Psyche
alle pijlers
onduidelijkheid
zondag 2 oktober 2016 om 20:32
Hallo,
Ik ben een ten einde raad en hoop hier graag meer duidelijkheid voor mezelf te krijgen. Ik ben een jongen van 20 jaar, volg op het moment een HBO studie, heb m'n propedeuse gehaald en zit in het 2e jaar. Ook heb ik verschillende vriendengroepen waar ik genoeg contact mee heb.
Sinds een jaar heb ik last van een depressie en ben hiervoor nu meer dan een half jaar voor in behandeling. Ik heb erg veel moeite met sociale situaties, ben altijd oplettend wat anderen doen, wat ze zeggen, of ze wat over mij zeggen of ik zelf niets raars doe of iets aparts zeg. Hierdoor heb ik vaak het gevoel niet in een groep te passen en vind ik mezelf minder dan anderen.
Ik heb altijd al moeite gehad met sociale situaties en mijn introverte karakter. Alleen het afgelopen jaar is dit veel erger geworden. Ik kreeg regelmatig opmerkingen over dat ik niet veel praatte of dat een bepaalde keuze mij niet uitmaakte. Hierdoor ben ik mezelf een soort van gaan verplichten om meer te gaan praten in zowel groepen als een op een.
Sindsdien twijfel ik continu aan mezelf of ik niet te saai ben, niet te lang aan het woord ben etcetera. Deze twijfel werd bij mij altijd negatief en dacht altijd dat de ander mij niet mocht en liever zo snel mogelijk bij me weg wilde. Sinds de behandeling weet ik steeds meer dat ik een stuk gezelliger en socialer ben dan dat ik denk, bijvoorbeeld dat klasgenoten met mij om blijven gaan ook buiten school, dit zouden ze niet doen als ik niet sociaal en niet gezellig zou zijn.
Alhoewel dat het sociale vlak dus een minder obstakel is geworden ookal ben ik continu tegen mijn gedachten aan het vechten, gaat het met mij eigenlijk slechter. Zo voelt het voor mij alsof er "meer" is dan alleen de problemen op het sociale vlak en mijn zelfbeeld die op de grond ligt. Afgelopen week ben ik met klasgenoten gaan stappen, alles was super gezellig. Ik twijfelde bijna niet aan mezelf,had het naar mijn zin, maakte zelfs een leuk praatje met de docenten terwijl ik dat anders niet snel zou doen maar na een paar uur ging er een soort van knop om.
Alles ging goed totdat ik me spontaan rot voelde en een rondje ben gaan lopen. Ik ben gaan zitten en uiteindelijk kwamen twee klasgenoten mij zoeken die zagen dat ik geen controle meer over mezelf had. Ik ben thuis gekomen en ben in een soort paniekaanval beland waarbij ik alles aan gort wou trappen en slaan en mijn gedachtes niet onder controle kreeg. Dag erna een gesprek gehad bij de GGZ waar het op neer kwam dat ik minder moet drinken, dit was de eerste keer sinds lange tijd dat ik weer veel dronk. Ik was niet zat, had voor het eerst sinds langere tijd meer gedronken. Ze denken dat het alleen zo erg was door de drank, maar ik voel me vaak net zo slecht maar dit weten ze niet. Heb het al proberen duidelijk te maken maar als ze vragen wat er dan in mijn gedachten omgaat dan kan ik daar geen antwoord opgeven omdat ik het simpelweg niet weet. Mijn ouders snappen nu eindelijk hoe druk het in mijn hoofd is en hoe ik me voel na mijn paniekaanval waarin ze de waanzin in mij zagen. Gisteren was ik thuis achter de computer aan het werk voor school en kon mijn hoofd er maar niet bijhouden, ik bleef maar in de gedachte hangen dat ik wil weten wat er aan de hand met me is en dat ik het niet uit kan leggen. Toen leek het net alsof ik de controle over mijn lichaam kwijt was, ik kon nog nadenken wat ik wilde aanklikken op de computer maar het leek net of ik uit mijn lichaam was gestapt. Kort daarna begon mijn hele lichaam te trillen en lag ik met een iets mildere paniekaanval op de grond. Mijn ouders zien nu in dat de GGZ er te simpel overdenkt. Ik kan er nog steeds niet bij waarom ik niet kan uitleggen wat er met mij aan de hand is. Vandaag voelde ik mezelf rot. Ik voelde mezelf duizelig en er leek een onzettende druk op mijn hersenen te staan. Deze avond is dat gevoel ineens over en voel me lichamelijk weer goed. Maar het probleem blijft dus dat ik niet weet wat er met me is en dat ik gek van mezelf wordt. Heeft iemand een idee wat het kan zijn?
Ik ben een ten einde raad en hoop hier graag meer duidelijkheid voor mezelf te krijgen. Ik ben een jongen van 20 jaar, volg op het moment een HBO studie, heb m'n propedeuse gehaald en zit in het 2e jaar. Ook heb ik verschillende vriendengroepen waar ik genoeg contact mee heb.
Sinds een jaar heb ik last van een depressie en ben hiervoor nu meer dan een half jaar voor in behandeling. Ik heb erg veel moeite met sociale situaties, ben altijd oplettend wat anderen doen, wat ze zeggen, of ze wat over mij zeggen of ik zelf niets raars doe of iets aparts zeg. Hierdoor heb ik vaak het gevoel niet in een groep te passen en vind ik mezelf minder dan anderen.
Ik heb altijd al moeite gehad met sociale situaties en mijn introverte karakter. Alleen het afgelopen jaar is dit veel erger geworden. Ik kreeg regelmatig opmerkingen over dat ik niet veel praatte of dat een bepaalde keuze mij niet uitmaakte. Hierdoor ben ik mezelf een soort van gaan verplichten om meer te gaan praten in zowel groepen als een op een.
Sindsdien twijfel ik continu aan mezelf of ik niet te saai ben, niet te lang aan het woord ben etcetera. Deze twijfel werd bij mij altijd negatief en dacht altijd dat de ander mij niet mocht en liever zo snel mogelijk bij me weg wilde. Sinds de behandeling weet ik steeds meer dat ik een stuk gezelliger en socialer ben dan dat ik denk, bijvoorbeeld dat klasgenoten met mij om blijven gaan ook buiten school, dit zouden ze niet doen als ik niet sociaal en niet gezellig zou zijn.
Alhoewel dat het sociale vlak dus een minder obstakel is geworden ookal ben ik continu tegen mijn gedachten aan het vechten, gaat het met mij eigenlijk slechter. Zo voelt het voor mij alsof er "meer" is dan alleen de problemen op het sociale vlak en mijn zelfbeeld die op de grond ligt. Afgelopen week ben ik met klasgenoten gaan stappen, alles was super gezellig. Ik twijfelde bijna niet aan mezelf,had het naar mijn zin, maakte zelfs een leuk praatje met de docenten terwijl ik dat anders niet snel zou doen maar na een paar uur ging er een soort van knop om.
Alles ging goed totdat ik me spontaan rot voelde en een rondje ben gaan lopen. Ik ben gaan zitten en uiteindelijk kwamen twee klasgenoten mij zoeken die zagen dat ik geen controle meer over mezelf had. Ik ben thuis gekomen en ben in een soort paniekaanval beland waarbij ik alles aan gort wou trappen en slaan en mijn gedachtes niet onder controle kreeg. Dag erna een gesprek gehad bij de GGZ waar het op neer kwam dat ik minder moet drinken, dit was de eerste keer sinds lange tijd dat ik weer veel dronk. Ik was niet zat, had voor het eerst sinds langere tijd meer gedronken. Ze denken dat het alleen zo erg was door de drank, maar ik voel me vaak net zo slecht maar dit weten ze niet. Heb het al proberen duidelijk te maken maar als ze vragen wat er dan in mijn gedachten omgaat dan kan ik daar geen antwoord opgeven omdat ik het simpelweg niet weet. Mijn ouders snappen nu eindelijk hoe druk het in mijn hoofd is en hoe ik me voel na mijn paniekaanval waarin ze de waanzin in mij zagen. Gisteren was ik thuis achter de computer aan het werk voor school en kon mijn hoofd er maar niet bijhouden, ik bleef maar in de gedachte hangen dat ik wil weten wat er aan de hand met me is en dat ik het niet uit kan leggen. Toen leek het net alsof ik de controle over mijn lichaam kwijt was, ik kon nog nadenken wat ik wilde aanklikken op de computer maar het leek net of ik uit mijn lichaam was gestapt. Kort daarna begon mijn hele lichaam te trillen en lag ik met een iets mildere paniekaanval op de grond. Mijn ouders zien nu in dat de GGZ er te simpel overdenkt. Ik kan er nog steeds niet bij waarom ik niet kan uitleggen wat er met mij aan de hand is. Vandaag voelde ik mezelf rot. Ik voelde mezelf duizelig en er leek een onzettende druk op mijn hersenen te staan. Deze avond is dat gevoel ineens over en voel me lichamelijk weer goed. Maar het probleem blijft dus dat ik niet weet wat er met me is en dat ik gek van mezelf wordt. Heeft iemand een idee wat het kan zijn?
zondag 2 oktober 2016 om 20:57
Wat naar voor je!
Ik hoop alleen dat er nu niet allerlei mensen gaan roeptoeteren wat je wel of niet mankeert. Het stellen van de juiste diagnose(s) kun je toch echt beter aan de professionals overlaten.
Helaas weet ik ook uit eigen ervaring dat ook zij er wel eens naast zitten en kom je daar soms pas na twee, drie doorverwijzingen achter. Ik hoop voor jou dat je, door helder en assertief te zijn naar je behandelaars, (bv doorverwijzing vragen, duidelijk maken dat je e.e.a. niet vind kloppen enz.) gauw de juiste diagnose èn behandeling krijgt.
Heel veel sterkte gewenst!
Ik hoop alleen dat er nu niet allerlei mensen gaan roeptoeteren wat je wel of niet mankeert. Het stellen van de juiste diagnose(s) kun je toch echt beter aan de professionals overlaten.
Helaas weet ik ook uit eigen ervaring dat ook zij er wel eens naast zitten en kom je daar soms pas na twee, drie doorverwijzingen achter. Ik hoop voor jou dat je, door helder en assertief te zijn naar je behandelaars, (bv doorverwijzing vragen, duidelijk maken dat je e.e.a. niet vind kloppen enz.) gauw de juiste diagnose èn behandeling krijgt.
Heel veel sterkte gewenst!
Dit is een blok tekst dat toegevoegd kan worden aan de berichten die je maakt.
zondag 2 oktober 2016 om 21:00
Wat vervelend voor je zeg. Kan je misschien een andere behandelaar toegewezen krijgen? Wellicht dat een ander tot andere conclusies komt.
Hoe vaak komt het voor dat je je zo voelt? Heb je wel een idee wat dat gevoel aanwakkert of triggert? Of weet je wat voor gedachtes je hebt voordat je een paniekaanval krijgt?
Hoe vaak komt het voor dat je je zo voelt? Heb je wel een idee wat dat gevoel aanwakkert of triggert? Of weet je wat voor gedachtes je hebt voordat je een paniekaanval krijgt?
I'm a goal digger.
zondag 2 oktober 2016 om 21:26
Wat het triggert weet ik niet, kan van alles zijn. De gevoelens van geen raad meer weten heb ik meerdere keren per week. En dagen zoals vandaag bijna continu.
Ik denk dat vragen voor een andere behandelaar niet gaat helpen omdat allebei de psychologen die ik gehad heb goed hun best doen en mij met het sociale vlak goed helpen. Ook denk ik dat hetzelfde probleem bij een andere behandelaar krijg en dan het dus aan mij ligt.
Dit typen bracht mij op het feit dat ik altijd met mezelf in gevecht ben. Wat wel doen wat niet en hier eigenlijk zo gek van worden. De huisarts die mij zag tijdens mijn paniekaanval dacht aan een kleine psychose maar het is niet dat ik stemmen hoor of gekke opdrachten krijg. Waar het voor mij op lijkt is alsof er een tweede persoonlijkheid in mijn hoofd zit waar ik altijd mee in discussie en gevecht ben. Tijdens zo'n paniekaanval lijkt de ene persoonlijkheid de overmacht te krijgen en mij de grond in te praten wat ik allemaal fout doe en dat het niet meer goed gaat komen.
Ik denk dat vragen voor een andere behandelaar niet gaat helpen omdat allebei de psychologen die ik gehad heb goed hun best doen en mij met het sociale vlak goed helpen. Ook denk ik dat hetzelfde probleem bij een andere behandelaar krijg en dan het dus aan mij ligt.
Dit typen bracht mij op het feit dat ik altijd met mezelf in gevecht ben. Wat wel doen wat niet en hier eigenlijk zo gek van worden. De huisarts die mij zag tijdens mijn paniekaanval dacht aan een kleine psychose maar het is niet dat ik stemmen hoor of gekke opdrachten krijg. Waar het voor mij op lijkt is alsof er een tweede persoonlijkheid in mijn hoofd zit waar ik altijd mee in discussie en gevecht ben. Tijdens zo'n paniekaanval lijkt de ene persoonlijkheid de overmacht te krijgen en mij de grond in te praten wat ik allemaal fout doe en dat het niet meer goed gaat komen.
zondag 2 oktober 2016 om 21:44
Zingen schijnt soms te helpen om die stem het zwijgen op te leggen omdat innerlijke stemmen in hetzelfde hersengedeelte actief zijn als die je gebruikt bij het zingen en hersengedeelten kunnen zich maar op één ding tegelijk focussen. Of het bij jou ook helpt of dat het bij jou in een ander hersengebied zit en als het helpt voor hoe lang, dat weet ik niet.
zondag 2 oktober 2016 om 22:03
quote:anoniem1682457315 schreef op 02 oktober 2016 @ 21:26:
Wat het triggert weet ik niet, kan van alles zijn. De gevoelens van geen raad meer weten heb ik meerdere keren per week. En dagen zoals vandaag bijna continu.
Ik denk dat vragen voor een andere behandelaar niet gaat helpen omdat allebei de psychologen die ik gehad heb goed hun best doen en mij met het sociale vlak goed helpen. Ook denk ik dat hetzelfde probleem bij een andere behandelaar krijg en dan het dus aan mij ligt.
Dit typen bracht mij op het feit dat ik altijd met mezelf in gevecht ben. Wat wel doen wat niet en hier eigenlijk zo gek van worden. De huisarts die mij zag tijdens mijn paniekaanval dacht aan een kleine psychose maar het is niet dat ik stemmen hoor of gekke opdrachten krijg. Waar het voor mij op lijkt is alsof er een tweede persoonlijkheid in mijn hoofd zit waar ik altijd mee in discussie en gevecht ben. Tijdens zo'n paniekaanval lijkt de ene persoonlijkheid de overmacht te krijgen en mij de grond in te praten wat ik allemaal fout doe en dat het niet meer goed gaat komen.
In je OP geef je aan dat je denkt dat het probleem "dieper" ligt. Het is fijn dat je behandelaren op sociaal vlak hebben kunnen helpen maar misschien heb je voor het "diepere" probleem wel een andere aanpak / therapie nodig. Een andere specialist met een ander specialisme.
Een psychose hoeft overigens niet te betekenen dat je opdrachten krijgt of stemmen hoort maar een psychose wordt onder andere gekenmerkt door het verliezen van de realiteit.
Heb je een hobby? Wat vindt je leuk om te doen? Iets wat je op dagen als deze kan doen als afleiding van je gedachtes?
Ben je je ervan bewust als je zo'n paniekaanval hebt? Heb je op zo'n moment nog wel het gevoel van controle over je eigen gedachtes?
Wat het triggert weet ik niet, kan van alles zijn. De gevoelens van geen raad meer weten heb ik meerdere keren per week. En dagen zoals vandaag bijna continu.
Ik denk dat vragen voor een andere behandelaar niet gaat helpen omdat allebei de psychologen die ik gehad heb goed hun best doen en mij met het sociale vlak goed helpen. Ook denk ik dat hetzelfde probleem bij een andere behandelaar krijg en dan het dus aan mij ligt.
Dit typen bracht mij op het feit dat ik altijd met mezelf in gevecht ben. Wat wel doen wat niet en hier eigenlijk zo gek van worden. De huisarts die mij zag tijdens mijn paniekaanval dacht aan een kleine psychose maar het is niet dat ik stemmen hoor of gekke opdrachten krijg. Waar het voor mij op lijkt is alsof er een tweede persoonlijkheid in mijn hoofd zit waar ik altijd mee in discussie en gevecht ben. Tijdens zo'n paniekaanval lijkt de ene persoonlijkheid de overmacht te krijgen en mij de grond in te praten wat ik allemaal fout doe en dat het niet meer goed gaat komen.
In je OP geef je aan dat je denkt dat het probleem "dieper" ligt. Het is fijn dat je behandelaren op sociaal vlak hebben kunnen helpen maar misschien heb je voor het "diepere" probleem wel een andere aanpak / therapie nodig. Een andere specialist met een ander specialisme.
Een psychose hoeft overigens niet te betekenen dat je opdrachten krijgt of stemmen hoort maar een psychose wordt onder andere gekenmerkt door het verliezen van de realiteit.
Heb je een hobby? Wat vindt je leuk om te doen? Iets wat je op dagen als deze kan doen als afleiding van je gedachtes?
Ben je je ervan bewust als je zo'n paniekaanval hebt? Heb je op zo'n moment nog wel het gevoel van controle over je eigen gedachtes?
I'm a goal digger.
zondag 2 oktober 2016 om 22:38
Wat naar lijkt me dat!
Het is misschien wel een idee om te vragen of je een nieuw diagnostisch psychologisch onderzoek kan krijgen als de laatste versie meer dan een jaar geleden is en je twijfels hebt over de diagnose waar je nu voor behandeld wordt. Vaak denken mensen met angst en paniek en eventuele dwanggedachten dat ze gek of psychotisch worden (angst kan veel met je geest én lijf doen) maar het is dan wel helpend om eea nog eens uit te zoeken, voor jezelf maar ook zodat behandelaars de juiste interventies kunnen doen of eventueel door kunnen verwijzen.
Veel sterkte!
Het is misschien wel een idee om te vragen of je een nieuw diagnostisch psychologisch onderzoek kan krijgen als de laatste versie meer dan een jaar geleden is en je twijfels hebt over de diagnose waar je nu voor behandeld wordt. Vaak denken mensen met angst en paniek en eventuele dwanggedachten dat ze gek of psychotisch worden (angst kan veel met je geest én lijf doen) maar het is dan wel helpend om eea nog eens uit te zoeken, voor jezelf maar ook zodat behandelaars de juiste interventies kunnen doen of eventueel door kunnen verwijzen.
Veel sterkte!
zondag 2 oktober 2016 om 23:27
quote:dophertje schreef op 02 oktober 2016 @ 22:38:
Wat naar lijkt me dat!
Het is misschien wel een idee om te vragen of je een nieuw diagnostisch psychologisch onderzoek kan krijgen als de laatste versie meer dan een jaar geleden is en je twijfels hebt over de diagnose waar je nu voor behandeld wordt. Vaak denken mensen met angst en paniek en eventuele dwanggedachten dat ze gek of psychotisch worden (angst kan veel met je geest én lijf doen) maar het is dan wel helpend om eea nog eens uit te zoeken, voor jezelf maar ook zodat behandelaars de juiste interventies kunnen doen of eventueel door kunnen verwijzen.
Veel sterkte!
Dit! En zorg dat je open en eerlijk bent tijdens dit onderzoek. Laat ze desnoods dit topic lezen.
Succes!
Wat naar lijkt me dat!
Het is misschien wel een idee om te vragen of je een nieuw diagnostisch psychologisch onderzoek kan krijgen als de laatste versie meer dan een jaar geleden is en je twijfels hebt over de diagnose waar je nu voor behandeld wordt. Vaak denken mensen met angst en paniek en eventuele dwanggedachten dat ze gek of psychotisch worden (angst kan veel met je geest én lijf doen) maar het is dan wel helpend om eea nog eens uit te zoeken, voor jezelf maar ook zodat behandelaars de juiste interventies kunnen doen of eventueel door kunnen verwijzen.
Veel sterkte!
Dit! En zorg dat je open en eerlijk bent tijdens dit onderzoek. Laat ze desnoods dit topic lezen.
Succes!
aan het typen......
maandag 3 oktober 2016 om 20:23
Bedankt voor het meedenken, ik heb volgens mij niet echt een diagnostisch psychologisch onderzoek gehad. Ik heb wel een intake gehad waarbij gevraagd werd wat mij dwarszat en waar ik hulp bij wilde. Zo is de behandeling tot nu ook verlopen, ik nam de situaties waar ik moeite mee had mee en samen gingen we deze uitpluizen en kijken waar ik moeite meehad, en hoe dit andere keren beter zou kunnen.quote:md0110 schreef op 02 oktober 2016 @ 22:03:
[...]
Een psychose hoeft overigens niet te betekenen dat je opdrachten krijgt of stemmen hoort maar een psychose wordt onder andere gekenmerkt door het verliezen van de realiteit.
Heb je een hobby? Wat vindt je leuk om te doen? Iets wat je op dagen als deze kan doen als afleiding van je gedachtes?
Ben je je ervan bewust als je zo'n paniekaanval hebt? Heb je op zo'n moment nog wel het gevoel van controle over je eigen gedachtes?
Ik ben me ervan bewust wanneer ik een paniekaanval heb, weet wat er gezegd word maar heb totaal geen controle over mijn eigen gedachtes.
Vandaag een afspraak gehad met de psycholoog waarbij halverwege de psychiater er vervroegd bij kwam omdat ze nu de ernst van mijn situatie begrijpen. Toen een lichte paniekaanval gekregen, waarbij ik totaal niet wist wat er met me was. Heb lorazepam en Quetiapine gekregen, heel de dag enorm moe, duizelig en misselijk geweest alsof ik alles op de automatische piloot deed en ikzelf afwezig was. Nu is het weer alsof ik in mijn eigen lichaam zit en kan weer wat doen, nog wel wat duizelig maar niet zo erg als vandaag. Voor morgen heb ik een oud projectje waar ik hopelijk aan verder kan werken.
[...]
Een psychose hoeft overigens niet te betekenen dat je opdrachten krijgt of stemmen hoort maar een psychose wordt onder andere gekenmerkt door het verliezen van de realiteit.
Heb je een hobby? Wat vindt je leuk om te doen? Iets wat je op dagen als deze kan doen als afleiding van je gedachtes?
Ben je je ervan bewust als je zo'n paniekaanval hebt? Heb je op zo'n moment nog wel het gevoel van controle over je eigen gedachtes?
Ik ben me ervan bewust wanneer ik een paniekaanval heb, weet wat er gezegd word maar heb totaal geen controle over mijn eigen gedachtes.
Vandaag een afspraak gehad met de psycholoog waarbij halverwege de psychiater er vervroegd bij kwam omdat ze nu de ernst van mijn situatie begrijpen. Toen een lichte paniekaanval gekregen, waarbij ik totaal niet wist wat er met me was. Heb lorazepam en Quetiapine gekregen, heel de dag enorm moe, duizelig en misselijk geweest alsof ik alles op de automatische piloot deed en ikzelf afwezig was. Nu is het weer alsof ik in mijn eigen lichaam zit en kan weer wat doen, nog wel wat duizelig maar niet zo erg als vandaag. Voor morgen heb ik een oud projectje waar ik hopelijk aan verder kan werken.
