Psyche
alle pijlers
ongemakkelijk bij mensen
maandag 14 januari 2013 om 23:37
Ben net thuis van een 'social event' en binnen het groepje waarin ik me bevond voelde ik me weer niet prettig. Opgeteld bij vorige week waarbij ik een paar slechte dagen had en ik vraag me nu af of ik in actie moet komen.
Ik lijk geen ruimte in te kunnen nemen in gezelschap. Ik voel me vaak onveilig. Ik vermaak me niet, social talk is niet aan mij besteed. En ik ben snel overprikkeld, bv door het lawaai van vanavond. Ik voel me altijd een buitenstaander.
Ik ben niet eenzaam, ik heb mijn 1 op 1 vriendschappen. Maar ik zou zo graag eens minder moeite hebben met bepaalde situaties. Ik blijf situaties vermijden omdat ik me gewoon beter voel als ik mezelf niet in die onveilige situatie plaats. En eigenlijk wil ik meer voor mezelf. Ik wil me sterk en tevreden voelen met wie ik ben. Niet die schaamte.
Mijn verleden kort door de bocht, genetisch belast(depressies), kritische vader en ook een tijdje op school gepest. Verleden van depressies en sociale angststoornis. Aantal keer therapie gehad maar het bracht nooit veel.
Ik ben hier gelukkig niet iedere dag mee bezig, het loopt allemaal wel in mijn leven. Maar ik vraag me nu toch af, moet ik nou accepteren wie ik ben en het daarbij laten? Of is het zinvol te streven naar meer?
Iemand hier die zijn/haar sociale angst heeft overwonnen?
Ik lijk geen ruimte in te kunnen nemen in gezelschap. Ik voel me vaak onveilig. Ik vermaak me niet, social talk is niet aan mij besteed. En ik ben snel overprikkeld, bv door het lawaai van vanavond. Ik voel me altijd een buitenstaander.
Ik ben niet eenzaam, ik heb mijn 1 op 1 vriendschappen. Maar ik zou zo graag eens minder moeite hebben met bepaalde situaties. Ik blijf situaties vermijden omdat ik me gewoon beter voel als ik mezelf niet in die onveilige situatie plaats. En eigenlijk wil ik meer voor mezelf. Ik wil me sterk en tevreden voelen met wie ik ben. Niet die schaamte.
Mijn verleden kort door de bocht, genetisch belast(depressies), kritische vader en ook een tijdje op school gepest. Verleden van depressies en sociale angststoornis. Aantal keer therapie gehad maar het bracht nooit veel.
Ik ben hier gelukkig niet iedere dag mee bezig, het loopt allemaal wel in mijn leven. Maar ik vraag me nu toch af, moet ik nou accepteren wie ik ben en het daarbij laten? Of is het zinvol te streven naar meer?
Iemand hier die zijn/haar sociale angst heeft overwonnen?
maandag 14 januari 2013 om 23:56
Ik hou ook niet zo van 'social talk', ik heb niet zoveel met die 'verplichte' kost, soms kom je er natuurlijk gewoon niet onderuit... moet je wel.. Als het dan kan, neem ik een wijntje of 2, dat praat net wat makkelijker...als dat niet kan, dan probeer ik gewoon mezelf te interesseren in die ander en probeer mijn 'types' eruit te pikken.
Wanneer je denkt, ik wil die ander beter leren kennen en je je op die ander richt, dan ben je je ook niet zo bewust van jezelf en eventuele onzekerheid. Gewoon een paar vragen stellen en maar zien waar het schip strandt... als het niet leuk is, gewoon een ander opzoeken, tot het bij iemand 'klikt'.
Succes!
Wanneer je denkt, ik wil die ander beter leren kennen en je je op die ander richt, dan ben je je ook niet zo bewust van jezelf en eventuele onzekerheid. Gewoon een paar vragen stellen en maar zien waar het schip strandt... als het niet leuk is, gewoon een ander opzoeken, tot het bij iemand 'klikt'.
Succes!
dinsdag 15 januari 2013 om 08:19
dinsdag 15 januari 2013 om 08:53
Klinkt alsof je best twijfelt aan jezelf en je sociale vaardigheden. Hoeft niet! Als je 1 op 1 contacten hebt die van beide kanten bevallen, heb je niets om je zorgen over te maken. Wie of wat je ook bent, je mag er zijn! Loopt een gesprek niet, dan is dat toch niet (alleen) jouw verantwoordelijkheid? Dat meelachen en jaknikken werkt voor mij persoonlijk niet, werkt zelfs averechts. Ik lach als ik het leuk vind, en zoniet, dan niet! Natuurlijk wel allemaal binnen het beleefde, maar dicht bij mezelf blijven werkt het best. MAAR ben je zelf blij met wie je bent (even los van dit probleem)? Want als je jezelf niet leuk of interessant genoeg vind, wat verwacht je dan van anderen?
dinsdag 15 januari 2013 om 11:56
Je kijkt geintresseerd en stelt vragen, mensen vinden het heerlijk als er naar hun geluisterd wordt en er iemand is die geen ruimte in neemt. Of zorg dat je een paar goede anekdotes kent die grappig zijn herkenbaar voor iedereen dan luisteren ze ook naar jou. Dus spit het Viva forum door, je vindt hier genoeg.
dinsdag 15 januari 2013 om 19:43
Dank voor reacties.
Ja Beertjecolargol, het is niet alleen dat ik niet zo onbeholpen wil zijn, ik wil mezelf ook niet zo neerhalen als ik weer zo'n avond achter de rug heb. Het schort me dan aan compassie met mezelf.
Ik denk dat alles ook samenhangt met elkaar, je zelfbeeld, (ontbrekend zelfvertrouwen), je leven zoals je het leidt en je tevredenheid daarover. Misschien zou ik het breder aan moeten pakken. Op meerdere vlakken streven naar verbetering en zorgen voor een krachtiger basis.
Meestal voel ik me ok, maar met zulke avonden word ik zo met de neus op de feiten gedrukt! Dat gekwetste, bange kind in mij blijft hardnekkig aanwezig.
En ik ben overigens een zeer goede luisteraar, dat wordt je vanzelf als je niets durft te zeggen
Ja Beertjecolargol, het is niet alleen dat ik niet zo onbeholpen wil zijn, ik wil mezelf ook niet zo neerhalen als ik weer zo'n avond achter de rug heb. Het schort me dan aan compassie met mezelf.
Ik denk dat alles ook samenhangt met elkaar, je zelfbeeld, (ontbrekend zelfvertrouwen), je leven zoals je het leidt en je tevredenheid daarover. Misschien zou ik het breder aan moeten pakken. Op meerdere vlakken streven naar verbetering en zorgen voor een krachtiger basis.
Meestal voel ik me ok, maar met zulke avonden word ik zo met de neus op de feiten gedrukt! Dat gekwetste, bange kind in mij blijft hardnekkig aanwezig.
En ik ben overigens een zeer goede luisteraar, dat wordt je vanzelf als je niets durft te zeggen
donderdag 17 januari 2013 om 11:12
Welkom bij de club van "introverten". 
Altijd weer leuk om te merken dat er toch meer mensen zijn die zo zijn.
Mensen die niet het labeltje "gezellig en spontaan" hebben.
Op zich niets mis mee.
Maar het voelt desondanks toch vaak "raar" en ongemakkelijk, omdat we niet zijn zoals zoveel anderen en ook niet helemala voldoen aan wat "men" verwacht of prettig vindt.
Voor mij wel herkenbaar dus, wat je schrijft.
Ook zeker je vraagstuk of je het nou maar moet accepteren of toch meer moet willen bereiken.
Daar ben ik ook erg mee bezig.
Ik lees dat je wel goede 1-op-1-contacten hebt. Dat wil naar mijn idee wel zeggen dat er mensen zijn die jou gewoon accepteren zoals je bent en graag met je omgaan omdat je zo bent.
Het lijkt me zinvol om je daar bewust van te zijn.
Aan moeite met situaties, kun je wel wat doen.
Of in elk geval aan het vermijden ervan.
Ik ben mezelf een manier van denken aan het aanleren, om te zorgen dat ik lastige situaties minder vermijdt. (is wel lastig hoor)
Bij elk van deze situaties kun je jezelf vragen of het wel verstandig is om deze te vermijden. Je doet jezelf er op korte termijn wel even een plezier mee omdat je minder gespannen wordt, maar uiteindelijk bereik je er verder niets mee.
Als je voor jezelf bedenkt wat je wel zou bereiken als je iets niet uit de weg gaat, kan het wat makkelijker worden om het toch te doen.
Maar te geforceerd altijd maar bezig zijn jezelf dit soort dingen op te leggen, is volgens mij ook weer niet goed.
Je bent nu eenmaal een rustig mens en geen groepsmens. En dat is gewoon prima.
Je hoeft geen feestbeest zijn.
Maar in situaties waarin wel wat "socialer" gedrag echt nodig is, is het wel belangrijk om dat te kunnen vertonen.
Altijd weer leuk om te merken dat er toch meer mensen zijn die zo zijn.Mensen die niet het labeltje "gezellig en spontaan" hebben.
Op zich niets mis mee.
Maar het voelt desondanks toch vaak "raar" en ongemakkelijk, omdat we niet zijn zoals zoveel anderen en ook niet helemala voldoen aan wat "men" verwacht of prettig vindt.
Voor mij wel herkenbaar dus, wat je schrijft.
Ook zeker je vraagstuk of je het nou maar moet accepteren of toch meer moet willen bereiken.
Daar ben ik ook erg mee bezig.
Ik lees dat je wel goede 1-op-1-contacten hebt. Dat wil naar mijn idee wel zeggen dat er mensen zijn die jou gewoon accepteren zoals je bent en graag met je omgaan omdat je zo bent.
Het lijkt me zinvol om je daar bewust van te zijn.
Aan moeite met situaties, kun je wel wat doen.
Of in elk geval aan het vermijden ervan.
Ik ben mezelf een manier van denken aan het aanleren, om te zorgen dat ik lastige situaties minder vermijdt. (is wel lastig hoor)
Bij elk van deze situaties kun je jezelf vragen of het wel verstandig is om deze te vermijden. Je doet jezelf er op korte termijn wel even een plezier mee omdat je minder gespannen wordt, maar uiteindelijk bereik je er verder niets mee.
Als je voor jezelf bedenkt wat je wel zou bereiken als je iets niet uit de weg gaat, kan het wat makkelijker worden om het toch te doen.
Maar te geforceerd altijd maar bezig zijn jezelf dit soort dingen op te leggen, is volgens mij ook weer niet goed.
Je bent nu eenmaal een rustig mens en geen groepsmens. En dat is gewoon prima.
Je hoeft geen feestbeest zijn.
Maar in situaties waarin wel wat "socialer" gedrag echt nodig is, is het wel belangrijk om dat te kunnen vertonen.
