Psyche
alle pijlers
Nu ben ik... en dan?
zaterdag 21 december 2013 om 07:30
Hoi Maps,
Geef jezelf de tijd, want je bent op de goede weg.
Als je bezig gaat met je persoonlijke ontwikkeling zoals jij is het heel normaal dat je je niet op je gemak, of verloren, of somber voelt, want alle veilige manieren van denken en met dingen omgaan worden overhoop gehaald.
Maar uiteindelijk zul je beter in je vel zitten en is het de moeite echt waard om dit proces te doorlopen. Je moet alleen wat geduld hebben.
Geef jezelf de tijd, want je bent op de goede weg.
Als je bezig gaat met je persoonlijke ontwikkeling zoals jij is het heel normaal dat je je niet op je gemak, of verloren, of somber voelt, want alle veilige manieren van denken en met dingen omgaan worden overhoop gehaald.
Maar uiteindelijk zul je beter in je vel zitten en is het de moeite echt waard om dit proces te doorlopen. Je moet alleen wat geduld hebben.
zaterdag 21 december 2013 om 07:40
quote:maps schreef op 21 december 2013 @ 07:36:
Ja dat denk ik ook. Op dit moment zou ik graag wat licht aan het einde van de tunnel zien.Dat komt, daar kun je op vertrouwen, net zoals je op jezelf kunt vertrouwen. Je hebt zoveel dingen in je leven heel prima op orde, je bent een capabel mens, en ook dit kun je en dan komt dat licht vanzelf.
Ja dat denk ik ook. Op dit moment zou ik graag wat licht aan het einde van de tunnel zien.Dat komt, daar kun je op vertrouwen, net zoals je op jezelf kunt vertrouwen. Je hebt zoveel dingen in je leven heel prima op orde, je bent een capabel mens, en ook dit kun je en dan komt dat licht vanzelf.
zaterdag 21 december 2013 om 07:48
quote:maps schreef op 21 december 2013 @ 07:46:
Ergens ben ik bang dat ik er niet uit kom, bedoel ik. Dat het zo in me zit dat ik er niet vanaf kom.Nee, met genoeg tijd, inzet en hulp (bijv. van een therapeut) kom je er wel hoor. Het lijkt nu alleen een beetje hopeloos omdat je je somber voelt. Dat gaat ook weer over en dan voel je je weer strijdvaardiger.
Ergens ben ik bang dat ik er niet uit kom, bedoel ik. Dat het zo in me zit dat ik er niet vanaf kom.Nee, met genoeg tijd, inzet en hulp (bijv. van een therapeut) kom je er wel hoor. Het lijkt nu alleen een beetje hopeloos omdat je je somber voelt. Dat gaat ook weer over en dan voel je je weer strijdvaardiger.
zaterdag 21 december 2013 om 09:20
Maps geen idee of je wat aan mijn reactie hebt, maar ik herken heel veel in wat je zegt.
Ik ben 31 en heb ook af en toe het gevoel van 'is dit het nu' enz.
(dertigers dip?)
Ook ik doe vooral wat moet van mezelf ipv wat wil ik en waar heb ik behoefte aan.
Ik ben chronisch vermoeid, dus ik kom mezelf nog wel eens tegen.
Ook ik heb trouwens sinds kort weer hulp ingeschakeld om af te leren om te streng te zijn voor mezelf...
Nogmaals geen idee wat je hier aan hebt, maar ik herken veel in jouw verhaal.
Ik ben 31 en heb ook af en toe het gevoel van 'is dit het nu' enz.
(dertigers dip?)
Ook ik doe vooral wat moet van mezelf ipv wat wil ik en waar heb ik behoefte aan.
Ik ben chronisch vermoeid, dus ik kom mezelf nog wel eens tegen.
Ook ik heb trouwens sinds kort weer hulp ingeschakeld om af te leren om te streng te zijn voor mezelf...
Nogmaals geen idee wat je hier aan hebt, maar ik herken veel in jouw verhaal.
zaterdag 21 december 2013 om 09:30
zaterdag 21 december 2013 om 09:31
quote:phoebeisback schreef op zaterdag 21 december 2013 09:20 Maps geen idee of je wat aan mijn reactie hebt, maar ik herken heel veel in wat je zegt.
Ik ben 31 en heb ook af en toe het gevoel van 'is dit het nu' enz.
(dertigers dip?)
Ook ik doe vooral wat moet van mezelf ipv wat wil ik en waar heb ik behoefte aan.
Ik ben chronisch vermoeid, dus ik kom mezelf nog wel eens tegen.
Ook ik heb trouwens sinds kort weer hulp ingeschakeld om af te leren om te streng te zijn voor mezelf...
Nogmaals geen idee wat je hier aan hebt, maar ik herken veel in jouw verhaal.
Jij ook sterkte trouwens. Dertigersdip had ik nog niet over nagedacht. Wat ervaar je behalve dat gevoel nog meer?
Ik ben 31 en heb ook af en toe het gevoel van 'is dit het nu' enz.
(dertigers dip?)
Ook ik doe vooral wat moet van mezelf ipv wat wil ik en waar heb ik behoefte aan.
Ik ben chronisch vermoeid, dus ik kom mezelf nog wel eens tegen.
Ook ik heb trouwens sinds kort weer hulp ingeschakeld om af te leren om te streng te zijn voor mezelf...
Nogmaals geen idee wat je hier aan hebt, maar ik herken veel in jouw verhaal.
Jij ook sterkte trouwens. Dertigersdip had ik nog niet over nagedacht. Wat ervaar je behalve dat gevoel nog meer?
zaterdag 21 december 2013 om 09:39
Dat licht zie je niet aan het einde van een tunnel, dat licht groeit namelijk heel langzaam om je heen. Gewoon jouw leven nu even stap voor stap en/of dag voor dag bekijken. Nu zijn er best regelmatig slechte momenten maar allengs zullen de momenten dat jij je beter voelt vaker voorkomen. Dit gaat namelijk niet 'over' en je leert in deze fase er alleen anders naar te kijken en er anders mee om te gaan.
Sterkte
Sterkte
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 21 december 2013 om 09:39
Herkenbaar hoor! Er zullen dagen komen waarop je wat meer licht ziet, echt! Misschien is het beter om het onderwerp daten nu even te parkeren; je bent tenslotte niet in je beste doen dus een date zou daarom niet jouw leukste versie te zien krijgen. Straks als je wat verder bent in je proces kun je weer de luiken een beetje open zetten; je zult zien dat je in de tussentijd een stuk dichter bij je kern bent gekomen en daarom beter weet wat bij jou past. Dan trek je vanzelf wel iemand aan die daar goed bij past.
Nu is het even bikkelen maar vergeet niet; je bent sterker dan je je realiseert. Jij kunt dit aan! Veel succes met deze 'reis'.
Nu is het even bikkelen maar vergeet niet; je bent sterker dan je je realiseert. Jij kunt dit aan! Veel succes met deze 'reis'.
zaterdag 21 december 2013 om 09:39
Natuurlijk komt er een keer een eind aan de tunnel! Blijf vooruit kijken, je bent al zo'n eind gekomen, zonde om dit op te geven en terug te gaan naar de oude "zorgverslaafde maps"!
Zorgverslaafd als in moeten zorgen voor een ander. Of de ander dit nu op prijs stelt of niet, je mechanisme is om maar in die zorgtaak te schieten. Om maar leuk gevonden te worden, goed genoeg te zijn, nodig te zijn, etc. (die kreeg ik ook eens van een therapeut naar mijn toe gekaatst)
Maar het gaat er niet om hoe goed je voor een ander zorgt, maar hoe goed je voor jezelf zorgt! Waarom mogen mensen niet zien wei je bent, dus ook met al je onzekerheden? Onzekerheid is echt geen slechte eigenschap, het laat zien dat je weet wat je grenzen zijn. En er zullen vast ook dingen zijn waar je ook goed in bent, waar je wel vertrouwen in hebt.
Neem de regie over van je eigen leven. Laat zien wat voor leuk mens je gewoon bent. Investeer in jezelf; lekker sporten, gezond eten, ontspanningsoefeningen, etc En maak je vooral niet te druk over wat anderen over je denken. Want doe jij dat ook?
Zorgverslaafd als in moeten zorgen voor een ander. Of de ander dit nu op prijs stelt of niet, je mechanisme is om maar in die zorgtaak te schieten. Om maar leuk gevonden te worden, goed genoeg te zijn, nodig te zijn, etc. (die kreeg ik ook eens van een therapeut naar mijn toe gekaatst)
Maar het gaat er niet om hoe goed je voor een ander zorgt, maar hoe goed je voor jezelf zorgt! Waarom mogen mensen niet zien wei je bent, dus ook met al je onzekerheden? Onzekerheid is echt geen slechte eigenschap, het laat zien dat je weet wat je grenzen zijn. En er zullen vast ook dingen zijn waar je ook goed in bent, waar je wel vertrouwen in hebt.
Neem de regie over van je eigen leven. Laat zien wat voor leuk mens je gewoon bent. Investeer in jezelf; lekker sporten, gezond eten, ontspanningsoefeningen, etc En maak je vooral niet te druk over wat anderen over je denken. Want doe jij dat ook?
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zaterdag 21 december 2013 om 09:41
Dank je! Ik kom er wel hoor, ik ben nogal een vechtertje en als ik iets in mijn koppie heb...
Oww ik heb geen idee of het daarmee te maken heeft hoor...
Ik heb het ook niet de hele tijd, gewoon soms.
Mmmm, lastige vraag. Nou ja ik ben snel onzeker en ik vergelijk mij heel erg veel met anderen.
Ik vind het daarom ook zo ontzettend lastig om te accepteren dat ik in vergelijking met 'normale' mensen toch mijn beperkingen heb.(die vermoeidheid komt door hersenbeschadiging wat ik opgelopen heb door een auto ongeluk)
Terwijl ik inmiddels echt wel weet dat niemand perfect is, en de mensen die zich zo voordoen zijn waarschijnlijk nog 100 x onzekerder dan ik.
Nou ja ik twijfel gewoon aan heel veel dingen of ik het wel goed doe enzo en ben erg kritisch op mezelf.
Al moet ik zeggen dat dat de laatste tijd wel minder is aangezien ik me er bewust van ben.
Oww ik heb geen idee of het daarmee te maken heeft hoor...
Ik heb het ook niet de hele tijd, gewoon soms.
Mmmm, lastige vraag. Nou ja ik ben snel onzeker en ik vergelijk mij heel erg veel met anderen.
Ik vind het daarom ook zo ontzettend lastig om te accepteren dat ik in vergelijking met 'normale' mensen toch mijn beperkingen heb.(die vermoeidheid komt door hersenbeschadiging wat ik opgelopen heb door een auto ongeluk)
Terwijl ik inmiddels echt wel weet dat niemand perfect is, en de mensen die zich zo voordoen zijn waarschijnlijk nog 100 x onzekerder dan ik.
Nou ja ik twijfel gewoon aan heel veel dingen of ik het wel goed doe enzo en ben erg kritisch op mezelf.
Al moet ik zeggen dat dat de laatste tijd wel minder is aangezien ik me er bewust van ben.
zaterdag 21 december 2013 om 09:59
maps, dat herken ik ook wel. Helaas heb ik de burn-out wel gehad. Maar ook die heeft inzicht gegeven.
Ga met een professional praten, dat heeft bij mij in elk geval erg geholpen.
Het zit in je karakter om anderen te helpen en dat maakt je een mooi mens. Er is alleen 1 ding "Wat je niet hebt, kun je niet geven".
Dat geldt zowel voor financieel, emotioneel en fysiek.
Zorg daarom goed voor jezelf, dan kun je daarna vrijelijk geven.
Ga met een professional praten, dat heeft bij mij in elk geval erg geholpen.
Het zit in je karakter om anderen te helpen en dat maakt je een mooi mens. Er is alleen 1 ding "Wat je niet hebt, kun je niet geven".
Dat geldt zowel voor financieel, emotioneel en fysiek.
Zorg daarom goed voor jezelf, dan kun je daarna vrijelijk geven.
zaterdag 21 december 2013 om 10:20
quote:hamerhaai schreef op zaterdag 21 december 2013 09:39 Natuurlijk komt er een keer een eind aan de tunnel! Blijf vooruit kijken, je bent al zo'n eind gekomen, zonde om dit op te geven en terug te gaan naar de oude "zorgverslaafde maps"!
Zorgverslaafd als in moeten zorgen voor een ander. Of de ander dit nu op prijs stelt of niet, je mechanisme is om maar in die zorgtaak te schieten. Om maar leuk gevonden te worden, goed genoeg te zijn, nodig te zijn, etc. (die kreeg ik ook eens van een therapeut naar mijn toe gekaatst)
Maar het gaat er niet om hoe goed je voor een ander zorgt, maar hoe goed je voor jezelf zorgt! Waarom mogen mensen niet zien wei je bent, dus ook met al je onzekerheden? Onzekerheid is echt geen slechte eigenschap, het laat zien dat je weet wat je grenzen zijn. En er zullen vast ook dingen zijn waar je ook goed in bent, waar je wel vertrouwen in hebt.
Neem de regie over van je eigen leven. Laat zien wat voor leuk mens je gewoon bent. Investeer in jezelf; lekker sporten, gezond eten, ontspanningsoefeningen, etc En maak je vooral niet te druk over wat anderen over je denken. Want doe jij dat ook? "
Zorgverslaafd als in moeten zorgen voor een ander. Of de ander dit nu op prijs stelt of niet, je mechanisme is om maar in die zorgtaak te schieten. Om maar leuk gevonden te worden, goed genoeg te zijn, nodig te zijn, etc. (die kreeg ik ook eens van een therapeut naar mijn toe
Dut is voor mij wel erg de kern van de zaak. Ik vind het moeilijk om er te 'zijn' zonder te zorgen. Wie ben ik als ik dat niet meer die? En is dat wel ' leuk' genoeg? gekaatst) Want doe jij dat ook?"
Zorgverslaafd als in moeten zorgen voor een ander. Of de ander dit nu op prijs stelt of niet, je mechanisme is om maar in die zorgtaak te schieten. Om maar leuk gevonden te worden, goed genoeg te zijn, nodig te zijn, etc. (die kreeg ik ook eens van een therapeut naar mijn toe gekaatst)
Maar het gaat er niet om hoe goed je voor een ander zorgt, maar hoe goed je voor jezelf zorgt! Waarom mogen mensen niet zien wei je bent, dus ook met al je onzekerheden? Onzekerheid is echt geen slechte eigenschap, het laat zien dat je weet wat je grenzen zijn. En er zullen vast ook dingen zijn waar je ook goed in bent, waar je wel vertrouwen in hebt.
Neem de regie over van je eigen leven. Laat zien wat voor leuk mens je gewoon bent. Investeer in jezelf; lekker sporten, gezond eten, ontspanningsoefeningen, etc En maak je vooral niet te druk over wat anderen over je denken. Want doe jij dat ook? "
Zorgverslaafd als in moeten zorgen voor een ander. Of de ander dit nu op prijs stelt of niet, je mechanisme is om maar in die zorgtaak te schieten. Om maar leuk gevonden te worden, goed genoeg te zijn, nodig te zijn, etc. (die kreeg ik ook eens van een therapeut naar mijn toe
Dut is voor mij wel erg de kern van de zaak. Ik vind het moeilijk om er te 'zijn' zonder te zorgen. Wie ben ik als ik dat niet meer die? En is dat wel ' leuk' genoeg? gekaatst) Want doe jij dat ook?"
zaterdag 21 december 2013 om 10:57
niet quoten graag, ik haal het straks weer weg
ik heb jaren met iets soortgelijks gelopen
in ons gezin was het nooit goed genoeg, je had het altijd beter kunnen doen
had je een 8 gehaald dan had je met beter je best doen, ook een 9 kunnen halen of een 10
had je 25 setjes kinderpostzegels verkocht dan had je er ook 50 kunnen verkopen
was je bij een sportwedstrijd de 3e geworden dan had je ook de 2e of 1e kunnen worden.....
mijn ouders benoemden ook nooit de mooie cijfers op een rapport maar alleen maar hoeveel beter die hadden kunnen zijn.
nu zie ik dat dat niks met mijn cijfers te maken had maar met hun (ik kreeg atheneumadvies, dus ik had geen slechte cijfers zeg maar)
ik ben al 22 jaar uit huis en heb mezelf jarenlang dat patroon opgelegd. altijd méér van mezelf eisen, nooit tevreden met wat ik gedaan had. ook al gaf de omgeving aan dat het uitstekend was, dat stemmetje dat het niet goed genoeg was zat altijd in mijn achterhoofd
een paar jaar geleden heb ik het contact met mijn ouders verbroken. ik voelde me ongelukkig met de druk die zij bij mij bleven neerleggen, hoe zij in mijn leven bleven bepalen wat ik nu weer "niet goed genoeg" had gedaan.
daar waren duidelijke voorbeelden van hoor, waarin ze dat ook echt zo benoemden.
ik heb het lang geprobeerd te negeren, op te lossen of naast me neer te leggen maar ik bleef er last van houden
(natuurlijk waren er ook andere dingen die speelden hoor)
na het verbreken van het contact ging het gevoel dat ik het nooit goed genoeg deed niet weg, het zat te veel binnenin mijzelf, was me teveel ingeprent.
een half jaar intensieve begeleiding binnen een revalidatietraject heeft me geholpen, ik ben het gevoel nu kwijt
maar dat neemt niet weg dat ik mezelf nog wel eens moet terugfluiten van het patroon dat ik steeds meer van mezelf eis, dat ik in mijn eigen ogen harder had moeten werken
in het begin was het doodeng, je laat een patroon los dat je kent, het gaf je altijd houvast. ik twijfelde ook vaak of ik écht niet harder had kunnen werken, of anderen mij nog wel hard genoeg vonden werken....
en weet je, júist nu ik een stapje terug heb gezet functioneer ik veel beter, gelijkmatiger
het is een lange weg en echt niet makkelijk, maar gaandeweg gaat het steeds beter
neem er wat tijd voor en wees niet te hard voor jezelf, dan lukt het wel
succes!
ik heb jaren met iets soortgelijks gelopen
in ons gezin was het nooit goed genoeg, je had het altijd beter kunnen doen
had je een 8 gehaald dan had je met beter je best doen, ook een 9 kunnen halen of een 10
had je 25 setjes kinderpostzegels verkocht dan had je er ook 50 kunnen verkopen
was je bij een sportwedstrijd de 3e geworden dan had je ook de 2e of 1e kunnen worden.....
mijn ouders benoemden ook nooit de mooie cijfers op een rapport maar alleen maar hoeveel beter die hadden kunnen zijn.
nu zie ik dat dat niks met mijn cijfers te maken had maar met hun (ik kreeg atheneumadvies, dus ik had geen slechte cijfers zeg maar)
ik ben al 22 jaar uit huis en heb mezelf jarenlang dat patroon opgelegd. altijd méér van mezelf eisen, nooit tevreden met wat ik gedaan had. ook al gaf de omgeving aan dat het uitstekend was, dat stemmetje dat het niet goed genoeg was zat altijd in mijn achterhoofd
een paar jaar geleden heb ik het contact met mijn ouders verbroken. ik voelde me ongelukkig met de druk die zij bij mij bleven neerleggen, hoe zij in mijn leven bleven bepalen wat ik nu weer "niet goed genoeg" had gedaan.
daar waren duidelijke voorbeelden van hoor, waarin ze dat ook echt zo benoemden.
ik heb het lang geprobeerd te negeren, op te lossen of naast me neer te leggen maar ik bleef er last van houden
(natuurlijk waren er ook andere dingen die speelden hoor)
na het verbreken van het contact ging het gevoel dat ik het nooit goed genoeg deed niet weg, het zat te veel binnenin mijzelf, was me teveel ingeprent.
een half jaar intensieve begeleiding binnen een revalidatietraject heeft me geholpen, ik ben het gevoel nu kwijt
maar dat neemt niet weg dat ik mezelf nog wel eens moet terugfluiten van het patroon dat ik steeds meer van mezelf eis, dat ik in mijn eigen ogen harder had moeten werken
in het begin was het doodeng, je laat een patroon los dat je kent, het gaf je altijd houvast. ik twijfelde ook vaak of ik écht niet harder had kunnen werken, of anderen mij nog wel hard genoeg vonden werken....
en weet je, júist nu ik een stapje terug heb gezet functioneer ik veel beter, gelijkmatiger
het is een lange weg en echt niet makkelijk, maar gaandeweg gaat het steeds beter
neem er wat tijd voor en wees niet te hard voor jezelf, dan lukt het wel
succes!
zaterdag 21 december 2013 om 20:21
