Psyche
alle pijlers
Obsessieve-compulsieve stoornis
donderdag 28 april 2016 om 20:33
Mijn psychotherapeut is van mening dat ik OCS heb. Angsten, dwangneuroses,... de laatste maanden maar ook vooral de laatste weken zijn ze zodanig geëscaleerd dat ik met mezelf geen blijf meer weet. Het overheerst mijn leven en mijn humeur zodanig dat ik zelfs bang ben om buiten te komen. Ik verlies alle grip op de realiteit en het leven lijkt zich gewoon rond mij af te spelen terwijl ik verloren loop in mijn gedachten en dan vooral in mijn angsten. Zo kan het niet verder.
Morgen heb ik een afspraak bij een psychiater om een behandeling te starten: een combinatie van medicatie met gedragstherapie.
Hoe ga je om met het gevoel dat je niet meer lijkt te zijn wie je was? Ik voel dat heel erg aan... Ik heb het gevoel dat niets mij nog lukt zonder me rot te piekeren. Zelfs de dingen die ik vroeger zo leuk vond ontspannen me niet. Ik ben bang dat ik faal op alle vlak, zelfs in de job waar ik eigenlijk altijd goed in ben geweest. Ineens lijkt niets meer te lukken, nadenken lukt niet, mezelf aanzetten tot nadenken ook al niet. Het enige wat een beetje helpt is wanneer ik vertel over mijn angsten en twijfels aan iemand en die persoon het kan weerleggen. Ik controleer ramen, kranen, deuren, rijd toertjes in mijn wagen omdat ik denk dat ik heel misschien iets of iemand zou kunnen aangereden hebben, ik controleer zaken en tel hoeveel keer ik ze controleer, om vervolgens buiten te stappen en er opnieuw van overtuigd te zijn dat ik die deur toch vergat op slot te doen...
Wie lijdt hieronder en wil zijn/haar verhaal delen? Wat zijn jullie ervaringen met de behandelingen?
Morgen heb ik een afspraak bij een psychiater om een behandeling te starten: een combinatie van medicatie met gedragstherapie.
Hoe ga je om met het gevoel dat je niet meer lijkt te zijn wie je was? Ik voel dat heel erg aan... Ik heb het gevoel dat niets mij nog lukt zonder me rot te piekeren. Zelfs de dingen die ik vroeger zo leuk vond ontspannen me niet. Ik ben bang dat ik faal op alle vlak, zelfs in de job waar ik eigenlijk altijd goed in ben geweest. Ineens lijkt niets meer te lukken, nadenken lukt niet, mezelf aanzetten tot nadenken ook al niet. Het enige wat een beetje helpt is wanneer ik vertel over mijn angsten en twijfels aan iemand en die persoon het kan weerleggen. Ik controleer ramen, kranen, deuren, rijd toertjes in mijn wagen omdat ik denk dat ik heel misschien iets of iemand zou kunnen aangereden hebben, ik controleer zaken en tel hoeveel keer ik ze controleer, om vervolgens buiten te stappen en er opnieuw van overtuigd te zijn dat ik die deur toch vergat op slot te doen...
Wie lijdt hieronder en wil zijn/haar verhaal delen? Wat zijn jullie ervaringen met de behandelingen?
donderdag 28 april 2016 om 20:59
Ach meid, wat klinkt dit ellendig. Maar het is heel goed dat je hiervoor behandeling wil en er zelfs al mee gaat beginnen!
OCS is te behandelen, echt waar. Nu heb je anderen nodig om je gerust te stellen, straks leer je technieken om dat zelf te doen. En medicatie kan ook heel goed helpen.
Dus goede stap gezet!
OCS is te behandelen, echt waar. Nu heb je anderen nodig om je gerust te stellen, straks leer je technieken om dat zelf te doen. En medicatie kan ook heel goed helpen.
Dus goede stap gezet!
donderdag 28 april 2016 om 21:49
Ik heb zelf ook vaak dat ik erg bang ben om tegen iets/iemand aan te lopen/fietsen/rijden. Hierdoor vind ik het erg moeilijk om alleen ergens heen te gaan, omdat ik vaak om wil keren om te controleren of ik dat heb gedaan of niet. Ook moet ik veel controleren en kan ik volledig in paniek raken als ik denk dat ik iets vergeten ben (waarna áltijd blijkt dat ik helemaal niks ben vergeten). Heel vermoeiend, vind ik het.
Zelf heb ik nog geen hulp gezocht, omdat ik geen idee heb waar ik heen moet en vanwege schaamte. ik wil je graag heel veel sterkte wensen en ik hoop dat de behandeling snel effect heeft!
Zelf heb ik nog geen hulp gezocht, omdat ik geen idee heb waar ik heen moet en vanwege schaamte. ik wil je graag heel veel sterkte wensen en ik hoop dat de behandeling snel effect heeft!
donderdag 28 april 2016 om 21:58
ik heb ook ocs
alleen dan in de vorm van gedachten(dwang) en heel veel angst
ik ben steeds bang dat er gebeurt wat ik denk en daarna moet ik het tegenovergestelde denken
verder moet elke avond voor ik ga slapen de gaskraan uit en gecontroleerd en soms controleer ik dat door de dag heen extra
Ik heb verder geen dwanghandelingen dus dus in dat opzicht totaal anders dan jou
vervelend, maar goed dat je een afspraak bij de psychiater hebt. medicijnen zou ik niet zo happig op zijn maar therapie kan je zeker wel helpen denk ik
ik heb zelf ook een psycholoog en ga daar om de week heen
sterkte
alleen dan in de vorm van gedachten(dwang) en heel veel angst
ik ben steeds bang dat er gebeurt wat ik denk en daarna moet ik het tegenovergestelde denken
verder moet elke avond voor ik ga slapen de gaskraan uit en gecontroleerd en soms controleer ik dat door de dag heen extra
Ik heb verder geen dwanghandelingen dus dus in dat opzicht totaal anders dan jou
vervelend, maar goed dat je een afspraak bij de psychiater hebt. medicijnen zou ik niet zo happig op zijn maar therapie kan je zeker wel helpen denk ik
ik heb zelf ook een psycholoog en ga daar om de week heen
sterkte
donderdag 28 april 2016 om 22:41
Ik ben behandeld in een in angst en dwang gespecialiseerde kliniek en heb hier veel aan gehad. Het was een combinatie van medicatie en klinische behandeling van mijn dwangstoornis en bipolaire stoornis.
Doordeweeks was ik intern bij de kliniek en in het weekend was ik thuis. Dan kon je in je eigen omgeving gaan oefenen met de dingen die je geleerd had.
De onderdelen waren onder andere cognitieve gedragstherapie, exposure, creatieve therapie, psychomotorische therapie.
Nu 10 jaar later kan ik zeggen dat de dwanggedachten/handelingen/angsten soms weer even terugkomen. Maar veel minder heftig en het beheerst mijn leven niet meer. Kan er mee omgaan en een gewoon leven leiden. Het is meer een signaal dat ik het bijvoorbeeld wat rustiger aan moet doen.
Doordeweeks was ik intern bij de kliniek en in het weekend was ik thuis. Dan kon je in je eigen omgeving gaan oefenen met de dingen die je geleerd had.
De onderdelen waren onder andere cognitieve gedragstherapie, exposure, creatieve therapie, psychomotorische therapie.
Nu 10 jaar later kan ik zeggen dat de dwanggedachten/handelingen/angsten soms weer even terugkomen. Maar veel minder heftig en het beheerst mijn leven niet meer. Kan er mee omgaan en een gewoon leven leiden. Het is meer een signaal dat ik het bijvoorbeeld wat rustiger aan moet doen.
donderdag 28 april 2016 om 22:55
Ik heb een heel klein beetje OCS maar meer een angst en paniek stoornis.
Nu ik ouder word krijg ik er steeds meer grip op en weet ik er beter mee om te gaan.
Ik heb alleen therapie gehad ( op mijn 22e en recent toen ik 35 was) geen medicijnen ( durf ik niet.... hypochonder)
Het zal altijd een beetje met ups en downs gaan...maar de laatste jaren meer ups dan downs. Ik lijd dus minder na therapie en naarmate ik ouder word en de handvatten beter gebruik. Bijvoorbeeld als ik alles afsluit beneden dan hoef ik maar 1 keer alles te doen. Ik heb mezelf aangeleerd om echt goed te kijken op dat moment of het gas uit staat. Dan hoef ik het niet nog een keer te controleren omdat ik het op dat moment ook echt goed heb gezien dat het gewoon uit is. Dat geldt ook voor de deur op slot doen.
Vroeger liep ik wel 4 of 5 keer terug of het wel echt uit was..
Mijn ziektevrees is helaas minder goed onder controle te krijgen. Als ik denk dat ik iets ergs heb dan kan eigenlijk alleen een bezoek aan de dokter mij helpen. Maar gelukkig komt dit maar heel erg weinig voor. Soms 2 keer in een jaar...maar soms ook jaren niks..
Dat gevoel even helemaal buiten jezelf te zijn herken ik zeker...in een hele angstige periode heb ik dat ook gehad... net alsof je er niet echt meer bij bent...het gevoel gek te worden. Heel erg vervelend weet ik nog...
Maar ik ben er best snel en goed uitgekomen...
Nu ik ouder word krijg ik er steeds meer grip op en weet ik er beter mee om te gaan.
Ik heb alleen therapie gehad ( op mijn 22e en recent toen ik 35 was) geen medicijnen ( durf ik niet.... hypochonder)
Het zal altijd een beetje met ups en downs gaan...maar de laatste jaren meer ups dan downs. Ik lijd dus minder na therapie en naarmate ik ouder word en de handvatten beter gebruik. Bijvoorbeeld als ik alles afsluit beneden dan hoef ik maar 1 keer alles te doen. Ik heb mezelf aangeleerd om echt goed te kijken op dat moment of het gas uit staat. Dan hoef ik het niet nog een keer te controleren omdat ik het op dat moment ook echt goed heb gezien dat het gewoon uit is. Dat geldt ook voor de deur op slot doen.
Vroeger liep ik wel 4 of 5 keer terug of het wel echt uit was..
Mijn ziektevrees is helaas minder goed onder controle te krijgen. Als ik denk dat ik iets ergs heb dan kan eigenlijk alleen een bezoek aan de dokter mij helpen. Maar gelukkig komt dit maar heel erg weinig voor. Soms 2 keer in een jaar...maar soms ook jaren niks..
Dat gevoel even helemaal buiten jezelf te zijn herken ik zeker...in een hele angstige periode heb ik dat ook gehad... net alsof je er niet echt meer bij bent...het gevoel gek te worden. Heel erg vervelend weet ik nog...
Maar ik ben er best snel en goed uitgekomen...
donderdag 28 april 2016 om 23:33
lieve meid ik geef je geel veel kracht toe. Ik heb van mijn 15e tot 22e ook heel veel dwangklachten gehad. En ineens werd ik ze de baas. Voorheen beheerste het heel mijn leven : Is de kraan wel dicht komt er nog koud water langs of warm hoor ik niet een drup o nee toch iets anders wacht ik test het wel opnieuw kijk nu open en nu dicht en zo ging het met alles voordeuren koelkasten stroom alles. Geen idee waarom want ik had ook geen zorgen of angsten dat iets kapot zou gaan..
Toen had ik ook veel stress en daar kon het ook Door komen. Ik was bang dat het nu terug zou komen maar gelukkig afkloppen is het nu nog stabiel. Laatste voor het eerst in tijden controleerde ik of Mn raam wel op slot zat. 2 x en niet 1 x wat normaal mensen zouden doen. Ik heb terapie gehad en antidepressiva ervoor geslikt. Therapie daarvan niet afgemaakt de klik was er niet. Maar op een of ander moment ben ik er over heen gegroeid.. terwijl ik soms nachten niet sliep omdat ik me af vroeg of ik de werkdeur wel op slot had gedaan tot de volgende dag het open was en ik wist dat het goed was had ik rust... vreselijke tijden en ik hoop dat ik ze de baas blijf.
Kom op je kan het overwinnen met de juiste hulp! :hugg: Je word weer sterk als nooit tevoren
Toen had ik ook veel stress en daar kon het ook Door komen. Ik was bang dat het nu terug zou komen maar gelukkig afkloppen is het nu nog stabiel. Laatste voor het eerst in tijden controleerde ik of Mn raam wel op slot zat. 2 x en niet 1 x wat normaal mensen zouden doen. Ik heb terapie gehad en antidepressiva ervoor geslikt. Therapie daarvan niet afgemaakt de klik was er niet. Maar op een of ander moment ben ik er over heen gegroeid.. terwijl ik soms nachten niet sliep omdat ik me af vroeg of ik de werkdeur wel op slot had gedaan tot de volgende dag het open was en ik wist dat het goed was had ik rust... vreselijke tijden en ik hoop dat ik ze de baas blijf.
Kom op je kan het overwinnen met de juiste hulp! :hugg: Je word weer sterk als nooit tevoren
vrijdag 29 april 2016 om 19:11
Ik ben vandaag langs de psychiater gegaan. Die bevestigde wat mijn psychotherapeut al zei: OCS.
Ik kreeg een voorschrift voor Paroxetine en ook voor een slaapmiddel om toch de komende weken eens goed te kunnen doorslapen 's nachts. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Het voelt vreemd aan, want ik ben zo niet. Niet dat ik emotieloos ben, maar om zo voor de neus van een wildvreemde te gaan zitten huilen; dat is helemaal 'ik' niet. Dusja, in dat opzicht is het waarschijnlijk wel een teken dat ik duwtje in de rug best kan gebruiken nu. Ik start ook met sessies bij mijn psychotherapeut en heb er goeie moed in dat het allemaal wel weer goed komt.
Al moet ik wel zeggen dat ik mij zorgen maak over eventuele bijwerkingen van die medicatie en mij de vraag stel of ik - eens ik er mee gestart ben - er wel zo makkelijk weer zal vanaf kunnen stappen op termijn. Ik zie het niet echt zitten om jaren lang aan dergelijke medicatie vast te hangen...
Ik kreeg een voorschrift voor Paroxetine en ook voor een slaapmiddel om toch de komende weken eens goed te kunnen doorslapen 's nachts. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Het voelt vreemd aan, want ik ben zo niet. Niet dat ik emotieloos ben, maar om zo voor de neus van een wildvreemde te gaan zitten huilen; dat is helemaal 'ik' niet. Dusja, in dat opzicht is het waarschijnlijk wel een teken dat ik duwtje in de rug best kan gebruiken nu. Ik start ook met sessies bij mijn psychotherapeut en heb er goeie moed in dat het allemaal wel weer goed komt.
Al moet ik wel zeggen dat ik mij zorgen maak over eventuele bijwerkingen van die medicatie en mij de vraag stel of ik - eens ik er mee gestart ben - er wel zo makkelijk weer zal vanaf kunnen stappen op termijn. Ik zie het niet echt zitten om jaren lang aan dergelijke medicatie vast te hangen...
zondag 10 juli 2016 om 22:34
