Psyche
alle pijlers
Ongelukkig
zaterdag 14 september 2013 om 17:00
Ik kan niet meer. Ik ben op. Op van het gedwongen leuk zijn en van alle moeite om 'normaal' te doen. Al jarenlang worstel ik met negatieve gedachten en depressieve gevoelens. Ik hoop er nog altijd eens vanaf te komen, maar ik raak de hoop langzaam aan kwijt. Toch wil ik niet opgeven want ik weet dat het kan... De dagen/momenten zijn er wel dat ik me goed voel. En als ik dat gevoel voor altijd weet vast te houden, dan kan ook ik een gelukkig leven leiden.
Ik kom uit een gebroken gezin. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik dertien was. Na jaren van ruzie hebben ze eindelijk de knoop doorgehakt, althans mijn moeder. Samen met mijn twee zussen ging ik bij mijn vader wonen. Mijn moeder vertrok immers naar haar nieuwe vlam in het Noorden van het land. Wij wilden ons huidige leventje niet kwijt en bleven daarom bij mijn vader wonen. Ik was van de drie kinderen altijd de sterkste, ik ging erg goed met de scheiding om. Althans dat dacht men van mij. Ondertussen voelde ik me alleen en huilde ik mezelf savonds in slaap. Ik vond mezelf niet leuk, ik was onzeker. Ik deed erg mijn best op school om leuk gevonden te worden en wist ik niet wie ik zelf was. De pesterijen van vroeger hadden hier hun aandeel in. Ik vormde mezelf naar een persoon waarvan ik dacht dat men deze wel kon waarderen. Ik wilde/kon met niemand praten over mijn onzekerheden. Mijn ouders hadden immers al genoeg aan hun hoofd. Mijn vader werkte keihard om voor ons te kunnen zorgen en mijn moeder zat ik een lastige relatie. Op den duur verbaasde ik me erover dat niemand zag wat er bij mij speelde. Toch zei ik niets. Ik werd alleen maar onzekerder en op school kon ik ook niet meer mijn best doen. Ik heb de middelbare school dan ook nooit afgemaakt. Ik ging naar het MBO. Ik wilde zo snel mogelijk gaan werken. Presentaties vond ik vreselijk en elke dag was weer een strijd om naar school te gaan en leuk te doen. Thuis was mijn oudste zus inmiddels vertrokken en mijn jongste zusje was een enorme puber. Ik was thuis altijd bezig te boel te sussen. Ik voelde me schuldig naar mijn vader, die zes dagen in de week werkte en alles voor zijn kinderen deed. En wat kreeg hij terug: een grote mond van zijn puberende dochter. Ze ging niet naar school en hing op straat. Ze blowde en deed meer dingen waar mijn vader het niet mee eens was. Mijn vader kon haar niet aan. Ik bemoeide me ermee in de poging te situatie te verbeteren. Maar dat was mijn recht niet, ik was tenslotte niet haar moeder. Uiteindelijk is mijn zusje tot inkeer gekomen maar werd ze een stil, onzeker en beschadigd meisje. Ik heb veel met haar gepraat over het leven en voel me wel eens schuldig dat ze nu net als ik zo'n denker is, zoveel nadenkt over het leven. Ze is niet gelukkig. Mijn oudste zus voelde zich bij mijn vader thuis niet prettig, ze vond het niet gezellig want we deden tenslotte nooit iets met het gezin, we waren uit elkaar aan het groeien. Iedereen leefde voor zich. Ze ging bij mijn moeder wonen. Mijn moeder echter had in haar tweede huwelijk een kindje gekregen dat zoveel huilde dat haar relatie er onwijs onder leidde. Altijd was er daar ruzie en hing er een gespannen sfeer. Het leek wel alsof mijn moeder het geluk niet was gegund, want de relatie ervoor was ook een flop. Deze man mishandelde haar psychisch. Leuk dus als we daar eens in de twee weken heen gingen. Nu dachten we dat de rust eindelijk weder zou keren bij mijn moeder nu ze haar tweede huwelijk in ging en we haar gelukkiger zagen dan ooit tevoren. Daar bracht het kindje helaas verandering in. Ze huilde maandenlang achtereen en de relatie veranderde hierdoor compleet. In deze tijd kwam mijn zus bij mijn moeder wonen. Mijn zus voelde zich ook hier niet thuis, de sfeer was tenslotte om te snijden. Vroeger praatte mijn moeder en mijn zus iedere dag met elkaar. Mijn zus had dit nodig, ze was erg onzeker. Maar waar was mijn moeder nu? Niemand leek er voor haar te zijn. Ze ging op zichzelf wonen en werd depressief. Nog nooit heb ik me zo bang en bezeerd gevoeld als die tijd. Mijn zus wilde niet meer, deed een poging haar polsen door te snijden, stond op het spoor te wachten op een trein en weken later reed ze zichzelf van de snelweg af. Die dag werd ze opgenomen in een psychiatrische instelling. Ik begon in die tijd met mijn HBO opleiding want ik wilde bewijzen dat ik het kon. En ik kon het, want ik haalde alle benodigde punten met gemak. Dat mijn zus werd opgenomen deed me zeer, maar door de focus op mijn studie kon het opzij zetten. Ik was erg druk en ging ook niet vaak mee naar mijn zus. Ze heeft weleens gezegd dat ze me dit kwalijk neemt, en ik snap ook niet dat ik dat heb kunnen laten gebeuren. Maar ik denk dat ik het niet aankon. Ik kon toen al niet meer tegen alle ellende. Mijn ouders waren er kapot van. Mijn moeder was er ineens voor haar en mijn vader ging iedere dag naar haar toe. Toen mijn zus weer naar huis mocht was ze veel vrienden verloren. Wel voelde ze zich weer goed, door therapie en medicatie. Echter werd ze overassertief en zei alles wat op haar hart lag. Het was moeilijk om met haar om te gaan. Niets was goed. Ik wist niet hoe ik met haar om moest gaan en zij leefde als een losgeslagen tiener, ze wilde haar opnamejaar dubbel en dwars inhalen. Een jaar later helaas weer een terugval. Ze is uit zichzelf een jaar naar een zorgboerderij gegaan en inmiddels is ze daar weer een jaar uit. Ze doet het goed, al blijft ze haar onzekerheden houden. Ik houd van haar maar vind het soms moeilijk met haar onzekerheden om te gaan. Met alles wat ik zeg let ik op hoe ik het zeg en alsnog kunnen er soms lastige situaties ontstaan. Mijn jongste zusje en ik hebben samen nog een tijd bij mijn vader gewoond, totdat ik op kamers ging in Nijmegen. Ik voelde me daar goed. Ik had het gevoel uit de negatieve sleur te zijn onttrokken. In de weekenden ging ik wel naar huis, voor mijn werk. Op den duur ging ik werken in Nijmegen en kwam bij mij de eerste klap. Ik voelde me erg slecht en onzeker en had het gevoel dat bij mij alles eruit kwam van de afgelopen tijd. Ik had al heel wat psychologen gezien en mijn huidige psycholoog stelde voor om medicatie te proberen. Ik begon te huilen van blijdschap. Ik had hier zelf namelijk ook over nagedacht maar durfde dit nooit te vragen. Ik was tenslotte nog niet zover als mijn zus. Stelde ik me niet aan? Maar ik wilde het heel graag en zo gezegd zo gedaan. Ik begon met antidepressiva en heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Ik huilde van blijdschap, want dit was het gevoel waar ik zo lang naar op zoek was. Ik voelde me mezelf. Dit was ik. Ik was zelfverzekerd, ging bijna elke avond stappen, viel wat kilo's af, maakte met iedereen een praatje en kende geen angsten. Zo ben ik, zo was ik vroeger ook als kind. Ik maakte zelfs de keuze om voor een paar maanden naar het buitenland te gaan om daar te studeren. Echter toen ik terug kwam van mijn reis, moest ik afbouwen met de medicatie. De richtlijn is om de medicijnen een half jaar te slikken en dan zouden je lichaam en geest het zelf weer moeten kunnen. Bij mij was dat niet zo. Ik viel terug en werd ongelukkiger dan ooit. Ik sloot mezelf op in mijn kamer en wilde niets. Zelfs mijn familie en vrienden wilde ik niet spreken. Ik ben naar de huisarts gegaan en deze heeft mij opnieuw medicatie voorgeschreven. Echter dit keer 30mg ipv de 10mg die ik ervoor slikte. Ik voelde me niet hetzelfde als de eerste keer. Sterker nog, ik had het gevoel dat het helemaal niet hielp. Ik ging op dat moment afstuderen en dat was een zware opgave. Ik heb mijn verhaal op tafel gegooid en gelukkig was mijn stagebegeleidster zeer begripvol en heb ik het op mijn eigen tempo en manier mogen doen. Ik ben geslaagd met een 8. Ik ben opnieuw een gesprek aangegaan met de huisarts. Misschien is 30mg teveel voor mij. Ik vroeg of ik niet beter terug kon, maar door mijn klachten adviseerde ze me juist te verhogen naar 40. Ik voelde me emotioneel afgevlakt en was teleurgesteld. Ik wilde zo graag weer naar dat gevoel van toen, maar dat gebeurde niet. Ik ben gaan solliciteren en ik werk nu als front office medewerker. Ik voel me niet mezelf, ik functioneer niet zoals ik zou moeten. Door mijn medicatie ben ik veel moe en slaap ik erg diep, waardoor ik me vaak heb verslapen. Ik ben daarom in overleg met de huisarts mijn medicijnen gaan afbouwen en sinds korte tijd verslaap ik me niet meer. Ik zit weer op de 10mg maar nog steeds voel ik me niet zoals de eerste keer. Ik ben ten einde raad en weet niet meer wat ik moet doen om gelukkig te zijn. De psycholoog, medicatie... schijnbaar werkt het niet. Ik weet heel goed waar mijn klachten vandaag komen en waar ik aan moet werken maar het lukt niet. Ik krijg mijn negatieve gedachten niet onder controle. Ik slaap veel, ik droom veel en voel me energieloos. Het leven is niet leuk. Ondertussen voelen ook mijn zusjes zich slecht en voel ik me nog slechter omdat ik ze niet kan helpen. Mijn moeder is al haar hele leven ongelukkig en ik hoor weinig van haar. Als ze interesse toont voelt dit gemaakt. Ik neem het haar niet kwalijk maar ik mis het wel. Het is geen bewuste keuze van haar, ze is zo. En ik begrijp het, want als ik me op haar leeftijd nog zo zou voelen zou ik hetzelfde zijn. Ik zou het niet op kunnen brengen interesse te tonen in anderen en om leuk te doen. Ik zou ook enkel met mezelf bezig kunnen zijn. Dit is dus wat ik absoluut niet wil en waarom ik NU aan mezelf wil werken. Maar ik weet niet meer hoe... Ik vraag me af of ik ooit die doelen zal bereiken waar ik me mijn hele leven al aan vast houdt: een goede baan, een leuke partner en kinderen. Die baan krijg ik niet in deze situatie want ik kan niet normaal functioneren en denken, die partner vindt ik niet als ik alleen maar achter de geraniums zit en mezelf niet leuk vindt. En de kinderen... die zijn lastig te maken in je eentje. Ik zou zo graag willen dat ik maar ook mijn zusjes gelukkig zijn. Dat mijn vader drie gelukkige dochters heeft. Ook hoop ik nog steeds op een wonder bij mijn moeder. Toch ben ik bang dat dat er niet in zit... Hiervoor is acceptatie nodig. Maar die acceptatie kan ik pas vinden als ik me sterk en gelukkig voel. Ik houd van mijn ouders. Nog meer van mijn zusjes. Nu wil ik nog van mezelf houden.
Ik kom uit een gebroken gezin. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik dertien was. Na jaren van ruzie hebben ze eindelijk de knoop doorgehakt, althans mijn moeder. Samen met mijn twee zussen ging ik bij mijn vader wonen. Mijn moeder vertrok immers naar haar nieuwe vlam in het Noorden van het land. Wij wilden ons huidige leventje niet kwijt en bleven daarom bij mijn vader wonen. Ik was van de drie kinderen altijd de sterkste, ik ging erg goed met de scheiding om. Althans dat dacht men van mij. Ondertussen voelde ik me alleen en huilde ik mezelf savonds in slaap. Ik vond mezelf niet leuk, ik was onzeker. Ik deed erg mijn best op school om leuk gevonden te worden en wist ik niet wie ik zelf was. De pesterijen van vroeger hadden hier hun aandeel in. Ik vormde mezelf naar een persoon waarvan ik dacht dat men deze wel kon waarderen. Ik wilde/kon met niemand praten over mijn onzekerheden. Mijn ouders hadden immers al genoeg aan hun hoofd. Mijn vader werkte keihard om voor ons te kunnen zorgen en mijn moeder zat ik een lastige relatie. Op den duur verbaasde ik me erover dat niemand zag wat er bij mij speelde. Toch zei ik niets. Ik werd alleen maar onzekerder en op school kon ik ook niet meer mijn best doen. Ik heb de middelbare school dan ook nooit afgemaakt. Ik ging naar het MBO. Ik wilde zo snel mogelijk gaan werken. Presentaties vond ik vreselijk en elke dag was weer een strijd om naar school te gaan en leuk te doen. Thuis was mijn oudste zus inmiddels vertrokken en mijn jongste zusje was een enorme puber. Ik was thuis altijd bezig te boel te sussen. Ik voelde me schuldig naar mijn vader, die zes dagen in de week werkte en alles voor zijn kinderen deed. En wat kreeg hij terug: een grote mond van zijn puberende dochter. Ze ging niet naar school en hing op straat. Ze blowde en deed meer dingen waar mijn vader het niet mee eens was. Mijn vader kon haar niet aan. Ik bemoeide me ermee in de poging te situatie te verbeteren. Maar dat was mijn recht niet, ik was tenslotte niet haar moeder. Uiteindelijk is mijn zusje tot inkeer gekomen maar werd ze een stil, onzeker en beschadigd meisje. Ik heb veel met haar gepraat over het leven en voel me wel eens schuldig dat ze nu net als ik zo'n denker is, zoveel nadenkt over het leven. Ze is niet gelukkig. Mijn oudste zus voelde zich bij mijn vader thuis niet prettig, ze vond het niet gezellig want we deden tenslotte nooit iets met het gezin, we waren uit elkaar aan het groeien. Iedereen leefde voor zich. Ze ging bij mijn moeder wonen. Mijn moeder echter had in haar tweede huwelijk een kindje gekregen dat zoveel huilde dat haar relatie er onwijs onder leidde. Altijd was er daar ruzie en hing er een gespannen sfeer. Het leek wel alsof mijn moeder het geluk niet was gegund, want de relatie ervoor was ook een flop. Deze man mishandelde haar psychisch. Leuk dus als we daar eens in de twee weken heen gingen. Nu dachten we dat de rust eindelijk weder zou keren bij mijn moeder nu ze haar tweede huwelijk in ging en we haar gelukkiger zagen dan ooit tevoren. Daar bracht het kindje helaas verandering in. Ze huilde maandenlang achtereen en de relatie veranderde hierdoor compleet. In deze tijd kwam mijn zus bij mijn moeder wonen. Mijn zus voelde zich ook hier niet thuis, de sfeer was tenslotte om te snijden. Vroeger praatte mijn moeder en mijn zus iedere dag met elkaar. Mijn zus had dit nodig, ze was erg onzeker. Maar waar was mijn moeder nu? Niemand leek er voor haar te zijn. Ze ging op zichzelf wonen en werd depressief. Nog nooit heb ik me zo bang en bezeerd gevoeld als die tijd. Mijn zus wilde niet meer, deed een poging haar polsen door te snijden, stond op het spoor te wachten op een trein en weken later reed ze zichzelf van de snelweg af. Die dag werd ze opgenomen in een psychiatrische instelling. Ik begon in die tijd met mijn HBO opleiding want ik wilde bewijzen dat ik het kon. En ik kon het, want ik haalde alle benodigde punten met gemak. Dat mijn zus werd opgenomen deed me zeer, maar door de focus op mijn studie kon het opzij zetten. Ik was erg druk en ging ook niet vaak mee naar mijn zus. Ze heeft weleens gezegd dat ze me dit kwalijk neemt, en ik snap ook niet dat ik dat heb kunnen laten gebeuren. Maar ik denk dat ik het niet aankon. Ik kon toen al niet meer tegen alle ellende. Mijn ouders waren er kapot van. Mijn moeder was er ineens voor haar en mijn vader ging iedere dag naar haar toe. Toen mijn zus weer naar huis mocht was ze veel vrienden verloren. Wel voelde ze zich weer goed, door therapie en medicatie. Echter werd ze overassertief en zei alles wat op haar hart lag. Het was moeilijk om met haar om te gaan. Niets was goed. Ik wist niet hoe ik met haar om moest gaan en zij leefde als een losgeslagen tiener, ze wilde haar opnamejaar dubbel en dwars inhalen. Een jaar later helaas weer een terugval. Ze is uit zichzelf een jaar naar een zorgboerderij gegaan en inmiddels is ze daar weer een jaar uit. Ze doet het goed, al blijft ze haar onzekerheden houden. Ik houd van haar maar vind het soms moeilijk met haar onzekerheden om te gaan. Met alles wat ik zeg let ik op hoe ik het zeg en alsnog kunnen er soms lastige situaties ontstaan. Mijn jongste zusje en ik hebben samen nog een tijd bij mijn vader gewoond, totdat ik op kamers ging in Nijmegen. Ik voelde me daar goed. Ik had het gevoel uit de negatieve sleur te zijn onttrokken. In de weekenden ging ik wel naar huis, voor mijn werk. Op den duur ging ik werken in Nijmegen en kwam bij mij de eerste klap. Ik voelde me erg slecht en onzeker en had het gevoel dat bij mij alles eruit kwam van de afgelopen tijd. Ik had al heel wat psychologen gezien en mijn huidige psycholoog stelde voor om medicatie te proberen. Ik begon te huilen van blijdschap. Ik had hier zelf namelijk ook over nagedacht maar durfde dit nooit te vragen. Ik was tenslotte nog niet zover als mijn zus. Stelde ik me niet aan? Maar ik wilde het heel graag en zo gezegd zo gedaan. Ik begon met antidepressiva en heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Ik huilde van blijdschap, want dit was het gevoel waar ik zo lang naar op zoek was. Ik voelde me mezelf. Dit was ik. Ik was zelfverzekerd, ging bijna elke avond stappen, viel wat kilo's af, maakte met iedereen een praatje en kende geen angsten. Zo ben ik, zo was ik vroeger ook als kind. Ik maakte zelfs de keuze om voor een paar maanden naar het buitenland te gaan om daar te studeren. Echter toen ik terug kwam van mijn reis, moest ik afbouwen met de medicatie. De richtlijn is om de medicijnen een half jaar te slikken en dan zouden je lichaam en geest het zelf weer moeten kunnen. Bij mij was dat niet zo. Ik viel terug en werd ongelukkiger dan ooit. Ik sloot mezelf op in mijn kamer en wilde niets. Zelfs mijn familie en vrienden wilde ik niet spreken. Ik ben naar de huisarts gegaan en deze heeft mij opnieuw medicatie voorgeschreven. Echter dit keer 30mg ipv de 10mg die ik ervoor slikte. Ik voelde me niet hetzelfde als de eerste keer. Sterker nog, ik had het gevoel dat het helemaal niet hielp. Ik ging op dat moment afstuderen en dat was een zware opgave. Ik heb mijn verhaal op tafel gegooid en gelukkig was mijn stagebegeleidster zeer begripvol en heb ik het op mijn eigen tempo en manier mogen doen. Ik ben geslaagd met een 8. Ik ben opnieuw een gesprek aangegaan met de huisarts. Misschien is 30mg teveel voor mij. Ik vroeg of ik niet beter terug kon, maar door mijn klachten adviseerde ze me juist te verhogen naar 40. Ik voelde me emotioneel afgevlakt en was teleurgesteld. Ik wilde zo graag weer naar dat gevoel van toen, maar dat gebeurde niet. Ik ben gaan solliciteren en ik werk nu als front office medewerker. Ik voel me niet mezelf, ik functioneer niet zoals ik zou moeten. Door mijn medicatie ben ik veel moe en slaap ik erg diep, waardoor ik me vaak heb verslapen. Ik ben daarom in overleg met de huisarts mijn medicijnen gaan afbouwen en sinds korte tijd verslaap ik me niet meer. Ik zit weer op de 10mg maar nog steeds voel ik me niet zoals de eerste keer. Ik ben ten einde raad en weet niet meer wat ik moet doen om gelukkig te zijn. De psycholoog, medicatie... schijnbaar werkt het niet. Ik weet heel goed waar mijn klachten vandaag komen en waar ik aan moet werken maar het lukt niet. Ik krijg mijn negatieve gedachten niet onder controle. Ik slaap veel, ik droom veel en voel me energieloos. Het leven is niet leuk. Ondertussen voelen ook mijn zusjes zich slecht en voel ik me nog slechter omdat ik ze niet kan helpen. Mijn moeder is al haar hele leven ongelukkig en ik hoor weinig van haar. Als ze interesse toont voelt dit gemaakt. Ik neem het haar niet kwalijk maar ik mis het wel. Het is geen bewuste keuze van haar, ze is zo. En ik begrijp het, want als ik me op haar leeftijd nog zo zou voelen zou ik hetzelfde zijn. Ik zou het niet op kunnen brengen interesse te tonen in anderen en om leuk te doen. Ik zou ook enkel met mezelf bezig kunnen zijn. Dit is dus wat ik absoluut niet wil en waarom ik NU aan mezelf wil werken. Maar ik weet niet meer hoe... Ik vraag me af of ik ooit die doelen zal bereiken waar ik me mijn hele leven al aan vast houdt: een goede baan, een leuke partner en kinderen. Die baan krijg ik niet in deze situatie want ik kan niet normaal functioneren en denken, die partner vindt ik niet als ik alleen maar achter de geraniums zit en mezelf niet leuk vindt. En de kinderen... die zijn lastig te maken in je eentje. Ik zou zo graag willen dat ik maar ook mijn zusjes gelukkig zijn. Dat mijn vader drie gelukkige dochters heeft. Ook hoop ik nog steeds op een wonder bij mijn moeder. Toch ben ik bang dat dat er niet in zit... Hiervoor is acceptatie nodig. Maar die acceptatie kan ik pas vinden als ik me sterk en gelukkig voel. Ik houd van mijn ouders. Nog meer van mijn zusjes. Nu wil ik nog van mezelf houden.
zaterdag 14 september 2013 om 17:31
@ Michelle: je hebt veel op je bordje gehad!
Je kunt alles helder omschrijven maar je zoekt handvatten om het naar de achtergrond te dringen? Om gewoon lekker in je vel te zitten?
Hier kun je alleen maar uit komen met hulp van een psycholoog, heb je al iemand benaderd om hiermee aan de slag te gaan?
Je kunt alles helder omschrijven maar je zoekt handvatten om het naar de achtergrond te dringen? Om gewoon lekker in je vel te zitten?
Hier kun je alleen maar uit komen met hulp van een psycholoog, heb je al iemand benaderd om hiermee aan de slag te gaan?
zaterdag 14 september 2013 om 18:05
Nooit gedacht dat het zo op zou luchten je verhaal op een forum te gooien en dat het zo fijn voelt om reacties te krijgen. Ik heb het op mijn werk naar mijn zin en ik heb fijne collega's. Daar ligt het niet aan. Het is soms stressvol en ik vind dat soms lastig omdat mijn hoofd al zo'n chaos is. Daarnaast weet ik dat ik beter kan dan wat ik nu doe, dat is frustrerend. Maar zoals carmen aangeeft voelt het goed bezig te zijn. Ik ben vaak blij dat ik weer kan gaan werken. Dan ben ik uit de sleur. Ik loop nu bij een lifecoach in de hoop dat dat iets oplevert. Een gezinstherapeut hebben we ook al geprobeerd. Echter moet dan wel iedereen willen.. Ik zoek nog steeds veel naar geschikte therapieën/therapeuten maar er wordt zoveel aangeboden dat ik niet weet wat het meest effectief is. Iemand een idee?
zaterdag 14 september 2013 om 18:26
zaterdag 14 september 2013 om 18:30
quote:michelle_1105 schreef op 14 september 2013 @ 18:05:
Ik zoek nog steeds veel naar geschikte therapieën/therapeuten maar er wordt zoveel aangeboden dat ik niet weet wat het meest effectief is. Iemand een idee?
Als ik jou was zou ik verschillende psychotherapeuten in de buurt bellen en je verhaal doen. Kijk wat zij je te bieden hebben en maak dan een keuze.
Op een forum kan niet echt een advies gegeven worden. Er zijn zoveel soorten therapieen en ook nog combinaties.
Ik zoek nog steeds veel naar geschikte therapieën/therapeuten maar er wordt zoveel aangeboden dat ik niet weet wat het meest effectief is. Iemand een idee?
Als ik jou was zou ik verschillende psychotherapeuten in de buurt bellen en je verhaal doen. Kijk wat zij je te bieden hebben en maak dan een keuze.
Op een forum kan niet echt een advies gegeven worden. Er zijn zoveel soorten therapieen en ook nog combinaties.
zaterdag 14 september 2013 om 18:33
Ik kom Even heel hard door de bocht knallen.
Je bent niet verantwoordelijk voor het geluk van anderen.
Me dunkt dat je je handen vol hebt aan jezelf. En aangezien je te maken hebt met volwassen mensen, is eenieder verantwoordelijk voor de keuzes die hij of zij maakt.(ik neem even aan dat jullie allemaal volwassen zijn, zie geen leeftijden namelijk)
Het verleden kun je niet veranderen, je kunt niet dragen wat niet van jou is.
Het verleden loslaten lijkt heel lastig en het kan ook niet zo 1,2,3 omdat het je gevormd heeft tot wie je nu bent. Maar het kan wel.
Je kunt ervoor kiezen om alles zwartgallig te blijven zien, of je kiest er voor om alle kleine beetjes die postief waren en zijn, ook zo te zien en ze te koesteren.
ook die zijn een onderdeel van wie je nu bent.
Medicijnen zijn fijn, ze kunnen je een "kickstart" geven, maar omdat veel medicijnen hun werking verliezen, omdat je lichaam (je hersenen) er aan went, je steeds een hogere dosis nodig hebt, die er gelijk ook voor zorgt dat je afvlakt en nul emoties hebt of voelt.
Anti-depressivia hebben vaak het effect dat je, na het stoppen, nog dieper in de put raakt als voorheen, als je verder niets onderneemt.
Wat dat betreft ben je dus goed bezig, je zoekt hulp. Bij de psych en hier.
Ik ken de klappen van de depressie-zweep ook. En ik heb ook een rugzakje, of gerust, zak.
Toch voel ik me goed. Heb ook bij de psych aangeklopt. 3 verschillende.
Ik zelf heb best veel gehad aan het niet veroordelende, maar ook heel veel aan mindfulness.
Ik heb de verantwoordelijkheid teruggelegd bij wie het hoorde.
En ik leef mijn leven zo veel mogelijk, als ik zelf wil.
Misschien is het de bedoeling dat je iets leert uit deze situaties?
Is het de bedoeling dat je leert voor jezelf op te komen?
De verantwoording daar te laten waar hij hoort?
Dat je niet verantwoordelijk bent voor andermans geluk?
Dat je een verdomd sterk mens bent?
Dat je eens niet zo moet twijfelen aan jezelf?
Dat je die hoge eisen aan jezelf eens moet laten varen?
Dat je het leven moet nemen zoals het komt, je kunt een rivier niet duwen...
Dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn?
Dat je moet helen om een goede moeder te kunnen zijn, maar je wel eerst moet weten waar je de pleisters moet plakken?
Dat je nu in een situatie zit waar je mensen gaat tegen komen die jou verder gaan helpen, tenminste, als je gelooft dat toeval niet bestaat en dingen met een reden gebeuren?
(waarmee ik niet wil zeggen dat je om deze rot-situatie gevraagd hebt)
De chaos in je hoofd kun je leren stilzetten. Die controle heb je, en kun je anders gewoon oefenen.
Ik ken je verder niet, maar ik vind zelf dat je heel sterk overkomt, maar dat je "belachelijk" hoge eisen aan jezelf stelt.
(en dat bedoel ik geenszins vervelend of rot)
Ik gun jou dat je strakjes in de spiegel kunt kijken en tegen jezelf kunt zeggen "dat t verrekt, ik verdomme wel goed bezig! Ik ben een supervrouw, ik neem de touwtjes in handen en ik richt me op mezelf! Ik heb er vertrouwen in dat ik, wanneer ik er klaar voor ben, een superlekkere lieve man tegen kom, die me aanvult en die prachtige kinderen met me maakt en dat we lang en gelukkig leven! Zo! "
Succes Sterke Michelle!
Je komt er wel!
Je bent niet verantwoordelijk voor het geluk van anderen.
Me dunkt dat je je handen vol hebt aan jezelf. En aangezien je te maken hebt met volwassen mensen, is eenieder verantwoordelijk voor de keuzes die hij of zij maakt.(ik neem even aan dat jullie allemaal volwassen zijn, zie geen leeftijden namelijk)
Het verleden kun je niet veranderen, je kunt niet dragen wat niet van jou is.
Het verleden loslaten lijkt heel lastig en het kan ook niet zo 1,2,3 omdat het je gevormd heeft tot wie je nu bent. Maar het kan wel.
Je kunt ervoor kiezen om alles zwartgallig te blijven zien, of je kiest er voor om alle kleine beetjes die postief waren en zijn, ook zo te zien en ze te koesteren.
ook die zijn een onderdeel van wie je nu bent.
Medicijnen zijn fijn, ze kunnen je een "kickstart" geven, maar omdat veel medicijnen hun werking verliezen, omdat je lichaam (je hersenen) er aan went, je steeds een hogere dosis nodig hebt, die er gelijk ook voor zorgt dat je afvlakt en nul emoties hebt of voelt.
Anti-depressivia hebben vaak het effect dat je, na het stoppen, nog dieper in de put raakt als voorheen, als je verder niets onderneemt.
Wat dat betreft ben je dus goed bezig, je zoekt hulp. Bij de psych en hier.
Ik ken de klappen van de depressie-zweep ook. En ik heb ook een rugzakje, of gerust, zak.
Toch voel ik me goed. Heb ook bij de psych aangeklopt. 3 verschillende.
Ik zelf heb best veel gehad aan het niet veroordelende, maar ook heel veel aan mindfulness.
Ik heb de verantwoordelijkheid teruggelegd bij wie het hoorde.
En ik leef mijn leven zo veel mogelijk, als ik zelf wil.
Misschien is het de bedoeling dat je iets leert uit deze situaties?
Is het de bedoeling dat je leert voor jezelf op te komen?
De verantwoording daar te laten waar hij hoort?
Dat je niet verantwoordelijk bent voor andermans geluk?
Dat je een verdomd sterk mens bent?
Dat je eens niet zo moet twijfelen aan jezelf?
Dat je die hoge eisen aan jezelf eens moet laten varen?
Dat je het leven moet nemen zoals het komt, je kunt een rivier niet duwen...
Dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn?
Dat je moet helen om een goede moeder te kunnen zijn, maar je wel eerst moet weten waar je de pleisters moet plakken?
Dat je nu in een situatie zit waar je mensen gaat tegen komen die jou verder gaan helpen, tenminste, als je gelooft dat toeval niet bestaat en dingen met een reden gebeuren?
(waarmee ik niet wil zeggen dat je om deze rot-situatie gevraagd hebt)
De chaos in je hoofd kun je leren stilzetten. Die controle heb je, en kun je anders gewoon oefenen.
Ik ken je verder niet, maar ik vind zelf dat je heel sterk overkomt, maar dat je "belachelijk" hoge eisen aan jezelf stelt.
(en dat bedoel ik geenszins vervelend of rot)
Ik gun jou dat je strakjes in de spiegel kunt kijken en tegen jezelf kunt zeggen "dat t verrekt, ik verdomme wel goed bezig! Ik ben een supervrouw, ik neem de touwtjes in handen en ik richt me op mezelf! Ik heb er vertrouwen in dat ik, wanneer ik er klaar voor ben, een superlekkere lieve man tegen kom, die me aanvult en die prachtige kinderen met me maakt en dat we lang en gelukkig leven! Zo! "
Succes Sterke Michelle!
Je komt er wel!
zaterdag 14 september 2013 om 18:47
Ik ben meer van de alternatieve therapie en niet van de medicijnen is alleen symptoombestrijding. Een paar trefwoorden waar je op kan googlen:familieopstellingen, mindfullnes, HPS, neurofeedback, NLP, "boek: je kunt je leven helen", EMDR.....
Sterkte meid, probeer ook iets leuks te ondernemen met je zussen. En probeer ondanks alles met elkaar te lachen.
Sterkte meid, probeer ook iets leuks te ondernemen met je zussen. En probeer ondanks alles met elkaar te lachen.
zaterdag 14 september 2013 om 18:48
Wat me nog invalt....
Wat mij ook heeft geholpen, en nu moet je niet vallen over de woorden die ik kies, toen ik bij de psych liep, heb ik besloten om alle "negatieve shit" alleen daar te uitten.
Dus niet meer tegen vrienden of op het werk.
Eerlijk is eerljk, wel nog tegen 1 vriendin, maar die kent me van binnen en buiten en die had aan een halve zin genoeg. Of ja, die zag al aan mijn gezicht hoe de vlag erbij hing. Die kon ik niet "foppen"
Merkte dat ik, als ik positieve koetjes en kalfjes uitte, ik die ook terug kreeg, waardoor het allemaal niet meer zo "zwaar was"
En eigenlijk heb ik dat nog steeds.
Ik denk dan, als ik niets leuks heb te vertellen, vertel ik niets.
En het is echt zo, er is altijd wel iets leuks te vertellen.
Een blunder die je ooit maakte waar je je toen voor schaamde, maar nu hartelijk om kan lachen.
De buren die weer eens gek deden in de tuin.
Een of ander gek artikel dat je tegenkwam op internet.
Een "funny meme"
Wat mij ook heeft geholpen, en nu moet je niet vallen over de woorden die ik kies, toen ik bij de psych liep, heb ik besloten om alle "negatieve shit" alleen daar te uitten.
Dus niet meer tegen vrienden of op het werk.
Eerlijk is eerljk, wel nog tegen 1 vriendin, maar die kent me van binnen en buiten en die had aan een halve zin genoeg. Of ja, die zag al aan mijn gezicht hoe de vlag erbij hing. Die kon ik niet "foppen"
Merkte dat ik, als ik positieve koetjes en kalfjes uitte, ik die ook terug kreeg, waardoor het allemaal niet meer zo "zwaar was"
En eigenlijk heb ik dat nog steeds.
Ik denk dan, als ik niets leuks heb te vertellen, vertel ik niets.
En het is echt zo, er is altijd wel iets leuks te vertellen.
Een blunder die je ooit maakte waar je je toen voor schaamde, maar nu hartelijk om kan lachen.
De buren die weer eens gek deden in de tuin.
Een of ander gek artikel dat je tegenkwam op internet.
Een "funny meme"
zaterdag 14 september 2013 om 20:10
quote:newmamma schreef op 14 september 2013 @ 18:47:
Ik ben meer van de alternatieve therapie en niet van de medicijnen is alleen symptoombestrijding. Een paar trefwoorden waar je op kan googlen:familieopstellingen, mindfullnes, HPS, neurofeedback, NLP, "boek: je kunt je leven helen", EMDR.....
Sterkte meid, probeer ook iets leuks te ondernemen met je zussen. En probeer ondanks alles met elkaar te lachen.
Dat bedoel ik nou met medische adviezen vragen op een forum. Hoe goed bedoeld ook, maar als je het verhaal van OP leest gaat een zelfhulpboek toch niet helpen? NLP heeft totaal geen wetenschappelijke basis, is wel duidelijk als Emile Ratelband daar ook aan doet. Mindfulness is goed om te ontspannen maar echte problemen lost het niet op. EMDR zou misschien kunnen, maar laat die beslissing aan professionals over.
RET en cognitieve gedragstherapie worden ook vaak op dit forum genoemd, maar werken zeker niet voor iedereen. Daarom nogmaals: Bel verschillende psychotherapeuten en vraag wat zij je kunnen bieden. Dan kun je zelf nadenken wat jou iets goeds lijkt (en wat je nog niet geprobeerd hebt) en daarmee aan de slag gaan.
Ik ben meer van de alternatieve therapie en niet van de medicijnen is alleen symptoombestrijding. Een paar trefwoorden waar je op kan googlen:familieopstellingen, mindfullnes, HPS, neurofeedback, NLP, "boek: je kunt je leven helen", EMDR.....
Sterkte meid, probeer ook iets leuks te ondernemen met je zussen. En probeer ondanks alles met elkaar te lachen.
Dat bedoel ik nou met medische adviezen vragen op een forum. Hoe goed bedoeld ook, maar als je het verhaal van OP leest gaat een zelfhulpboek toch niet helpen? NLP heeft totaal geen wetenschappelijke basis, is wel duidelijk als Emile Ratelband daar ook aan doet. Mindfulness is goed om te ontspannen maar echte problemen lost het niet op. EMDR zou misschien kunnen, maar laat die beslissing aan professionals over.
RET en cognitieve gedragstherapie worden ook vaak op dit forum genoemd, maar werken zeker niet voor iedereen. Daarom nogmaals: Bel verschillende psychotherapeuten en vraag wat zij je kunnen bieden. Dan kun je zelf nadenken wat jou iets goeds lijkt (en wat je nog niet geprobeerd hebt) en daarmee aan de slag gaan.
