Psyche
alle pijlers
ongelukkig
zondag 10 januari 2016 om 00:14
Mijn verhaal zal wel warrig worden maar wil het zo graag kwijt.
Het komt erop neer dat ik niet gelukkig ben en in een vicieuze cirkel zit.
Vanavond hele erge ruzie gehad met mijn vader en heb daarna (volgens mij) een paniekaanval gehad, alles wat ik opgekropt had kwam eruit en ik heb helemaal niemand waar ik mee kan praten.
Met vicieuze cirkel bedoel ik dat ik niet blij ben met mijn leven, ik woon als midtwintiger bij mijn ouders en hier word ik onderdrukt en vernederd (uitgescholden, niets is ooit goed). Ik voel me eenzaam, heb geen vrienden, paar kennissen die ik een paar keer per jaar zie. Mijn ouders zijn overbeschermend, alles is gevaarlijk, alleen reizen 'mag' niet, ook kan ik niet zomaar bij een man logeren, er wordt van mij verwacht dat ik maagd ben en blijf. Ik moet/heb het gevoel dat ik alles moet verantwoorden en 'anders zoek je maar iets voor jezelf'. Eigen woonplek vinden lukt niet, particulier kan ik niet betalen en voor kamers waar ze minimaal 600 euro voor vragen word ik niet eens uitgenodigd.
Ik heb al gedurende een langere tijd een hobby gevonden waar ik veel mensen ontmoet maar dat blijft daar. Mijn weekenden bestaan uit schoonmaken, boodschappen doen, lezen en tv kijken. Of ik ga alleen de stad in maar heb daar vaak geeneens zin in.
Volgens mij ben ik depressief; haal nergens plezier uit, heb geeneens zin in seks en voel me ontzettend leeg. Ik kijk uit naar het moment dat ik weg kan bij mijn ouders maar tegelijkertijd besef ik me dat die eenzaamheid dan gewoon blijft maar dan ben ik tenminste van die onderdrukking en geestelijke mishandeling af (zo zie ik het). Eens in de zoveel tijd heb ik zulke buien en blijf ik maar huilen en denken wat heeft het allemaal voor zin, heb me in het verleden ook niet gelukkig gevoeld (ondanks dat ik op kamers heb gewoond).
Vraag me af of het ooit beter gaat worden, ga ik me uberhaupt wel gelukkig voelen zodra ik me niet meer eenzaam voel? is dat wel de oorzaak? Ben er gewoon zo klaar mee dat ik soms wel eens aan zelfmoord denk of drugs als toevlucht maar rationeel gezien besef ik me dat dat niets oplost. Ik weet niet wat ik hiermee wil, even van me afschrijven en advies misschien. Bedankt voor het lezen.
Het komt erop neer dat ik niet gelukkig ben en in een vicieuze cirkel zit.
Vanavond hele erge ruzie gehad met mijn vader en heb daarna (volgens mij) een paniekaanval gehad, alles wat ik opgekropt had kwam eruit en ik heb helemaal niemand waar ik mee kan praten.
Met vicieuze cirkel bedoel ik dat ik niet blij ben met mijn leven, ik woon als midtwintiger bij mijn ouders en hier word ik onderdrukt en vernederd (uitgescholden, niets is ooit goed). Ik voel me eenzaam, heb geen vrienden, paar kennissen die ik een paar keer per jaar zie. Mijn ouders zijn overbeschermend, alles is gevaarlijk, alleen reizen 'mag' niet, ook kan ik niet zomaar bij een man logeren, er wordt van mij verwacht dat ik maagd ben en blijf. Ik moet/heb het gevoel dat ik alles moet verantwoorden en 'anders zoek je maar iets voor jezelf'. Eigen woonplek vinden lukt niet, particulier kan ik niet betalen en voor kamers waar ze minimaal 600 euro voor vragen word ik niet eens uitgenodigd.
Ik heb al gedurende een langere tijd een hobby gevonden waar ik veel mensen ontmoet maar dat blijft daar. Mijn weekenden bestaan uit schoonmaken, boodschappen doen, lezen en tv kijken. Of ik ga alleen de stad in maar heb daar vaak geeneens zin in.
Volgens mij ben ik depressief; haal nergens plezier uit, heb geeneens zin in seks en voel me ontzettend leeg. Ik kijk uit naar het moment dat ik weg kan bij mijn ouders maar tegelijkertijd besef ik me dat die eenzaamheid dan gewoon blijft maar dan ben ik tenminste van die onderdrukking en geestelijke mishandeling af (zo zie ik het). Eens in de zoveel tijd heb ik zulke buien en blijf ik maar huilen en denken wat heeft het allemaal voor zin, heb me in het verleden ook niet gelukkig gevoeld (ondanks dat ik op kamers heb gewoond).
Vraag me af of het ooit beter gaat worden, ga ik me uberhaupt wel gelukkig voelen zodra ik me niet meer eenzaam voel? is dat wel de oorzaak? Ben er gewoon zo klaar mee dat ik soms wel eens aan zelfmoord denk of drugs als toevlucht maar rationeel gezien besef ik me dat dat niets oplost. Ik weet niet wat ik hiermee wil, even van me afschrijven en advies misschien. Bedankt voor het lezen.
zondag 10 januari 2016 om 00:28
Ik heb inmiddels een baan maar de regio waar ik werk is behoorlijk duur om te wonen en met mijn starterssalaris kan ik dat gewoon niet betalen.
Ik heb wel vriendinnen gehad tijdens de studie maar uit het oog, uit het hart. Zulke goede vrienden waren het niet en eerlijk gezegd besefte ik me dat destijds ook wel.
Ik heb wel vriendinnen gehad tijdens de studie maar uit het oog, uit het hart. Zulke goede vrienden waren het niet en eerlijk gezegd besefte ik me dat destijds ook wel.
zondag 10 januari 2016 om 00:58
ik zet het er liever ivm herkenbaarheid niet op maar ik deelde iets mee wat ik van plan was (iets waar ik zijn toestemming niet voor nodig heb imo) en dat wil hij niet hebben, en daarmee is het klaar, ik heb zogenaamd niks te zeggen. Vervolgens begon ik met dat het een gevangenis lijkt hier en heb ik hem uitgescholden en zo escaleerde het. En uiteraard het bekende 'dan zoek je maar iets voor jezelf'. Het is erg manipulatief omdat ze heel goed weten dat het lastig is om woonruimte te vinden. En sowieso, al had ik eigen woonruimte, dan word ik nog dagelijks gebeld om zogenaamd te praten. Dit was in het verleden al zo en wanneer ik niet opneem, krijg ik tientallen oproepjes en berichtjes.
zondag 10 januari 2016 om 01:07
Maken dat je daar weg komt!
Het gaat niet beter worden. Als je vader nu niet inziet dat het onredelijk is wat hij eist, dan gaat dat heus niet op korte termijn veranderen. Discussies leiden dus ook nergens toe.
En telefoontjes en berichtjes kun je gewoon negeren als je eenmaal je eigen plekje hebt. Af en toe een teken van leven is meer dan voldoende.
Het gaat niet beter worden. Als je vader nu niet inziet dat het onredelijk is wat hij eist, dan gaat dat heus niet op korte termijn veranderen. Discussies leiden dus ook nergens toe.
En telefoontjes en berichtjes kun je gewoon negeren als je eenmaal je eigen plekje hebt. Af en toe een teken van leven is meer dan voldoende.
zondag 10 januari 2016 om 01:09
Als ie toch niet gebonden bent aan een regio ivm je sociale kring. Zoek werk in een stad waar het leven goedkoper is en waar je werk kunt vinden. Je moet toch opnieuw vrienden maken, waarom niet in een nieuwe stad? In Groningen of Nijmegen bijv zijn kamers goedkoper dan in de randstad. Dan neem je ook fysiek afstand van je ouders.
zondag 10 januari 2016 om 01:17
Antikraak, studio samen delen, bijbaantje? Zo-Wi-Zo afspraak huisarts ivm je stemming nu maar pak alles aan om " los te komen". Been there...
En dan later; sporten/poosje reizen/cursus om dan " jezelf" te leren kennen ( vet cliché maar wel zo fijn) en om anderen te ontmoeten. Probeer de dingen waar je niet blij van wordt te veranderen en waar je geen invloed op heb is het NIET jouw schuld! Ik hoop dat je hiermee wat kan- zet em op.
En dan later; sporten/poosje reizen/cursus om dan " jezelf" te leren kennen ( vet cliché maar wel zo fijn) en om anderen te ontmoeten. Probeer de dingen waar je niet blij van wordt te veranderen en waar je geen invloed op heb is het NIET jouw schuld! Ik hoop dat je hiermee wat kan- zet em op.
Ja, nee, misschien. Kan je de vraag herhalen?
zondag 10 januari 2016 om 01:44
Zeg... als zou je op een houtje moeten bijten en vier maal in de week brood moeten eten... alles is beter dan dit toch? Gaan en ophouden met excuses zoeken. Stoppen met denken en gaan handelen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 10 januari 2016 om 03:28
zeer waarschijnlijk heb je hier wel wat aan, want hoe er met jou om gegaan wordt is niet alleen niet ok maar ook niet normaal of acceptabel.
https://www.youtube.com/watch?v=CyTzQtyvucM
https://www.youtube.com/watch?v=xlLc61f37_o
https://www.youtube.com/watch?v=CyTzQtyvucM
https://www.youtube.com/watch?v=xlLc61f37_o
zondag 10 januari 2016 om 07:45
TO, begin met het maken van een plan. War heb je nodig om zelfstandig te worden en hoe ga je dit bereiken? Leer nieuwe menen kennen. Schrijf je in bij de woningbouw voor een huurwoning. Spaar. Kortom, neem het heft in eigen hand. Als jij ervan uit gaat dat er niks kan veranderen zal er ook niks veranderen. Je moet het zelf doen.
zondag 10 januari 2016 om 07:51
Iedereen denkt wel eens over zelfmoord, en dan wordt het toch comfortabeler gevonden om te blijven en zich te weren tegen narigheid. Aan drugs zou ik niet beginnen omdat je dat waar je even gelukkiger van wordt wil herhalen en al gauw kan je dan niet meer zonder.
Het beste is om een kamertje te huren, en om een belkwartiertje ten hoogste drie keer per week in te stellen voor je ouders. Je kan dat echt zelf bepalen. Je bent geen slechte dochter als je niet elke dag contact wil.
Tot die tijd vraag je hen gewoon om niet zo naar tegen je te doen omdat je dat niet prettig vindt als volwassen vrouw. Je herhaalt dat tot ze zich matigen. Pas als je normaal wordt toegesproken ga je in op het gespreksonderwerp. Je hebt voor een groot deel zelf in de hand hoe je behandeld wordt. Sterkte!
Het beste is om een kamertje te huren, en om een belkwartiertje ten hoogste drie keer per week in te stellen voor je ouders. Je kan dat echt zelf bepalen. Je bent geen slechte dochter als je niet elke dag contact wil.
Tot die tijd vraag je hen gewoon om niet zo naar tegen je te doen omdat je dat niet prettig vindt als volwassen vrouw. Je herhaalt dat tot ze zich matigen. Pas als je normaal wordt toegesproken ga je in op het gespreksonderwerp. Je hebt voor een groot deel zelf in de hand hoe je behandeld wordt. Sterkte!
Dan moet het maar zoals het kan
zondag 10 januari 2016 om 07:52
Ik neem aan dat het een cultuurdingetje is dat je ouders van alles voor jou bepalen? Tijd om daar van los te komen. Zoek beter naar een kamer, reageer op woningen die verloot worden bij een Woningbedrijf, ga antikraak wonen.
Investeer in vriendschappen door activiteiten te ondernemen waar je andere mensen leert kennen, bijvoorbeeld nmlk.nl.
En zeg, als mid-twintiger, gewoon eens 'nee' tegen je ouders als ze jouw leven weer eens willen bepalen.
Het begint bij jou!
Investeer in vriendschappen door activiteiten te ondernemen waar je andere mensen leert kennen, bijvoorbeeld nmlk.nl.
En zeg, als mid-twintiger, gewoon eens 'nee' tegen je ouders als ze jouw leven weer eens willen bepalen.
Het begint bij jou!
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zondag 10 januari 2016 om 08:35
Ik herken het, mijn vader was een echte dictator in huis.. Verschil met jou is dat ik op mijn 18de direct het huis uit ben gegaan. En weet je, het werd beter! Liever een dag minimaal te eten dan een dag langer bij mijn ouders te wonen, met het manipuleren van mijn moeder en het constant afgezeken worden door vooral mijn vader. Je hoeft geen telefoon op te nemen als je daar weg bent, of hun mail/ sms/ whattsapp te antwoorden.
Zoals eerder iemand zei, je bent niet gebonden aan je eigen woonplaats, pak je spullen en ga waar jij heen wilt. Je kan het e je moest eens weten hoe dat voelt en hoe je dan opknapt! btw; ik woon ook al jaren ver bij mijn ouders uit de buurt, heerlijk!
Succes, heb vertrouwen in jezelf en doe het want je kan het, echt!
Zoals eerder iemand zei, je bent niet gebonden aan je eigen woonplaats, pak je spullen en ga waar jij heen wilt. Je kan het e je moest eens weten hoe dat voelt en hoe je dan opknapt! btw; ik woon ook al jaren ver bij mijn ouders uit de buurt, heerlijk!
Succes, heb vertrouwen in jezelf en doe het want je kan het, echt!
zondag 10 januari 2016 om 09:10
Kom op je bent echt sterker dan dat je denkt. Ga zo snel mogelijk het huis uit. Niet naar dat ideale flatje of starterswoning, maar iets dat betaalbaar is. Anti kraak, tijdelijke woonruimte, hospita, etc. Dit is niet voor altijd of lange periode. Maar dit is een begin.
Op het moment dat je op jezelf gaat wonen heb je ook meer tijd en energie om leuke dingen te gaan doen, uit te gaan, vrienden te maken, ander werk te zoeken, etc.
Klinkt natuurlijk heel eng. Hoe slecht je situatie nu is, je weet wel waar je aan toe bent.
En maak een afspraak bij de huisarts. Kijk of dat je wat ondersteuning kan krijgen.
Op het moment dat je op jezelf gaat wonen heb je ook meer tijd en energie om leuke dingen te gaan doen, uit te gaan, vrienden te maken, ander werk te zoeken, etc.
Klinkt natuurlijk heel eng. Hoe slecht je situatie nu is, je weet wel waar je aan toe bent.
En maak een afspraak bij de huisarts. Kijk of dat je wat ondersteuning kan krijgen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zondag 10 januari 2016 om 19:01
Bedankt voor alle reacties, heeft me goed tot denken aangezet.
Ik vind het erg lastig, want enerzijds staan ze in moeilijke tijden altijd voor me klaar en ondersteunen ze me in veel dingen maar tegelijkertijd word ik ook gemanipuleerd en overbeschermd. Dit is idd een cultureel dingetje zoals iemand eerder al zei (drie keer raden welke cultuur...). Zo heeft mijn vader ook inzicht in bepaalde gegevens van mij, zoals bank en zorgverzekering. Niks ontgaat hem en mijn bankgegevens onthullen mijn eventuele leugens toch wel.
Tegelijkertijd wil ik niet de hoofdprijs betalen voor een woning (kamer) om deze dan alsnog met 3-4 man te moeten delen. Ik voel me ook ontzettend slap en een loser, omdat ik totaal geen ruggengraat heb en over me heen laat lopen en niks regel om op mezelf te gaan.
Een collega had het over een kamer die ze voor me zou kunnen regelen, ik ga dat nog eens navragen.
Ik ben afgelopen jaar naar de psychiater geweest voor iets anders maar durfde dit onderwerp niet aan te snijden, ik weet niet waarom. En nu wil ik in het beginstadium van mijn nieuwe werk niet vaak afwezig zijn voor dit soort afspraken.
Ik vind het erg lastig, want enerzijds staan ze in moeilijke tijden altijd voor me klaar en ondersteunen ze me in veel dingen maar tegelijkertijd word ik ook gemanipuleerd en overbeschermd. Dit is idd een cultureel dingetje zoals iemand eerder al zei (drie keer raden welke cultuur...). Zo heeft mijn vader ook inzicht in bepaalde gegevens van mij, zoals bank en zorgverzekering. Niks ontgaat hem en mijn bankgegevens onthullen mijn eventuele leugens toch wel.
Tegelijkertijd wil ik niet de hoofdprijs betalen voor een woning (kamer) om deze dan alsnog met 3-4 man te moeten delen. Ik voel me ook ontzettend slap en een loser, omdat ik totaal geen ruggengraat heb en over me heen laat lopen en niks regel om op mezelf te gaan.
Een collega had het over een kamer die ze voor me zou kunnen regelen, ik ga dat nog eens navragen.
Ik ben afgelopen jaar naar de psychiater geweest voor iets anders maar durfde dit onderwerp niet aan te snijden, ik weet niet waarom. En nu wil ik in het beginstadium van mijn nieuwe werk niet vaak afwezig zijn voor dit soort afspraken.
