Ongegronde angsten..

Sinds mijn opa 2 jaar geleden euthanasie heeft gepleegd, heb ik regelmatig last van bepaalde angsten. Ik heb van mensen gehoord, dat dit het "twintigers-dilemma" heet. Mijn opa was het eerste verlies waar ik echt heel dichtbij stond afgezien van andere gebeurtenissen in mijn leven.



Nu is het zo dat ik 21 jaar ben, en ik merk dat het steeds terug komt bij bepaalde gebeurtenissen. Voorbeeld: Toen mijn ex-vriend zijn moeder overleedt aan kanker afgelopen jaar, voelde ik mij hier zeker 2 weken emotioneel rot over terwijl ik haar al 2 jaar niet gesproken had en het ging over een relatie van anderhalf jaar..... ik werd hierom gek aangekeken wat ik kan begrijpen. Snapte er zelf ook niet veel van. Vooral de link dat het zo een van mijn eigen ouders had kunnen zijn hakte erin. Nog een voorbeeld: Toen met het vliegtuig van MH17, was ik hier (on)bewust ook veel mee bezig. Ga mezelf dingen in mijn hoofd halen, wat als het mijn familie was geweest... ik was letterlijk in rouw voor de nabestaanden.



Nu zijn mijn ouders/broertje vandaag op vakantie gegaan naar de andere kant van de wereld, en ben ik alleen thuis de komende 3 weken. Die angst is zeker weer aanwezig, het is niet zo dat ik eraan onderdoor ga of erg moet huilen. Het is een beknijpend gevoel. Ik denk steeds: Wat als er nou wat gebeurd...



Het gekke is, dat ik geen "angstig" persoon van mezelf ben. (komt misschien een beetje gek over na dit verhaal). Ik ben hardstikke sociaal, sta prima in het leven met enige problemen van dien. Therapie vind ik daarom niet nodig. Maar ik zal toch een manier moeten vinden om deze angsten een bepaald plekje te kunnen geven en ik vraag mij af of er mensen zijn met soortgelijke ervaringen?



Ik weet dat ik van geluk mag spreken dat het angsten zijn en niet echte gebeurtenissen.. maar ik ben gewoon op zoek naar wat advies van mensen met meer levenservaring.



Liefs!

Ik denk het, het verdriet kwam ook pas een half jaar later heftig opzetten i.v.m. weggestopt. Maar aan de andere kant, en dit klinkt misschien erg oppervlakkig; ik weet ook wel dat opa's en oma's nou eenmaal overlijden. Ik weet ook dat mijn ouders ooit zullen overlijden. daar doe je nou eenmaal niks aan... maar het is vooral die angst wat nekt en wat ik niet goed kan plaatsen. Zo van O god... ik ga dit soort ellende ook nog meemaken in mijn leven... Nu ik ouder ben geworden zie ik zoveel ellende om me heen, wat er vroeger natuurlijk ook was.. maar het besef wat er eerst niet was, is er ineens. Ik voel mij dan ook best wel egoïstisch, als ik sommige topics op dit forum lees. Hoeveel geluk ik mag hebben dat het alleen maar angsten zijn. Ik kan het gewoon niet plaatsen, en zou die angst graag een plekje willen geven want aan het lot kan je toch niks veranderen. Waarom kan ik niet gewoon denken; Mijn familie zie ik over 3 weekjes gewoon lekker weer, ik ga lekker genieten van mijn tijd alleen. Inplaats daarvan heb ik horror scenario's in mijn hoofd en daar baal ik flink van.

Die heb ik! wel 5 soorten.. was ze alleen even vergeten, toevallig een paar weken geleden aangeschaft om bepaalde redenen. De helft is al zeker leeg, haha.. die ga ik zeker weer gebruiken. Zojuist een melatoninepilletje ingenomen en valdispert, voor wat meer innerlijke rust. Ik moest het gewoon even van me afschrijven dit alles. Voel me op het moment zo alleen in ons huis. Ik hoop dat ik snel wat van mijn ouders hoor zodra ze geland zijn, ze zijn vanmorgen 10 uur vertrokken en nog niet op bestemming. Dat is overigens wel een trigger geweest voor mijn emoties, dat ze zo ver moeten reizen etc. voel me op het moment erg angstig! hopelijk gaat het morgen beter. fijn dat ik hier even mijn ei kwijt kan, heb niet echt iemand om over dit soort dingen te kunnen praten en mij dan serieus nemen.