daar vaak zo ongemakkelijk voelde zonder reden. Zo maar ineen een schaamtegevoel krijgen bvb. Ik gedroeg me er weleens nukkig door, of onredelijk.
Maar daar had ik geen tijd voor, ik had een eigen zaakje, het moest maar eens over zijn met die onzin. Weg met die onzekerheid, wat heb je daar nou aan?
En toen kreeg ik pech, nog wat meer pech, grote en kleine verstorende dingen...stress...
En ik ben die onzekerheid gaan overschreeuwen, juist heel erg arrogant gaan doen. Helemaal de andere kant opgeslagen.
En nu ben ik die relatie kwijt en het werk waardoor ik eindelijk trots was.
En het lijkt alsof nu al helemaal al het zelfvertrouwen weg is, nog erger dan voorheen, dan toen ik klein was. Alsof alles voor niets is geweest.
En ik heb niet het gevoel dat ik niet van mezelf kon houden.
Ik vond tijdens die relatie dat ik een fijn leven had, ik hield van mijn leven en van hem en van mijn werk en volgens mij hield ik oprecht van mezelf.
En dan soms ineens dus niet en dan weer wel, meestal wel natuurlijk en soms even niet.
Wel kon ik dus ineens onverwacht heel erg onzeker worden. Twijfelen. Of in een dip raken. Mij buitengesloten voelen.
Nu heb ik zelf het idee dat ik zo krampachtig heb geprobeerd om mijn onzekerheid ( die ik zelf echt onnodig vind) te onderdrukken, dat ik er uiteindelijk psychotisch van ben geworden.
Klinkt dat een beetje aannemelijk?
Het probleem lijkt nu te zijn dat ik die kracht in mij niet meer kan vinden. Datgene wat mij kracht gaf heeft ook alles kapot gemaakt. Heeft mijn relatie kapot gemaakt, mijn werk.
Het gemis en de spijt zorgen ervoor dat dat deel van mij onbereikbaar blijft en ik alleen nog het zwakke en onzekere gevoel overhoud.
Ik houd van mijn kracht, maar ik ben ervan geschrokken. Mijn ego, wat toch al niet gebalanceerd was blijkbaar, heeft hierdoor nog eens een extra klap gekregen en is eigenlijk praktisch aan diggelen. Aan de ene kant vind ik mezelf een mooi mens, bijzonder en uniek en met veel kwaliteiten, dat hoor ik ook vaak van anderen, van de andere kant vind ik mezelf een mislukking. Soms twijfel ik aan een narcistische afwijking bij mezelf.
Er zijn tegenstrijdigheden waar ik niet mee kan leven, ik weet niet waarom.
Zo ben ik de laatste tijd regelmatig stiekem boos op vrienden omdat zij niet mijn ex zijn.
Daar kunnen zij niets aan doen en het slaat nergens op, maar het maakt mij half-gek dit soort zinloze emoties. Ik wil zo graag mijn ex terug, dat ik zo gefrustreerd ben dat ik bozige gevoelens krijg voor andere mensen...omdat zij hem niet zijn. Dus durf ik amper af te spreken.
Bij de ggz twijfelen ze aan wat ik nodig heb, de hulpverleners.
Ze twijfelen of ik wel genoeg houvast heb in mezelf op dit moment om een therapie te volgen. En wat voor therapie dan?
Eens in de twee/drie weken een gesprek van drie kwartier is niet genoeg.
Ik weet niet of ik wel of niet van mezelf houd, ik denk van wel, maarrr...
Het valt mij op dat ik vaak denk dat ik gestraft wordt. Dat ik mij niet goed voel, dat dat als een straf aanvoelt en dat ik dus wel slecht moet zijn. En dat is eigenlijk ook zo'm beetje de gedachtegang die ik kreeg vlak voor ik die psychose in dook. Ik twijfelde: ben ik slecht? Ben ik goed?
En ik denk dat ik, door mijn ex heel erg te missen, hem en onze relatie een soort van eer bewijs. En daarmee aan mezelf bewijs dat ik heus wel liefde kan voelen en kan geven, dat ik mij ECHT wel kan hechten.
Ik weet natuurlijk dat dat niet logisch is.
Het heeft mij aan het denken gezet.
Zijn er mensen die dit een beetje herkennen? Tips hebben?
Ervaringen willen delen?
Willen praten over wat "houden van jezelf" nu eigenlijk is.
Dat soort dingen, het hoeft van mij niet zo zwaar te zijn, mag ook met humor.
maandag 25 juli 2016 om 14:02
Wat rot allemaal. Eigenlijk is het heel normaal dat je zelfvertrouwen niet altijd even groot of even klein is. En na zoveel zware tegenslagen als jij de afgelopen tijd voor je kiezen hebt gehad, is het ook heel normaal dat je zelfvertrouwen even helemaal weg lijkt en dat je overal aan twijfelt. Potver, het is me nogal niet wat. Relatie over, werk kwijt, dat zijn twee van de hoofdpijlers onder je bestaan die zijn ingestort.
Ik kan je niet echt raad geven over wat je nu moet doen, maar ik hoop dat je ergens weer een lichtpuntje kunt gaan zien aan de horizon. Herstel begint volgens mij vaak bij het verschil weer een beetje gaan voelen tussen rotgevoelens en kleine dingen waar je ondanks alles toch weer een beetje van kunt genieten. Het mag er allemaal zijn: verdriet, onzekerheid, angst, boosheid - en ook dat sprankje hoop en het vertederd raken of genieten van iets kleins, al is het maar voor eventjes. Dat allemaal samen maakt jou wie je bent. Geen perfect mens, want die bestaan niet, maar gewoon Shisha met haar eigen unieke rugzak vol sores, onhebbelijkheden en aardigheden.
Ik kan je niet echt raad geven over wat je nu moet doen, maar ik hoop dat je ergens weer een lichtpuntje kunt gaan zien aan de horizon. Herstel begint volgens mij vaak bij het verschil weer een beetje gaan voelen tussen rotgevoelens en kleine dingen waar je ondanks alles toch weer een beetje van kunt genieten. Het mag er allemaal zijn: verdriet, onzekerheid, angst, boosheid - en ook dat sprankje hoop en het vertederd raken of genieten van iets kleins, al is het maar voor eventjes. Dat allemaal samen maakt jou wie je bent. Geen perfect mens, want die bestaan niet, maar gewoon Shisha met haar eigen unieke rugzak vol sores, onhebbelijkheden en aardigheden.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
maandag 25 juli 2016 om 14:15
quote:Dana schreef op 25 juli 2016 @ 14:02:
Wat rot allemaal. Eigenlijk is het heel normaal dat je zelfvertrouwen niet altijd even groot of even klein is. En na zoveel zware tegenslagen als jij de afgelopen tijd voor je kiezen hebt gehad, is het ook heel normaal dat je zelfvertrouwen even helemaal weg lijkt en dat je overal aan twijfelt. Potver, het is me nogal niet wat. Relatie over, werk kwijt, dat zijn twee van de hoofdpijlers onder je bestaan die zijn ingestort.
Ik kan je niet echt raad geven over wat je nu moet doen, maar ik hoop dat je ergens weer een lichtpuntje kunt gaan zien aan de horizon. Herstel begint volgens mij vaak bij het verschil weer een beetje gaan voelen tussen rotgevoelens en kleine dingen waar je ondanks alles toch weer een beetje van kunt genieten. Het mag er allemaal zijn: verdriet, onzekerheid, angst, boosheid - en ook dat sprankje hoop en het vertederd raken of genieten van iets kleins, al is het maar voor eventjes. Dat allemaal samen maakt jou wie je bent. Geen perfect mens, want die bestaan niet, maar gewoon Shisha met haar eigen unieke rugzak vol sores, onhebbelijkheden en aardigheden. Dank je wel, wat een lieve reactie!
Wat rot allemaal. Eigenlijk is het heel normaal dat je zelfvertrouwen niet altijd even groot of even klein is. En na zoveel zware tegenslagen als jij de afgelopen tijd voor je kiezen hebt gehad, is het ook heel normaal dat je zelfvertrouwen even helemaal weg lijkt en dat je overal aan twijfelt. Potver, het is me nogal niet wat. Relatie over, werk kwijt, dat zijn twee van de hoofdpijlers onder je bestaan die zijn ingestort.
Ik kan je niet echt raad geven over wat je nu moet doen, maar ik hoop dat je ergens weer een lichtpuntje kunt gaan zien aan de horizon. Herstel begint volgens mij vaak bij het verschil weer een beetje gaan voelen tussen rotgevoelens en kleine dingen waar je ondanks alles toch weer een beetje van kunt genieten. Het mag er allemaal zijn: verdriet, onzekerheid, angst, boosheid - en ook dat sprankje hoop en het vertederd raken of genieten van iets kleins, al is het maar voor eventjes. Dat allemaal samen maakt jou wie je bent. Geen perfect mens, want die bestaan niet, maar gewoon Shisha met haar eigen unieke rugzak vol sores, onhebbelijkheden en aardigheden. Dank je wel, wat een lieve reactie!
maandag 25 juli 2016 om 22:54
dinsdag 26 juli 2016 om 17:40
En toch ben je wel lief, Bugs. Irritant soms, maar toch ook wel lief.
Hier zul jij minder op zitten wachten dan TO op jouw reactie (want ik denk dat ze daar echt wel blij mee was) maar ja, ik wil ook weleens iets gewoon even gezegd hebben.
Hier zul jij minder op zitten wachten dan TO op jouw reactie (want ik denk dat ze daar echt wel blij mee was) maar ja, ik wil ook weleens iets gewoon even gezegd hebben.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
dinsdag 26 juli 2016 om 20:12
Hmm, het enige dat ik lees is, zijn krampachtige pogingen om jezelf te overtuigen dat je ertoe doet. Dat op zichzelf is een ontzettend wankel fundament om zelfvertrouwen te krijgen. Het enige dat je doet is een aantal positieve eigenschappen van jezelf zoeken als overtuiging. Probleem alleen is dat wanneer je daar naar gaat leven, maar een ander bevestigt het niet, je weer terugvalt. Het is een vals beeld.
In werkelijkheid is het zo dat je niet aantrekkelijk bent, of knap, of slim, of leuk of wat dan ook. Alles is afhankelijk van de perceptie van een ander. Sommigen zullen in katzwijm van je vallen en sommigen zullen je het aanzien niet waard vinden. Sommigen lachen zich dood om je en bij sommigen is met een beitel nog geen lach op het gezicht te forceren. En zo kan ik nog wel doorgaan.
Die wetenschap maakt het een stuk makkelijker om gewoon te zijn wie je bent. En dat is simpelweg in het moment leven. Dit wil niet zeggen dat je jezelf niet moet blijven ontwikkelen, maar wel op gebieden die JIJ belangrijk vindt.
Mensen die bij je passen die blijven plakken en die niet bij je passen die vallen weer weg. Dat is het leven.
Nou, gebracht met weinig humor, maar jammer dat ze geen bassie en adriaan smilie hebben anders had ik die ff toegevoegd, met het deuntje "altijd blijven lachen"!
En sterkte natuurlijk voor jou
In werkelijkheid is het zo dat je niet aantrekkelijk bent, of knap, of slim, of leuk of wat dan ook. Alles is afhankelijk van de perceptie van een ander. Sommigen zullen in katzwijm van je vallen en sommigen zullen je het aanzien niet waard vinden. Sommigen lachen zich dood om je en bij sommigen is met een beitel nog geen lach op het gezicht te forceren. En zo kan ik nog wel doorgaan.
Die wetenschap maakt het een stuk makkelijker om gewoon te zijn wie je bent. En dat is simpelweg in het moment leven. Dit wil niet zeggen dat je jezelf niet moet blijven ontwikkelen, maar wel op gebieden die JIJ belangrijk vindt.
Mensen die bij je passen die blijven plakken en die niet bij je passen die vallen weer weg. Dat is het leven.
Nou, gebracht met weinig humor, maar jammer dat ze geen bassie en adriaan smilie hebben anders had ik die ff toegevoegd, met het deuntje "altijd blijven lachen"!
En sterkte natuurlijk voor jou
woensdag 27 juli 2016 om 09:52
quote:spell68 schreef op 26 juli 2016 @ 20:12:
Hmm, het enige dat ik lees is, zijn krampachtige pogingen om jezelf te overtuigen dat je ertoe doet. Dat op zichzelf is een ontzettend wankel fundament om zelfvertrouwen te krijgen. Het enige dat je doet is een aantal positieve eigenschappen van jezelf zoeken als overtuiging. Probleem alleen is dat wanneer je daar naar gaat leven, maar een ander bevestigt het niet, je weer terugvalt. Het is een vals beeld.
In werkelijkheid is het zo dat je niet aantrekkelijk bent, of knap, of slim, of leuk of wat dan ook. Alles is afhankelijk van de perceptie van een ander. Sommigen zullen in katzwijm van je vallen en sommigen zullen je het aanzien niet waard vinden. Sommigen lachen zich dood om je en bij sommigen is met een beitel nog geen lach op het gezicht te forceren. En zo kan ik nog wel doorgaan.
Die wetenschap maakt het een stuk makkelijker om gewoon te zijn wie je bent. En dat is simpelweg in het moment leven. Dit wil niet zeggen dat je jezelf niet moet blijven ontwikkelen, maar wel op gebieden die JIJ belangrijk vindt.
Mensen die bij je passen die blijven plakken en die niet bij je passen die vallen weer weg. Dat is het leven.
Nou, gebracht met weinig humor, maar jammer dat ze geen bassie en adriaan smilie hebben anders had ik die ff toegevoegd, met het deuntje "altijd blijven lachen"!
En sterkte natuurlijk voor jou
Dank je wel, die van monty python is ook leuk: always look on the bright side of life
Maar goed, zijn wie je bent, daar gaat het om. Wie ben ik nu. Nu.
Ik weet het niet zo goed.
Nu ik wat vaker op het forum lees valt het mij op dat anderen veel duidelijkere grenzen hebben en stellen aan anderen. Ik wik en weeg en geef het voordeel van de twijfel.
Zo heb ik tov mijn ex heel duidelijk een grens aangegeven. Met hem een afspraak gemaakt en hij heeft zich daar niet aan gehouden.
Ik kwam niet voor mezelf op en voor mijn normen en waarden en later hebben we daar ruzie over gekregen.
Omdat ik hem over mijn grens heb laten gaan. Om hem niet te verliezen gaf ik toe, om geen ruzie te maken, om niet moeilijk te doen, geen zeur te zijn.
Om in het moment op te gaan...op dat moment.
Later kreeg ik last van de opgekropte emoties en kregen we dus ruzie.
En ik wilde dat hij gewoon 1 keer zou toegeven dat het verkeerd van hem was geweest om zich niet aan onze afspraak te houden. Maar hij wilde dat niet toegeven. Toen werd ik boos.
Maar achteraf heb ik er spijt van, want het lag ook aan mij en dat ik niet op tijd aangaf wat echt belangrijk voor me was. Omdat ik geen voet bij stuk hield.
Bob Marley zong:
don't let them change you,
or even re-arrange you...
Hmm, het enige dat ik lees is, zijn krampachtige pogingen om jezelf te overtuigen dat je ertoe doet. Dat op zichzelf is een ontzettend wankel fundament om zelfvertrouwen te krijgen. Het enige dat je doet is een aantal positieve eigenschappen van jezelf zoeken als overtuiging. Probleem alleen is dat wanneer je daar naar gaat leven, maar een ander bevestigt het niet, je weer terugvalt. Het is een vals beeld.
In werkelijkheid is het zo dat je niet aantrekkelijk bent, of knap, of slim, of leuk of wat dan ook. Alles is afhankelijk van de perceptie van een ander. Sommigen zullen in katzwijm van je vallen en sommigen zullen je het aanzien niet waard vinden. Sommigen lachen zich dood om je en bij sommigen is met een beitel nog geen lach op het gezicht te forceren. En zo kan ik nog wel doorgaan.
Die wetenschap maakt het een stuk makkelijker om gewoon te zijn wie je bent. En dat is simpelweg in het moment leven. Dit wil niet zeggen dat je jezelf niet moet blijven ontwikkelen, maar wel op gebieden die JIJ belangrijk vindt.
Mensen die bij je passen die blijven plakken en die niet bij je passen die vallen weer weg. Dat is het leven.
Nou, gebracht met weinig humor, maar jammer dat ze geen bassie en adriaan smilie hebben anders had ik die ff toegevoegd, met het deuntje "altijd blijven lachen"!
En sterkte natuurlijk voor jou
Dank je wel, die van monty python is ook leuk: always look on the bright side of life
Maar goed, zijn wie je bent, daar gaat het om. Wie ben ik nu. Nu.
Ik weet het niet zo goed.
Nu ik wat vaker op het forum lees valt het mij op dat anderen veel duidelijkere grenzen hebben en stellen aan anderen. Ik wik en weeg en geef het voordeel van de twijfel.
Zo heb ik tov mijn ex heel duidelijk een grens aangegeven. Met hem een afspraak gemaakt en hij heeft zich daar niet aan gehouden.
Ik kwam niet voor mezelf op en voor mijn normen en waarden en later hebben we daar ruzie over gekregen.
Omdat ik hem over mijn grens heb laten gaan. Om hem niet te verliezen gaf ik toe, om geen ruzie te maken, om niet moeilijk te doen, geen zeur te zijn.
Om in het moment op te gaan...op dat moment.
Later kreeg ik last van de opgekropte emoties en kregen we dus ruzie.
En ik wilde dat hij gewoon 1 keer zou toegeven dat het verkeerd van hem was geweest om zich niet aan onze afspraak te houden. Maar hij wilde dat niet toegeven. Toen werd ik boos.
Maar achteraf heb ik er spijt van, want het lag ook aan mij en dat ik niet op tijd aangaf wat echt belangrijk voor me was. Omdat ik geen voet bij stuk hield.
Bob Marley zong:
don't let them change you,
or even re-arrange you...
