Psyche
alle pijlers
ongelukkig
maandag 27 juli 2015 om 17:03
Ik had gemerkt dat ik de laatste tijd (jaren eigenlijk, met minder goede en betere tijden) al wat ongelukkiger was maar kon dat makkelijk wegstoppen door drukte van werk e.d. Nu ik vakantie heb, komt alles er dubbel zo erg uit lijkt het wel. Ik heb steeds vaker een ontevreden gevoel over mijn leven. Als ik de lijstjes van dingen die ongelukkige mensen op het internet doorlees, herken ik mezelf in alles. Ik ben denk ik ook al een langere tijd depressief.
Sinds ik verhuisd ben (half jaar geleden) ben ik me ook steeds eenzamer gaan voelen, spreek die 'vriendinnen' niet meer, was die eenrichtingsverkeer (vanuit mijn kant) op een gegeven moment zat en heb het laten verwateren. Ging sinds een half jaar goed om met een collega, deelden elkaars problemen etc. Zij was in het begin heel erg aanhankelijk en vertelde dat ze weinig vriendinnen had, en juist nu ineens doet zij ook afstandelijk (is nu bezig met een verhuizing en liet al vallen dat ze niets meer te maken wil hebben met deze kant van het land). Ik vraag me eigenlijk af waarom ik zo behandeld word (of laat behandelen eigenlijk), heb bijv. nooit een leuke relatie met een man gehad, waren altijd kortstondige 'relaties' met problemen of ik werd eigenlijk altijd niet goed behandeld (geen moeite voor me doen etc. terwijl ik dat wel deed).
Ik ben richting de 30 en voel me best eenzaam, voel geen connectie met andere mensen. Merk dat ik steeds vaker verzeild raak in negatieve gedachten, dit uit ik ook in het bijzin van anderen waar ik me achteraf bewust van word, word soms zelfs een beetje bang dat ze gaan merken dat ik ongelukkig en onzeker ben door al mijn uitlatingen. Ik heb eigenlijk ook geen zin heb om dingen te ondernemen, een tijdje geleden had ik hier nog wel zin in en heb toen wat kennissen benaderd maar niemand heeft zogenaamd tijd. Heb ook geen zin om telkens dingen alleen te ondernemen en moet mezelf hier ook toe pushen, heb wel wat dingen in de planning staan om toch bezig te blijven, zowel alleen als samen met familie, maar merk dat ik er erg tegenop kijk.
Wie herkent zich hierin? Tips zijn welkom.
Sinds ik verhuisd ben (half jaar geleden) ben ik me ook steeds eenzamer gaan voelen, spreek die 'vriendinnen' niet meer, was die eenrichtingsverkeer (vanuit mijn kant) op een gegeven moment zat en heb het laten verwateren. Ging sinds een half jaar goed om met een collega, deelden elkaars problemen etc. Zij was in het begin heel erg aanhankelijk en vertelde dat ze weinig vriendinnen had, en juist nu ineens doet zij ook afstandelijk (is nu bezig met een verhuizing en liet al vallen dat ze niets meer te maken wil hebben met deze kant van het land). Ik vraag me eigenlijk af waarom ik zo behandeld word (of laat behandelen eigenlijk), heb bijv. nooit een leuke relatie met een man gehad, waren altijd kortstondige 'relaties' met problemen of ik werd eigenlijk altijd niet goed behandeld (geen moeite voor me doen etc. terwijl ik dat wel deed).
Ik ben richting de 30 en voel me best eenzaam, voel geen connectie met andere mensen. Merk dat ik steeds vaker verzeild raak in negatieve gedachten, dit uit ik ook in het bijzin van anderen waar ik me achteraf bewust van word, word soms zelfs een beetje bang dat ze gaan merken dat ik ongelukkig en onzeker ben door al mijn uitlatingen. Ik heb eigenlijk ook geen zin heb om dingen te ondernemen, een tijdje geleden had ik hier nog wel zin in en heb toen wat kennissen benaderd maar niemand heeft zogenaamd tijd. Heb ook geen zin om telkens dingen alleen te ondernemen en moet mezelf hier ook toe pushen, heb wel wat dingen in de planning staan om toch bezig te blijven, zowel alleen als samen met familie, maar merk dat ik er erg tegenop kijk.
Wie herkent zich hierin? Tips zijn welkom.
maandag 27 juli 2015 om 17:08
Ik herken het wel. Van bij de pakken neerzitten wordt het in elk geval beter.
De tip die voor mij het beste gewerkt heeft: zoek een nieuwe bezigheid waarbij je mensen ontmoet. Een sport, een hobby, vrijwilligerswerk. Je zult er niet meteen nieuwe vriendschappen aan over houden maar je ziet en spreekt wel regelmatig mensen, en dat is een goed opstapje naar een actiever sociaal leven. Vrijwilligerswerk geeft ook nog heel veel voldoening omdat je andere mensen (of dieren, hangt er vanaf waar je gaat werken ) blij maakt.
Plus, als je het vermoeden hebt dat je depressief bent: zoek professionele hulp. Ga eens met je huisarts praten, die kan je doorverwijzen.
De tip die voor mij het beste gewerkt heeft: zoek een nieuwe bezigheid waarbij je mensen ontmoet. Een sport, een hobby, vrijwilligerswerk. Je zult er niet meteen nieuwe vriendschappen aan over houden maar je ziet en spreekt wel regelmatig mensen, en dat is een goed opstapje naar een actiever sociaal leven. Vrijwilligerswerk geeft ook nog heel veel voldoening omdat je andere mensen (of dieren, hangt er vanaf waar je gaat werken ) blij maakt.
Plus, als je het vermoeden hebt dat je depressief bent: zoek professionele hulp. Ga eens met je huisarts praten, die kan je doorverwijzen.
maandag 27 juli 2015 om 17:40
Herkenbaar. Al ben ik niet echt depressief, maar heb wel regelmatig sombere gedachtes. Mijn vriendschappen die ik had van mijn vorige dorp, zijn ook verwaterd. Omdat het op den duur alleen van mijn kant kwam. Toen ze een relatie kregen, was ik niet meer interessant.
Nu heb ik er sinds dit jaar weer een paar vriendschappen bij. Nog niet veel, maar het is iets. Je weet nooit hoe lang het stand houdt, maar nu is het leuk. We ondernemen ook af en toe dingen. Mijn leven is al leuker dan een paar jaar terug. Toen had ik helemaal niemand meer en ging alleen maar met mijn moeder op pad. Confronterend als je dan andere meiden gezellig samen ziet. Ook ik heb niet vaak connectie met mensen meer door andere interesses.
Ik heb nog geen leuke relatie met een man gehad. Ze versierden me en ik vond ze aardig. Echt verliefd was ik nooit, maar ik dacht dat ik te kieskeurig was en wilde ook graag een vriendje. Maar hoe beter ik ze leerde kennen hoe meer ik me ging ergeren. Het leek wel of die mannen me alleen nodig hadden om tegen op te scheppen en mij naar beneden te halen. Zo'n man hoef ik niet. Ik wil een man die me neemt zoals ik ben en die echt van me houdt. Die heb ik nog niet ontmoet. Ik focus me er niet op nu. Al wordt het naarmate je ouder wordt wel steeds moeilijker om iemand te vinden. Een kinderwens heb ik niet, dus haast heb ik niet.
Ik kom wel onder de mensen, maar ik merk dat als ik echt contacten zoek ik het niet vind. Zo zit ik op badminton en een vriendenkring van MEE en heb in de afgelopen jaren verschillende hobbycursussen gevolgd. Vriendschappen zijn er niet uitgegroeid. Die ik nu wel heb ontstonden op mijn werk.
Nu heb ik er sinds dit jaar weer een paar vriendschappen bij. Nog niet veel, maar het is iets. Je weet nooit hoe lang het stand houdt, maar nu is het leuk. We ondernemen ook af en toe dingen. Mijn leven is al leuker dan een paar jaar terug. Toen had ik helemaal niemand meer en ging alleen maar met mijn moeder op pad. Confronterend als je dan andere meiden gezellig samen ziet. Ook ik heb niet vaak connectie met mensen meer door andere interesses.
Ik heb nog geen leuke relatie met een man gehad. Ze versierden me en ik vond ze aardig. Echt verliefd was ik nooit, maar ik dacht dat ik te kieskeurig was en wilde ook graag een vriendje. Maar hoe beter ik ze leerde kennen hoe meer ik me ging ergeren. Het leek wel of die mannen me alleen nodig hadden om tegen op te scheppen en mij naar beneden te halen. Zo'n man hoef ik niet. Ik wil een man die me neemt zoals ik ben en die echt van me houdt. Die heb ik nog niet ontmoet. Ik focus me er niet op nu. Al wordt het naarmate je ouder wordt wel steeds moeilijker om iemand te vinden. Een kinderwens heb ik niet, dus haast heb ik niet.
Ik kom wel onder de mensen, maar ik merk dat als ik echt contacten zoek ik het niet vind. Zo zit ik op badminton en een vriendenkring van MEE en heb in de afgelopen jaren verschillende hobbycursussen gevolgd. Vriendschappen zijn er niet uitgegroeid. Die ik nu wel heb ontstonden op mijn werk.
maandag 27 juli 2015 om 18:01
Ik herken dit ook heel erg, ik ben van dezelfde leeftijd. Ik zou er meteen hulp voor gaan zoeken! Ik ga sindskort naar een psycholoog omdat het alleen maar erger wordt (overspannen/depressief)en nu ga ik er echt werk van maken, maar ik had dit 10 jaar geleden eigenlijk al moeten doen.. Aan blijven modderen is echt zonde van je tijd!
maandag 27 juli 2015 om 18:17
bedankt voor de reacties
ik heb destijds bij een psycholoog gelopen maar vond het niet echt helpen eigenlijk, waardoor ik het idee heb dat ik toch gewoon dingen moet ondernemen en het langzaamaan wel wat beter gaan worden. Bij mij is het ook meer die opkropping van gevoelens wat er eens in de zoveel tijd uitkomt, ik denk dat het komt omdat ik dingen onderdruk waardoor ik wel prima in mijn werk kan functioneren. Ik wil binnenkort beginnen met salsales, omdat ik van dansen houd en het lijkt me ook een leuk uitje met het vrijdansen erbij.
@ Leona88, wat goed dat je actie hebt ondernomen! Hoe gaat het bij jouw psycholoog in z'n werk? en krijg je ook antidepressiva?
@ Hondenmens, ik denk dat in jouw verhaal een pijnlijke waarheid zit: hoe ouder je wordt, hoe lastiger, zowel op vriendschappelijk als liefdes gebied. Sowieso moet er ook een klik zijn en dat is er ook niet altijd, heb ook geen zin in geforceerde gesprekken. Ik wil het liefst een man die echt voor me klaarstaat, mijn laatste 'relatie' was met iemand die zogenaamd de kat uit de boom kijkt maar tegelijkertijd wel deed alsof 'ie veel om mij gaf. Of je gaat ervoor of niet vind ik, maar hij hield me gewoon aan het lijntje en ondanks dat het al een tijdje geleden is, komt dit nu ook weer naar boven en voel ik me boos en gekwetst.
ik heb destijds bij een psycholoog gelopen maar vond het niet echt helpen eigenlijk, waardoor ik het idee heb dat ik toch gewoon dingen moet ondernemen en het langzaamaan wel wat beter gaan worden. Bij mij is het ook meer die opkropping van gevoelens wat er eens in de zoveel tijd uitkomt, ik denk dat het komt omdat ik dingen onderdruk waardoor ik wel prima in mijn werk kan functioneren. Ik wil binnenkort beginnen met salsales, omdat ik van dansen houd en het lijkt me ook een leuk uitje met het vrijdansen erbij.
@ Leona88, wat goed dat je actie hebt ondernomen! Hoe gaat het bij jouw psycholoog in z'n werk? en krijg je ook antidepressiva?
@ Hondenmens, ik denk dat in jouw verhaal een pijnlijke waarheid zit: hoe ouder je wordt, hoe lastiger, zowel op vriendschappelijk als liefdes gebied. Sowieso moet er ook een klik zijn en dat is er ook niet altijd, heb ook geen zin in geforceerde gesprekken. Ik wil het liefst een man die echt voor me klaarstaat, mijn laatste 'relatie' was met iemand die zogenaamd de kat uit de boom kijkt maar tegelijkertijd wel deed alsof 'ie veel om mij gaf. Of je gaat ervoor of niet vind ik, maar hij hield me gewoon aan het lijntje en ondanks dat het al een tijdje geleden is, komt dit nu ook weer naar boven en voel ik me boos en gekwetst.
maandag 27 juli 2015 om 18:47
Ik heb pas een paar gesprekken gehad, dus welke therapie ik ga krijgen weet ik nog niet precies, maar ik heb er wel een goed gevoel bij. Hij is klinisch psycholoog en gespecialiseerd in persoonlijkheidsproblematiek (ik heb namelijk ook wel last van keuzestress: wie ben ik en wat wil ik) Ik krijg geen antidepressiva omdat dat op dit moment niet nodig is..
Wat je zegt over gevoelens opkroppen en onderdrukken, dit herken ik ook heel erg! Dit uit zich voornamelijk in stemmingswisselingen waardoor goed functioneren op het werk voor mij juist heel erg moeilijk is. Er komen bij mij ook nog eens lichamelijke klachten bij kijken, dus therapie is voor mij wel van belang..
Ik moet wel zeggen dat het per psycholoog ook verschilt, ik heb er in het verleden twee gehad waar ik ook niks aan had.. gevoelens uiten en grenzen aangeven is erg belangrijk, als je dat goed kan scheelt het al de helft. Althans voor mij, ik heb hier m'n hele leven al last van zo'n beetje, dus daar ben ik ook mee aan de slag gegaan.
Je kunt het even aankijken, maar mocht je toch naar een psycholoog willen zou ik goed kijken naar wat voor psycholoog bij jouw klachten aansluit, wellicht helpt het dan beter. Er moet toch een klik zijn.
Salsadansen is inderdaad erg leuk! moet ik ook weer eens gaan doen..
Wat je zegt over gevoelens opkroppen en onderdrukken, dit herken ik ook heel erg! Dit uit zich voornamelijk in stemmingswisselingen waardoor goed functioneren op het werk voor mij juist heel erg moeilijk is. Er komen bij mij ook nog eens lichamelijke klachten bij kijken, dus therapie is voor mij wel van belang..
Ik moet wel zeggen dat het per psycholoog ook verschilt, ik heb er in het verleden twee gehad waar ik ook niks aan had.. gevoelens uiten en grenzen aangeven is erg belangrijk, als je dat goed kan scheelt het al de helft. Althans voor mij, ik heb hier m'n hele leven al last van zo'n beetje, dus daar ben ik ook mee aan de slag gegaan.
Je kunt het even aankijken, maar mocht je toch naar een psycholoog willen zou ik goed kijken naar wat voor psycholoog bij jouw klachten aansluit, wellicht helpt het dan beter. Er moet toch een klik zijn.
Salsadansen is inderdaad erg leuk! moet ik ook weer eens gaan doen..
maandag 27 juli 2015 om 18:57
Nu je het zegt, ik had wel erge last van stemmingswisselingen op het werk toen ik nog niet helemaal over m'n ex heen was waardoor ik soms echt op huilen stond en niks gedaan kreeg met als gevolg veel in eigen tijd inhalen. Ik ben ook ontzettend slecht in het maken van keuzes, kan ook echt iets kleins zijn. Misschien moet ik het toch maar is overwegen, vind het alleen wel vervelend met werk dat ik elke keer weg ben.
Ja heb ook van anderen gehoord dat ze door salsadansen meer sociale contacten opdeden en de mannelijke aandacht is ook wel weer leuk ik zou wel opschieten want ik heb al een aantal keer gehad dat de cursussen al waren begonnen waardoor je weer heel lang moest wachten...
Ja heb ook van anderen gehoord dat ze door salsadansen meer sociale contacten opdeden en de mannelijke aandacht is ook wel weer leuk ik zou wel opschieten want ik heb al een aantal keer gehad dat de cursussen al waren begonnen waardoor je weer heel lang moest wachten...
maandag 27 juli 2015 om 19:50
Het is rot om te zeggen maar je zuigt anderen energetisch leeg met negativiteit zo ga je geen vrienden maken, vrienden delen ook positieve dingen en niet alleen problemen. Het is niet jouw fout dat je depressieve gevoelens hebt. Ik raad je aan om er iets aan te doen ga idd naar je huisarts.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 27 juli 2015 om 20:23
@ Leona88, ja werk fulltime.
@ Viva-amber, ik probeer niet negatief te zijn maar het valt me wel steeds vaker op dat als anderen iets positief vinden, ik gelijk met een tegenhanger kom. Maar bij mijn oude vriendinnen en collega konden we van alles bespreken met elkaar, met die vriendinnen waren het wel vaker positieve dingen en juist bij die collega was alles negatief, ik voelde me een praatpaal voor haar en ik heb zelf bij die collega aangegeven dat haar negativiteit mij ook beinvloed. Ik wilde juist iets leuks ondernemen, hadden wat afgesproken ook maar later bleek dat ze die dag vrijgenomen had voor haar verhuizing, prima maar zeg dan ook even tegen mij. Na een paar keer vragen werd voor mij bevestigd dat zij geen zin heeft om met mij om te gaan, heb haar dus ook succes gewenst.
Wat ik hiermee wil zeggen is dat het niet altijd even negatief is en ik denk dat ik mijn energie voor de verkeerde mensen gebruik. Nu ik erover nadenk, heb ik al jaren 1 vriendin die ik eens in de zoveel tijd zie, zij neemt altijd initiatief en ik nooit en toch hebben we altijd leuk contact. Laatst ook door een collega benaderd om eens samen wat te gaan eten. Waarom doe ik daar dan niets mee vraag ik me af, heb er nooit echt bij stilgestaan eigenlijk.
@ Viva-amber, ik probeer niet negatief te zijn maar het valt me wel steeds vaker op dat als anderen iets positief vinden, ik gelijk met een tegenhanger kom. Maar bij mijn oude vriendinnen en collega konden we van alles bespreken met elkaar, met die vriendinnen waren het wel vaker positieve dingen en juist bij die collega was alles negatief, ik voelde me een praatpaal voor haar en ik heb zelf bij die collega aangegeven dat haar negativiteit mij ook beinvloed. Ik wilde juist iets leuks ondernemen, hadden wat afgesproken ook maar later bleek dat ze die dag vrijgenomen had voor haar verhuizing, prima maar zeg dan ook even tegen mij. Na een paar keer vragen werd voor mij bevestigd dat zij geen zin heeft om met mij om te gaan, heb haar dus ook succes gewenst.
Wat ik hiermee wil zeggen is dat het niet altijd even negatief is en ik denk dat ik mijn energie voor de verkeerde mensen gebruik. Nu ik erover nadenk, heb ik al jaren 1 vriendin die ik eens in de zoveel tijd zie, zij neemt altijd initiatief en ik nooit en toch hebben we altijd leuk contact. Laatst ook door een collega benaderd om eens samen wat te gaan eten. Waarom doe ik daar dan niets mee vraag ik me af, heb er nooit echt bij stilgestaan eigenlijk.
