nutteloos

Heb je ook hulp met deze gevoelens? Dat je leert te leven voor jezelf en niet voor anderen? Ik herken het niet , maar het lijkt me erg vervelend om me zo te voelen.

en die, omdat ik het sneu vind dat je je zo alleen voelt.

Ik herken dit gevoel, ik heb dat ook regelmatig gehad. (ik heb het nog, maar ik kan er nu beter mee omgaan)

Bij mij heeft het te maken met dat ik redelijk veel heb meegemaakt, ik ben door een bepaald iets chronisch vermoeid en kan ook maar een paar uur per week werken.

Ik ben echter behoorlijk perfectionistisch, en vergelijk mezelf nog al eens. Komt ook nog bij dat je niks aan mij ziet, wat erg veel onbegrip opleverd.

Ik heb inmiddels (veel lezen en bij de psycholoog) geleerd dit veel beter in de hand te hebben zeg maar.

Gevoelens komen namelijk altijd door gedachten, echter die gedachten kan je veel meer in de hand houden dan je denkt....



Wat ook handig is op momenten dat je je zo voelt is om er dan niet 'tegenop'te gaan boxen en proberen ze weg te stoppen maar accepteren dat je je op dat moment zo voelt.

Anders wordt het gevoel namelijk alleen maar erger...

Ik durf hier met mijn onderschrift bijna niks te plaatsen, maar toch een

aangezien je toch verder moet lijkt het me niet handig om tegen jezelf te zeggen dat het nutteloos is.



Je weet niet wat het nut is, en waarom je het leven moet ondergaan, maar dat is wat anders.

kun je wel voldoening halen uit je werk bijvoorbeeld? Je doet daar iets, je bent daar nodig dus zou je ook gemist worden daar.

Er lopen voor mijn gevoel een aantal dingen door elkaar;



- je denkt dat anderen........... . Daarbij vul je veel voor anderen in, en op die invulling of verwachting hang jij vervolgens van alles op. Maar; klópt het eigenlijk "uberhaupt wel zoals jij dat voor anderen invult?



- vriendschap/relaties. Je beschrijft n.a.v. een gedicht dat je gelezen hebt, dat jij geen vriendschap hebt zoals in dat gedicht beschreven. Je ervaart er een gemis. Enorm vervelend natuurlijk! Alleen is het niet iets wat zichzelf oplost door die constatering. Daar moet je dus actief wat mee als je dat gemis wilt aanpakken. Dus bijv. investeren in bestaande relaties. Maar ook investeren in het maken van nieuwe contacten. Zal niet met 1 dag even geregeld zijn, maar een waardevolle investering.



- de topictitel; nutteloosheid. Als ik zo lees, dan vraag ik me af in hoeverre dat de kern is. Ik lees veel meer over hoe je het gevoel hebt er alleen voor te staan, dat moeilijk te vinden. Daarbij lees ik je ook over hoe jij "nutteloos zou zijn richting anderen", maar lees ik nou niet direct iets waar dat uit moet blijken. Kan het zijn dat het een uiting is van dat gevoel er alleen voor te staan? Zo ja -> nog meer de moeite waard dus om in opbouwen van (nieuwe) contacten te gaan investeren.



Maar ook heel belangrijk; investeren in jezelf. Geen betere vriend(in) soms dan zelf jouw eigen beste vriendin te kunnen zijn. Op het moment als ik je lees, dan maakt dat me best een beetje treurig. Hopelijk lees ik het verkeerd, maar ik krijg er het gevoel van alsof je niet erg positief naar jezelf kijkt. Niet overloopt van compassie of empathie voor jezelf. Terwijl juist dat een erg warme thuishaven kan zijn. Elk mens het ook verdiend om dat bij zichzelf te vinden of indien nodig eraan te werken zodat ze dat stukje bij beetje op bouwen.



Nutteloosheid? Wát is dat eigenlijk uberhaupt voor jou? Wat bestempel jij als nuttig zijn. Wat zou maken dat jij jezelf als nuttig ziet? Het antwoord op dat soort vragen is iets waar je "dus" wat mee "moet" als je weg wilt uit wat je niet wilt en op naar anders. Waarbij het doel uiteraard wel realistisch en haalbaar gesteld moet worden. Tot de kern van dingen proberen komen kan helpen om flexibel te worden in hoe je een weg bewandeld en toch succesvol tot een doel te komen.



Bijv; dus niet Piet wil de Mount Everest beklimmen als definitie van nuttig zijn. Klinkt leuk, maar enorme kans dat Piet de top niet haalt en daarmee heel makkelijk tot een conclusie kan komen dat het dus allemaal maar nutteloos is. Als Piet de Mount Everest hoopt te beklimmen, omdat hij zijn sportieve kant wil doen laten spreken, maar ook best wat competatief is en het onderste uit zijn kan wil halen, dan zal Piet minder snel tot de conclusie komen dat het allemaal nutteloos was als hij de top niet haalt. Immers; hij was hartstikke sportief bezig, haalde het meest haalbare uit zijn lijf en voedde daarmee zijn competatieve kant. Alleen; hij haalde jammer genoeg de top niet.





Bekend? Ja en nee. Een aantal van de dingen die ik aanstipte niet. Herwaarden van oordelen wel, zo ook wat ik zoal als nuttig of nutteloos bestempel. Toen ik jaren geleden arbeidsongeschikt raakte, volgde daarop uiteindelijk een depressie. Ik hing teveel op aan het verrichten van betaalde arbeid en toen dat niet meer kon, riep ik daar dus allerlei negatieve veroordelingen op mezelf af. Iets wat niet eeuwig door kan gaan, dus ben ik mezelf achter de oren gaan krabben.



Wat maakt in hemelsnaam dat ik zó zwaar hecht aan die betaalde job dat ik mezelf er zelfs voor in een depressie stort? Al snel werd duidelijk dat het werk niet zo belangrijk was. Het was slechts een uitvoerende manier van dingen die ik belangrijk vond en vind in het leven. Werk maakte dat ik die dingen kon bereiken. Prachtig, maar er zijn veel meer wegen die naar Rome leiden. Zo stond werk voor mij o.a. symbool voor zelfontwikkeling, geestelijke uitdaging, sociale contacten, bijdrage leveren aan o.a. huishouden, maatschappij etc. Dingen die allemaal, stuk voor stuk, ook in te vullen zijn zonder perse maar betaalde arbeid te moeten verrichten. Eenmaal dat actief ingevuld resulteerde dat in een veel contenter persoon.

quote:appeltaart02 schreef op 10 maart 2013 @ 17:22:

@phoebe82: ik heb ook veel meegemaakt. Daarom toch blij dat het eigenlijk best goed gaat. Alleen dit gevoel blijft.

In het verleden heb ik vaak therapie voor diverse dingen gehad. Uiteindelijk vorig jaar 1 afgerond waarvan ik echt het gevoel had dat het echt geholpen had. Maar ben nu na zoveel jaren therapie wel behoorlijk therapiemoe. Wat jij zegt van niet er tegen op boxen, dat gevoel heb ik nu ook. Moet ik maar gewoon accepteren dat dit het is en dat dat gevoel gewoon bij mij hoort?

ja een beetje wel, dat heeft meer zin dan je er tegen verzetten. als je het accepteert en het koestert wordt het minder 'groot', dan word het minder dan dat je je er tegen verzet.



Het is niet zo dat ik geen sociale contacten heb. Ik heb ook nog contact met sommige vrienden van mijn ouders. Dat is ook wel fijn omdat zij mij al heel lang kennen. Een beetje herkenning nog van vroeger, dat vind ik wel fijn. Maar toch ben ik natuurlijk niet hun dochter dus kan het zo maar gebeuren dat ik een aantal maanden niets van ze hoor. Ieder heeft zijn eigen leven. Zo is het ook met mensen van mijn eigen leeftijd. Ieder heeft zijn eigen leven en is daarmee bezig. Hierdoor voor mij het gevoel niet echt iets voor mensen te betekenen en dat ze me best kunnen missen. Kan het niet beter uitleggen. Ik mis het gevoel dat mensen echt achter me staan.dat gevoel komt door je eigen gedachte 'niemand geeft om me, niemand houdt van me, en niemand staat achter me'. (ik overdrijf een beetje). dat zijn je eigen gedachten, het zijn aannames want ik neem aan dat niemand dit letterlijk tegen je gezegd heeft.

dan krijg je dus dat gevoel dat niemand achter je staat na dat je voor een ander gedacht hebt.

je voorkomt dat gevoel dus door NIET voor een ander te gaan denken.

Ach Appeltaart, je weet toch dat je niet perse hier hoeft te antwoorden he? Dat jij voor jezelf bepaalde antwoorden hebt is immers veel belangrijker dan dat iemand anders ze mee kan lezen of niet.



Nauurlijk klopt het voor jouw gevoel als je voor anderen invult. Dat is het vervelende aan die valkuil, invullen doet niemand als ze niet ergens denken dat die invulling klopt of dat ze zo'n invulling verdienen. Maar je zegt het zelf al; achteraf klopt dat niet altijd. Resultaat; je bent onterecht harder over jezelf en richting jezelf geweest. Daardoor voel je je rot en onbewust kan het tussen jou en die vriend(in) in gaan staan. Invullen los je niet even 1-2-3 op door het besluit te nemen dat niet meer te doen, maar het is werken daaraan wel waard. Durf jezelf daarin op de rem te trappen, iets liever voor jezelf te zijn. Durf de ander te vragen hoe ze je zien. Kwetsbaar opstellen is eng door de kans op gekwetst worden. Anderzijds is het de enige manier om al dat positieve te voelen. De steun, liefde, onvoorwaardelijkheid van een vriendschap. Ervaren dát je ook momenten van "zwakheid" mag hebben en er niet op veroordeeld te worden maar juist gesteund. Zou het zo kunnen zijn dat als jij je kwetsbaarder opstelt en van de 3 personen bij wie je dat doet, bij 2 het stroef verloopt maar die 3e persoon is iemand waar je na verloop van tijd een diepere vriendschap ervaart, dat dan alles toch waard is? Niet gekwetst kunnen worden is veilig, maar ook heel eenzaam als niemand meer echt binnen kan komen.



Heb je ooit wel eens bij iemand durven uitspreken hoe onzeker je wordt van een tijd geen contact? Dat je weet dat het niet altijd terecht is, maar wel zo voelt? Durf je dan zelf nog contact op te nemen om bijv. een kopje koffie te gaan drinken? Zelf heb ik een tijd gehad toen ik heel onzeker was dat ik dat bijv. niet meer durfde uit angst "oh ze zullen me wel niet leuk vinden, want hoor al even niets meer". Ja, dan is het lang wachten soms. Vriendschappen opbouwen is soms een heerlijke makkelijke toevalstreffer maar vaak genoeg ook investeren en tijd nodig. Niets heeft uiteindelijk daarin mij meer geholpen dan voorbij die onzekere tiener (was toen nog tiener) te komen en eerst met mezelf bezig te gaan. Heel geitenwollensok maar letterlijk vriendjes met mezelf worden. Leren liever voor mezelf te zijn, mezelf te waarderen voor wie ik ben en wat ik te bieden heb i.p.v. zo onrealistisch blindstaren op minpunten.



In het begin was dat enorm gekunsteld. Sja, dan riep ik mezelf een halt toe als ik dacht "zie je wel, dit is een teken dat men me niet leuk vindt", maar voelde dat voor geen ene ruk. Riep dan wel voor mezelf waarom dat onzin was en ik wél leuk ben, maar echt voelen? Neuh. Maar verdomd zeg, dat is zo'n irritante tegeltjeswaarheid dat repetitie nodig is. Dat 1 negatieve gedachte of opmerking veel harder inslijt en je er 1000 nodig hebt om die negatieve weg te poetsen. Daar moest ik er dus wel heel wat positieve herhalingen op los laten gezien wat ik mezelf allemaal had bestempeld of om de oren had gekregen in een pestverleden. Maar, toch ook bij mij gold dat herhaling langzaam maar zeker insleet. En nu positief en realistisch in plaats van negatief en uit context getrokken. Stap 1 was iets meer om mezelf geven en mezelf liefhebben zoals ik ben, stap 2 was kijken naar wát ik eigenlijk zocht, hoe ik dat kon bereiken en of de wijze waarop ik tot dat moment bezig was wel handig was. Heel dramatisch gezegd bedacht ik me hoe ik terug zou willen kijken als oud bejaard vrouwtje op mijn leven, wat zou ik dan hopen bereikt te hebben, hoe zou ik me dan willen voelen? En hoe maak ik dat realistisch haalbaar.





Neem nu dat nuttig zijn. Jij wilt iets betekenen voor mensen. Ok; hóe kun je dat als haalbaar doel maken. Je wilt mensen helpen/luisteren. Prachtig, want heel concreet haalbaar iets. Kan ook in tig vormen, van vrijwilligerswerk op scholen of verpleeghuis tot bepaalde telefoonlijnen, voor een oudere buurvrouw de boodschappen eens doen en noem het maar op. Het is maar net welke vorm past bij wat jij zoekt. Iets voor andere mensen doen; ook al zoiets wat heel praktisch is en in enorm veel vormen kan. Daar kun je ook vast iets bedenken dat ook nog eens past bij de talenten die je hebt (elk mens heeft talenten, imho).



En echt, er zitten hele mooie dingen tussen. Maar valt het je op dat alles op andere mensen gericht is? Er is niets in het lijstje van nuttig gericht op jezelf. Terwijl jouw leven er niet alleen maar is om anderen tot doel te zijn, toch? Je mag jezelf ook best eens als belang zien. Je hebt al duidelijk een kant die om anderen kan en wil geven, maar om jezelf geven is ook enorm nuttig. Gezond om daar een balans in te hebben, wat voor mij toch wel als nuttig kwalificeert.





In de volgende posting zeg je "is dit het dan?". Dat had ik zo'n 15 jaar of meer geleden ook kunnen posten. Ik had menige uitspraak of gedachte van jou hier nu toen kunnen posten, want voelde ze oprecht zo. Maar nee; dit hoeft het niet te zijn. Het is niet makkelijk, niet altijd leuk, vallen en opstaan met soms een blauwe plek of deuk als tijdelijk resultaat, maar je kunt dit stukje bij beetje ontgroeien. En dat begint bij meer liefde, compassie en empathie voor jezelf. Langzaam maar zeker die oude groeven in jouw leven doen vervagen en vervangen met nieuwe groeven. Waarin je jezelf leert dat je wél wat waard bent en hoeveel dat wel niet is. Waarin je nieuwe groef wordt dat je er wél mag zijn. Dat je wél van alles te bieden hebt, voor anderen én jezelf.



En op een dag betrap je jezelf erop dat er even een positieve groef als automatisme in jouw gedachten op kwam i.p.v. er bewust mee bezig te moeten zijn. Dan merk je dat je minder vaak dat negatieve stemmetje meteen hoort. En verdomd, op een dag merk je dat je vaker positieve dan negatieve groeven zult merken.



Helaas kun je daarin niet toveren. Het is hard werk om een vast patroon en routine van gedachten om te krijgen tot een nieuwe, realistischer patroon van routine en gedachten. Maar; elke stap die je daarin zet is er 1 dichterbij jouw einddoel. Tegelijkertijd 1 af van waar je vandaan komt en waar je zo graag weg wilt. Een stap is te overzien, terwijl 1 stap per keer er uiteindelijk ook 10.000 maken. Echt, dit hoeft geen eindstation te zijn voor je. Besluit dat het een station is op doorreis naar de eindbestemming. Vandaag een stap, morgen weer een.

Zo te horen heb je geen veilige basis gehad, als kind

Ik herken het een beetje van mijn moeder. Die gelooft ook bijna niet dat iemand haar de moeite waard vindt en als je en keer zegt dat je nu geen tijd hebt o.i.d., moet je uit kijken dat ze het niet te persoonlijk opvat.

ik herken dit ook heel erg goed.

Heb ook weinig om op terug te kunnen vallen.

zelf moet ik dit ook nog leren, maar ik heb 1 ding wat mij wel heel goed heeft geholpen. ik weet niet of iemand het misschien al eerder heeft aangegeven. Maar wat ik altijd doe als anders mans gedachten invul: vragen of mijn gedachten kloppen. natuurlijk niet aan wild vreemden, maar misschien kun je beginnen bij je 'vriendinnen'

ik heb dit regelmatig gedaan en heb echt gemerkt dat ik toch heel veel gedachten aan het invullen was.

hoop dat je er misschien wat aan hebt.

sterkte xx

Ik zat te denken aan "basisgevoel" en toen schreef je het zelf al . Mijn ervaring met mijn eigen basisgevoelens is dat ik aan sommige weinig tot niks heb kunnen veranderen. Acceptatie is dus deels een sleutel, acceptatie dat je dat soort gevoelens hebt, en dan loslaten dat je hier vanaf moet en dat het dán goed komt.



Dit betekent niet dat je dus nutteloos bent, dat je niet gezien wordt maar accepteert dat je dat gevoel kan hebben. Groot verschil.



Wat mij altijd goed geholpen heeft is mijn relatie met mijzelf. Ik hou van mijzelf. Ik vind mezelf uitstekend gezelschap. Nut en zin zijn per definitie al moeilijke begrippen. Maar vraag je af, hoe erg is het als jouw leven nul zin zal hebben gehad? Maar je wel plezier en geluk hebt gehad? Het leven heeft jou gewild, anders was je er niet. Dus heb je automatisch dezelfde zin als iedereen. Hoe veel of hoe weinig dat ook moge zijn.

ik snap helemaal wat je bedoelt. idd je moet leven voor jezelf, dat doe ik ook, maar ik vraag me regelmatig af, als ik me leven niet leef, niet iemand dat voor mij zou doen, maar zou ik dan iets voorstellen voor anderen? Je moet overal voor vechten.

Ik herken je gevoel. Ben vroeger gepest en geplaagd en had nooit vriendinnetjes op school. Ik viel overal buiten. Kreeg daarna een vriendje die geen vriend bleek te zijn maar iemand die jarenlang misbruik van me maakte. En had een familie waar mijn moeder me vaak het gevoel gaf dat ik nutteloos was en nergens goed voor. We leefden langs elkaar heen. Dat laat toch zijn littekens na.



En nu dacht ik dat het beter met mij gaat, maar merk ik dat ik toch buiten de boot val bij schoonfamilie. Niemand lijkt echt interesse te hebben in mij en betrekt mij bij gesprekken. Ik heb het gevoel alsof ik niet gehoord word. Verder merk ik sinds een paar dagen afstand bij mijn vriend. Bij hem gaat alles voor....werk, avondschool, zijn sport en familie en ik kom laatst, lijkt wel. Als hij nog een gaatje vrij heeft in zijn drukke agenda.



Heb daarnaast ook geen vriendinnen, alleen vage kennissen die ik haast nooit zie. Ik weet ook niet zo goed wat ik er tegen kan doen. Ik denk dat het best is om niet te verdrinken in zelfmedelijden maar gewoon voor jezelf te kiezen, je eigen plan trekken, alleen leren zijn. Je eigen leven leiden en niemand echt nodig hebben.