Omgaan met aftakelen (groot)ouders

Je voelt je schuldig dat je er niet vaker kunt zijn en laf dat je niet vaker gaat. Je kunt dus wel vaker gaan.



Wat vind je er eng aan dat je opa in de war is?



Ik was ook een tijdje bang voor de doodval mijn grootouders. Ik ben toen juist vaak gegaan en heb gezorgd dat ik voldoende kostbare momenten met ze meemaakte.

Ik zit in een zelfde situatie, dus ik snap wat je bedoelt. We denken al 3 jaar dat m'n oma bijna komt te overlijden. Het laatste (half) jaar gaat het echt slecht.



Mijn oma is 94 en heeft eigenlijk altijd pijn. Ze slikt al wel veel medicijnen, maar eigenlijk werken die nog maar nauwelijks. Ze woont er ook heel erg moe van, dus als je op bezoek bent, ligt ze vaak in haar stoel te slapen.



Mijn moeder gaat iedere week op bezoek.(uur heen en uur terug). We hebben nogal een grote familie, dus iedere dag komt er wel iemand.

Als ik naar een verjaardag ga van familie (in de buurt van m'n oma dus) ga ik altijd op bezoek en als ik bij m'n ouders ben ga ik mee. Meestal is dat minimaal 1 keer in de maand.



Nu zit ik in het buitenland voor een langere periode, heb nog een maand hier. Hoop dat ze niet nu komt te overlijden, maar eigenlijk zou het beter voor haar zijn.

Quote: Ik schrok gisteren erg toen we op bezoek waren, hij is de laatste tijd hard achteruit gegaan en tot overmaat van ramp ging het juist op dat moment ook nog eens heel slecht met hem. Hij was in de war, en daar kan ik ook erg slecht tegen.



Even een tip: als je opa "zomaar spontaan"in de war is kan het door een blaasontsteking komen, die hijzelf iet voelt, dus waar hij geen klachten over heeft.

Heb dat bij meerdere bejaarden meegemaakt/gehoord: Oeps mevr X doet ineens zo vreemd, even urine laten testen. En ja hoor met de antibiotica deed ze een stuk minder "vreemd"

Klopt Nlies, mijn opa raakte ook altijd verward van een ontsteking. Dan wisten we meteen dat er iets was.

Ben je erg jong TO?

Als je niet vaak langs wil gaan, kan je misschien wat vaker een kaartje sturen.

Enge en nare dingen zoals aftakelende (groot)ouders horen bij het volwassen worden. En sommige mensen hebben er ver voor hun volwassenheid al mee te maken.

Als je altijd een goede band met je grootouders hebt gehad vind ik het wel erg liefdeloos als je nu afstand neemt omdat jij er " slecht tegen kan ".

Bij mijn beide opa's was er niet veel naars aan. Sterke mannen, nooit dement geworden, heb beiden op het sterfbed gezien en vond dat ook niet eng.



Oma is wat anders. altijd al psychisch zwak geweest, ze liegt en manipuleert en het ergste van alles is nog dat ik stukjes daavan terug zie bij mezelf.

Ik ga ook niet vaak heen en voel me daar soms ook wel schuldig over. t is vaak moeilijk het gesprek gaande te houden, aan de andere kant merk ik dat je over een paar 'vaste' onderwerpen kunt beginnen en dat het dan wel lukt. Vooral over hoe opa was



Eens dat het bij volwassen worden hoort. Er zullen nog wel meer mensen oud worden.

quote:blijfgewoonbianca schreef op 27 december 2012 @ 11:51:

Enge en nare dingen zoals aftakelende (groot)ouders horen bij het volwassen worden. En sommige mensen hebben er ver voor hun volwassenheid al mee te maken.

Als je altijd een goede band met je grootouders hebt gehad vind ik het wel erg liefdeloos als je nu afstand neemt omdat jij er " slecht tegen kan ".

Je hebt gelijk, maar ik kan me het gevoel van TO wel voorstellen. Mijn opa is relatief jong (72) maar begint ook wat vergeetachtig te worden. Verhalen van vroeger komen vaker voorbij (lange termijn), wat je hem vorige week verteld hebt weet hij niet meer (korte termijn). Toch even slikken. Ik kan me voorstellen dat als je zoiets voor het eerst meemaakt, je eerste reactie is om afstand te nemen.



Verder niet echt tips TO. Wel een

Herkenbaar. Mijn oma is inmiddels bijna 82 en ze begint nu toch wel slechter te worden. De kerstkaart die we kregen was warrig, letters vergeten of verkeerd geschreven. Ze had de achternaam van mijn ouders bv verkeerd geschreven. Ook onthoudt ze dingen niet meer zo goed. Ik vind het ook wel moeilijk om te zien. Ze waren altijd zo fit en kwiek, gaan nog elke 2 jaar met het vliegtuig naar Canada op bezoek bij familie en wonen nog zelfstandig. Maar ze staan nu op de wachtlijst voor een aanleunwoning en daar gaan ze over niet al te lange tijd heen. Opa gaat ook steeds moeizamer lopen, conditie gaat achteruit ( was altijd een hele fitte man. Met wandelen liep hij voorop en was als eerste bovenaan de heuvel enzo). Ik zie ze zo vaak als mogelijk, maar is soms wel moeilijk omdat we het toch druk hebben. En ik vind het echt moeilijk om te zien, omdat ze in mijn beleving altijd zo kwiek waren en dat is nu toch echt wel duidelijk te zien dat dat niet meer zo is helaas. Tja, het hoort erbij...maar dat maakt niet dat het minder erg is.

quote:noire schreef op 27 december 2012 @ 14:54:

Jullie hebben gelijk nlies en Frizzy. Hij heeft inderdaad al een paar keer een (blaas)ontsteking gehad, en is dan door de koorts telkens in de war. Ook als hij in het ziekenhuis terecht komt kan je er de klok op gelijk zetten dat hij verward raakt. Maar dat schijnt normaal te zijn bij ouderen.



Ik neem zeker niet bewust afstand hoor BGB! Dat schrijf ik toch nergens?Zelfs als hij geen merkbare koorts heeft, kan hij een ontsteking hebben en in de war zijn, Hou het gewoon in de gaten, en zorg dat zijn urine gecontroleerd wordt als hij weer anders is als normaal

Mijn opa is vorig jaar 3 december overleden.

hij is 71 jaar geworden.

18 jaar geleden waren mijn opa en oma gescheiden.

Mijn opa heeft twee jaar in een verzorgingstehuis gewoond.

Hij kon niet meer zelfstandig wonen,en moest met veel pijn in zijn hart zijn eigen huisje verlaten en afstand nemen van zijn spullen.

Hij ging in een verzorgingstehuis wonen,en vond het aan de andere kant ook wel fijn om tussen leeftijdsgenoten te zitten.

In oktober 2011 ging opa snel achteruit.

Mijn moeder woonde tien minuten van opa vandaan,ik een half uur.

In oktober ging ik elke woensdag samen met mijn zoontje (toen 2) na opa toe.

Mijn moeder was er elke dag,van s'morgens vroeg tot het avondeten.

Elke week als ik kwam zag opa er steeds slechter uit.

Half november ging het slechter met opa,hij viel in een rap tempo ontzettend af er er traden allerlei complicaties op.

Omdat hij zo snel achteruit ging besloot ik om elke dag na opa te gaan,samen met mijn zoontje.

Opa begon er met de dag slechter uit te zien.

En hij kreeg steeds meer klachten.

Mijn zoontje wou op gegeven moment niks meer van opa weten,alsof hij wist wat er ging gebeuren.

Je kon merken dat hij snel zou komen te overlijden.

Opa was verder nog goed bij qua verstand.

En ik vertelde hem dat ik dit allemaal ontzettend eng vond,dat ik was afgevallen en slecht sliep.

Hij zie dat het normaal was gezien de situatie.

Het hoorde bij het leven.

Hij wou mij en mijn zoontje en moeder elke dag zien.

Dus we kwamen elke dag.

Ik heb gesprekken met opa gehad over mijn moeder en over andere dingen, op momenten dat zij op mijn zoontje paste.

Opa wou vaak alleen met mij zijn.

Hij kon zijn verhaal beter bij mij kwijt dan bij mijn moeder.

Mijn moeder begreep veel dingen niet,of kwam met verwijten.

Daar komt nog bij dat ik qua karakter precies mijn opa ben.

Mijn moeder is heel anders.

Ik luisterde alleen maar na zijn verhaal,en stelde hem gerust.

Mijn moeder uitte haar verdriet niet,en hield zich groot voor opa.

Opa vond dat niet leuk,maar mijn moeder is nu eenmaal een binnenvetter.

Ik uitte mijn verdriet wel,opa huilde met mij mee.

Er zijn mij dingen in vertrouwen verteld,wat een boel verklaarde.

Dingen over mijn moeders jeugd,die voor mij door haar verzwegen waren.



Opa wou niet alleen sterven,hij wou dit met ons delen.

Hij had alleen mij,mijn moeder en mijn zoontje.

En hij maakte me ook duidelijk dat ik dit waarschijnlijk vaker zal meemaken in mijn leven.

Dus dan kon ik maar beter voorbereid zijn.



Ik heb nog samen met hem gelachen,gehuild en hij had een paar wensen die ik voor hem heb waargemaakt.



Opa zien aftakelen was echt ontzettend moeilijk.

De laatste dagen sliep hij.

Hij voelde koud aan,zijn vingertoppen waren wit,zijn gezicht was ingevallen,ademhaling veranderde,zijn kunstgebit was uit en hij deed af en toe ineens zijn ogen wijd open.

Daar kon ik ontzettend van schrikken.

Ik ben 2 december om 23.00 uur bij opa weggegaan,ik kon het niet meer aanzien. En ik zat er helemaal doorheen.

Ik ben na huis gegaan,02.30 uur ging de telefoon opa was overleden.

Mijn zoontje was inmiddels een paar dagen bij de oppas.

De volgende dag ging ik na opa,ik ben alleen de kamer ingelopen.

Ik kon mijn moeder nergens vinden,die bleek later buiten te staan roken.

Opa zeg er anders uit,hij zag er net zo uit als op zijn trouwfoto's.

Opa trouwde toen hij 18 was.

En hij lag er vredig bij.

Ik ging naast opa staan,en toen hoorde ik een raar geluid.

Ik heb de hele afdeling bij elkaar geroepen.

Wat bleek achteraf,alle lucht was nog niet uit zijn longen verdwenen.

Was de laatste adem die in zijn lichaam zat.

Hier heb ik wekenlang nachtmerries van gehad,en ik heb enkele maanden bij een psycholoog gelopen.

Ik wist niet hoe ik ermee moest omgaan.

Kon niet met mijn moeder praten,die zat en zit nog steeds in de ontkenningsfase.

Ik heb het inmiddels een plekje kunnen geven,ik huil niet meer dagelijks.

Maar sommige momenten zijn moeilijk, verjaardagen/feestdagen liedjes die me aan opa doen denken.

Dit alles heeft mij ook sterker gemaakt,omdat opa mij inzicht heeft gegeven in bepaalde dingen.

Ik ben qua karakter typisch mijn opa: bijdehand,recht door zee en maling hebben aan wat anderen daarvan vinden en zo zijn er nog wel meer dingen.

Ik leef mijn leven nu op mijn manier,en doe me niet anders voor dan hoe ik ben.

Voor opa's overlijden leefde ik niet zoals ik wou,en droeg ik een masker.

Ik heb een tattoo voor opa gezet,dus heb hem altijd bij me.

Opa beloofde mij dat hij mij in de gaten zou houden.

Dat ik me geen zorgen hoefde te maken,ik zou goed terecht komen. Het gemis zou gevuld worden.

Ik zou iemand tegenkomen met wie ik net zo'n sterke band zou krijgen.

Met wie ik ook twee handen op een buik zou zijn.

En ik zou gelukkig worden.

Opa had gelijk.

Ik heb nu bijna één jaar een schat van een vriend,die mij zoontje ook volledig accepteert.

En ik ben gelukkiger dan ooit.

En weet je, de band die ik met mijn vriend heb is sterker dan ik ooit gehad heb.

Door deze dingen weet ik dat opa ook over mij waakt,en dat het gemis van opa is opgevuld door mijn vriend .

quote:LeChatNoir schreef op 27 december 2012 @ 13:51:

Je hebt gelijk, maar ik kan me het gevoel van TO wel voorstellen. Mijn opa is relatief jong (72) maar begint ook wat vergeetachtig te worden.Oooooo, wat vind ik sommige verhalen hier confronterend. Mijn ouders komen langzamerhand in deze leeftijdscategorie, en ik vind ze nog relatief fit en geestelijk bij de tijd. Mijn opa's en oma's zijn overleden toen ik nog heel jong was. Het idee dat mijn ouders nu aan het aftakelen gaan...

Lieve TO,



je zult zeker de behoefte hebben om vaker te gaan. Maar je kunt gewoon niet omgaan met de gevoelens die het aangezicht van je opa in deze fase bij je losmaken. Dit herken ik. Ten tijde van mijn moeders ziektebed, ontliep ik de boel ook liever. Want dat is eigenlijk wel zo, je ontloopt het. Niet omdat je lui bent of om wat anders, maar gewoon omdat die gevoelens heftig zijn en waarschijnlijk ben je nog aardig jong wat voor een wereld van verschil zorgt als je toch tot de leeftijd van je opa bekijkt. Ik denk dat dit je 'eerste' ervaring is zaken omtrent' de dood' en het verval van iemand die geliefd is. Wees niet te streng voor jezelf. Ik kan je wel uit ervaring zeggen, dat hoe ouder je word hoe meer moeite je zult krijgen met het feit dat je toen niet doorgezet hebt, omdat zelfs deze nare ervaringen nodig zijn als herinnering, en deze herinnering ga je over de loop van de tijd steeds anders en beter relativeren en dan kom je tot het besluit dat je ook deze gevoelens en herinnering niet had willen missen. Want ergens zijn ze essentieel voor je eigen groei en emotioneel inzicht. Toen mijn vader ziek werd, wist ik dat het heel moeilijk zou zijn, maar ik wilde het niet nog een keer zo aanpakken als dat ik bij mijn moeder gedaan hebt. En daar ben ik nu 2 jaar later harstikke trots op en dat zal ook nooit gaan veranderen. Want hoe ouder je word, hoe beter inzicht je krijgt in je emotionele ervaringen en hoe beter je kunt relativeren, zeker wannner je steeds meer ervaring krijgt met het ziektebed van andere geliefden, dan leer je de dingen die je opa nog wel kon en bijvoorbeeld een andere geliefde niet meer kon, steeds meer waarderen. En zo veranderen in eerste instantie nare herinneringen in herinneringen die moeilijk blijven als je ze herdenkt, maar waar je steeds meer een stukje dankbaarheid (voor...eigen invulling) kunt halen. Vergeet niet dat welke herinnering dan ook niet tientallen jaren hetzelfde blijft uitzien en voelen in je gedachten.

quote:tof schreef op 27 december 2012 @ 21:49:

[...]



Oooooo, wat vind ik sommige verhalen hier confronterend. Mijn ouders komen langzamerhand in deze leeftijdscategorie, en ik vind ze nog relatief fit en geestelijk bij de tijd. Mijn opa's en oma's zijn overleden toen ik nog heel jong was. Het idee dat mijn ouders nu aan het aftakelen gaan...







Mijn opa's en oma's waren er op die leeftijd al niet meer.

Mijn oma is nog geen 15 jaar ouder geworden dan mijn moeder nu is (heel jong overleden). Moet er niet aan denken...

MM, wat heb je dat mooi geschreven. Kan me voorstellen dat je je rot schrok van die laatste ademhaling. En wat fijn dat je weet dat opa over je waakt.

Tja... 85 is een prachtige leeftijd en daar horen nu eenmaal ongemakken bij. Heel erg voor opa en de omgeving, maar het hoort wel bij het leven. Alles komt een keer teneinde. Het klinkt hard, maar ben helaas al jong met verlies in aanraking gekomen en ook mijn moeder is niet oud geworden.



De enige tip die ik je kan geven is heengaan, maak herinneringen en geef je opa de aandacht die hij nodig heeft. Uiteraard binnen je eigen grenzen, maar geniet ervan nu hij er nog is.

quote:prada schreef op 29 december 2012 @ 18:19:

MM, wat heb je dat mooi geschreven. Kan me voorstellen dat je je rot schrok van die laatste ademhaling. En wat fijn dat je weet dat opa over je waakt.Dank je wel.

quote:Tuorrebout schreef op 29 december 2012 @ 18:26:



De enige tip die ik je kan geven is heengaan, maak herinneringen en geef je opa de aandacht die hij nodig heeft. Uiteraard binnen je eigen grenzen, maar geniet ervan nu hij er nog is.



Dit adviseer ik jou ook.

Ik heb het zelf mogen ervaren,zoals je hebt kunnen lezen.

En het was allemaal ontzettend moeilijk,en ik ben er bijna aan onderdoor gegaan.

Wat belangrijk is,is dat je je verdriet niet moet opkroppen.

Gooi het eruit,praat erover met je moeder of met andere familieleden en vrienden.

Of misschien vind je dat te moeilijk,dan kun je het ook hier neerzetten.

Misschien lucht dat op,en hebben ik of een van de andere viva-leden tips voor je.

Misschien hebben wij dat niet,maar dan ben je in ieder geval je verhaal kwijt.



Mijn moeder kon haar verdriet niet uiten,en ik heb geen seconde steun aan haar gehad.

Klinkt heel hard,maar mijn moeder heeft maandenlang in de ontkenningsfase gezeten.

Ik heb zelfs bijna ruzie met mijn moeder gehad over de as van opa.

Heb ik een topic overgeschreven: de as van mijn opa.

Er werd een jaar lang niet over opa gesproken,als ik over opa begon.

Veranderde mijn moeder van onderwerp.

Ik heb mijn verdriet kunnen delen met mijn vriend en met een psychiater.

Maar ik had mijn verdriet ook graag willen delen met mijn moeder.

Want mijn moeder is de enigste persoon die weet hoe sterk de band tussen mij en opa was.

Ondanks dat het ongelooflijk zwaar was,had ik had het voor geen goud willen missen.

Aan de andere kant was het ook een mooie ervaring.

Hoe raar dat ook klinkt.

Opa heeft mij zien opgroeien.

Ik heb hem zien aftakelen.

Ik heb voor het eerst het stervensproces mogen ervaren,en dat vond ik erg bijzonder.

Ik ben blij dat opa dit met mij wou delen.

Schuldig voelen is niet nodig,en laf zijn ook niet.

dat je die gevoelens hebt is normaal.

Ik ging op het laatst elke dag na mijn opa,en nog voelde ik me schuldig dat ik niet elke minuut bij hem was.

Ik lees dat je niet echt in de buurt woont.

Is het niet mogelijk om in de weekenden bij je moeder slapen?

zodat je even bij je opa langs kunt gaan?