Psyche
alle pijlers
nooit liefde gekend
zaterdag 14 februari 2015 om 16:09
Ik ben 36 jaar en heb nooit echt liefde gekend. Geen warme jeugd en nog nooit een relatie gehad. Een schouder om op uit te huilen is mij vreemd. Ik realiseer me dat ik zelf een groot aandeel in heb en dat ik een flinke muur om mij heen heb gebouwd. Ik heb een groot sociaal netwerk, ik ben de schouder om op uit te huilen mijn eigen emoties wuif en lach ik weg. Ik ben sinds kort gestart met therapie echt een hele grote stap voor mij. Mijn omgeving weet hier trouwens niet van. Ik weet dat ik moet beginnen met van mezelf te houden maar ik vind dit zo ongelooflijk moeilijk. Waarom deze post? Ik vraag me af of er mensen zijn die dit herkennen en overwonnen hebben. Ik ben zo bang de rest van mijn leven liefdeloos ( in de brede zin dus niet specifiek romantische liefde) en zonder genegenheid te verslijten. Ik heb dus eigenlijk een beetje hoop nodig, ik voel me soms zo moedeloos.
zaterdag 14 februari 2015 om 16:53
Je bent pas gestart met therapie, hartstikke goed!
Dat van die muur herken ik heel goed en het is mij gelukt, met therapie, om die muur voor een belangrijk deel af te breken. Maar dat heeft wel tijd gekost en hard werken aan mezelf. In therapie ging het soms 3 stappen vooruit en dan weer 2 stappen achteruit. Soms leek het wel alsof ik helemaal stilstond en wanhoopte ik of het ooit nog vooruit zou gaan. Vaak was dat vlak voordat ik een grote stap nam.
Dus, je bent op de goede weg, geef jezelf tijd, zet door en je zult langzaam steeds beter in je vel zitten.
Succes.
Dat van die muur herken ik heel goed en het is mij gelukt, met therapie, om die muur voor een belangrijk deel af te breken. Maar dat heeft wel tijd gekost en hard werken aan mezelf. In therapie ging het soms 3 stappen vooruit en dan weer 2 stappen achteruit. Soms leek het wel alsof ik helemaal stilstond en wanhoopte ik of het ooit nog vooruit zou gaan. Vaak was dat vlak voordat ik een grote stap nam.
Dus, je bent op de goede weg, geef jezelf tijd, zet door en je zult langzaam steeds beter in je vel zitten.
Succes.
zaterdag 14 februari 2015 om 17:09
quote:reisa1978 schreef op 14 februari 2015 @ 16:53:
De schouder zijn om op uit te huilen is toch ook een vorm van liefde. Je geeft dan liefde, dat is ook al mooi.
Natuurlijk is dat mooi. Maar het is ook wel heel erg fijn om soms even tegen iemand anders te mogen leunen.
TO, geef je therapie de tijd.
De schouder zijn om op uit te huilen is toch ook een vorm van liefde. Je geeft dan liefde, dat is ook al mooi.
Natuurlijk is dat mooi. Maar het is ook wel heel erg fijn om soms even tegen iemand anders te mogen leunen.
TO, geef je therapie de tijd.
zaterdag 14 februari 2015 om 17:22
Heel erg bedankt voor de reacties! Wil zo graag dat er wat veranderd maar is ook niet realistisch van mij om te verwachten nu al grote stappen te maken. Hoelang duurde het bij jullie voordat je verbetering merkte en welke therapie hadden/hebben jullie? Voor mij een hele nieuwe wereld dus geen idee wat ik nog voor de boeg heb.
zaterdag 14 februari 2015 om 17:29
quote:pom78 schreef op 14 februari 2015 @ 17:22:
Heel erg bedankt voor de reacties! Wil zo graag dat er wat veranderd maar is ook niet realistisch van mij om te verwachten nu al grote stappen te maken. Hoelang duurde het bij jullie voordat je verbetering merkte en welke therapie hadden/hebben jullie? Voor mij een hele nieuwe wereld dus geen idee wat ik nog voor de boeg heb.
Ik heb cognitieve gedragstherapie gehad en een beetje schematherapie. Verbetering merkte ik na een maand of 2. Maar het is geen ding dat je even doet en dat een heel duidelijk einde heeft. Tenminste niet in mijn ervaring.
Uiteindelijk is het een proces van jaren geweest (niet met continue therapie hoor) Uiteindelijk heb ik er heel veel van geleerd en ook veel dingen "ontleerd". Daarmee bedoel ik dat verkeerde denkbeelden die ik had over mezelf en de wereld om me heen (en die ik vroeger heb geleerd) zijn veranderd naar meer realistische denkbeelden. Maar dat kun je niet zomaar in een paar maanden doen. Het is echt stapje voor stapje.
En stapje voor stapje heb ik die dingen begrepen die ik aan moest pakken, dat was me ook niet allemaal in een keer duidelijk.
Maar ik had het niet willen missen, het heeft me ontzettend veel gebracht. Ook al was het zwaar, vaak niet leuk en soms ontmoedigend.
Heel erg bedankt voor de reacties! Wil zo graag dat er wat veranderd maar is ook niet realistisch van mij om te verwachten nu al grote stappen te maken. Hoelang duurde het bij jullie voordat je verbetering merkte en welke therapie hadden/hebben jullie? Voor mij een hele nieuwe wereld dus geen idee wat ik nog voor de boeg heb.
Ik heb cognitieve gedragstherapie gehad en een beetje schematherapie. Verbetering merkte ik na een maand of 2. Maar het is geen ding dat je even doet en dat een heel duidelijk einde heeft. Tenminste niet in mijn ervaring.
Uiteindelijk is het een proces van jaren geweest (niet met continue therapie hoor) Uiteindelijk heb ik er heel veel van geleerd en ook veel dingen "ontleerd". Daarmee bedoel ik dat verkeerde denkbeelden die ik had over mezelf en de wereld om me heen (en die ik vroeger heb geleerd) zijn veranderd naar meer realistische denkbeelden. Maar dat kun je niet zomaar in een paar maanden doen. Het is echt stapje voor stapje.
En stapje voor stapje heb ik die dingen begrepen die ik aan moest pakken, dat was me ook niet allemaal in een keer duidelijk.
Maar ik had het niet willen missen, het heeft me ontzettend veel gebracht. Ook al was het zwaar, vaak niet leuk en soms ontmoedigend.
zaterdag 14 februari 2015 om 17:50
Hey TO, ik weet het een boek gaat niets oplossen. Woorden op papier zijn geen arm om je schouder. Maar mij heeft het lezen erg geholpen...ik weet niet hoe je de relatie ziet met je jeugd, maar bij mij was dat een soort basis voor een hoop problemen. Ik was heel erg gewend dingen alleen te doen, door omstandigheden, en heb eigenlijk nooit beseft (wel gehoopt) dat er mensen waren voor me, die bij me wilden zijn. In goede en minder goede tijden.
Het boek waar ik bij je post aan dacht was CHANGING COURSE van Claudia Black. Het was voor mij een echte steun en eye-opener.
X
Het boek waar ik bij je post aan dacht was CHANGING COURSE van Claudia Black. Het was voor mij een echte steun en eye-opener.
X
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 14 februari 2015 om 17:52
HIer http://www.amazon.com/Cha ... 8387997#reader_1568387997 kun je het boek inzien....misschien is het iets voor je...
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 14 februari 2015 om 18:24
Wat ontzettend naar voor je.
Je hebt een groot netwerk dus een heleboel mensen die om je geven.
Kun je bij die mensen niet terecht voor een schouder? Jij kan wel degene zijn die een schouder biedt maar je mag ook wel eens gewoon om een schouder vragen.
Ik denk niet dat die schouders weigert, hoor! Soms moet je daar gewoon om vragen, want mensen hebben het soms gewoon niet in de gaten dat je ze nodig hebt.!
Je hebt een groot netwerk dus een heleboel mensen die om je geven.
Kun je bij die mensen niet terecht voor een schouder? Jij kan wel degene zijn die een schouder biedt maar je mag ook wel eens gewoon om een schouder vragen.
Ik denk niet dat die schouders weigert, hoor! Soms moet je daar gewoon om vragen, want mensen hebben het soms gewoon niet in de gaten dat je ze nodig hebt.!
zaterdag 14 februari 2015 om 18:32
Wat rot voor je! Nooit liefde kennen lijkt me vreselijk. Ik kan me goed voorstellen dat je moeite hebt om van jezelf te houden. Als je nooit geliefd ben geweest in je jeugd, ga je denken dat je het niet waard ben om van te houden. Goed dat je therapie hebt nu. Ik hoop echt dat het je gaat helpen. Ik heb ook veel moeite om van mezelf te houden. Nu had ik wel een warm thuis en een gelukkige bassischooltijd. Maar op het middelbaar en tijdens mijn opleiding ben ik erg gepest en werd me vaak verteld dat zoals ik ben niet goed is. Ben vaak vastgelopen in werk, omdat ik steeds niet aan de eisen kon voldoen. Vaak te horen gekregen dat ik een hele vermoeiende collega was. Omdat ik meer tijd en uitleg nodig heb dan gemiddeld. Heb ook een vorm van Autisme, dat verklaart een hoop.
Ik heb ook wel een paar vriendinnen en een paar leuke collega's. Maar zij weten ook niet hoe ik me echt voel.
Romantische liefde heb ik ook nooit meegemaakt. Een serieuze relatie bedoel ik dan. Heb alleen een paar korte flutverkeringen gehad en een scharrel. Dit waren geen mannen waar ik oud mee wilde worden. Ik kijk soms tegen leeftijdsgenoten die al meer dan 10 jaar een relatie hebben. Je weet niet wat erachter zit natuurlijk. Er zijn ook veel slechte relaties. Maar het voelt soms alsof ik gefaald heb. Er wordt altijd gezegd dat het als vrouw makkelijker is om iemand te vinden. Voor mij gaat dat toch niet op. Ik hoop het toch ooit mee te mogen maken. Al zal het latten worden bij mij. Het idee van samenwonen beklemt me. Maar een man die echt van me houdt en echt accepteert zoals ik ben is wel welkom. En die ben ik nog niet tegengekomen.
Ik zit ook weer te overwegen om terug in therapie te gaan.
Ik heb ook wel een paar vriendinnen en een paar leuke collega's. Maar zij weten ook niet hoe ik me echt voel.
Romantische liefde heb ik ook nooit meegemaakt. Een serieuze relatie bedoel ik dan. Heb alleen een paar korte flutverkeringen gehad en een scharrel. Dit waren geen mannen waar ik oud mee wilde worden. Ik kijk soms tegen leeftijdsgenoten die al meer dan 10 jaar een relatie hebben. Je weet niet wat erachter zit natuurlijk. Er zijn ook veel slechte relaties. Maar het voelt soms alsof ik gefaald heb. Er wordt altijd gezegd dat het als vrouw makkelijker is om iemand te vinden. Voor mij gaat dat toch niet op. Ik hoop het toch ooit mee te mogen maken. Al zal het latten worden bij mij. Het idee van samenwonen beklemt me. Maar een man die echt van me houdt en echt accepteert zoals ik ben is wel welkom. En die ben ik nog niet tegengekomen.
Ik zit ook weer te overwegen om terug in therapie te gaan.
zaterdag 14 februari 2015 om 18:34
quote:pom78 schreef op 14 februari 2015 @ 17:22:
Heel erg bedankt voor de reacties! Wil zo graag dat er wat veranderd maar is ook niet realistisch van mij om te verwachten nu al grote stappen te maken. Hoelang duurde het bij jullie voordat je verbetering merkte en welke therapie hadden/hebben jullie? Voor mij een hele nieuwe wereld dus geen idee wat ik nog voor de boeg heb.
Het ligt er een beetje aan hoeveel puin er geruimd moet worden om het zo maar eens te zeggen.
Dus hoeveel ligt er in het verleden om te verwerken. Daarna ga je verder opbouwen.
Het ligt er een beetje aan welke therapie je volgt.
Heel erg bedankt voor de reacties! Wil zo graag dat er wat veranderd maar is ook niet realistisch van mij om te verwachten nu al grote stappen te maken. Hoelang duurde het bij jullie voordat je verbetering merkte en welke therapie hadden/hebben jullie? Voor mij een hele nieuwe wereld dus geen idee wat ik nog voor de boeg heb.
Het ligt er een beetje aan hoeveel puin er geruimd moet worden om het zo maar eens te zeggen.
Dus hoeveel ligt er in het verleden om te verwerken. Daarna ga je verder opbouwen.
Het ligt er een beetje aan welke therapie je volgt.
zaterdag 14 februari 2015 om 18:39
quote:hondenmens schreef op 14 februari 2015 @ 18:32:
Wat rot voor je! Nooit liefde kennen lijkt me vreselijk. Ik kan me goed voorstellen dat je moeite hebt om van jezelf te houden. Als je nooit geliefd ben geweest in je jeugd, ga je denken dat je het niet waard ben om van te houden. Goed dat je therapie hebt nu. Ik hoop echt dat het je gaat helpen. Ik heb ook veel moeite om van mezelf te houden. Nu had ik wel een warm thuis en een gelukkige bassischooltijd. Maar op het middelbaar en tijdens mijn opleiding ben ik erg gepest en werd me vaak verteld dat zoals ik ben niet goed is. Ben vaak vastgelopen in werk, omdat ik steeds niet aan de eisen kon voldoen. Vaak te horen gekregen dat ik een hele vermoeiende collega was. Omdat ik meer tijd en uitleg nodig heb dan gemiddeld. Heb ook een vorm van Autisme, dat verklaart een hoop.
Ik heb ook wel een paar vriendinnen en een paar leuke collega's. Maar zij weten ook niet hoe ik me echt voel.
Romantische liefde heb ik ook nooit meegemaakt. Een serieuze relatie bedoel ik dan. Heb alleen een paar korte flutverkeringen gehad en een scharrel. Dit waren geen mannen waar ik oud mee wilde worden. Ik kijk soms tegen leeftijdsgenoten die al meer dan 10 jaar een relatie hebben. Je weet niet wat erachter zit natuurlijk. Er zijn ook veel slechte relaties. Maar het voelt soms alsof ik gefaald heb. Er wordt altijd gezegd dat het als vrouw makkelijker is om iemand te vinden. Voor mij gaat dat toch niet op. Ik hoop het toch ooit mee te mogen maken. Al zal het latten worden bij mij. Het idee van samenwonen beklemt me. Maar een man die echt van me houdt en echt accepteert zoals ik ben is wel welkom. En die ben ik nog niet tegengekomen.
Ik zit ook weer te overwegen om terug in therapie te gaan.
Mensen hebben vaak geen idee wat voor (ver) strekkende gevolgen pesten heeft.
Op alle scholen is er wel een protocol hiervoor maar ze doen er "niets" mee.
Vooral als pesten in de vroege leeftijd ontstaat en daar valt ook de middelbare school onder.
Als je al wat anders ben in deze maatschappij vinden mensen het al reden om dat niet te accepteren. Maar vaak gaat het gepaard met niet voor jezelf kunnen opkomen.
Als je autisme hebt of iets anders dan mag je dat best zeggen en verwachten/eisen dat de ander dat begrijpt, daar rekening mee houdt.
Wat rot voor je! Nooit liefde kennen lijkt me vreselijk. Ik kan me goed voorstellen dat je moeite hebt om van jezelf te houden. Als je nooit geliefd ben geweest in je jeugd, ga je denken dat je het niet waard ben om van te houden. Goed dat je therapie hebt nu. Ik hoop echt dat het je gaat helpen. Ik heb ook veel moeite om van mezelf te houden. Nu had ik wel een warm thuis en een gelukkige bassischooltijd. Maar op het middelbaar en tijdens mijn opleiding ben ik erg gepest en werd me vaak verteld dat zoals ik ben niet goed is. Ben vaak vastgelopen in werk, omdat ik steeds niet aan de eisen kon voldoen. Vaak te horen gekregen dat ik een hele vermoeiende collega was. Omdat ik meer tijd en uitleg nodig heb dan gemiddeld. Heb ook een vorm van Autisme, dat verklaart een hoop.
Ik heb ook wel een paar vriendinnen en een paar leuke collega's. Maar zij weten ook niet hoe ik me echt voel.
Romantische liefde heb ik ook nooit meegemaakt. Een serieuze relatie bedoel ik dan. Heb alleen een paar korte flutverkeringen gehad en een scharrel. Dit waren geen mannen waar ik oud mee wilde worden. Ik kijk soms tegen leeftijdsgenoten die al meer dan 10 jaar een relatie hebben. Je weet niet wat erachter zit natuurlijk. Er zijn ook veel slechte relaties. Maar het voelt soms alsof ik gefaald heb. Er wordt altijd gezegd dat het als vrouw makkelijker is om iemand te vinden. Voor mij gaat dat toch niet op. Ik hoop het toch ooit mee te mogen maken. Al zal het latten worden bij mij. Het idee van samenwonen beklemt me. Maar een man die echt van me houdt en echt accepteert zoals ik ben is wel welkom. En die ben ik nog niet tegengekomen.
Ik zit ook weer te overwegen om terug in therapie te gaan.
Mensen hebben vaak geen idee wat voor (ver) strekkende gevolgen pesten heeft.
Op alle scholen is er wel een protocol hiervoor maar ze doen er "niets" mee.
Vooral als pesten in de vroege leeftijd ontstaat en daar valt ook de middelbare school onder.
Als je al wat anders ben in deze maatschappij vinden mensen het al reden om dat niet te accepteren. Maar vaak gaat het gepaard met niet voor jezelf kunnen opkomen.
Als je autisme hebt of iets anders dan mag je dat best zeggen en verwachten/eisen dat de ander dat begrijpt, daar rekening mee houdt.
zaterdag 14 februari 2015 om 19:52
Ik herken helaas je probleem. Een gebrek aan liefde, een emotionele band, etc. Als je niet geleerd hebt hoe het is liefde te ontvangen, emoties te delen, dan komt die muur vanzelf als bescherming. Je schrijft dat je je realiseert dat je er zelf een groot aandeel in hebt. Dat is het hele erge van het verhaal, jij komt iets tekort en uiteindelijk blijft dit in stand in je leven doordat je dit tekort hebt gehad. En dan moet je het ook nog zelf oplossen.
Dat je met therapie begonnen bent is een goede stap! Dat er op dit moment nog niemand is die van je situatie weet is vervelend maar dat zal zeker bij therapie ter sprake komen. Met hulp tijdens therapie kun je dan langzaam oefenen om toch dingen te gaan delen bij mensen.
Overwonnen heb ik het nog niet. Ik ben nu 33 (man) en heb al vele jaren van therapie. Heb onlangs 2 dagen in de week deeltijd gedaan, gedurende zo'n 8 maanden. Tijdens therapie kan ik delen, huilen, me kwetsbaar opstellen, enzovoort. Maar daarbuiten lukt het me gewoon niet. Daar zijn sociale contacten al een probleem. Terwijl binnen de groepstherapie ik makkelijk met iedereen contact maak en ook met mensen afspreek. Die veilige omgeving mis ik in het echte leven.
Ik ben ook bang altijd alleen te blijven. Eenzaam. Ik mis juist heel erg een arm om me heen.
De verwachting dat je de rest van je leven in een emotioneel tekort blijft zitten en dat je behoeften dus niet vervuld gaan worden daar kan je goed aan werken tijdens schematherapie. Dit heb ik individueel en in een groep gedaan. Ik heb het meeste bereikt (en ervaren) tijdens groepstherapie. Dat is een goede oefenomgeving.
Dat je met therapie begonnen bent is een goede stap! Dat er op dit moment nog niemand is die van je situatie weet is vervelend maar dat zal zeker bij therapie ter sprake komen. Met hulp tijdens therapie kun je dan langzaam oefenen om toch dingen te gaan delen bij mensen.
Overwonnen heb ik het nog niet. Ik ben nu 33 (man) en heb al vele jaren van therapie. Heb onlangs 2 dagen in de week deeltijd gedaan, gedurende zo'n 8 maanden. Tijdens therapie kan ik delen, huilen, me kwetsbaar opstellen, enzovoort. Maar daarbuiten lukt het me gewoon niet. Daar zijn sociale contacten al een probleem. Terwijl binnen de groepstherapie ik makkelijk met iedereen contact maak en ook met mensen afspreek. Die veilige omgeving mis ik in het echte leven.
Ik ben ook bang altijd alleen te blijven. Eenzaam. Ik mis juist heel erg een arm om me heen.
De verwachting dat je de rest van je leven in een emotioneel tekort blijft zitten en dat je behoeften dus niet vervuld gaan worden daar kan je goed aan werken tijdens schematherapie. Dit heb ik individueel en in een groep gedaan. Ik heb het meeste bereikt (en ervaren) tijdens groepstherapie. Dat is een goede oefenomgeving.
zaterdag 14 februari 2015 om 19:56
Therapie is eerste stap. Mag ik vragen waarom je omgeving er niets vanaf weet. Hoop dat therapie eerste stap is naar een leven met meer liefde. Het klinkt alsof je je voir eea heb afgesloten en snap ik maar is ook jammer want ook jij verdiend liefde. Nogmaals goed mbt therapie en t komt uiteindelijk goed daar moet je vanuit gaan
zaterdag 14 februari 2015 om 20:00
quote:hondenmens schreef op 14 februari 2015 @ 18:32:
Romantische liefde heb ik ook nooit meegemaakt. Een serieuze relatie bedoel ik dan. Heb alleen een paar korte flutverkeringen gehad en een scharrel. Dit waren geen mannen waar ik oud mee wilde worden. Ik kijk soms tegen leeftijdsgenoten die al meer dan 10 jaar een relatie hebben. Je weet niet wat erachter zit natuurlijk. Er zijn ook veel slechte relaties. Maar het voelt soms alsof ik gefaald heb. Er wordt altijd gezegd dat het als vrouw makkelijker is om iemand te vinden. Voor mij gaat dat toch niet op. Ik hoop het toch ooit mee te mogen maken.
Hoi Hondenmens, ik heb weleens eerder berichten van je gelezen en je hebt ook in mijn topic gereageerd. Het is klote allemaal, maar weet je wat ik steeds in je berichten lees/proef is dat je zo negatief bent naar jezelf toe. Ik ben dat zelf ook, maargoed, het is makkelijker iets bij een ander te herkennen dan bij jezelf.
Je gebruikt het woord flutverkeringen. Kom op Hondenmens, misschien waren dat geen relaties waar je naar op zoek was, maar die jongens/mannen hadden wel interesse in je, anders zou je het geen verkering noemen toch? Ik bedoel het verder niet aanvallend, ik herken wel wat je schrijft. Anderen hebben relaties, kinderen, doen leuke dingen met elkaar, en ik? ik niet.
Geef het niet op. Goed dat je erover nadenkt om weer iets met therapie te gaan doen. Zelf doe ik weinig de laatste tijd (sinds ik geen therapie meer heb) maar daar kom ik niet verder mee.
Romantische liefde heb ik ook nooit meegemaakt. Een serieuze relatie bedoel ik dan. Heb alleen een paar korte flutverkeringen gehad en een scharrel. Dit waren geen mannen waar ik oud mee wilde worden. Ik kijk soms tegen leeftijdsgenoten die al meer dan 10 jaar een relatie hebben. Je weet niet wat erachter zit natuurlijk. Er zijn ook veel slechte relaties. Maar het voelt soms alsof ik gefaald heb. Er wordt altijd gezegd dat het als vrouw makkelijker is om iemand te vinden. Voor mij gaat dat toch niet op. Ik hoop het toch ooit mee te mogen maken.
Hoi Hondenmens, ik heb weleens eerder berichten van je gelezen en je hebt ook in mijn topic gereageerd. Het is klote allemaal, maar weet je wat ik steeds in je berichten lees/proef is dat je zo negatief bent naar jezelf toe. Ik ben dat zelf ook, maargoed, het is makkelijker iets bij een ander te herkennen dan bij jezelf.
Je gebruikt het woord flutverkeringen. Kom op Hondenmens, misschien waren dat geen relaties waar je naar op zoek was, maar die jongens/mannen hadden wel interesse in je, anders zou je het geen verkering noemen toch? Ik bedoel het verder niet aanvallend, ik herken wel wat je schrijft. Anderen hebben relaties, kinderen, doen leuke dingen met elkaar, en ik? ik niet.
Geef het niet op. Goed dat je erover nadenkt om weer iets met therapie te gaan doen. Zelf doe ik weinig de laatste tijd (sinds ik geen therapie meer heb) maar daar kom ik niet verder mee.
zaterdag 14 februari 2015 om 20:21
zaterdag 14 februari 2015 om 20:26
Hoi Stekelbaars,
Bij een ander iets herkennen is makkelijker. Ik heb vroeger ook verschillende therapieën gehad. Bij een moest ik een kaartje vasthouden waarop stond: "Ik ben trots op mezelf." Dat moest ik dan 10 keer herhalen. Maar er hoefde maar iets kleins te gebeuren of dat gevoel was weer weg. Ik heb ook een cursus "opkomen voor jezelf" gedaan, dat was in een groep. Aan het eind moest je zeggen of je iets aan de cursus gehad had. Daarop antwoorde ik dat ik het toch moeilijk blijf vinden om complimenten te geloven. Het antwoord van de trainster was: "Ja kijk, wij geven tips en wat je ermee doet is aan jou. Aan zo'n antwoord heb ik weinig. Ik weet niet wat ik moet doen om het wel te geloven.
Ik noem het flutverkeringen ja. Die jongens/mannen toonden wel interesse en ik wilde ook verkering net als de rest. Ik dacht steeds dat ik niks beters kon krijgen. De gedachte van: "Het is dit of nooit". Maar het waren mannen die zichzelf beter vonden dan mij en dat ook letterlijk zeiden. Dat moet je net niet hebben als je zelfbeeld al laag is. We verschilden ook teveel qua denken en interesses. Dat ging me steeds opbreken.
Bij een ander iets herkennen is makkelijker. Ik heb vroeger ook verschillende therapieën gehad. Bij een moest ik een kaartje vasthouden waarop stond: "Ik ben trots op mezelf." Dat moest ik dan 10 keer herhalen. Maar er hoefde maar iets kleins te gebeuren of dat gevoel was weer weg. Ik heb ook een cursus "opkomen voor jezelf" gedaan, dat was in een groep. Aan het eind moest je zeggen of je iets aan de cursus gehad had. Daarop antwoorde ik dat ik het toch moeilijk blijf vinden om complimenten te geloven. Het antwoord van de trainster was: "Ja kijk, wij geven tips en wat je ermee doet is aan jou. Aan zo'n antwoord heb ik weinig. Ik weet niet wat ik moet doen om het wel te geloven.
Ik noem het flutverkeringen ja. Die jongens/mannen toonden wel interesse en ik wilde ook verkering net als de rest. Ik dacht steeds dat ik niks beters kon krijgen. De gedachte van: "Het is dit of nooit". Maar het waren mannen die zichzelf beter vonden dan mij en dat ook letterlijk zeiden. Dat moet je net niet hebben als je zelfbeeld al laag is. We verschilden ook teveel qua denken en interesses. Dat ging me steeds opbreken.
zaterdag 14 februari 2015 om 20:33
"Acceptatie en het erkennen dat elke dag weer anders is en dat je liefde niet van tevoren kan regelen zou het wel makkelijker maken."
Als dat zo makkelijk was als je het hier neerzet had ze dat vast al lang gedaan
Als dat zo makkelijk was als je het hier neerzet had ze dat vast al lang gedaan
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)