Psyche
alle pijlers
Nergens zin in
dinsdag 1 mei 2012 om 17:30
Even van me af schrijven. Niet zozeer om advies. Maar gewoon mijn hart luchten.
Ik heb nergens zin in, al een paar maanden. Mijn masker lijkt te breken in 100 stukjes mijn masker van aardigheid, opgewektheid, en motivatie.
Het liefst kroop ik terug de baarmoeder in.
En ik heb juist zoveel om naar uit te kijken. Een verhuizing en een huwelijk. Een mooie studie. Een sport waar ik altijd zo van hield. Maar ik wil niet meer. Al die verplichtingen, de agenda, de klok, de bankrekening, noem maar op.
Hele lieve vriend die me steunt. Ouders die er voor me zijn, altijd.
Ik vind dat ik dit niet mag voelen en toch voel ik het. Soms goede dagen, uren, maar het blijft terug komen.
Nu ben ik al een paar weken doodmoe, en aanhoudende hoofdpijn. Ik wil zo graag mijn enthousiaste ik terug. Die van aanpakken weet. Die haar leven onder controle heeft. Maar voel me net zo'n vogeltje. Hoe lang houd ik dit nog vol, ik zal wel moeten.
Het schrijven lucht zelfs niet op maar misschien heeft iemand een zelfde periode doorstaan en is nu weer blij. En kan me vertellen dat ik ook weer blij word ooit. Ik geloof er even helemaal niet meer in.
Ik heb nergens zin in, al een paar maanden. Mijn masker lijkt te breken in 100 stukjes mijn masker van aardigheid, opgewektheid, en motivatie.
Het liefst kroop ik terug de baarmoeder in.
En ik heb juist zoveel om naar uit te kijken. Een verhuizing en een huwelijk. Een mooie studie. Een sport waar ik altijd zo van hield. Maar ik wil niet meer. Al die verplichtingen, de agenda, de klok, de bankrekening, noem maar op.
Hele lieve vriend die me steunt. Ouders die er voor me zijn, altijd.
Ik vind dat ik dit niet mag voelen en toch voel ik het. Soms goede dagen, uren, maar het blijft terug komen.
Nu ben ik al een paar weken doodmoe, en aanhoudende hoofdpijn. Ik wil zo graag mijn enthousiaste ik terug. Die van aanpakken weet. Die haar leven onder controle heeft. Maar voel me net zo'n vogeltje. Hoe lang houd ik dit nog vol, ik zal wel moeten.
Het schrijven lucht zelfs niet op maar misschien heeft iemand een zelfde periode doorstaan en is nu weer blij. En kan me vertellen dat ik ook weer blij word ooit. Ik geloof er even helemaal niet meer in.
dinsdag 1 mei 2012 om 17:38
dinsdag 1 mei 2012 om 17:38
Ik herken het wel hoor. Niet van nu, maar van een paar jaar geleden. Niks te klagen, maar toch niet lekker in je vel zitten. Ook al vraag je niet om advies, ik geef het toch. Ik ben toen een paar keer bij een psychologe geweest. Niks hoogdravends of gegraaf in mijn verleden. Gewoon aangegeven wat er aan de hand was. Het hielp mij denk ik gewoon om dat eens te kunnen uitspreken zonder dat ik bang hoefde te zijn voor de reactie. Juist als alles je eigenlijk voor de wind gaat, kunnen mensen vinden dat je zeurt of zeggen dat je blij moet zijn met wat je hebt. Nou, je zeurt niet, je voelt je gewoon zo en dat is niet prettig. Sterkte!
dinsdag 1 mei 2012 om 17:41
quote:fantastissima schreef op 01 mei 2012 @ 17:39:
Bloed ga in doen, brief ligt al klaar hoef alleen die op te halen en erheen tegaan (vandaag geregeld)
Sport = afleiding maar zelfs dat voelt als moeten. Ik ga elke keer maar het lucht niet echt op.
Wat is die film ik durf niet te kijken.....Is een clip van rapper Fresku. Nr heet Twijfel. heel goeie tekst.
Bloed ga in doen, brief ligt al klaar hoef alleen die op te halen en erheen tegaan (vandaag geregeld)
Sport = afleiding maar zelfs dat voelt als moeten. Ik ga elke keer maar het lucht niet echt op.
Wat is die film ik durf niet te kijken.....Is een clip van rapper Fresku. Nr heet Twijfel. heel goeie tekst.
dinsdag 1 mei 2012 om 17:44
dinsdag 1 mei 2012 om 17:52
Depressie is toch dat je niks doet, dat je Niet eens doucht enzo? Ik doe het wel, gezond eten, douchen, sporten, schone kleren , vrienden, sociaal. Maar alles met tegenzin en dwang van mezelf.
Ik ga vanavond sporten dus als ik niet meer reageer kom ik later terug. En ja, ik moet dus gaan van mezelf en mijn vriend zegt ook, je hebt wel vaker geen zin maar vaak voel je je erna beter en hij heeft gelijk, eerst voelde ik me altijd beter na sporten nu nog maar de helft vd tijd of minder. Maar iets is beter dan niets.
Ik ga vanavond sporten dus als ik niet meer reageer kom ik later terug. En ja, ik moet dus gaan van mezelf en mijn vriend zegt ook, je hebt wel vaker geen zin maar vaak voel je je erna beter en hij heeft gelijk, eerst voelde ik me altijd beter na sporten nu nog maar de helft vd tijd of minder. Maar iets is beter dan niets.
dinsdag 1 mei 2012 om 17:59
Ik ben één keer zwaar depressief geweest, door niks meer te doen, niet eten en douchen etc..
Nu zie ik het nut nergens meer van in, doe ik ook veel met tegenzin, en dwing ik mezelf om sociaal bezig te zijn, hoewel ik het liefst afspraken af zou zeggen, en toch ik een matig depressie.
Er zijn verschillende ratio's in.
Nu zie ik het nut nergens meer van in, doe ik ook veel met tegenzin, en dwing ik mezelf om sociaal bezig te zijn, hoewel ik het liefst afspraken af zou zeggen, en toch ik een matig depressie.
Er zijn verschillende ratio's in.
dinsdag 1 mei 2012 om 18:00
In een erger stadium kan depressie inderdaad worden dat je niks doet en niet doucht e.d.
Maar een lichte depressie kan inhouden dat je alles wel doet maar niet voelt wat je anders voelt. Alsof er een muurtje aan het ontstaan is tussen jou en de rest van de wereld.
Als je een erg volle agenda hebt kun je eerst eens kijken wat er gebeurt als je een weekje een aantal dingen schrapt. Misschien moet je gewoon ff bijtanken en is er verder niet veel aan de hand.
Even laten bloedprikken kan ook geen kwaad natuurlijk.
Maar een lichte depressie kan inhouden dat je alles wel doet maar niet voelt wat je anders voelt. Alsof er een muurtje aan het ontstaan is tussen jou en de rest van de wereld.
Als je een erg volle agenda hebt kun je eerst eens kijken wat er gebeurt als je een weekje een aantal dingen schrapt. Misschien moet je gewoon ff bijtanken en is er verder niet veel aan de hand.
Even laten bloedprikken kan ook geen kwaad natuurlijk.
dinsdag 1 mei 2012 om 18:01
Ik heb dezelfde gevoelens, maar bij mij is het ook nog niet weg. Ik denk dat het iets te maken heeft met het 20-30 zijn tegenwoordig: zoveel keuzen die je kunt maken, zoveel vrienden die alles doen en alles hebben (vakanties naar ver, uitdagende banen die veeleisend maar leuk moeten zijn, een superpartner die lief is, veel sociale verplichtingen) en daartegenover - bij mij dan - ouders die ook nog eens van je verwachten dat je bepaalde verwachtingen waarmaakt. Ik heb het gevoel dat ik wordt geleefd, dat ik nooit heb kunnen doen wat IK echt wil. Zo erg dat ik nu niet eens weet wat ik wil. Ik wil dit niet, dat is duidelijk.
dinsdag 1 mei 2012 om 18:07
Madille, het is niet iets wat 20-30ers overkomt. Het is ook bij 40 en daarboven .
Zelfs tieners zijn al onderhevig aan depressie.
Het is de snelle wereld waarin wij leven, verwachtingen waaraan voldaan moet worden, al vanaf de basisschool worden er eisen aan je gessteld. De druk neemt vaak alleen maar toe en we kunnen ons niet meer echt ontspannen, daar we bijna 24 uur per dag "bereikbaar "zijn voor de hele wereld. Telefoon, ooo, ja, nee tùùlk, we Whatsappen, FB en MSN sttaat ook de hele dag te joekele... de geest krijgt geen rust en zo ook het lijf niet....
Zelfs tieners zijn al onderhevig aan depressie.
Het is de snelle wereld waarin wij leven, verwachtingen waaraan voldaan moet worden, al vanaf de basisschool worden er eisen aan je gessteld. De druk neemt vaak alleen maar toe en we kunnen ons niet meer echt ontspannen, daar we bijna 24 uur per dag "bereikbaar "zijn voor de hele wereld. Telefoon, ooo, ja, nee tùùlk, we Whatsappen, FB en MSN sttaat ook de hele dag te joekele... de geest krijgt geen rust en zo ook het lijf niet....
dinsdag 1 mei 2012 om 18:12
Ik herken je verhaal heel erg!
Of het echt een depressie is kan ik niet zeggen, maar misschien zit je al in een soort sleur ofzo?
Zelf heb ik ook veel om naar uit te kijken, maar toch ervaar ik iets dat lijkt op jouw situatie. Dat komt omdat ik duidelijk een behoefte aan verandering in mijn leven nodig heb, terwijl juist de komende 3 jaar van mijn leven nog in het thema van studie staan...
Ik wil ook weer eens een dikke bankrekening, eindelijk eens een mooi, net appartement. Maar ik zit pas in mijn tweede jaar, omdat ik met mijn vorige opleiding vroegtijdig ben gestopt. Dus kijk ik aan tegen nog 2 jaar langer altijd maar een magere bankrekening, een oud muf studentenhuis...
Heb er geen zin meer in, maar moet er toch doorheen..
Of het echt een depressie is kan ik niet zeggen, maar misschien zit je al in een soort sleur ofzo?
Zelf heb ik ook veel om naar uit te kijken, maar toch ervaar ik iets dat lijkt op jouw situatie. Dat komt omdat ik duidelijk een behoefte aan verandering in mijn leven nodig heb, terwijl juist de komende 3 jaar van mijn leven nog in het thema van studie staan...
Ik wil ook weer eens een dikke bankrekening, eindelijk eens een mooi, net appartement. Maar ik zit pas in mijn tweede jaar, omdat ik met mijn vorige opleiding vroegtijdig ben gestopt. Dus kijk ik aan tegen nog 2 jaar langer altijd maar een magere bankrekening, een oud muf studentenhuis...
Heb er geen zin meer in, maar moet er toch doorheen..
